บทที่ 18 ชัยชนะเป็นของชั้น

บทที่ 18 ชัยชนะเป็นของชั้น

ในวัยสี่ขวบ ฮาตาเกะ คาคาชิ ยังไม่ได้รู้วิชานินจามากมายนัก

แม้เท็ตสึกะจะแอบเรียนรู้วิชานินจามาเพียบ แต่ด้วยข้อจำกัดของปริมาณจักระในร่างเด็กและการฝึกฝนจิตใจที่ต้องค่อยเป็นค่อยไป ทำให้เขาใช้ได้จริงเพียงไม่กี่คาถา

แต่ข้อจำกัดเหล่านี้... มันขึ้นอยู่กับว่าใช้สู้กับใคร

อย่างเช่น อุจิวะ โอบิโตะ ในตอนนี้ อ้าปากค้างจนแทบจะยัดกำปั้นเข้าไปได้ทั้งอัน

"เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไง!" โอบิโตะตะโกนก้องในใจ "คนอายุเท่าฉันสองคนนี้ ใช้วิชานินจาสู้กันได้แล้วเนี่ยนะ?!"

"เทียบกับพวกนี้แล้ว ฉันมันโคตรจะล้มเหลวเลย... แล้วถ้าฉันเบิกเนตรวงแหวนได้ ฉันจะตามพวกนี้ทันจริงๆ เหรอวะ?"

โอบิโตะเริ่มสงสัยในตัวเอง ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ตกอยู่ในภวังค์แห่งความงุนงงเป็นหมู่คณะ

วิชานินจาเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับพวกเขา เหมือนกับว่าเพื่อนๆ ยังอยู่ในยุคหิน แต่เท็ตสึกะกับคาคาชิก้าวเข้าสู่ยุคดินปืน ถือปืนคาบศิลาไล่ยิงกันแล้ว

มันเทียบกันไม่ได้เลย... เทียบไม่ติดฝุ่น

นอกจากคำว่า "คุณพระช่วย" แล้ว จะมีคำไหนอธิบายความรู้สึกตอนนี้ได้อีก?

สรุปแล้ว ตัวตลกคือพวกเราเองงั้นสิ?

เท็ตสึกะที่โดนทำโทษยืนหน้าห้อง กับคาคาชิที่โดดเรียนเป็นเดือน... สองคนนี้ควรจะเป็นเป้าให้โดนล้อเลียนแท้ๆ แต่ความจริงกลับตบหน้าทุกคนฉาดใหญ่

อธิบาย? จะอธิบายทำไม? ดูผลลัพธ์สิ เห็นกันอยู่ทนโท่!

ความรู้พื้นฐานงูๆ ปลาๆ ในโรงเรียนนินจายังจำเป็นต้องฟังอีกเหรอ?

"พวกเรา... มันก็แค่เรื่องตลก"

"ไม่ๆๆ ไม่รวมฉันนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเท็ตสึกะกับคาคาชิเป็นอัจฉริยะที่ตามไม่ทันหรอก ต่างกันแค่ว่าใครจะอัจฉริยะกว่ากันแค่นั้นเอง"

"ใช่ๆๆ ฉันด้วย ฉันไม่เคยคิดว่าเท็ตสึกะกับคาคาชิผิดปกตินะ อัจฉริยะจะเอามาตรฐานคนธรรมดาไปวัดได้ไง"

"ลืมแล้วเหรอ? ตอนนั้นฉันยังบอกเลยว่าเท็ตสึกะกับคาคาชิต้องมีของแน่ๆ เห็นมั้ย ฉันพูดถูกเป๊ะ!"

กระแสสังคมตีกลับทันควัน ทุกคนกลายร่างเป็นผู้สนับสนุนเท็ตสึกะและคาคาชิมาตั้งแต่ต้น ราวกับไม่เคยนินทาว่าร้ายมาก่อน

ถึงความจริงจะบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เมื่อผลสรุปออกมาแล้ว ใครจะสนกระบวนการล่ะ?

เมื่อเท็ตสึกะกับคาคาชิทิ้งห่างคนอื่นแบบไม่เห็นฝุ่น สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแค่ความชื่นชมศรัทธา ความอิจฉาริษยาแทบจะผุดขึ้นมาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองคนได้กลายเป็นเป้าหมายสูงสุดในสายตาเพื่อนๆ ไปแล้ว เพียงแค่สี่ขวบ พวกเขาทำสำเร็จในสิ่งที่เกะนินส่วนใหญ่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต

และนอกจากครูโทริอิแล้ว ไม่มีใครในสนามเข้าใจรายละเอียดและกลยุทธ์การต่อสู้ของทั้งคู่ได้เลย

แม้แต่ครูโทริอิเอง ตอนนี้เหงื่อก็ท่วมตัว

"ถ้าให้ครูไปเจอกับเด็กสองคนนี้... ถ้าสู้กันแบบเอาเป็นเอาตาย... ครูอาจจะโดนฆ่าก็ได้นะเนี่ย เผลอๆ แลกชีวิตยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"ต้องน่ากลัวขนาดนี้เลยเรอะ?!"

