บทที่ 26 การให้และการรับระหว่างผองเพื่อน

บทที่ 26 การให้และการรับระหว่างผองเพื่อน

ถ้าเพื่อนรักมีเรื่องขัดใจกัน ไม่มีอะไรที่มื้ออาหารดีๆ แก้ไม่ได้

ถ้ามื้อเดียวยังไม่หาย ก็เบิ้ลไปอีกสองมื้อ พร้อมกับข้าวจัดเต็มและเครื่องดื่ม ถ้ายังไม่เวิร์คอีก... ก็ซัดกันสักตั้ง เดี๋ยวความขัดแย้งมันก็คลี่คลายไปเองตามธรรมชาติ

แต่ถ้าทำขนาดนั้นแล้วยังไม่หาย... งั้นก็อาจจะไม่ใช่เพื่อนที่ดีต่อกันจริงๆ แล้วล่ะ

ฮาตาเกะ คาคาชิ ลูบพุงอย่างสบายใจเฉิบ มองดูเท็ตสึกะที่กำลังนับเงินจ่ายค่าเสียหายด้วยสีหน้าปวดตับแล้วอารมณ์ดีสุดๆ

หมอนั่นอุตส่าห์ลำบากหาเงินมาแทบตาย สุดท้ายก็มาลงท้องเขาเกือบหมด

ถ้าเขามีกระเพาะมากกว่านี้อีกสักหน่อยนะ จะกินให้เท็ตสึกะหมดตัวเลยคอยดู

ขณะที่เท็ตสึกะลุกไปจ่ายเงิน คาคาชิแว้บไปเข้าห้องน้ำ อุจิวะ โอบิโตะ ก็สบโอกาสกระซิบกระซาบกับโนฮาระ ริน ตามลำพัง

"ริน คือว่าเมื่อกี้... ฉันแค่พูดไปงั้นๆ แหละ... เธอ... อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ"

โอบิโตะหน้าแดงแปร๊ด บิดตัวไปมา ไม่เหลือคราบของตัวร้ายบ้าคลั่งในอนาคตเลยสักนิด

รินก้มหน้างุด นิ้วมือบิดชายเสื้อแก้เขิน พยักหน้าเบาๆ "พวกเรายังเด็กกันอยู่... ฉันไม่ได้คิดมากหรอกจ้ะ"

"ไม่สิ! ฉันหมายความว่า... ถ้าเธอรู้สึกว่า..."

"ฉันรู้แล้ว" รินเงยหน้าขึ้นสบตาโอบิโตะ "แต่ตอนนี้มันยังเร็วเกินไปที่จะคุยเรื่องนี้ เอาเป็นว่า... เราเป็นเหมือนเดิมไปก่อนนะ ดีมั้ย?"

โอบิโตะพยักหน้ารัวๆ "เหมือนเดิม! ตลอดไปเลย!"

รินรีบก้มหน้าอีกครั้ง รู้สึกเขินจนทำตัวไม่ถูก อยากจะมุดดินหนี

โชคดีที่เท็ตสึกะเดินกลับมาพอดี "อ้าว คาคาชิล่ะ?"

"ไปเข้าห้องน้ำจ้ะ" รินรีบตอบทันที

"จริงดิ? หมอนั่นกินน้ำผลไม้เข้าไปเยอะสุดเลยมั้งเนี่ย" เท็ตสึกะผายมือ "กินเข้าไปเท่ากับคนสามคน จะเข้าห้องน้ำสามรอบก็ไม่แปลกหรอก สงสารไตมันจริงๆ"

"ฮ่าๆๆ" โอบิโตะหลุดขำ "เท็ตสึกะ นายพูดอะไรตลกๆ ตลอดเลย ฉันไม่ได้สังเกตเลยแฮะ"

"ไม่ได้สังเกตอะไร?" คาคาชิเดินกลับมาพร้อมกับตาปลาตายคู่เดิม

"เปล่า ไม่มีอะไร" เท็ตสึกะเดินเข้าไปกอดคอคาคาชิ "ป่ะ ไปลานฝึกกันเถอะ"

สี่สหายออกจากร้านเนื้อย่าง มุ่งหน้าตรงไปยังชายป่ามรณะ

ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงที่หมาย คาคาชิที่ดูเบื่อๆ เมื่อกี้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา

"เท็ตสึกะ วันนี้เรามาประลองดาบกัน!"

