ตอนที่ 17 – นักล่าผู้ทุกข์ทรมาณ

“ขอแสดงความยินดีด้วยที่ทำภารกิจ ‘นำสันติสุขมาสู่เด็กๆ’ สำเร็จ คุณได้รับรางวัล แต้มหมอก 10 แต้ม, เลือดปนเปื้อนธรรมดา 100 มล., ขนมปังดำแข็ง 10 ชิ้น และ กล่องฉายาค่าสถานะ.”

“รางวัลภารกิจได้ถูกส่งไปยัง [คลัง] ของคุณแล้ว โปรดตรวจสอบ”

โคลินเทเลือดปนเปื้อนธรรมดา 100 มล. ลงในโคมไฟที่ใกล้จะหมดลงทันที.

ทันใดนั้น แสงเทียนอันริบหรี่ก็สว่างขึ้น ทำให้หมอกจากรัศมี 5 เมตรถอยห่างออกไป 10 เมตร.

ขอบเขตการมองเห็นของเขาได้ขยายกว้างขึ้นแล้ว!

“นอกจากจะเผาไหม้เป็นเวลาสามชั่วโมงแล้ว ระยะแสงยังเปลี่ยนไปด้วย”

โคลินตกตะลึง พื้นที่ขยับตัวของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และเขาก็ใช้เวลาสักครู่เพื่อปรับตัว.

เมื่อไตร่ตรองดูแล้ว เขาก็นึกถึงคำใบ้เกี่ยวกับระยะที่ขยายออก แต่ก็ดันอ่านไม่จบ.

ขณะที่โคลินกำลังจะใช้ แต้มหมอก เพื่อ “รักษา” อาการบาดเจ็บของเขา ข้อความระบบเพิ่มเติมก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา.

“ระดับความสำเร็จของภารกิจ: S (SSS คือสูงสุด)”

“เนื่องจากคุณทำภารกิจสำเร็จเกือบสมบูรณ์แบบ จึงได้รับรางวัลเพิ่มเติม.”

“ยินดีด้วย! คุณได้รับ ‘การ์ดฟื้นฟู *1’ เพิ่มในคลังของคุณแล้ว!”

“ยินดีด้วย! คุณได้รับ ‘การ์ดขยายคลังเลเวล 1 จำนวน*1’ ซึ่งถูกใช้โดยอัตโนมัติเนื่องจากคลังไม่เพียงพอ!”

“ยินดีด้วย! คุณได้รับ ‘แต้มหมอก *10’ เพิ่มในคลังของคุณแล้ว!”

“ยินดีด้วย! คุณได้รับ ‘เศษแผนที่สมบัติ *1’ เพิ่มในคลังของคุณแล้ว!”

รางวัลสี่รางวัลปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา และโคลินก็อดยิ้มไม่ได้.

เขารีบเปิด [คลัง] ของเขา ซึ่งตอนนี้มีคลังถึงสามสิบหกช่อง!

“การ์ดฟื้นฟู (เฉพาะเจ้านาย): ฟื้นฟูการทำงานของร่างกายทั้งหมดให้สมบูรณ์และขจัดเอ็ฟเฟ็คเชิงลบทั้งหมด”

“หมายเหตุ: ตราบใดที่ยังมีลมหายใจเหลือ คนคนนี้จะไม่ตาย แม้แต่ความตายก็เปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นไม่ได้ ฉันสัญญา!”

“เฮ้ย ไอ้การ์ดนี่ทะลึ่งจริง”

โคลินหัวเราะเบาๆ และใช้ [การ์ดฟื้นฟู] ทันที.

วินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกถึงพลังพิเศษที่แผ่กระจายไปทั่วร่างของเขา และภายในเวลาไม่ถึงวินาที ความเจ็บปวดทั้งหมดของเขาก็หายไป!

“ฮู้~”

โคลินหายใจออกอย่างแรง.

ความรู้สึกที่กลับมามีสุขภาพแข็งแรงอีกครั้งนั้นช่างวิเศษจริงๆ!

“ยินดีด้วย นายท่าน!” คนรับใช้ทั้งสองของเขาแสดงความยินดีกับเขาในทันที.

