ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1697 ตุ๋นให้เปื่อย (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1697 ตุ๋นให้เปื่อย

[แฟนฟิค เขียนโดย iPAT]

ในห้วงแห่งความโกลาหลที่พึ่งพิกัดไม่ได้ แสงสีทองและไอปีศาจฉีกกระชากห้วงมิติของวังสวรรค์จนกลายเป็นเศษเสี้ยวของกาลเวลา การปะทะระหว่างตัวตนระดับมหาเทพทำให้กฎเกณฑ์พื้นฐานของโลกธาตุเริ่มพังทลาย

เหนือเพดานโถงสวรรค์ที่กลายเป็นมหาสมุทรเมฆาคลั่ง เทพมังกรอวิ๋นเยว่คำรามกึกก้อง ร่างมนุษย์ของเขามีเกล็ดมังกรสีขาวผุดขึ้นตามลำคอและใบหน้า เขาวาดมือเรียกหอกอัสนีมังกรคาบแก้ว พุ่งเข้าใส่กู่เยี่ยนหยินประดุจสายฟ้าฟาด

"เจ้าจะบินสูงได้แค่ไหนกันเชียว ในเมื่อท้องฟ้าคือร่างกายของข้า!" อวิ๋นเยว่ตวาด มวลเมฆบีบอัดเข้าหากันกลายเป็นคุกสูญญากาศหวังบดขยี้คุนเผิงยักษ์ให้แหลกคามือ

กู่เยี่ยนหยินไม่ได้ตื่นตระหนก นางเพียงสะบัดปีกคุนเผิงเบาๆ ร่างกายพลันเลือนลางหายไปในห้วงมิติ ก่อนจะปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังเทพมังกร "ท่านเทพ... ท้องฟ้าของท่านดูจะคับแคบไปหน่อย" นางวาดฝ่ามือที่แฝงไปด้วยพลังตัดมิติ แสงสีเงินกรีดผ่านแผ่นหลังของเทพมังกรจนเกล็ดมังกรขาวหลุดกระเด็น เลือดมังกรสีทองหยดลงสู่พื้นหยกเบื้องล่างประดุจฝนเพลิง!

วงล้อไท่จี๋ของมหาเทพไท่อี้หมุนวนด้วยความเร็วสูงสุดจนกลายเป็นกำแพงแสงที่ไม่มีสิ่งใดเจาะผ่านได้ "ปีศาจกระดูกขาว ได้เวลาดับสูญของเจ้าแล้ว! จงกลับคืนสู่ความว่างเปล่าชั่วนิรันดร์!" หลังกล่าวจบคำ วงล้อไท่จี๋ก็ยิงลำแสงพลังงานไร้สีไร้รูปออกมา ทุกสิ่งที่ลำแสงพลังงานกวาดผ่านจะดับสูญกลันคืนสู่ความว่างเปล่าทันที

"ไม่มีสิ่งใดเป็นนิรันดร์โดยแท้จริง..."

เสี่ยวอันส่ายหน้าเบาๆ นางเพียงเดินก้าวไปข้างหน้าท่ามกลางแรงกดดันที่มหาศาล รอบกายรายล้อมไปด้วยกองทัพปีศาจกระดูกขาวที่จัดขบวนเป็นค่ายกลคอยเสริมพลังให้นางตลอดเวลา พลันนั้นเงาร่างพระโพธิสัตว์กระดูกขาวเบื้องหลังก็ระเบิดแสงสีขาวและสีดำออกมาจากเนตรแต่ละข้าง!

วัฎจักรแห่งชีวิตและความตาย!

ลำแสงสีขาวและสีดำพุ่งสอดประสานกันเป็นเกลียวแสง ตรงเข้าปะทะลำแสงพลังงานไร้สีไร้รูปจากวงล้อไท่จี๋กลางอากาศ ยื้อยุดกันเพียงเสี้ยวพริบตาก่อนเกลียวสงสีขาวดำจะกลืนกินลำแสงพลังงานไร้สีไร้รูป พุ่งเข้าหาวงล้อไท่จี๋ มหาเทพเฒ่าถึงกับหน้าถอดสีเมื่อพบว่า มรรคาแห่งความว่างเปล่าของตนกำลังถูกวัฏจักรแห่งเต๋าเข้าแทนที่!

"เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! จมกองศาสตราของข้าตายไปเสีย!" หลิงเป่าเทียนจุนสะบัดนิ้ว บัญชาให้ดาบเทพและทวนศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นเล่มพุ่งเข้าหาเสี่ยวหมิงประดุจห่าฝนที่บดบังแสงอาทิตย์

เสี่ยวหมิงฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวอสูรที่แหลมคม ร่างกายของเขาพลันขยายใหญ่ขึ้นจนกล้ามเนื้อบวมเป่ง ไอสีม่วงแดงหมุนวนรอบหมัดทั้งสองข้าง "ฮ่าฮ่าฮ่า มีเท่าไหร่ เอาออกมาให้หมด!"