"เฮ้! ถามความเห็นฉันบ้างสิ!" โอบิโตะแทรก "ฉันว่าดวลวิชานินจาดีกว่า หรือไม่ก็ดวลคาถาลวงตากับวิธีคลายคาถาก็ได้"

"ได้หมด" เท็ตสึกะพยักหน้า "แต่ชั้นว่าวันนี้คาคาชิคงได้ท่าใหม่มาแน่ๆ นายกับรินซ้อมมือกันไปก่อนนะ เดี๋ยวชั้นขอลองของคาคาชิหน่อย แล้วจะสาธิตให้ดู"

หลังจากสบตากัน ทั้งคู่ก็ถอยหลังเว้นระยะห่าง แล้วค่อยๆ ชักดาบนินจาออกจากด้านหลัง

"คาคาชิ ดาบนายยังสั้นจุ๊ดจู๋เหมือนเดิมเลยนะ..."

"เหอะ ดีแต่ปาก" คาคาชิสะบัดดาบเขี้ยวขาวจำลองในมือ "เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะเงียบกริบ รับมือ!"

ร่างเล็กทั้งสองพุ่งเข้าหากัน ปะทะกันทันที

เคร้ง!

ประกายไฟแลบแปลบ คาคาชิเบิกตากว้าง ขณะถอยหลังเพื่อลดแรงปะทะ เขาต้องควงดาบเพื่อซ่อนอาการชาที่ข้อมือ

แรงเยอะชะมัด!

"มือชาล่ะสิ?"

"นายน่าจะใช้กระบองมากกว่าดาบนะ" คาคาชิพุ่งเข้าใส่ใหม่ "ไม่มีเทคนิคเลย มีแต่แรงควาย ไม่รู้สองวันนี้นายไปฝึกอะไรมา"

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ทั้งสองเข้าประหัตประหารกันอีกครั้ง สถานการณ์ดุเดือดเลือดพล่าน

ต้องยอมรับว่าคาคาชิที่ได้รับการถ่ายทอดวิชาจาก 'เขี้ยวขาว' มาโดยตรงนั้นมีวิชาดาบที่ยอดเยี่ยมมาก ต่อให้แรงสู้เท็ตสึกะไม่ได้ แต่เขาก็ใช้เทคนิคปัดป้องและถ่ายแรงออกไปได้อย่างชาญฉลาดเสมอ

"เก่งกันทั้งคู่เลย..." รินอุทาน "ฉันมองตามดาบแทบไม่ทัน ยิ่งถ้าเปลี่ยนกระบวนท่ากะทันหัน ฉันคงรับมือไม่ได้แน่"

คราวนี้โอบิโตะไม่เถียง "ถ้าแค่วิชาดาบอย่างเดียว สองคนนี้เก่งจริง แต่เทียบกันแล้ว... พัฒนาการของเท็ตสึกะน่าทึ่งกว่าเยอะ"

รินพยักหน้า เห็นด้วยกับโอบิโตะทุกประการ

ชื่อเสียงของ ฮาตาเกะ ซาคุโมะ ไม่ต้องพูดถึง คาคาชิที่เป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิย่อมเก่งระดับท็อปของรุ่นอยู่แล้ว

แต่เท็ตสึกะที่ไม่มีพื้นฐานวิชาดาบจากตระกูล กลับสามารถสู้กับคาคาชิได้สูสีขนาดนี้ มันพิสูจน์อะไรได้หลายอย่าง

เคร้ง!

ดาบปะทะกันอีกครั้ง ทั้งสองร่างสวนทางกันในชั่วพริบตา

แฮก แฮก แฮก

คาคาชิหอบหายใจ สายตาที่มองเท็ตสึกะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

เขาจำได้ว่าเมื่อวานซืน เท็ตสึกะทนมือทนเท้าเขาได้แค่ร้อยกว่ากระบวนท่า ถึงจะสู้กันดุเดือด แต่สุดท้ายเขาก็ชนะ

แต่วันนี้...

ผ่านไปร้อยกว่าท่า จะสองร้อยท่าอยู่แล้ว เท็ตสึกะยังไม่มีทีท่าว่าจะแผ่วเลย

ถ้าอย่างนั้น... คาคาชิหรี่ตา ได้เวลางัดไม้ตายก้นหีบที่เขาซุ่มฝึกมาทั้งวันออกมาใช้แล้ว

คาถาสายฟ้า: วิชาดาบฮาตาเกะ: ตัดสายฟ้าเส้นเดียว !

