ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1698 ความลับสวรรค์ (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1698 ความลับสวรรค์

[แฟนฟิค เขียนโดย iPAT]

เสียงกรีดร้องของมหาเทพเฒ่าในเตาหลอมเริ่มแหบพร่าลงตามความร้อนที่ทวีคูณ บรรยากาศในวิมานสวรรค์บิดเบี้ยวด้วยไอความร้อนและกลิ่นอายปีศาจที่บ้าคลั่ง จักรพรรดิสวรรค์ที่ประทับนิ่งมานานพลันลุกขึ้นยืน รัศมีสีทองแผ่ซ่านออกมาข่มพลังทำลายล้างรอบด้านให้สงบลงชั่วขณะ

"พอแล้ว! หลี่ฉิงซาน หยุดมือเดี๋ยวนี้!" สุรเสียงของจักรพรรดิสวรรค์ดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาด "เจ้าลบหลู่สวรรค์มามากพอแล้ว หากเจ้าสังหารไท่ซ่างเหล่าจวิน สมดุลแห่งจักรวาลจะพังทลาย และข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าเดินออกจากที่นี่ไปได้แม้แต่ก้าวเดียว!"

หลี่ฉิงซานหันไปมองจักรพรรดิสวรรค์พลางแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน เขาไม่ได้ลดพลังลงแม้แต่น้อย กลับยิ่งเตะเตาหลอมให้หมุนควงเร็วขึ้นจนไฟหลากสีโหมกระหน่ำหนักกว่าเดิม

"หยุดมือ? ท่านพูดตลกอันใดน่ะหัวหน้าเผ่า!" หลี่ฉิงซานแสยะยิ้ม "ตอนที่ตาแก่นี่จะจับลูกข้าหลอมยา ท่านไม่บอกให้เขาหยุดมือบ้างล่ะ? ในเมื่อเขาอยากได้เม็ดยานัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้เขาได้เป็นเม็ดยารสเลิศยังไงเล่า!"

"เจ้าคิดว่าข้าไม่มีหมากแล้วงั้นหรือ?" จักรพรรดิสวรรค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เจ้ารู้จักสุสานมังกรหรือไม่? แล้วรู้หรือไม่ว่ามีสิ่งใดอยู่ที่นั้น?"

หลี่ฉิงซานชะงักทันที พลังที่เคยพุ่งพล่านรอบกายพลันหยุดนิ่งประดุจถูกแช่แข็ง ดวงตาที่ดุดันจ้องเขม็งไปยังจักรพรรดิสวรรค์ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโถงสวรรค์ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดพล่านของเตาหลอมแปดทิศที่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่เบื้องหลัง

"สุสานมังกร..." หลี่ฉิงซานเค้นเสียงลอดไรฟัน "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

จักรพรรดิสวรรค์เหยียดยิ้มบางที่ดูอำมหิตอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เขาเดินลงจากบัลลังก์สูงทีละก้าว ทุกย่างก้าวทำให้พื้นหยกขาวเปล่งรัศมีสีทองข่มขวัญ

"ไม่ใช่ว่าเจ้าเพียรพยายามตามหานางมาตลอดงั้นหรือ? พี่รองผู้เลอโฉมของเจ้า... มหาเทพกลืนสวรรค์ที่ใครต่อใครคิดว่าดับสูญไปในสงครามครั้งนั้น"

ตอนนี้การต่อสู้ทั้งหมดได้หยุดลงแล้ว ทุกคนกำลังตั้งใจฟัง พวกเหล่าจุนต่างประหลาดใจ เพราะคิดว่ามหาเทพกลืนสวรรค์ตายในสงครามครั้งนั้นไปแล้วจริงๆ มีเพียงพี่วัวกับพวกหลี่ฉิงซานเท่านั้นที่รู้ว่า แท้จริงแล้วนางถูกกักขังไว้ในสุสานมังกรมาตลอด

"นังงูเขียวนั่น... ยังไม่ตายงั้นหรือ?" มหาเทพไท่อี้อุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ

หยวนสื่อเทียนจุนขมวดคิ้ว ในสงครามครั้งนั้น แน่นอนว่าเขาก็อยู่ด้วย และเห็นกับตาว่านางตายไปแล้ว

หลิงเป่าเทียนจุนหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด แม้เขาจะไม่ได้เห็นกับตาว่าปีศาจอสรพิษถูกสังหารอย่างไร แต่บันทึกสวรรค์ก็ระบุไว้ว่า มหาเทพกลืนสวรรค์ถูกกวาดล้างไปแล้วด้วยน้ำมือของมังกรฟ้าซึ่งเป็นสัตว์พาหนะของจักรพรรดิสวรรค์