เมินเฉยต่อครูโทริอิที่กำลังจิตตก เท็ตสึกะกับคาคาชิตอนนี้เข้าสู่ขีดจำกัดของร่างกายแล้ว

ใช่... หมดแรงข้าวต้ม

การปะทะกันแบบจัดเต็มทั้งวิชานินจา กระบวนท่า และคาถาลวงตา นอกจากความเสี่ยงแล้ว เมื่อฝีมือสูสีกัน มันก็วัดกันที่ความอึดและพลังใจ

ด้วยวัยแค่นี้ จักระในร่างกายมีจำกัด คาถาระดับ C แค่หนึ่งหรือสองคาถาก็สูบจักระจนแทบเกลี้ยงหลอดแล้ว

ผัวะ!

เท็ตสึกะชกหน้าคาคาชิ

ปึก!

คาคาชิสวนคืนด้วยลูกถีบเข้าท้องเท็ตสึกะ

"ถุย!" คาคาชิถ่มน้ำลายปนเลือด "หมดแรงแล้วสินะ เท็ตสึกะ? ล้มลงไปซะทีสิวะ!"

เขาคำรามเหมือนเรียกกำลังใจ รีดเร้นแรงเฮือกสุดท้ายออกมา

"เหอะ ฝันไปเถอะ" เท็ตสึกะกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่ท้อง "รอให้นายยอมแพ้ หรือไม่ก็โดนชั้นน็อคก่อนเถอะค่อยคิด!"

ผัวะ ผัวะ! เท็ตสึกะรัวหมัดสองทีซ้อน คาคาชิกันได้หนึ่ง อีกหมัดทะลุการ์ดกระแทกไหล่

คาคาชิสวนกลับทันควัน บิดเอวส่งแรงหมัดหนักๆ เข้าเต็มหน้าเท็ตสึกะ

ถึงตอนนี้ ทั้งคู่ไม่คิดจะหลบกันแล้ว ยืนแลกหมัดกันดื้อๆ วัดใจว่าใครจะร่วงก่อน

"ไม่ได้กินข้าวมาเหรอ?!" เท็ตสึกะเตะตัดขาคาคาชิเซถลา

"นายนั่นแหละ! ขาสั่นพั่บๆ แล้วไม่ใช่เรอะ?!"

คาคาชิทรงตัวได้ก็พุ่งเข้ากอดเอวเท็ตสึกะ ทุ่มลงไปนอนกับพื้น

คาคาชิง้างหมัดจะซ้ำหน้า แต่เท็ตสึกะเกร็งหน้าท้อง พลิกตัวกลับขึ้นมาคร่อมคาคาชิไว้แทน

"แกนั่นแหละ คาคาชิ!"

หมัดรัวลงไปที่หน้าคาคาชิสองที แต่แรงหมัดของเท็ตสึกะเบาลงอย่างเห็นได้ชัด

"ฮ่าๆ ปากดีนักนะ!"

คาคาชิไม่รู้ว่าด่าใคร สภาพเขาเองก็ไม่ต่างกัน คาถาไฟลูกบอลเพลิงยักษ์ระดับ C กับคาถาสายฟ้าระดับ C สูบพลังเขาไปจนเกือบหมด

เท็ตสึกะอาจจะดูดีกว่านิดหน่อย แต่คาถาลวงตาระดับ C บวกกับคาถาไฟระดับ C สองครั้ง ก็ทำเอาถังจักระแห้งขอด แรงกายแทบไม่เหลือเหมือนกัน

เรือล่มในหนองเดียวกัน... ทั้งคู่ทิ้งมาดนินจายอดฝีมือ กลายสภาพเป็นเด็กตีกันมั่วซั่ว ทำเอาครูโทริอิที่เตรียมพร้อมรับมือเหตุฉุกเฉินถึงกับกระตุกมุมปาก

"เด็กสองคนนี้... ความอยากเอาชนะมันรุนแรงจริงๆ"

เขาดูออกว่าที่สู้กันอยู่ตอนนี้ ใช้ใจล้วนๆ หมัดที่ดูเหมือนหนัก จริงๆ แล้วเบาหวิว อย่างมากก็แค่ถลอกปอกเปิก

ล้มกลิ้งไปพร้อมกัน เท็ตสึกะปล่อยหมัดสั่นๆ เข้าหน้าคาคาชิ อีกฝ่ายชะงักไปนิด ก่อนจะยกแขนสั่นระริกสวนกลับมา

จากที่เคยรวดเร็ว ตอนนี้ทิ้งช่วงห่างกันเป็นสิบวิ หรือครึ่งนาทีต่อหมัด

แต่ถึงจะหมดสภาพขนาดนี้ ฝีปากกลับคมกริบขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะไม่หยาบคาย แต่ขยันขุดปมด้อยอีกฝ่ายมาด่าเจ็บๆ

"หน้าใต้หน้ากากนั่นฟันเหยินหรือปากแหว่งกันแน่ฮะ?" เท็ตสึกะเตะเท้าคาคาชิที่พาดอยู่บนขาเขาออก "มา... ให้ชั้นถอดดูหน่อยซิ"

"เก่งแต่ปาก! แน่จริงก็เข้ามา ถ้าถอดไม่ได้แกมาใช้นามสกุลชั้นเลย!"

