บทที่ 25 ก็ชอบเธอต่อไปสิ

บทที่ 25 ก็ชอบเธอต่อไปสิ

สี่โมงเย็น โรงเรียนนินจาเลิกเรียนตามเวลา

ตามปกติ คาคาชิจะยืนรอเท็ตสึกะและคนอื่นๆ อยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน

แต่วันนี้มันแปลกๆ... เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกมองทะลุปรุโปร่ง เหล่านักเรียนหญิงที่เดินออกมา ไม่ว่าจะมาเป็นกลุ่มหรือมาคนเดียว ต่างก็มองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นจับหน้ากากครึ่งล่าง พอแน่ใจว่าไม่มีช่องโหว่ คาคาชิถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณก็บอกเขาว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล

จนกระทั่ง...

“คาคาชิคุง” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาหา “วันนี้... ว่างมั้ยจ๊ะ?”

“ไม่ว่าง”

“ขอเวลาแค่นิดเดียวเองนะ” เธออ้อนวอน

คาคาชิไม่ตอบทันที แต่เขย่งเท้าชะเง้อคอไปทางโรงเรียนอย่างหงุดหงิด พยายามมองหาเท็ตสึกะและพวกเพื่อนๆ ในฝูงชน

น่าเสียดายที่ความหวังของคาคาชิริบหรี่

“มีอะไร?” คาคาชิตอบกลับเสียงเย็นชา

“ช่วยเซ็นชื่อลงบนรูปนี้ให้หน่อยได้มั้ยจ๊ะ?” แววตาของเด็กสาวเปี่ยมด้วยความหวัง ขณะคลี่กระดาษวาดเขียนที่พับไว้อย่างดีส่งให้คาคาชิ

พอเห็นภาพวาดครึ่งตัวที่ดู ‘เยอะ’ เกินเบอร์บนกระดาษ ตาของคาคาชิเบิกกว้าง ความรู้สึกบ้าบอคอแตกถาโถมเข้าใส่

เป็นไปได้ไง?!

รอยยิ้มกระชากใจกับท่าโพสเก๊กหล่อขนาดนั้น... ให้ตายเขาก็ทำไม่ได้หรอก!

ใคร... ใครมันทำกันฟะ!

วินาทีต่อมา หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นร่างของเท็ตสึกะโผล่ออกมาพอดี คาคาชิได้คำตอบและข้ออ้างในการปฏิเสธเด็กสาวทันที

“คนที่ชั้นรอมาแล้ว ไม่มีเวลา”

“แค่เซ็นชื่อเอง ไม่เสียเวลาหรอกน่า” เธอยังตื๊อไม่เลิก “แล้วคนที่รออยู่ก็เท็ตสึกะคุงไม่ใช่เหรอ? ผู้ชายเหมือนกัน ไม่เห็นจะเป็นเหตุผล...”

เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก คาคาชิมองหน้าเด็กสาวแล้วปฏิเสธเสียงแข็งอีกครั้งด้วยความตั้งใจแน่วแน่ “ชั้นไม่อยากเซ็น... แค่นี้พอฟังขึ้นมั้ย?”

ทิ้งประโยคนั้นไว้ คาคาชิเดินอ้อมเด็กสาว ตรงดิ่งไปหาเท็ตสึกะที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกกับโอบิโตะและริน

มองแผ่นหลังที่เดินจากไปของคาคาชิ เด็กสาวผิดหวังอย่างแรง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

อุตส่าห์ชอบขนาดนี้ ยอมเจียดค่าขนมครึ่งเดือนมาซื้อรูปวาด แต่เขาไม่ยอมแม้แต่จะเซ็นชื่อให้

น่าเสียดายที่คาคาชิไม่ได้มาสายไอดอลเรียกแขก ตอนนี้เขากำลังโกรธจัด เดินจ้ำอ้าวด้วยฝีเท้าหนักหน่วง

“เท็ตสึกะ!”