ฟุ่บ!

คาคาชิพุ่งเป็นเส้นตรง รวดเร็วและรุนแรง เต็มไปด้วยช่องโหว่ แต่แลกมาด้วยความเร็วในการโจมตีที่ตัดการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็นออกไปจนหมด ทำให้ยากแก่การตอบสนอง

พริบตาเดียว ทั้งสองก็สวนกัน

แก๊ง!

ดาบหักท่อนหนึ่งร่วงลงพื้น ปักแน่นอยู่ระหว่างเท้าของเท็ตสึกะ

พร้อมกันนั้น เสื้อฝึกซ้อมบริเวณหน้าอกของเท็ตสึกะก็ขาดเป็นรอยยาว เผยให้เห็นผิวหนังที่แดงเถือก

ไม่มีแผลลึก มีแค่รอยขีดข่วนบางๆ แต่ถ้าลึกกว่านี้อีกนิดเดียว วันนี้เท็ตสึกะคงได้เลือดแน่

เขาหันกลับไปมองคาคาชิที่ยืนนิ่งหันหลังให้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เคร้ง!

ดาบสั้นในมือคาคาชิหักสะบั้นที่ด้ามจับ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากง่ามมือของเขา หยดลงสู่พื้น

แรงบ้าอะไรขนาดนั้น!

เป็นไปได้ยังไง!

คาคาชิตกตะลึง ก้มมองง่ามมือที่แตกยับ แล้วมองดาบหักที่ปักพื้น

เขาหันขวับกลับมา "เท็ตสึกะ... นายทำได้ยังไง?"

"ชั้นต่างหากที่ต้องถามนาย" เท็ตสึกะชูเศษดาบในมือ "ทำไมจู่ๆ ความเร็วถึงเพิ่มขึ้นขนาดนั้น? ถ้าชั้นไหวตัวไม่ทัน ป่านนี้คงได้แผลยาวเฟื้อยแล้ว"

ชี้ที่หน้าอกตัวเองเสร็จ เท็ตสึกะก็ทิ้งดาบหัก แล้วรีบเดินไปหาคาคาชิ

"มือเป็นไงบ้าง?"

คาคาชิส่ายหน้า "แค่หนังเปิดเพราะแรงกระแทก พรุ่งนี้ก็หาย"

"ขอดูหน่อย"

รินรีบวิ่งเข้ามาพร้อมยาห้ามเลือดและผ้าพันแผลที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ลากคาคาชิไปทำแผลทันที

แน่นอนว่าเท็ตสึกะก็ไม่รอด แต่แผลเขาแค่ทายาก็พอ ไม่ต้องพันผ้า

"ขอบใจนะ" ทั้งสองพูดพร้อมกัน

"ทำไมต้องจริงจังกันขนาดนี้ด้วย? แค่ซ้อมมือกันเองนะ" รินบ่นอุบ "ดีนะที่ฝีมือสูสีกัน ขืนใครอ่อนกว่านิดเดียว คงไม่ใช่แค่เจ็บตัวแน่ๆ อาจถึงตายได้เลยนะ!"

คาคาชิเหลือบมองเท็ตสึกะ "ชั้นไม่ซ้อมกับคนอ่อนหัดหรอก มันน่ารำคาญที่ต้องมาคอยยั้งมือ"

"ชั้นก็เหมือนกัน" เท็ตสึกะยิ้มตอบ "แต่ดูจากแผลแล้ว รอบนี้ชั้นชนะนะ

"ตามธรรมเนียม คนชนะมีสิทธิ์ถามคำถามแรก"

คาคาชิอ้าปากจะเถียง แต่มองดูรอยแดงที่อกเท็ตสึกะ สลับกับมือขวาของตัวเองที่พันผ้าพันแผลหนาเตอะ เขาก็เลือกที่จะหุบปากฉลาดกว่า

"ความเร็วเมื่อกี้... ทำไมนายถึงเร็วขึ้นได้ขนาดนั้น?"

