บทที่ 10: ผมอยากตั้งใจเรียนจริงๆ นะ

บทที่ 10: ผมอยากตั้งใจเรียนจริงๆ นะ

"ซูอิงอิง!!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังจับจ้องไปที่เจียงฉางหยวน สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ซูอิงอิง และเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นร่างของเธอโอนเอนจวนจะล้มลง

ด้วยความร้อนใจอยากจะช่วย ความคิดที่จะเข้าไปประคองก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในตัว เขาไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของกู้ชิงด้วยซ้ำ ก็ก้าวพรวดเข้าไปรับร่างของซูอิงอิงไว้ได้ก่อนที่เธอจะล้มฟาดพื้น

"เป็นอะไรไป? อาการน้ำตาลในเลือดต่ำกำเริบอีกแล้วเหรอ?"

เจียงฉางหยวนถามรัวเร็ว พลางล้วงลูกอมเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว และยัดมันเข้าปากของซูอิงอิงที่กำลังดิ้นรนขัดขืนอย่างแม่นยำด้วยความว่องไว

ความตึงเครียด ความรู้สึกอันซับซ้อนในใจ และความดื้อรั้นต่อต้านก่อนหน้านี้ ล้วนมลายหายไปเมื่อรสชาติหอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ทำให้ซูอิงอิงชะงักงันไปชั่วขณะ

เขารู้ได้ยังไงว่าเธอมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ?

แถมลูกอมที่เขาพกติดตัวมาด้วยนี่อีก... "เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวเช้ามาอีกแล้วใช่ไหม? รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นโรคน้ำตาลในเลือดต่ำก็ยังไม่ยอมกินข้าว รู้บ้างไหมว่าภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำมันทำให้ตายได้น่ะ?"

"ถ้าสุขภาพไม่ดีแล้วจะเรียนหนังสือให้รู้เรื่องได้ยังไง? แล้วอนาคตจะไปทำงานอะไรได้? เธอทำลายสุขภาพตัวเองชัดๆ"

เจียงฉางหยวนดุด้วยสีหน้าขึงขัง ก่อนจะแกะลูกอมอีเม็ดยัดเข้าปากซูอิงอิงไปอีก

กันไว้ดีกว่าแก้ไง

เจ้าอ้วนและคนอื่นๆ ถึงกับตาโตเท่าไข่ห่าน ร้องตะโกนในใจว่าคุณชายเจียงแม่งโครตเจ๋ง!

เขากอดซูอิงอิงไว้แน่นต่อหน้าต่อตากู้ชิง แถมยังไม่ยอมปล่อย แถมยังป้อนลูกอมให้ถึงปาก ที่สำคัญที่สุดคือซูอิงอิงไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

นี่มันคือการเปิดตัวคบกันอย่างเป็นทางการเลยหรือเปล่าเนี่ย?

เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นบนขมับของกู้ชิง สายตาอันดำมืดของเขาตวัดมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าและมือของเจียงฉางหยวน

"ปล่อยนะ!"

เสียงตวาดต่ำทว่าทรงพลังดังขึ้นก้องกังวานในหัวที่เงียบสงบของเจียงฉางหยวน ถึงตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองยังคงโอบกอดซูอิงอิงเอาไว้

เขาตกใจรีบชักมือกลับและถอยห่างออกมา ซูอิงอิงที่ถูกปล่อยกะทันหันเสียหลักเซไปก้าวหนึ่ง กู้ชิงจึงรีบเอื้อมมือจะเข้าไปประคอง

แต่จังหวะนั้นเอง ซูอิงอิงก็คว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน ทำให้กู้ชิงคว้าได้เพียงอากาศธาตุ

"ขอบใจนะ"

"ไม่เป็นไรน่า พวกเราเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น เรื่องแค่นี้สมควรทำอยู่แล้ว"

เจียงฉางหยวนโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเตะก้นเจ้าอ้วนไปทีนึง

"ไป..."

เพิ่งจะอ้าปากพูด เจียงฉางหยวนก็เบรกตัวเองแทบไม่ทัน

เขาจะไปแย่งโอกาสทองที่พระเอกกับนางเอกจะได้สร้างความสัมพันธ์อันดีงามกันได้ยังไงล่ะ?

"คุณชายเจียง จะให้ผมทำอะไรครับ?"

"กลับไปนั่งที่สิวะ จะมายืนเกะกะอะไรตรงนี้?"

เจ้าอ้วนที่โดนด่าก็ได้แต่หัวเราะแหะๆ แล้วเดินเตาะแตะกลับไปนั่งที่

คุณชายเจียงคงจะรู้สึกเขินล่ะมั้ง

"อะแฮ่ม ประธานกู้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิคุณนะ แต่เพื่อนร่วมชั้นอาการแย่ขนาดนี้ ในฐานะประธานนักเรียน คุณจะไม่ไปหาซื้ออะไรมาให้เธอกินหน่อยเหรอ?"

