ตอนที่ 51 จอมยุทธ์มักมาจากหมู่คนขายเนื้อ บัณฑิตมักเป็นพวกไร้หัวใจ

ตอนที่ 51 จอมยุทธ์มักมาจากหมู่คนขายเนื้อ บัณฑิตมักเป็นพวกไร้หัวใจ

หลวงพี่หม่าอ้าปากทำท่าจะตอบคำถามของฉินเส้าโหยว แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขากลับพูดไม่ออก

จูซิ่วไฉถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเศร้าสร้อย และเป็นฝ่ายตอบแทน: "ใต้เท้า เฒ่าเว่ยกับเฒ่าเหยาพลีชีพในหน้าที่แล้วขอรับ"

"พลีชีพงั้นรึ?"

หัวใจของฉินเส้าโหยวสั่นสะท้าน

สำหรับการจากไปของนักรบเว่ยและนักรบเหยา ทุกคนต่างก็รู้สึกโศกเศร้า ฉินเส้าโหยวเองก็เช่นกัน

แม้เขาจะเพิ่งรู้จักกับนักรบทั้งสองได้ไม่กี่วัน แต่ก็ได้ผ่านความเป็นความตายและร่วมสู้รบกันมาหลายครั้ง ก็นับว่าเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายที่ผ่านการอาบเลือดมาด้วยกัน

โดยเฉพาะพอนึกถึงว่า เมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ทั้งสองคนยังดูร่าเริงมีชีวิตชีวาอยู่เลย

คนหนึ่งบอกว่าจะเอาเงินที่ได้จากคฤหาสน์ตระกูลอู ไปซื้อบ้านในเมืองลั่วเพื่อพาลูกเมียไปอยู่ด้วย

ส่วนอีกคนก็บอกว่าจะส่งเงินก้อนนี้กลับไปเลี้ยงดูแม่ที่แก่ชรา

ทว่าตอนนี้ ทั้งสองกลับต้องมาพลัดพรากจากลูกเมียและแม่เฒ่าไปชั่วนิรันดร์...

ในใจของฉินเส้าโหยวรู้สึกปวดร้าวและขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก

"พวกเขาตายยังไง?" เสียงของฉินเส้าโหยวเริ่มแหบพร่าและสั่นเครือ

"เฒ่าเว่ยตายเพราะปกป้องเด็กๆ ขอรับ ในขณะที่เขากำลังขับไล่พวกซากศพเชิด เขาถูกมารศาสนานิกายบัวดำลอบโจมตี พวกเราพยายามจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกมารศาสนาคนอื่นๆ และซากศพเชิดขวางทางไว้จนเข้าไม่ถึง ตอนที่เฒ่าเว่ยสิ้นใจ เขายังคงกางแขนออกกว้าง ปกป้องเด็กๆ ในกรงเหล็กไว้อย่างสุดชีวิต...

ส่วนเฒ่าเหยาพลีชีพยังไงนั้น ข้ามองไม่เห็นขอรับ

แต่ได้ยินเพื่อนร่วมงานที่ไปเก็บศพบอกว่า ตอนที่เจอศพของเฒ่าเหยา รอบๆ ตัวเขามีซากศพเชิดนอนตายเกลื่อนไปหมด เพราะงั้นเฒ่าเหยาน่าจะสู้จนตัวตายขอรับ!

ได้ยินว่าหลังจากสิ้นลมแล้ว ในมือของเฒ่าเหยาก็ยังกำดาบไว้แน่นไม่ยอมปล่อย..."

หลังจากฟังสาเหตุการตายของนักรบเว่ยและนักรบเหยาจบ ฉินเส้าโหยวก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา: "พวกเขาเป็นชายชาตรีที่น่านับถือจริงๆ!"

