ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1699 เมื่อดวงดาวเรียงตัว โลกจะสูญสิ้น (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1699 เมื่อดวงดาวเรียงตัว โลกจะสูญสิ้น

[แฟนฟิค เขียนโดย iPAT]

“ฉลาดมาก... พี่ใหญ่” จักรพรรดิสวรรค์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางของเขาบัดนี้ดูอำมหิตถึงขีดสุด “ในเมื่อนางใกล้จะหมดสภาพ ข้าก็จำเป็นต้องหาวัตถุดิบชั้นเลิศมาทดแทน หลี่ฉิงซาน... หากเจ้าอยากให้นางเป็นอิสระ มีเพียงทางเดียวคือเจ้าต้องเดินเข้าไปในค่ายกลนั้น และยอมเป็นหมุดตัวใหม่แทนที่นางเสีย แล้วข้าจะปล่อยนางไปทันที อย่ากังวล ข้าต้องการเพียงพลังของเจ้า ข้าไม่สนใจคนอื่น แน่นอนว่าข้าจะปล่อยพวกเขาทั้งหมดไป”

คำพูดที่ไร้หัวใจนั้นทำให้แม้แต่เหล่าเทพอาวุโสที่ยืนอยู่รอบๆ ยังต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัวต่อเจ้านายของตน บัดนี้หน้ากากสวรรค์ถูกกระชากออกอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงทรราชผู้กระหายพลังที่มองสรรพชีวิตเป็นเพียงเครื่องมือ

"จักรพรรดิสวรรค์... เจ้ามันต่ำช้ายิ่งกว่าปีศาจ!" หลี่ฉิงซานคำรามลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยโทสะที่อัดอั้นจนมิตรอบกายเริ่มร้าวราน

"ต่ำช้า? นี่คือกฎของสวรรค์ ข้าคือผู้ปกครอง หากไม่มีข้า สวรรค์ทั้งเก้าจะคงอยู่มาถึงวันนี้ได้อย่างไร?" จักรพรรดิสวรรค์เอ่ยอย่างชอบธรรม

"หากสวรรค์ไร้หัวใจ ข้าก็จะทำลายมันซะ!" หลี่ฉิงซานกำดาบแน่น

"ข้าขอแนะนำให้เจ้าคิดให้ดีอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจ เจ้าไม่ห่วงพี่รองของเจ้าจริงๆ งั้นหรือ?" จักรพรรดิสวรรค์เย้ยหยัน

หลังกล่าวจบคำ จักรพรรดิสวรรค์ก็ชำเลืองมองไปด้านข้าง

“โฮกกกก!!!!!!!”

มังกรฟ้าซึ่งเป็นสัตว์พาหนะของจักรพรรดิสวรรค์คำรามลั่นก่อนจะพุ่งเข้าไปหาปีศาจอสรพิษและใช้ร่างมังกรรัดตรึงปีศาจอสรพิษอย่างแรง กรงเล็บของมังกรฟ้าฝังลึกลงที่หัวไหล่ของนาง ทำให้เสียงกรีดร้องของปีศาจอสรพิษดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด

ได้ยินเสียงโหยหวนของปีศาจอสรพิษ และภาพอันน่ารันทด เหล่าเทพสวรรค์ที่เห็นภาพนี้ ต่างกลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกสยดสยอง สวรรค์ทั้งเก้าต้องการพลังของมหาเทพเพื่อดำรงอยู่ แล้ววันหนึ่งพวกเขาจะต้องเสียสละตนเองเพื่อสวรรค์ทั้งเก้าแห่งนี้ด้วยหรือไม่ เมื่อคิดถึงตรงนี้ กำแพงใจของเหล่ามหาเทพก็พังทลายลง พวกเขาต่างก้าวถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“หยุด!” หลี่ฉิงซานตวาดลั่นพร้อมปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกไป

มังกรฟ้าชะงักงันแต่ยังไม่ปล่อยปีศาจอสรพิษ

สุสานมังกรอันเย็นเยียบยิ่งหนาวเย็นดั่งโลกน้ำแข็ง เวลาราวกับหยุดนิ่ง

ใบหน้าของหลี่ฉิงซานมืดครึ้ม เขากำหมัดแน่นจนเล็บปักเข้าไปในเนื้อ เส้นเลือดที่ขมับปูดโป่งด้วยความโกรธแค้น สายตาของเขาจดจ้องไปยังร่างของพี่รองที่สั่นเทาอยู่ท่ามกลางโซ่ตรวนใต้พื้นหยก ตอนนี้หลี่ฉิงซานตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบ เพราะเดิมพันคือชีวิตของพี่น้อง

เห็นการแสดงออกของหลี่ฉิง จักรพรรดิสวรรค์กระตุ้นอีกครั้ง “ว่าอย่างไร หลี่ฉิงซาน เจ้าจะปล่อยให้พี่รองของเจ้าตายไปอย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้งั้นหรือ?”