โคลินโบกมือให้พวกเขาเลิกดี๊ด๊าไป จากนั้นก็มองไปที่กล่องของขวัญค่าสถานะในคลังของเขา ก่อนจะตัดสินใจเปิดมัน ตราเหล็กสีดำก็ปรากฏขึ้นแทนที่.

“ชื่อ: นักล่าผู้ทุกข์ทรมาน”

“ประเภท: ฉายาระดับ 1”

“การใช้งาน: สวมใส่ได้ทุกส่วนของร่างกาย”

“ค่าสถานะ: เมื่อสวมฉายานี้ ค่าสถานะส่วนตัวทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 30 % (ขั้นต่ำไม่น้อยกว่า 0.3. เพิ่มขึ้นน้อยกว่า 0.1ไม่นับ)”

“เอฟเฟกต์พิเศษ 1: ‘ฮันติ้งไทม์’: เมื่อเปิดใช้งานสกิลนี้ ความแข็งแกร่ง ความคล่องตัว และความอดทนของคุณจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า. เข้าสู่โหมดล่าที่สงบนิ่งมาก (คงอยู่สามนาที อาจขยายเป็นสิบนาทีได้ แต่จะทำให้เหนื่อยล้าชั่วคราว คูลดาวน์ 1-3 ชั่วโมง)”

“หมายเหตุ 1: บางครั้งจุดอ่อนอาจตามมาหลังจากเหนื่อยล้ามากเกินไปได้....”

“เอฟเฟกต์พิเศษ 2: ‘ผู้เชี่ยวชาญพวกกลายพันธุ์’: หลังจากฆ่า ‘พวกกลายพันธุ์’ ครบหนึ่งร้อยตัวแล้ว คุณจะสามารถเปิดใช้งานเอฟเฟกต์พิเศษ‘การรับรู้ความอ่อนแอ’ เมื่อเผชิญหน้ากับ ‘มนุษย์กลายพันธุ์’ได้ (ความเร็วในการปลดล็อคเอฟเฟกต์นี้จะช้าลงหากศัตรูแข็งแกร่งเกินไป)”

“หมายเหตุ 2: ไม่มีทริค มีแต่สกิลเท่านั้น”

“โปรดทราบ: ฉายานี้มีศักยภาพในการเติบโต. เงื่อนไขในการอัพเกรดครั้งต่อไป: ฆ่าพวกกลายพันธ์ระดับลอร์ดหนึ่งตน, พวกกลายพันธ์ระดับสูงสามตน และพวกกลายพันธ์ธรรมดาหนึ่งร้อยตน”

เมื่อเห็นคำอธิบายที่คุ้นเคย ดวงตาของโคลินก็สว่างขึ้น ประโยชน์ของค่าสถานะที่ได้เพิ่มมานั้นชัดเจน.

แม้ว่ามันจะไม่ทรงพลังเท่ากับอาวุธวงล้อของนักบวชในตอนนี้ แต่เปอร์เซ็นต์การเพิ่มนี้จะเติบโตขึ้นตามเขาไปด้วย.

แม้แต่ตอนนี้ การเพิ่มค่าสถานะทั้งหมด 0.3 ถือว่ามีความสำคัญสำหรับโคลิน.

และเอฟเฟกต์พิเศษแรกนั้นก็เหมือนของขวัญจากพระเจ้า!

ความแข็งแกร่ง ความคล่องตัว ความอดทน—ว่าง่ายๆคือ “แข็งแกร่งขึ้น เร็วขึ้นและถึกมากขึ้น”

หากใช้ด้วยความชาญฉลาด โคลินก็สามารถพลิกสถานการณ์สิ้นหวังหลายๆ สถานการณ์ให้กลับคืนมาได้.

“แต่หมายเหตุนี้ค่อนข้างกวนประสาทนิดหน่อย…” โคลินเยาะเย้ยในใจ “คนจริงขอแค่สามนาทีก็พอแล้วเว้ย”

นอกจากเอฟเฟกต์แรกแล้ว เอฟเฟกต์พิเศษที่สองก็ค่อนข้างแข็งแกร่งเช่นกัน.