"ฉันไม่ต้องให้คุณมาสั่งหรอก"

กู้ชิงแค่นเสียงต่ำในลำคอ เขาตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว

"อิงอิง รออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปซื้อของกินมาให้"

"ขอบคุณค่ะประธานกู้ แต่ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว"

ซูอิงอิงถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเอง เว้นระยะห่างจากพวกเขาทั้งสองคน

"ฉันเชื่อว่าเจียงฉางหยวนไม่ใช่คนแบบนั้น ต่อไปรบกวนประธานกู้พูดอะไรก็ขอให้มีหลักฐานด้วยนะคะ"

เมื่อความห่วงใยอย่างจริงใจถูกปฏิเสธ สีหน้าของกู้ชิงก็แข็งค้างไปในทันที

"เข้าใจแล้ว มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ"

เขากลับไปนั่งที่โดยไม่พูดอะไรอีก เจียงฉางหยวนเดาะลิ้น พระเอกยุคนี้มันไม่ได้เรื่องเอาซะเลย

จริงๆ เขาควรจะโชว์ความแมนไปซื้อของกินมาแล้วโยนแหมะลงบนโต๊ะของนางเอกสิ นี่อะไร โดนปฏิเสธคำเดียวก็หงอถอยทัพกลับซะแล้ว?

มิน่าล่ะ เรื่องราวความรักชวนปวดตับในนิยายถึงได้ลึกซึ้งกินใจนัก ที่แท้มันก็มีที่มาที่ไปแบบนี้นี่เอง!

แต่ก็ต้องยอมรับว่าคำพูดของนางเอกได้ผลชะงัด ท่าทีดื้อดึงของกู้ชิงเมื่อครู่นี้ถูกดับมอดลงไปจนหมดสิ้นเลยไม่ใช่หรือไง?

เจียงฉางหยวนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ รู้สึกสะใจลึกๆ อยู่ในใจ

เขาเคยลิ้มรสความขมขื่นจากการถูกเฉินเซียงปฏิเสธมาแล้ว พอมาเห็นกู้ชิงโดนแบบเดียวกันบ้าง เขาก็รู้สึกว่ากรรมตามสนองมันมีอยู่จริง

กริ๊ง กริ๊ง... เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น เจียงฉางหยวนก็รีบเผ่นแน่บไปพร้อมกับเจ้าอ้วนและพรรคพวก มุ่งตรงไปยังห้อง 2 ที่อยู่ติดกัน

เขาเปย์ของกินให้เธอมาสามวันติดแล้ว ข่าวลือในโรงเรียนก็เอนเอียงไปทางเขาหมด ถึงเวลาต้องชักดาบเสียที

ประจวบเหมาะกับที่เฉินเซียงก็เป็นคนแรกที่เดินออกมาจากห้อง และกำลังมุ่งหน้าไปทางห้อง 1 พอดี

"อ้าว บังเอิญจังเลยบัณฑิตเฉิน พวกเรากำลังจะไปถนนของกินกันน่ะ ไปด้วยกันไหม?"

ถ้าเขาพาบัณฑิตเฉินเดินทัวร์ถนนของกินจนครบทุกร้าน เขาไม่เชื่อหรอกว่าใจเธอจะไม่หวั่นไหวบ้าง

ต่อให้วันนี้เฉินเซียงไม่อยากไป เจียงฉางหยวนก็กะจะลากเธอไปให้ได้

ส่วนเรื่องจะโดนนินทาว่าร้าย เจียงฉางหยวนไม่สนหรอก

ก็เขาเป็นตัวร้ายนี่นา!

เฉินเซียงมองเจียงฉางหยวนด้วยสีหน้าหดหู่ แววตาแฝงความขุ่นเคืองอยู่ลึกๆ

เมื่อเห็นคนเดินออกจากห้องเรียนมากขึ้นเรื่อยๆ เฉินเซียงก็ก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อของเจียงฉางหยวนแล้วลากเขาไปทางบันได

"ตามฉันมา ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย"

"เฮ้ยๆ ปล่อยนะโว้ย! ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะ!"

"นายเคยรู้จักยางอายด้วยเหรอ?"

เฉินเซียงแค่นเสียงต่ำ ชื่อเสียงของเธอแทบจะป่นปี้เพราะวีรกรรมของเจียงฉางหยวนอยู่แล้ว นี่ยังจะมาถามหาศักดิ์ศรีอีกเหรอ?

เจียงฉางหยวนเองก็รู้ตัวว่าผิด จึงยอมเลิกขัดขืนอย่างเก้อเขิน

ซูอิงอิงที่หอบหนังสือเรียนเดินมาเห็นฉากนี้เข้าพอดี คำถามที่ตั้งใจจะเอ่ยปากถามจึงกลืนหายลงคอไปในพริบตา

ลูกอมที่เขาพกติดตัวก็คงจะเป็นแค่ของเหลือๆ จากที่เขาเอาไปให้เฉินเซียงนั่นแหละ

"อิงอิง เธอไม่เชื่อที่ฉันพูด คิดว่าฉันเข้าใจเจียงฉางหยวนผิดไปเอง"

"แต่ตอนนี้เธอเห็นแล้วใช่ไหมล่ะ? หมอนั่นมันก็แค่ไอ้สารเลวที่จับปลาสองมือ!"