“ฉิงซาน... อย่า...อย่าแลกชีวิตของเจ้า... กับหมากที่ตายแล้วอย่างข้า จัดการมันเสีย…” เสียงแผ่แผ่วเบาของพี่รองปีศาจอสรพิษดังขึ้นอย่างอ่อนแรง นางพยายามจะบอกให้เขาฆ่าจักรพรรดิสวรรค์เสียโดยไม่ต้องสนชีวิตของนาง

“พี่รอง…” หลี่ฉิงซานกัดฟันแน่นก่อนกล่าว “ปล่อยพี่รองของข้า”

“ไม่มีปัญหา เพียงแค่เจ้าก้าวเข้ามาในค่ายกล ข้าก็จะปล่อยนางทันที” จักรพรรดิสวรรค์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

บรรยากาศในสุสานมังกรบีบคั้นจนถึงขีดสุด หลี่ฉิงซานจ้องมองใบหน้าที่ร่วงโรยของพี่รอง แววตาที่เคยดุดันกระหายเลือดกลับสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด เขาก้มหน้าลงด้วยใบหน้ามืดครึ้ม หลังจากชั่วครู่ เขาจึงค่อยๆ ลดดาบเทพปีศาจลง และปักมันลงบนพื้น ก่อนจะก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

“ฉิงซาน…” เสี่ยวอันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางเรียกหลี่ฉิงซานเบาๆ ด้วยความกังวล

หลี่ฉิงซานหันหน้าไปทางเสี่ยวอันและส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมเผยรอยยิ้มปลอบโยน

หยดน้ำไหลออกมาจากดวงตาคู่งามของนาง แต่นางไม่สามารถทำสิ่งใด เสี่ยวอันกัดฟันแน่น นางรู้ว่า เมื่อหลี่ฉิงซานตัดสินใจไปแล้วก็ไม่มีใครเปลี่ยนใจเขาได้ ทว่าในใจนางลอบตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะร่วมเป็นตายไปกับเขา

หลี่ฉิงซานค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

"ฉิงซาน..." พี่รองปีศาจอสรพิษกระซิบเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอันสั่นเครือ น้ำตาร้อนๆ สีใสไหลริน นางไม่เห็นด้วยที่เขาจะสละตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจที่เยือกเย็นมานับกัลป์กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด นี่คือน้องเล็กที่นางภูมิใจที่สุด

แต่นางจะไม่ยอมให้เขาต้องกลายเป็นหมุดชิ้นใหม่ให้กับสวรรค์จอมปลอมนี้!

"เห้อ..." ปีศาจอสรพิษถอนหายใจก่อนรวบรวมพลังเสี้ยวสุดท้ายกล่าว "ฉิงซาน... ดูให้ดี นี่คือวิถีแห่งปีศาจอสรพิษที่แท้จริง!"

ปีศาจอสรพิษรวบรวมพลังมหาเทพเฮือกสุดท้ายระเบิดพลัง "ปีศาจอสรพิษซ่อมสวรรค์" ร่างของนางเรืองแสงสีม่วงทองเจิดจ้าจนมังกรฟ้าที่รัดอยู่ต้องแผดร้องด้วยความเจ็บปวด นางเปลี่ยนร่างเป็นอสรพิษบรรพกาลขนาดยักษ์ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือวังสวรรค์ พร้อมกันนั้นก็ลากเอามังกรฟ้าขึ้นไปด้วย!

"พี่รอง!" หลี่ฉิงซานตะโกน

"น้องรอง..." พี่วัวเรียกเบาๆ ขณะที่ดวงตากลายเป็นชุ่มชื้น

ตูมมมมมมมมม!!!

แรงระเบิดกลางอากาศสั่นสะเทือนไปทั่วสวรรค์ทั้งเก้า ปีศาจอสรพิษและมังกรฟ้าระเบิดกลายเป็นละอองแสง ทั้งสองตกตายไปพร้อมกัน เป็นความตายที่งดงามราวดอกไม้ไฟส่องสว่างม่านรัตติกาลอันมืดมน

ทักษะนี้คือเข้าทำลายข่ายมนตราปกป้องสวรรค์ทั้งเก้าที่แข็งแกร่งที่สุดจนแตกสลาย ชั้นบรรยากาศที่เคยเป็นกำแพงพลังงานไร้สีไร้ลักษณ์ปั่นป่วนและพังทลายลง

ดวงอาทิตย์คือตัวแทนของฝูซี ดวงจันทร์คือตัวแทนของหนี่วา ทั้งสองคอยมอบพลังให้กับสวรรค์ทั้งเก้ามาตลอด ขณะเดียวกันพลังของพวกมันก็รุนแรงเกินไปจนสามารถทำลายสวรรค์ทั้งเก้าได้เช่นกัน เมื่อปราศจากกำแพงพลังงานที่เคยปกป้องสวรรค์ทั้งเก้ามาตลอด พลังของฝูซีและหนี่วาก็เริ่มทำลายล้างสวรรค์ทั้งเก้า

แสงตะวันจากดวงอาทิตย์ และแสงจันทราจากดวงจันทร์สาดส่องลงมายังโลกใบนี้ ราวกับลำแสงทำลายล้างที่ถูกยิงออกจากกระบองปืนใหญ่พลังงานปฏิสสาร เหล่าเทพสวรรค์และเทพปีศาจต่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อสัมผัสกลับคลื่นพลังงานที่รุนแรงนี้ ทั้งหมดต่างดิ้นรนปลดปล่อยพลังสร้างเกราะป้องกันร่างกายและแก่นวิญญาณอมตะของตนอย่างอลม่าน สำหรับสิ่งมีชีวิตระดับต่ำยิ่งน่าอนาถมากกว่า เพียงสัมผัสกับคลื่นพลังงานนี้ พวกเขาก็ถูกลบออกไปจากการดำรงอยู่โดยสิ้นเชิง

พลังจากสุริยันจันทราสาดส่องแสงเจิดจ้าลงมาถึงใจกลางวังสวรรค์โดยตรง!

"เมื่อดวงดาวเรียงตัว... โลกจะสูญสิ้น..." เทพอาวุโสองค์หนึ่งพึมพำด้วยใบหน้าซีดเผือด คำพยากรณ์วันสิ้นโลกกำลังอุบัติขึ้นต่อหน้าต่อตา ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงเพลิงสลับเงินยวงสว่างไสวประดุจมหัตภัยที่ไม่อาจเลี่ยง