ฉินเส้าโหยวนึกย้อนไปตอนที่เซวียชิงซานแนะนำลูกน้องกลุ่มนี้ให้เขารู้จัก

วีรกรรมของเว่ยและเหยาในครั้งนี้ คู่ควรกับคำยกย่องที่ว่า 'องอาจห้าวหาญ' อย่างแท้จริง

จากนั้น ฉินเส้าโหยวก็ถามต่อ: "ศพของเฒ่าเว่ยกับเฒ่าเหยาอยู่ที่ไหน? ในวิหารรองของศาลเจ้าพ่อหลักเมืองใช่ไหม?"

"ใช่ขอรับ" จูซิ่วไฉพยักหน้า "พี่น้องที่พลีชีพในครั้งนี้ ศพถูกวางไว้ที่นั่นทั้งหมด อีกสักพักจะมีการส่งคนนำศพกลับไปคืนให้ครอบครัว ส่วนใครที่ไม่มีญาติพี่น้อง ก็จะถูกนำกลับไปฝังที่สุสานของหน่วยปราบมารขอรับ"

ฉินเส้าโหยวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: "ในเมื่อเป็นแบบนั้น ศพของเฒ่าเว่ยกับเฒ่าเหยา ให้พวกเราเป็นคนนำไปส่งที่บ้านเองเถอะ... ถือซะว่าเป็นการไปส่งพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายเป็นครั้งสุดท้าย"

ไม่มีใครปฏิเสธข้อเสนอนี้

เพราะลึกๆ ในใจทุกคนต่างก็หวังว่า หากวันหนึ่งตนเองต้องตายลง ก็อยากจะมีคนคุ้นเคยนำศพกลับไปส่งที่บ้าน คอยปลอบใจญาติพี่น้อง และนำเงินชดเชยรวมถึงเงินเก็บทั้งหมดไปมอบให้ครอบครัวอย่างครบถ้วน

ในยุคสมัยที่วุ่นวายเช่นนี้ และในหน่วยงานที่มีอัตราการตายสูงที่สุดอย่างหน่วยปราบมาร

ความตาย... พร้อมจะมาเยือนได้ทุกเมื่อจริงๆ

หลังจากฉินเส้าโหยวพูดจบ ก็ไม่มีใครเอ่ยปากอะไรออกมาอีก บรรยากาศในที่นั้นเต็มไปด้วยความกดดันและหดหู่

จูซิ่วไฉสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด เขาจึงพยายามหาเรื่องคุยเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ของทุกคนให้ดีขึ้นบ้าง

"ใต้เท้า ท่านยังไม่รู้สินะขอรับ? ท่านนายกองร้อยเซวียกับท่านรองเสนาบดีจาง สามารถง้างปากพวกมารศาสนานิกายบัวดำพวกนั้น จนได้เบาะแสสำคัญมาเพียบเลยขอรับ ตอนนี้กำลังส่งกำลังคนออกไปปูพรมจับกุมพรรคพวกของพวกมันทั่วอำเภอเหมียนหยวนเลยล่ะขอรับ"

ฉินเส้าโหยวมองเจตนาของจูซิ่วไฉออก จึงยอมตามน้ำพูดต่อ: "มิน่าล่ะ ตอนที่ข้าเดินกลับมา ถึงเห็นพวกผู้พิทักษ์ราตรีวิ่งวุ่นจับคนกันเต็มไปหมด... เออ แล้วในหมู่พรรคพวกนิกายบัวดำที่จับมาได้ มี 'ปลาตัวใหญ่' บ้างไหมล่ะ?"

"มีปลาตัวใหญ่เบิ้มอยู่ตัวนึงขอรับ"

จูซิ่วไฉมองซ้ายมองขวา แล้วลดเสียงลงกระซิบ: "ในที่ว่าการอำเภอเหมียนหยวน มีหนอนบ่อนไส้ของนิกายบัวดำแฝงตัวอยู่ขอรับ... พวกท่านลองทายดูซิ ว่าหนอนตัวนั้นคือใคร?"

หลวงพี่หม่าและเหล่านนักรบ ทราบเพียงแค่ว่าเซวียชิงซานส่งคนออกไปจับคนเพิ่ม แต่ไม่รู้เลยว่ามีการรีดความลับเรื่องหนอนบ่อนไส้ในที่ว่าการอำเภอออกมาด้วย จึงพากันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น:

"ใครกันล่ะ?"