เขาไม่หลบหลีก เสี่ยวหมิงพุ่งตัวเข้าใส่ห่าฝนอาวุธ ใช้หมัดและร่างกายของตนปะทะอาวุธเทพโดยตรง เสียงเหล็กปะทะกันดังกึกก้อง แม้ร่างกายของเขาจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ศาสตราศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นก็ถูกหักทิ้งประดุจกิ่งไม้แห้ง เทพอสูรคำราม "สะใจ! เอามาอีก!"

หลิงเป่าเทียนจุนถึงกับมือสั่นเมื่อเห็นสมบัติที่ตนภาคภูมิใจถูกเทพอสูรบ้าสงครามทำลายทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับของไร้ค่า!

ด้านมหาเทพปฐมกาลเช่นหยวนซื่อเทียนจุนและพี่วัว การต่อสู้ของคู่นี้กลับดูเหมือนการร่ายรำที่เชื่องช้า หยวนซื่อเทียนจุนสะบัดแขนเสื้อเรียก คัมภีร์ฟ้าดิน ออกมา ก่อเกิดอักขระสีทองนับล้านลอยล้อมรอบตัวพี่วัวเพื่อกักขังเขาไว้ในกรงขังแห่งโชคชะตา "พี่ใหญ่... ทุกสิ่งมีวาระของมัน ท่านไม่ควรขัดขืนลิขิตสวรรค์"

พี่วัวเผยยิ้มอย่างอ่อนโยน เขายื่นมือออกไปยังอักขระเหล่านั้น เพียงสัมผัสเดียว อักขระสีทองที่แข็งแกร่งที่สุดพลันแปรสภาพกลายเป็นต้นข้าวสีเขียวขจี กรงขังแห่งโชคชะตาสลายกลายเป็นทุ่งข้าวสาลีสีทองอันสงบเงียบ พลังของพี่วัวไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการเปลี่ยนกลับให้ทุกอย่างคืนสู่สามัญ จนหยวนสื่อต้องขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ

กลับสู่สมรภูมิเพลิงสวรรค์ ไอสังหารจากหลี่ฉิงซานพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาปักดาบลงบนพื้นจนสวรรค์สั่นสะเทือน สายตาที่จ้องมองไท่ซ่างเหล่าจวินเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

"เมื่อกี้เจ้าจะทำอะไรลูกข้านะ? อ๋อ... จะหลอมเป็นเม็ดยางั้นเหรอ?" หลี่ฉิงซานแค่นยิ้มเหี้ยม พลางบิดคอจนกระดูกลั่นกร๊อบ "งั้นข้าก็จะใช้หัวของเจ้า... มาทำเป็นลูกชิ้นลวกจิ้มฉลองชัยชนะวันนี้!"

ไท่ซ่างเหล่าจวินหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธ "เจ้าปีศาจชั้นต่ำ! ปากดีนักนะ!" เขาโบกพัดขนนกสุดแรง พลันปรากฏ ค่ายกลเตาหลอมจักรวาล ครอบคลุมไปทั่วทุกทิศทาง เพลิงหลากสีเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มข้น ร้อนแรงเสียจนมิติรอบด้านเริ่มละลายกลายเป็นไอหมอก!

"สลายไปซะ!" ไท่ซ่างเหล่าจวินคำราม เตาหลอมแปดทิศขยายใหญ่ครอบฟ้าดิน กดทับลงมาหวังบดขยี้หลี่ฉิงซานทั้งเป็น

หลี่ฉิงซานไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาเหยียดเท้าขวาไปข้างหลัง ย่อตัวลงต่ำจนกล้ามเนื้อขาปูดโป่งประดุจรากไม้พันปี ปราณสีดำแดงหมุนวนรอบตัวก่อนจะพุ่งไปรวมที่หมัดของเขา

"แตก!!!"

หลี่ฉิงซานคำรามลั่น พลังมหาศาลปะทะกับเตาหลอมที่กำลังกดลงมา เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนไปถึงรากฐานของสวรรค์ทั้งเก้า เตาหยกขาวอันล้ำค่าปรากฏรอยร้าวขนาดใหญ่ก่อนจะกระเด็นหวือขึ้นฟ้า

หลี่ฉิงซานไม่ปล่อยจังหวะหลุดมือ เขาทะยานร่างผ่านม่านเพลิงประดุจดาวตกสีชาด เข้าประชิดตัวไท่ซ่างเหล่าจวินในชั่วพริบตา หมัดยักษ์พุ่งออกไปนับร้อยครั้งในหนึ่งลมหายใจ ทุกหมัดบดขยี้รัศมีเทพจนมืดมน

"ปัง ปัง ปัง ปัง!!"

ไท่ซ่างเหล่าจวินรีบยกพัดขนนกขึ้นต้านทาน ทว่าทุกครั้งที่ปะทะ แรงสั่นสะเทือนกลับส่งผ่านไปถึงอวัยวะภายในจนเขากระอักเลือดออกมา คำรบสุดท้าย หลี่ฉิงซานหมุนตัวเตะกลับหลังด้วยแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางมหาศาล กระแทกพัดขนนกจนหลุดมือมหาเทพเฒ่าไป!