กู้ชิงกัดฟันกรอดมองเจียงฉางหยวนถูกลากตัวไป เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอิงอิงถึงคอยออกรับแทนคนพรรค์นั้นอยู่เรื่อย

ซูอิงอิงขบริมฝีปากแน่น หลุบตาลงต่ำ รอยแดงระเรื่อบนใบหน้าไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเขินอายหรือความโกรธกันแน่

"ขอบคุณที่เตือนค่ะประธานกู้ แต่ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเจียงฉางหยวนทั้งนั้น ต่อไปนี้ฉันอยากจะโฟกัสแค่เรื่องเรียนเท่านั้น"

"ดีแล้ว เธอคิดแบบนั้นได้ก็ดีที่สุด เธอต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ใช่ไหมล่ะ? เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง"

ซูอิงอิงนิ่งเงียบไป ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปฏิเสธ กู้ชิงก็คว้ากระเป๋าของเธอไปถือแล้วเดินนำหน้าไปเสียแล้ว

อีกด้านหนึ่ง เฉินเซียงลากเจียงฉางหยวนไปหลังตึกเรียน เธอยกแขนกอดอกพร้อมกับส่งสายตาเย็นชา

"เจียงฉางหยวน ไม่ว่าเป้าหมายของนายคืออะไร ฉันขอเตือนให้หยุดซะตั้งแต่ตอนนี้ ถ้าหยุด ฉันจะไม่เอาเรื่องนาย"

"ฉันออกจะเป็นคนใสซื่อบริสุทธิ์ จะไปมีเจตนาร้ายอะไรได้ล่ะ?"

แม้จะถูกรายล้อมไปด้วยเจ้าอ้วนและพรรคพวก แต่เฉินเซียงก็ไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอแค่นเสียงหยันเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"ถามใจตัวเองดูเถอะ ว่านายเชื่อคำพูดพวกนั้นของตัวเองหรือเปล่า?"

"เชื่อสิ!"

เจียงฉางหยวนโกหกหน้าตาย ตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้ เขาก็บรรลุวิชาแถหน้าด้านๆ ไปจนถึงขั้นปรมาจารย์แล้ว

"ฉันไม่ได้มาล้อเล่นกับนายนะ ขืนนายยังส่งของมาให้จนคนอื่นเข้าใจความสัมพันธ์ของเราผิดๆ อีกล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

"พูดจาหมาๆ กับคุณชายเจียงแบบนี้ได้ไงวะ? ระวังคำพูดหน่อย!"

โอกาสทองในการโชว์พาวเวอร์มาถึงแล้ว เจ้าอ้วนสมกับเป็นลิ่วล้อเบอร์หนึ่งจริงๆ ไม่เคยปล่อยให้คุณชายเจียงต้องเสียหน้าเลย

"หืม?"

สายตาของเฉินเซียงตวัดฉับ แล้วเธอก็ลงมือทันที

เจียงฉางหยวนเห็นแค่ภาพเบลอๆ ตรงหน้า ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนดังทะลุแก้วหู

"คุณชายเจียง ช่วยด้วย!"

ให้ตายเถอะ ยัยนี่เป็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ซะด้วย มิน่าล่ะถึงได้กล้าขู่ว่าจะไม่เกรงใจ

เฉินเซียงปรายตามองมาอย่างไม่ยี่หระ เจียงฉางหยวนลอบกลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วส่งสายตาสงสารไปให้เจ้าอ้วน

"นายอยากลองโดนบ้างไหมล่ะ?"

"ผมยังไม่อยากตายครับ"

"หึ ก็ยังดีที่รู้ตัว"

เฉินเซียงโยนเจ้าอ้วนทิ้งไป ปัดมือสองสามทีแล้วเตรียมตัวจะเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อน!"

"ฉันอยากจะขอร้องให้เธอมาช่วยติวหนังสือให้พวกเราจริงๆ นะ ไม่ว่าจะเป็นค่าเหนื่อยหรืออะไรก็ตาม ขอแค่เธอเรียกร้องมา ฉันยอมจ่ายหมด ขอแค่เธอช่วยติวให้พวกเราในช่วงสิบกว่าวันที่เหลือนี้ก็พอ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเซียงก็ชะงักฝีเท้า จริงๆ เธอจะเดินหนีไปเลยก็ได้ แต่เธอเบื่อที่จะต้องมานั่งรำคาญเจียงฉางหยวนเต็มทนแล้ว

เกิดเจียงฉางหยวนยังดึงดันจะส่งของกินมาให้แม้จะต้องโดนอัดอีกจะทำยังไงล่ะ?

"เหตุผลล่ะ?"

"ผมอยากตั้งใจเรียนจริงๆ นะ!"