"ซิ่วไฉ เจ้าอย่ามัวแต่อมพะนำสิ ข่าวกรองแบบนี้มีแต่เจ้าเท่านั้นที่สืบได้ พวกข้าจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ?"

"จูสวินโหยว รีบบอกมาเถอะ ว่าหนอนบ่อนไส้คือใครกันแน่?"

จูซิ่วไฉแกล้งดึงจังหวะนิดหน่อย: "กะเวลาดูแล้ว ป่านนี้หนอนตัวนั้นคงโดนรวบตัวเรียบร้อยแล้วล่ะ ข้าบอกพวกท่านตอนนี้ก็คงไม่ถือว่าเป็นการรั่วไหลความลับหรอก"

จากนั้นเขาก็กระซิบเสียงเบาท่ามกลางการเร่งเร้าของทุกคน: "ความจริงแล้ว คนๆ นี้พวกเราทุกคนก็เคยเห็นหน้าค่าตากันมาแล้ว..."

เมื่อเห็นว่าเขายังลีลาไม่ยอมบอกเสียที หลวงพี่หม่าก็ง้างหมัดที่ใหญ่เท่าหม้อดินขึ้นมา

จูซิ่วไฉรีบพูดทันควัน: "นายอำเภอซุนขอรับ!"

"ใครนะ?"

"อะไรนะ?!"

"ที่แท้ก็เป็นเขางั้นรึ?"

"ให้ตายสิ พ่อเมืองแห่งอำเภอเหมียนหยวน กลับเป็นพวกเดียวกับนิกายบัวดำเนี่ยนะ?"

"ก่อนหน้านี้ยังแสร้งทำละครรักราษฎรดั่งลูกในไส้อยู่เลย... พอมานึกดูตอนนี้ มันช่างน่าสมเพชจริงๆ!"

ทุกคนต่างส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่ง บ้างก็โกรธแค้นจนหน้าดำหน้าแดง

จูซิ่วไฉเองก็กล่าวอย่างทอดถอนใจ: "มิน่าล่ะ พอกรณีภาพวาดประหลาดจบลง นายอำเภอซุนคนนี้ถึงได้รีบร้อนประกาศปิดคดีทันที ตอนแรกข้าก็นึกว่าเขาแค่อยากรีบจบเรื่องเพื่อลดความกดดัน ที่ไหนได้ เขาตั้งใจจะช่วยปกปิดพรรคพวกนิกายบัวดำ เพื่อปูทางให้แผนการขั้นต่อไปของพวกมันต่างหาก... นายอำเภอซุนคนนี้ ช่างเสียแรงที่ร่ำเรียนตำรานักปราชญ์มาจริงๆ!"

มีเพียงฉินเส้าโหยวคนเดียวที่ไม่ได้ประหลาดใจนัก

เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของนายอำเภอซุนมาตั้งนานแล้ว

และการที่สามารถดึงเช็งคดีเด็กหายไว้ได้นานกว่าสองเดือนถึงค่อยรายงานเบื้องบน พลังอำนาจบารมีขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ข้าราชการระดับกระจอกๆ จะทำได้แน่นอน

เพราะในอำเภอเหมียนหยวนแห่งนี้ ยังมีรองเสนาบดีจางคอยคานอำนาจอยู่ด้วย

หากหนอนบ่อนไส้ของนิกายบัวดำเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ ไม่มีทางที่จะกดคดีนี้ไว้ได้แน่

ในขณะที่ฉินเส้าโหยวกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ซูทิงอวี่ก็ขยับเข้ามาใกล้เขา แล้วทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นบนตัวเขาไม่หยุด

นางไม่รู้จักนายอำเภอซุน และไม่ได้สนใจว่าใครในที่ว่าการจะเป็นหนอนบ่อนไส้ ทว่ากลิ่นอายปีศาจบางอย่างบนตัวฉินเส้าโหยว กลับดึงดูดความสนใจและความอยากรู้อยากเห็นของนางเข้าอย่างจัง

ฉินเส้าโหยวโดนดมซะจนทำตัวไม่ถูก: "ท่านจะทำอะไรน่ะ?"