แม้แต่ภายในเตาหลอมแปดทิศ เสียงทุบฝาหม้อก็เงียบหายไปแล้ว ไท่ซ่างเหล่าจวินที่สะบักสะบอมอยู่ภายในแทบไม่เชื่อหูตนเองว่าสหายร่วมรบผู้นี้กลับจะซ่อนหมากที่ล้ำลึกนี้เอาไว้โดยไม่บอกกล่าวแม้แต่เพื่อนเก่า

สุดท้ายกระทั่งเทพมังกรขาวอวิ๋นเยว่ที่เป็นสมาชิกเผ่าพันธุ์มังกรและผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิทของจักรพรรดิสวรรค์ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงอดประหลาดใจไม่ได้เช่นกันเมื่อได้ยินเช่นนั้น

พี่วัวที่ยืนนิ่งมาตลอดบัดนี้แววตาเริ่มทอประกายเย็นเยียบ เขาหันไปมองจักรพรรดิสวรรค์ด้วยความเกลียดชัง บรรยากาศในวิมานสวรรค์บีบคั้นจนถึงขีดสุด ราวกับอากาศรอบข้างกลายเป็นก้อนเหล็กที่ทับถมลงบนอกของทุกคน!

“นางอยู่ที่ใด?” หลี่ฉิงซานถามเสียงเรียบ

“แน่นอนว่านางอยู่ในมือของข้า หากเจ้าอยากช่วยนาง ก็ยอมสยบต่อข้าเสีย” จักรพรรดิสวรรค์กล่าวอย่างสบายๆ

“เจ้าไม่กลัวข้าจะฆ่าตาแก่พวกนี้และกวาดล้างสวรรค์ทั้งหมดงั้นหรือ? หาดไม่มีตาแก่พวกนี้ เจ้าจะปกครองใคร? ปล่อยนาง!” หลี่ฉิงซานตวาด

“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าสามารฆ่าได้ตามที่เจ้าต้องการ คิดว่าข้าจะสนพวกไร้ค่าพวกนี้งั้นหรือ?” จักรพรรดิสวรรค์เย้ยหยัน

ถ้อยคำเหล่านี้ทำให้ใบหน้าของเทพอาวุโสมืดลงทันที

“อมิตตพุทธ…บาปกรรม บาปกรรม…” หลี่เฟิงหยวนประสานฝ่ามือกล่าว

“ที่นี่เป็นที่ๆ ขยะเช่นเจ้าสามารถสอดปากงั้นหรือ?” จักรพรรดิสวรรค์หรี่ตา เพียงการเคลื่อนไหวเล็กๆ นี้ก็ทำให้หลี่เฟิงหยวนกระอักเลือดออกมาทันที แรงกดดันมหาศาลทำให้เขาทรุดลงกับพื้น

“ฮืม” หลี่ฉิงซานก่นสียงเย็นหนึ่งคำ พลันนั้นแรงกดดันที่กดทับหลี่เฟิงหยวนก็สลายไป

“เอาล่ะ ปล่อยไท่ซางเหล่าจวินออกมา แล้วเราค่อยมาคุยกัน” จักรพรรดิสวรรค์ยื่นข้อเสนออย่างสบายอารมณ์

“ให้ข้าพบพี่รองก่อน” หลี่ฉิงซานกล่าวเสียงเข้มโดยไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง

จักรพรรดิสวรรค์ไม่กล่าวสิ่งใด เพียงสะบัดมือเบาๆ ภาพมายาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันเป็นภาพของปีศาจอสรพิษที่ร่างกายผอมบางและซีดเผือดถูกโซ่แสงตรึงไว้ในค่ายกลกลางสุสานมังกร และยังมีมังกรฟ้าซึ่งเป็นสัตว์พาหนะของจักรพรรดิสวรรค์เฝ้าอยู่ด้านข้าง

“พี่รอง!”

“น้องรอง!”

หลี่ฉิงซานอุทาน พี่วัวเผยสีหน้าเจ็บปวดเมื่อเห็นสภาพที่น่าอนาถของน้องสาว

“นางอยู่ที่ใด?” หลี่ฉิงซานถาม

จักรพรรดิสวรรค์ไม่ตอบแต่มองไปที่เตาหลอมแปดทิศ

หลี่ฉิงซานยกมือขึ้น เปลวเพลิงใต้เตาดับลง ดาบเทพปีศาจพุ่กลับใมาอยู่ในมือของเขา ฝาหม้อเปิดออก ไท่ซ่างเหล่าจวินรีบทะยานร่างออกมาอย่างหมดสภาพ สูญสิ้นสง่าราศีของเทพอาวุโสไปอย่างสมบูรณ์

สำหรับหลี่ฉิงซานในตอนนี้ เขาไม่เห็นเทพอาวุโสเหล่านี้อยู่ในสายตาเลย เขาสามารถกดปราบตัวตนเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย มีเพียงจักรพรรดิสวรรค์เท่านั้นที่ยังเป็นภัยคุกคาม แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถปล่อยให้พี่รองต้องทนทุกข์ทรมานมากไปกว่านี้