จากระยะสิบกว่าก้าว เท็ตสึกะได้ยินเสียงตะโกนของคาคาชิ เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ “พูดเบาๆ ก็ได้ยินน่า”

“คิดว่าจะรอดเหรอ?” คาคาชิประชิดตัวเท็ตสึกะ ไหล่แทบชนกัน “บอกมานะ วันนี้นายไปทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้!”

มองคาคาชิในระยะประชิด สบตาปลาตายในระดับสายตาเดียวกัน เท็ตสึกะเข้าใจทันที

“รู้มั้ย การใส่หน้ากากนี่ช่วยกันกลิ่นปากได้จริงๆ ด้วยแฮะ ไม่ได้กลิ่นเลย”

ประโยคเดียวทำเอาพลังกดดันที่คาคาชิอุตส่าห์สะสมมาพังทลาย เขาเผลอถอยหลังก้าวหนึ่งและหันหน้าหนีโดยอัตโนมัติ

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง! นายสัญญาแล้วว่าจะไม่บอกใครว่าชั้นหน้าตาเป็นยังไง”

“ก็ไม่ได้บอกนี่นา” เท็ตสึกะผายมือ

“แล้วรูปวาดที่ยัยพวกนั้นถืออยู่มันคืออะไร?!” คาคาชิกำหมัดแน่น “แล้วไอ้หน้าตาระรื่นกับท่าทางขี้เก๊กนั่น... ชั้นจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงฟะ?!”

“คราวหน้าจะวาดตาปลาตายของนายให้สมจริงกว่านี้แล้วกัน”

เท็ตสึกะไม่มีทีท่าสำนึกผิด อารมณ์คาคาชิปะทุขึ้นมาอีกรอบ “เท็ตสึกะ! เลิกคบกันไปเลย! นายผิดสัญญา!”

“ไม่ได้บอกจริงๆ นะ ก็แค่รูปที่เคยวาดเล่นๆ มันดัน... หายไปโดยบังเอิญแค่นั้นเอง”

“ถ้าเป็นงั้นจริง... เท็ตสึกะ คืนค่าขนมฉันมาเลยนะ” รินเสริมทัพด้วยหมัดน็อค

“หา?!” โอบิโตะหน้าเหวอ “ริน... เธอเองก็ซื้อรูปคาคาชิด้วยเหรอ?”

“อื้อ ก็แค่อยากรู้น่ะ...” รินแก้ตัว “แต่คาคาชิคุงหล่อจริงๆ นะ น่ารักดีออก”

นี่สารภาพรักเหรอ?

สมองโอบิโตะว่างเปล่า แต่คาคาชิไม่ได้สนใจเรื่องนั้น ตอนนี้เขารู้สึกอัปยศอดสูสุดขีด

‘น่ารัก’ นี่มันคำชมที่ควรใช้กับเด็กผู้ชายเหรอ?

“เท็ตสึกะ! ดูสิ่งที่นายทำสิ!”

“เอาน่า... เดี๋ยวเลี้ยงเนื้อย่างไถ่โทษ” เท็ตสึกะก้าวเข้าไปโอบไหล่คาคาชิ “จัดชุดใหญ่ น้ำไม่อั้น... อย่าใจแคบนักเลยน่า”

“ปล่อยนะเว้ย!”

“ไม่ปล่อย” เท็ตสึกะกอดแน่นกว่าเดิม “คนมองเยอะแยะ ให้ความร่วมมือหน่อยสิ”

“สิ่งที่นายทำมันให้อภัยไม่ได้!” คาคาชิดิ้นสุดแรงเกิด แต่แรงของเท็ตสึกะทำเอาเขาตกใจลึกๆ

เพิ่งประลองกันไปเมื่อสองวันก่อน ตอนนั้นแรงเท็ตสึกะก็เยอะแล้ว แต่วันนี้... เยอะกว่าวันนั้นอีก

อัตราการเติบโตแบบนี้มันชักจะเร็วเกินไปแล้วนะ เปลี่ยนแปลงทุกวันเลยเหรอ?