สายตาของพวกจูซิ่วไฉต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว แม้จะไม่มีใครกล้าแซวออกมาดังๆ แต่ทุกคนต่างก็ทำหน้าตา 'มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว' กันถ้วนหน้า

ทว่าซูทิงอวี่กลับไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศรอบข้างเลย

ก็ด้วยสายตาที่สั้นกุดขนาดนั้นของนาง จะไปสังเกตเห็นอะไรได้ล่ะ

นางชี้มือไปที่จุดหนึ่ง: "ในห่อนั่น เจ้าหิ้วอะไรมาน่ะ?"

ฉินเส้าโหยก้มลงมอง จุดที่ซูทิงอวี่ชี้ก็คือห่อผ้ากระสอบที่เขาผูกไว้ที่เอว ซึ่งข้างในบรรจุแขนแมงมุมของหลัวฮั่นแปดกรเอาไว้

พอนึกถึงประสาทสัมผัสการดมกลิ่นอันยอดเยี่ยมของซูทิงอวี่ ฉินเส้าโหยวก็เหมาเอาเองว่านางคงได้กลิ่นแขนแมงมุมเข้าแล้ว และคงอยากจะลิ้มรสดูบ้าง

เขาจึงรีบลดเสียงลงกระซิบ: "ชู่ววว อย่าเสียงดังไปสิ เดี๋ยวข้าแบ่งให้ส่วนนึง"

ซูทิงอวี่ไม่ได้ชอบกินปีศาจหรอกนะ สิ่งที่นางชอบจริงๆ คือการเอาภูตผีปีศาจมาทดลองต่างหาก

พอได้ยินว่าฉินเส้าโหยวจะแบ่ง 'วัสดุการทดลอง' ให้ นางก็แอบดีใจอยู่ในลึกๆ แต่ปากกลับปฏิเสธ: "ไม่ล่ะ ข้าดมกลิ่นดูแล้ว ของชิ้นนี้ไม่ค่อยมีค่าเท่าไหร่หรอก ของที่ข้าต้องการน่ะ ข้าได้มาเรียบร้อยแล้ว... เจ้าสนใจไหมล่ะ เดี๋ยวข้าแบ่งให้?"

คราวนี้นางก็กระซิบตอบเสียงเบาเหมือนกัน

พวกจูซิ่วไฉที่อยู่ข้างๆ ต่างก็พยายามเงี่ยหูฟังอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ได้ยินแค่เสียงแว่วๆ ขาดๆ หายๆ จนเดาไม่ออกเลยว่าทั้งคู่กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่

"ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก" ฉินเส้าโหยวไตร่ตรองดูแล้วก็ตอบปฏิเสธไป

ในเมื่อไม่มีสูตรอาหาร ต่อให้ได้วัตถุดิบดีแค่ไหนมาเขาก็ทำอะไรไม่ได้มาก สู้ปล่อยให้ซูทิงอวี่เอาไปจัดการเองจะดีกว่า

แต่ในใจเขาก็อดสงสัยไม่ได้: ท่านนักพรตซูน้อยคนนี้ไปได้วัตถุดิบชั้นยอดอะไรมากันนะ? ก็ผีวาดหนังตัวนั้นโดนจับเป็นไปแล้วนี่นา?

ซูทิงอวี่เองก็กำลังงุนงงเช่นกัน: ทำไมผู้พิทักษ์ราตรีฉินถึงได้สนใจศึกษาวัสดุที่กลิ่นอายปีศาจดูงั้นๆ แบบนี้ล่ะ? หรือว่าวัสดุชิ้นนี้จะมีความลับอะไรซ่อนอยู่ ที่ข้าดมไม่ออกกันแน่?

ในขณะนั้นเอง เสียงเอะอะโวยวายจากด้านข้างก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความสงสัยของทั้งคู่ลงพอดี