"หมัดนี้... สำหรับที่เจ้าทำลูกข้า!"

มือซ้ายของหลี่ฉิงซานกำหมัดแน่น ปราณสีดำแดงควบแน่นจนกลายเป็นหัววัวสีดำทมิฬ ชกเข้าใส่ยอดอกของไท่ซ่างเหล่าจวินเต็มแรง!

ตูมมมมมม!!!

ร่างของมหาเทพอาวุโสพุ่งถอยหลังประดุจลูกธนูที่หลุดจากคันศร กระแทกเข้ากับเสาค้ำสวรรค์จนหักสะบั้นไปนับสิบต้น เลือดเทพสีทองสาดกระจายเต็มอาภรณ์นักพรต หลี่ฉิงซานยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมเพลิงที่เริ่มมอดดับ สายตาจ้องเขม็งไปที่ร่างที่ทรุดกองอยู่กับพื้นอย่างไม่ลดละ

"เฮ้ แค่นี้ยังห่างไกลจากประตูนรก ลุกขึ้นมาเจ้าแก่! หรือต้องให้ข้าเอาเตาของเจ้ามาต้มน้ำอาบให้ก่อน ถึงจะมีแรงสู้ต่อ?"

หลี่ฉิงซานหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะพุ่งเข้าไปและใช้มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้อนักพรตเฒ่าที่กำลังสะบักสะบอมยกขึ้นมา

"ในเมื่อชอบหลอมยานัก เช่นนั้นก็ลงไปหลอมยาในหม้อ!"

เขาไม่รอช้า โยนร่างของมหาเทพผู้สูงส่งลงไปในเตาหลอมของเจ้าตัวทันที จากนั้นก็กระแทกฝาปิดสนิท และใช้ดาบเทพปีศาจเสียบแทงเหมือนลงกลอนประตู

"เทพสวรรค์ตุ๋นเนื้อ! สุมไฟให้แรงที่สุด! วันนี้เราจะกินซุปเนื้อเทพ!" หลี่ฉิงซานตะโกนบอกหลี่เฟิงหยวน พลางเตะเตาหลอมจนหมุนติ้วไปกลางอากาศ

หลี่เฟิงหยวน ที่พยุงร่างลุกขึ้นมาได้ เช็ดเลือดที่มุมปาก แววตาที่เคยสงบนิ่งประดุจพระภิกษุบัดนี้กลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ เมื่อเห็นบิดายัดตาแก่นักปรุงยาลงไปในหม้อ เขาก็เปิดปากกล่าวว่า "อมิตตพุทธ... บาปกรรม บาปกรรม ในเมื่อโยมโยนบาปมาให้ อาตมาก็จะช่วยสงเคราะห์ให้โยมได้ชดใช้บาปโดยเร็ว!"

หลี่เฟิงหยวนสบัดปีกวิหคเพลิงอมตะส่งเพลิงหลากสีพุ่งทะยานเข้าสุมอยู่ใต้ก้นเตาหลอมแปดทิศทันที!

"ฟู่ ฟู่ ฟู่!!!"

เปลวเพลิงหลายสีโหมกระหน่ำอยู่ใต้เตาหยกขาว ไอความร้อนแผ่ซ่านไปทั่ววิมานจนพื้นหยกเริ่มละลายกลายเป็นของเหลว เสียงทุบฝาเตาจากภายในดังกึกก้องประดุจเสียงกลองศึก พร้อมเสียงโวยวายที่เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดหวั่นของไท่ซ่างเหล่าจวิน

"เจ้าเด็กบ้า! เจ้าพระปลอม! ปล่อยข้าออกไป! หากข้าออกไปได้เมื่อใด ข้าจะจับพวกเจ้าทำยาเม็ดให้หมด!"

"ยังมีแรงขู่อีก! เทพสวรรค์ตุ๋นเนื้อ เร่งไฟ ตุ๋นให้เปื่อย! ถ้าไม่อร่อย ข้าจะจับเจ้าลงไปผัดเผ็ดต่อ!"

หลี่ฉิงซานหัวเราะร่าพลางตะโกนไปทางลูกชาย

หางตาของหลี่เฟิงหยวนกระตุก เขาทำได้เพียงเร่งไฟให้แรงขึ้น

"ก๊าก! ฮ่าฮ่าฮ่า! ดีมากเจ้าหนู! สุมไฟให้แรงกว่านี้อีก! เอาให้สุกจนกระดูกเปื่อยเป็นน้ำซุปไปเลย! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

ภาพมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ถูกจับขังในหม้อของตัวเอง โดยมีสองพ่อลูกปีศาจช่วยกันสุมไฟหลากสีอยู่เบื้องล่าง กลายเป็นภาพที่น่าอัปยศที่สุดในประวัติศาสตร์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า จนแม้แต่จักรพรรดิสวรรค์ที่นั่งบนบัลลังก์ยังต้องขมวดคิ้วด้วยความสังเวชในชะตากรรมของสหายร่วมรบ!