โอบิโตะยืนอยู่ข้างหลัง ยังคงสับสนลังเล แอบชำเลืองมองรินที่ตาเป็นประกายวิบวับอยู่ข้างๆ ใจอยากจะถามเหลือเกินว่ารินชอบคาคาชิรึเปล่า

“เท็ตสึกะ อย่าบีบให้ชั้นต้องสู้นะ!” คาคาชิขู่

“ไปกินเนื้อย่างกันก่อน กินอิ่มแล้วเดินย่อยไปลานฝึกก็กำลังดี ถึงตอนนั้นจะให้สู้จนกว่าจะพอใจเลย”

“บอกมา ได้เงินไปเท่าไหร่?” คาคาชิหยุดดิ้น จ้องเท็ตสึกะตาเขียว

“ไม่เยอะหรอก แค่พอเลี้ยงเนื้อย่างพวกนายได้สบายๆ”

“ชิ... ยัยพวกหน้ามืดตามัว” คาคาชิส่ายหน้าพึมพำ “นายมันโชคดีชะมัด”

“อย่าพูดมั่วสิ นี่มันน้ำพักน้ำแรงชั้นนะ” เท็ตสึกะตบไหล่คาคาชิ แล้วค่อยๆ โน้มตัวไปกระซิบข้างหู “คาคาชิ... สนใจส่วนแบ่งมั้ย?”

“จะทำบ้าอะไรอีก?!”

“ไหนๆ คนก็รู้หน้าตานายกันหมดแล้ว ขายเพิ่มอีกสักสองสามใบจะเป็นไรไป?”

“ฝันไปเถอะ!” คาคาชิชกชายโครงเท็ตสึกะ “ห้ามขายอีก! แล้วก็ห้ามวาดอีกด้วย!”

ซี๊ด!

เท็ตสึกะสูดปาก “กะเอาให้ตายเลยนะ คาคาชิ!”

“เหอะ!”

คาคาชิส่งเสียงในลำคอ อาศัยจังหวะนี้สะบัดแขนเท็ตสึกะออกจากไหล่ แล้วเดินดุ่มๆ นำหน้าไป

เท็ตสึกะรีบตามไป “คาคาชิ ครั้งนี้ชั้นผิดเอง เลี้ยงเนื้อย่างถือว่าหายกันนะ?”

เห็นเท็ตสึกะยอมลงให้ คาคาชิก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ แต่จะให้ยอมง่ายๆ ก็เสียฟอร์มแย่

เมินเท็ตสึกะไปสามห้าวินาที แล้วค่อยพูด “ชั้นเลือกร้าน แล้วก็เลือกวิธีประลองวันนี้ด้วย”

“ตามบัญชาเลยครับคุณชาย”

เท็ตสึกะพยักหน้ารัวๆ ความโกรธเฮือกสุดท้ายของคาคาชิก็มลายหายไป

มองดูสองคนเดินเคียงข้างกัน คุยหัวเราะกันอีกครั้ง รินอดอิจฉาไม่ได้

“เด็กผู้ชายนี่คืนดีกันง่ายแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”

“ส่วนใหญ่ก็ใช่ แต่บางทีก็ขึ้นอยู่กับคนด้วย” โอบิโตะเสริม “และเท็ตสึกะก็เข้ากับคนง่ายจริงๆ ถึงบางทีจะ... ปากร้ายไปหน่อย แต่ก็ไม่เสียหายอะไร”

รินพยักหน้า “จริงด้วย อยู่กับเท็ตสึกะแล้วสบายใจดี”

“แล้วคาคาชิล่ะ?” โอบิโตะหลุดปากถาม

“ก็โอเคนะ”

“แต่สายตาที่เธอมองคาคาชิเมื่อกี้...”

“สายตาอะไรของนาย!” รินคว้ามือโอบิโตะ “ไปเถอะ พวกนั้นเดินไปไกลแล้ว”

โอบิโตะชะงัก เดินตามแรงดึงของริน รอยยิ้มกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง

ตราบใดที่รินไม่ได้ชอบคาคาชิหรือเท็ตสึกะ... ก็โอเค

เขาก็ยังชอบเธอต่อไปได้

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═