"ให้เกียรติแล้วยังเล่นตัว ใส่หน้ากากอยู่ได้!"

ทั้งสองกัดกันไปมา ไม่มีอารมณ์จะสู้ต่อแล้ว

ไม่ใช่ไม่อยากขยับ แต่แรงไม่มีแล้วจริงๆ แค่กระดิกนิ้วยังลำบาก

เห็นสภาพนอนแผ่หราเถียงกัน จนเรื่องชักจะลามปามไปถึงขั้นรับเป็นลูกบุญธรรม ครูโทริอิรู้ว่าถึงเวลาต้องเข้าไปแทรกแซงแล้ว

"การประลองจบแค่นี้ ถือว่าเสมอกัน"

"ชั้นชนะ" เท็ตสึกะยืนยันเสียงแหบแห้ง "คะแนนรวมชั้นชนะ!"

คาคาชิอยากจะเถียง แต่คำพูดจุกอยู่ที่คอ

สอบข้อเขียนเสมอกันที่หนึ่ง สอบกระบวนท่า (รอบสาม) ก็เสมอกัน แต่สอบรอบสองวิชาปาดาวกระจาย เท็ตสึกะเฉือนชนะคาคาชิไปขั้นหนึ่งจริงๆ

และในการต่อสู้เมื่อกี้ วิชาปาดาวกระจายของเท็ตสึกะก็กดดันคาคาชิได้เห็นๆ

มีหลักฐานประจักษ์ ใครจะไปเถียงได้

แววตาคาคาชิหม่นลง เขาหันหน้าหนี ไม่อยากเห็นหน้าบวมๆ ที่ยิ้มร่าอย่างผู้ชนะของเท็ตสึกะ

"ชิ... ภูมิใจอะไรนักหนา... ไม่ดูสภาพตัวเองเลยว่าโดนชั้นอัดยับแค่ไหน"

คาคาชิไม่ยอมรับทั้งปากและใจ ถึงครั้งนี้จะแพ้ แต่เขามั่นใจว่าครั้งหน้าหรือครั้งต่อๆ ไปเขาต้องชนะแน่ และที่สำคัญ แพ้ศึกได้แต่เสียหน้าไม่ได้ การบลัฟกลับจึงเป็นเรื่องจำเป็น

"เหอะ ปากเก่งแก้เขินล่ะสิ" เท็ตสึกะไม่ยอมอ่อนข้อให้คาคาชิ "แต่นายแพ้แล้ว เพราะงั้นต้องทำตามสัญญาใช่มั้ย?"

"นาย..." คาคาชิหันขวับกลับมามองเท็ตสึกะ แววตาแฝงคำขอร้อง "เอาไว้ทีหลังได้มั้ย?"

"ก็ได้" เท็ตสึกะตกลงง่ายๆ "ในฐานะผู้ชนะ ชั้นยอมให้คำขอนั้น"

ปฏิเสธน้ำใจครูโทริอิที่จะช่วยพยุง เท็ตสึกะตะเกียกตะกายลุกขึ้นเอง เอามือยันเข่าหายใจหอบแฮกๆ กว่าจะยืนทรงตัวได้

เขายื่นมือไปหาคาคาชิ "ให้ช่วยมั้ย?"

เพียะ!

คาคาชิปัดมือเท็ตสึกะทิ้ง แววตาเต็มไปด้วยทิฐิ "ชั้นลุกเองได้! ห่วงตัวเองเถอะ!"

เห็นเท็ตสึกะกับคาคาชิยังแข่งกันยันวินาทีสุดท้าย ครูโทริอิยิ้มแก้มปริแบบคุณป้าข้างบ้าน

"ฮ่าๆ มิตรภาพที่เรียบง่ายและบริสุทธิ์... มันเกิดขึ้นแบบนี้สินะ"

ครูโทริอิหัวเราะร่า เท็ตสึกะกับคาคาชิที่เพิ่งจะยืนขึ้นได้ สะบัดหน้าหนีกันไปคนละทางอย่างพร้อมเพรียง

"ชั้นไม่มีวันเป็นเพื่อนกับคนดีแต่ปากแต่อ่อนหัดแบบนี้หรอก!"

"ชั้นก็ไม่เป็นเพื่อนกับพวกปากเสียแถมยังงี่เง่าแบบนี้เหมือนกัน!"

เท็ตสึกะกับคาคาชิตะโกนใส่กันพร้อมกัน ครูโทริอิยิ่งหัวเราะดังกว่าเดิม

ในขณะเดียวกัน สายตาของโอบิโตะและไมท์ ไก ก็จับจ้องมาที่ทั้งคู่ ในใจมีความคิดเหมือนกันเปี๊ยบ

นี่สินะ... สายสัมพันธ์?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═