“ตอนนี้จะปล่อยพี่รองของข้าได้หรือยัง?” หลี่ฉิงซานกล่าวเสีนงต่ำ

“ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา เจ้าสามารถไปที่สุสานมังกรเพื่อส่งตัวนางออกมา” จักรพรรดิสวรรค์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลี่ฉิงซางหลี่ตามอง

เห็นการแสดงออกของหลี่ฉิงซาน จักรพรรดิสวรรค์จึงกล่าวต่อ “ไม่เชื่องั้นหรือ? ในฐานะจักรพรรดิสวรรค์ที่มีคุณธรรม ข้าย่อมมิอาจกลืนน้ำลายตัวเอง ข้าสามารถรับรองกับเจ้าว่าข้าจะปล่อยปีศาจอสรพิษอย่างแน่นอน”

“เห้อ เจ้ายังคงเป็นนักเล่นปาหี่ที่เก่งกาจไม่เปลี่ยน” พี่วัวเปิดปากกล่าวในที่สุด

บรรยากาศในวังสวรรค์เย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง เมื่อพี่วัวก้าวออกมาข้างหน้าด้วยท่วงท่าที่หนักแน่นประดุจขุนเขา แววตาของเขาที่จ้องมองจักรพรรดิสวรรค์เต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนา มากกว่าความโกรธแค้น

“เจ้าบอกให้ฉิงซานไปที่สุสานมังกรเพื่อส่งตัวนาง แล้วเหตุใดไม่พูดว่าฉิงซานจะได้ออกมาด้วยหรือไม่?”

สิ้นคำพูด พี่วัวก็กระแทกเท้าลงบนพื้นหยกขาว รอยแตกร้าวแผ่ซ่านออกไปกระชากม่านมิติที่ปกคลุมวังสวรรค์ให้พังทลายลง ทันใดนั้น วังสวรรค์อันวิจิตรงดงามก็แปรสภาพเป็นขุมนรกที่ซ่อนอยู่ แท้จริงแล้วที่นี่ก็คือสุสานมังกร!!!

“สุสานมังกร!?” หลี่ฉิงซานประหลาดใจ

“ถูกต้อง ที่นี่ก็คือสุสารมังกร” พี่วัวตอบ

ทุกคนในโถงสวรรค์ต่างเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ สิ่งสำคัญที่สุด พวกเขายังเห็นภาพที่น่าอนาถของ ปีศาจอสรพิษ ที่ถูกผนึกไว้ในใจกลางค่ายกลมหึมาที่สร้างจากกองกระดูกมังกรบรรพกาลนับไม่ถ้วน โซ่ตรวนแสงไม่ได้เพียงแค่พันธนาการนางไว้ แต่มันทำหน้าที่เป็นท่อส่งพลังที่สูบตบะมหาเทพของนางออกไปอย่างต่อเนื่อง

“เจ้ากักขังนางไว้ใต้เท้าของเจ้ามาตลอด!” พี่วัวคำรามลั่น สุรเสียงดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดตัดผ่านความเงียบงัน

“วังสวรรค์ที่พวกเจ้าภาคภูมิใจ แท้จริงแล้วตั้งอยู่บนรากฐานของการทรมานและสูบเลือดเนื้อของมหาเทพ! ฝูซี... เจ้าต้องการให้เผ่ามังกรของเจ้าปกครองสวรรค์ทั้งเก้าและวัฏสงสารทั้งหกไปชั่วนิรันดร์ แต่พลังของสวรรค์ทั้งเก้านั้นมีจำกัด เจ้าจึงต้องสร้างหมุด ขึ้นมาตอกตรึงไว้ และกลั่นเอาพลังของมหาเทพมาค้ำจุนสวรรค์ที่เน่าเฟะนี้!”

พี่วัวหันไปมองจักรพรรดิสวรรค์ที่บัดนี้เลิกแสแสร้งเป็นเทพผู้มีคุณธรรม แต่เผยแววตาของทรราชโอหังเย็นชา

“และเหตุผลที่เจ้าต้องการตัวฉิงซานในตอนนี้ ก็เพราะเพลิงชีวิตของน้องรองกำลังจะมอดดับลงแล้ว! นางถูกเจ้าสูบกินจนแทบไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยววิญญาณ หากไม่มีพลังใหม่มาเติมเต็ม ค่ายกลนี้จะพังทลาย และอำนาจของเผ่ามังกรฝูซีก็จะจบสิ้นลง!”

พี่วัวเปิดเผยความลับของจักรพรรดิสวรรค์ด้วยใบหน้ามืดครึ้ม

บรรยากาศกลายเป็นเงีบบสงัดดุจความตาย ไม่ว่าจะเป็นเทพสวรรค์ หรือเทพปีศาจ ทุกคนล้วนตกตะลึงไปอย่างสมบูรณ์