คาคาชิเรียบเรียงคำพูด "มันเป็นท่าไม้ตายของวิชาดาบตระกูลเรา รายละเอียดบอกไม่ได้ แต่หลักการพื้นฐานคือใช้คุณสมบัติของจักระธาตุสายฟ้ากระตุ้นร่างกายให้ตื่นตัวถึงขีดสุด"

"เข้าใจแล้ว" เท็ตสึกะพยักหน้า "แต่ท่าเมื่อกี้เหมือนจะยังไม่สมบูรณ์ นายยังคุมมันไม่ได้เต็มร้อยใช่มั้ย?"

"ขาดไปนิดเดียว" ภายใต้หน้ากาก คาคาชิหน้าแดงด้วยความอาย "ดาบในมือไม่ใช่เขี้ยวขาวของจริง จักระสายฟ้าเลยคลุมใบดาบไม่ได้

"ถ้าทำได้... เมื่อกี้ตัวนายขาดครึ่งไปแล้ว"

"ไอ้หมอนี่..." เท็ตสึกะส่ายหน้า "อย่าคิดว่าชั้นดูไม่ออกนะ ปัญหาหลักไม่ใช่ที่ดาบหรอก แต่อยู่ที่นายเพิ่งจะเข้าใจผิวเผินของการแปรคุณสมบัติจักระต่างหาก เลยยังดึงศักยภาพของท่านี้ออกมาใช้ได้ไม่หมด"

"นายรู้จักการแปรคุณสมบัติจักระด้วยเหรอ?!" คาคาชิตาโต

"คุยเรื่องอะไรกันอยู่? การแปรคุณสมบัติจักระคืออะไร?" โอบิโตะยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เท็ตสึกะกรอกตา "ไม่จริงน่า... ตระกูลอุจิวะที่เป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในโลกนินจา ไม่สอนเรื่องการแปรคุณสมบัติจักระเลยเหรอ?"

แน่นอนว่าตระกูลอุจิวะต้องสอนอยู่แล้ว แถมยังมีตำราที่ละเอียดและเป็นระบบที่สุดในโลกนินจาด้วยซ้ำ

แต่โอบิโตะโตมากับคุณย่า และยังเด็กเกินกว่าจะเรียนเรื่องพวกนี้

ห้องสมุดของตระกูลก็มีให้เข้า แต่โอบิโตะที่สอบข้อเขียนได้คะแนนเลขหลักเดียว... คงไม่ใช่พวกหนอนหนังสือแน่นอน

"สอนสิ!" โอบิโตะคอแข็ง "แค่ฉัน... จำไม่ค่อยได้เฉยๆ..."

ไม่อยากให้เท็ตสึกะดูถูก โอบิโตะรีบย้ำ "พรุ่งนี้! พรุ่งนี้ฉันจะมาอธิบายให้พวกนายฟัง!"

"โอเค พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้"

เท็ตสึกะไม่รีบร้อน เด็กวัยนี้ยุขึ้นง่ายจะตาย เดี๋ยวโอบิโตะก็ไปหาข้อมูลมาประเคนให้เองแหละ

"แต่วันนี้ นายกับรินฟังชั้นกับคาคาชิอธิบายก่อนแล้วกัน" เท็ตสึกะหันไปทางคาคาชิ "นายเริ่มก่อนหรือชั้น?"

"ชั้นเอง" คาคาชิไม่ยอมถอย "ความรู้ของชั้นเป็นระบบกว่า และมาจากประสบการณ์จริง ดีกว่าความรู้จากการเรียนพิเศษของนายเยอะ"

"เชอะ! ภูมิใจอะไรนักหนา ก็แค่มีพ่อเป็นเขี้ยวขาว ฉันก็เป็นอุจิวะเหมือนกันนะเว้ย"

"ตั้งใจฟังนะโอบิโตะ!" รินเขกหัวโอบิโตะเบาๆ "เวลานี้ต้องถ่อมตัว ไม่ใช่มาแข่งกัน"

โดนรินดุ โอบิโตะก็สงบเสงี่ยมเจียมตัว ตั้งใจฟังคาคาชิอธิบายเรื่องการแปรคุณสมบัติจักระแบบคร่าวๆ

แต่ในใจโอบิโตะก็ยังแข่งอยู่ดี แอบจดจำและคำนวณในใจเงียบๆ

เขาไม่มีทางยอมรับหรอกว่ารู้น้อยกว่าคาคาชิ... และแน่นอนว่ารวมถึงเท็ตสึกะด้วย

การเป็นเพื่อนกันมันต้องมีการให้และการรับ... ความสัมพันธ์ถึงจะยืนยาว

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═