ศัตรูส่วนใหญ่ในหมอกสีเทาคือ “พวกกลายพันธ์” ด้วยสกิลนี้ เขาสามารถจัดการ “พวกกลายพันธ์” ทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย.

เขาสามารถเล็งจุดอ่อนของศัตรูได้อย่างรวดเร็วเพื่อการโจมตีที่ร้ายแรง.

อย่างไรก็ตาม เอฟเฟกต์นี้ทับซ้อนกับนิ้วทองของโคลินเล็กน้อย เนื่องจากเขาสามารถเรียนรู้จุดอ่อนของศัตรูผ่านคำใบ้ได้เช่นกัน

อบิลิตี้หนึ่งเป็นความสามารถแบบพาสซีฟ* ในขณะที่อีกอบิลิตี้หนึ่งต้องใช้ความคิดให้ดี โดยมีเอฟเฟกต์ที่แตกต่างกัน.

(* พาสซิฟ คือความสามารถหรือสกิลที่ไม่ต้องใช้สิ่งใดในการทำงานและจะทำงานโดยอัตโนมัติ)

(*อบิลิตี้ -> ความสามารถ)

“เดี๋ยวนะ ทั้งสองอย่างนี้ใช้ร่วมกันได้นี่. ถ้าได้ต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่า ฉันสามารถใช้คำใบ้และความสามารถแบบพาสซีฟนี้เพื่อค้นหาจุดอ่อนได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่กับศัตรูระดับสูงก็ตาม…”

ข้อเสียอย่างเดียวคือใช้ได้กับพวกกลายพันธุ์เท่านั้น.

แต่ดูเหมือนว่ามอนสเตอร์ส่วนใหญ่ในหมอกจะเป็น “พวกกลายพันธุ์” ทำให้เหมาะสำหรับช่วงเริ่มต้นในตอนนี้.

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉายานี้สามารถเติบโตได้!

แม้ว่าศักยภาพในการเติบโตของมันจะไม่รู้แน่ชัด แต่ค่าสถานะปัจจุบันของมันก็ทำให้โคลินตื่นเต้นแล้ว. การอัปเกรดครั้งต่อไปอาจจะทรงพลังยิ่งขึ้น.

โคลินติดตรา “นักล่าผู้ทุกข์ทรมาน” ไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของเขา รู้สึกถึงพลังที่ไหลไปทั่วร่าง.

การเปลี่ยนแปลงที่สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนอย่างแรกคือการมองเห็นที่ดีขึ้นของเขา ซึ่งตามมาด้วยการปรับปรุงทางกายภาพและจิตใจ.

โคลินรู้สึกเหมือนว่าเขาสามารถเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ได้สิบคนเลย!

“เศษแผนที่สมบัติ *3: รวบรวมเศษแผนที่เจ็ดชิ้นเพื่อรับแผนที่สมบัติที่สมบูรณ์ การสำรวจแผนที่สมบัติจะมอบรางวัลอันล้ำค่า!”

“หมายเหตุ: รับได้จากภารกิจหรือการฆ่ามอนสเตอร์”

“คุณรู้สึกว่าอาจมีเศษแผนที่ดังกล่าวอยู่นอกกระท่อมของคุณ การเริ่มล่าสมบัติตั้งแต่เนิ่นๆ เป็นสิ่งสำคัญสำหรับการเติบโตของคุณ”

“เศษแผนที่สามชิ้น… อีกสองชิ้นมาจากผู้รอดชีวิตหญิงคนนั้น เธอคงพบอะไรบางอย่างแน่.”

หลังจากมองดูอย่างรวดเร็ว โคลินก็หันกลับมาโฟกัสใหม่ โดยเลิกสนใจของที่ได้มาในตอนนี้.

เขายังคงอยู่นอกกระท่อม ซึ่งไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมเลย.

จนกระทั่งตอนนี้ เขาไม่ได้อยู่ที่เดิมนานกว่าสามนาทีเลย.

“ถึงเวลาต้องกลับแล้ว”

โคลินมองไปที่พวกม้านั่ง.