บทที่ 16 ในที่สุดการรอคอยก็สิ้นสุด

บทที่ 16 ในที่สุดการรอคอยก็สิ้นสุด

โดยไม่รู้ตัว เท็ตสึกะได้ไปยั่วโมโหสามบุรุษที่จะกลายเป็นสุดยอดฝีมือในโลกนินจาอนาคตเข้าให้แล้ว

ชายสวมหน้ากาก อุจิวะ โอบิโตะ ฮาตาเกะ คาคาชิ ผู้พร้อมบวกกับทุกคน และ ไมท์ ไก ผู้มีลูกเตะสะท้านพิภพ

“เท็ตสึกะ ดูเหมือนนายจะได้เพื่อนใหม่อีกแล้วนะ”

“ชั้นกับไมท์ ไก ยังไม่ถึงขั้นเพื่อนหรอก แค่ชื่นชมกันเฉยๆ” เท็ตสึกะยิ้มบางๆ “แต่ถ้าไมท์ ไก อยากเป็นเพื่อนกับพวกเรา ชั้นก็ไม่ปฏิเสธ”

คาคาชิพยักหน้า “ชั้นเริ่มเห็นด้วยกับสิ่งที่นายพูดก่อนหน้านี้แล้ว ในแง่กระบวนท่า ไมท์ ไก มีพรสวรรค์ที่โดดเด่นจริงๆ พอจะนับเป็นคู่แข่งที่มีศักยภาพได้”

เขาเหลือบมองไมท์ ไก ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไกลๆ แต่ไม่กล้าเข้ามา “แต่ชั้นรู้สึกว่าหมอนั่นเข้าสังคมไม่ค่อยเก่ง เป็นเพื่อนด้วยน่าจะเหนื่อยพิลึก”

“เดี๋ยวอนาคตเขาก็ดีขึ้นเองแหละ” เท็ตสึกะไม่ได้ลงลึก “แต่หลังจากดีขึ้นแล้ว เขาจะกลายเป็นคน... อืม... ออกจะน่าปวดหัวหน่อยๆ”

“ยังไงซะ อนาคตจะเป็นยังไงใครจะไปรู้ล่ะจริงมั้ย?”

คาคาชิพยักหน้า เลิกสนใจเรื่องไมท์ ไก

“เมื่อกี้ชั้นสังเกตนาย การเคลื่อนไหวนายดีมาก แต่ยังขาดความเฉียบขาดที่จะเอาชนะชั้นได้อยู่นิดหน่อย” คาคาชิเอียงคอเล็กน้อย “อยากจะเปลี่ยนเงื่อนไขพนันมั้ย?”

“ฮ่าๆ คาคาชิกลัวล่ะสิ!” จู่ๆ โอบิโตะก็กระโดดเข้ามาร่วมวง ทำตัวเป็น ‘ติ่งเท็ตสึกะ’ เต็มตัว “ชั้นรู้อยู่แล้วว่าเท็ตสึกะเก่งกว่านาย ยอมแพ้ตอนนี้เลยมั้ย? ไม่เสียหน้าเท่าไหร่หรอกน่า”

คาคาชิกรอกตาปลาตาย ไม่พูดพร่ำทำเพลง โบกกระดาษสลากในมือไปมา “คู่ต่อสู้รอบสองของชั้นคืออุจิวะแถวๆ นี้แหละ จะยอมแพ้ล่วงหน้าเลยมั้ย?”

“คาคาชิ! คิดว่าชั้นกลัวนายรึไง!” โอบิโตะของขึ้นทันที “ตอนที่นายโดดเรียน ชั้นฝึกหนักจนได้ท่าไม้ตายใหม่มาเพียบเลยนะเว้ย!”

“เช่น?”

“ชั้นใช้คาถาไฟได้คล่องแล้ว!” โอบิโตะทำหน้ามั่นใจ “ขอแค่มีจังหวะใช้วิชานินจา นายเสร็จชั้นแน่!”

เท็ตสึกะเมินเรื่องทะเลาะวิวาทแล้วแทงใจดำทันที “โอบิโตะ แล้วถ้านายไม่มีจังหวะใช้วิชานินจาล่ะ?”

“...”

โอบิโตะอ้าปากค้าง หน้าค่อยๆ แดงก่ำ “เฮ้ย เท็ตสึกะ! ตกลงนายอยู่ข้างใครกันแน่ฟะ!”

“หมอนั่นก็อยู่ข้างตัวเองนั่นแหละ” คาคาชิบุ้ยปาก “เจอนกก็เถียงกับนก เจอปลาก็เถียงกับปลา... หมดทางเยียวยาแล้ว”

ว่าแล้วคาคาชิก็โบกมือ “พอๆ เลิกคุยเรื่องไร้สาระ ใกล้ถึงคิวชั้นแล้ว”

เท็ตสึกะพยักหน้า มองคาคาชิเดินออกจากวงสนทนา แล้วส่งสายตา ‘โชคดีนะเพื่อน’ ให้โอบิโตะ

พูดกันตามตรง พรสวรรค์ของโอบิโตะไม่ได้แย่ แค่โตช้ากว่าชาวบ้านนิดหน่อย และหัวไม่ดีเรื่องเรียนทฤษฎีไปบ้าง

แต่รัศมีของตระกูลอุจิวะต่างหากที่กดดันเขาอยู่ลึกๆ

การแบกนามสกุลอุจิวะ มีแค่สองทางเลือก: ไม่เป็นอัจฉริยะ ก็เป็นไก่อ่อน ไม่เป็นความภาคภูมิใจ ก็เป็นความอัปยศ และด้วยผลงานที่ผ่านมา โอบิโตะจัดอยู่ในประเภทหลังอย่างไม่ต้องสงสัย

แถมในรุ่นเดียวกันยังมีปีศาจอย่างคาคาชิคอยข่มรัศมีอีก ยิ่งทำให้โอบิโตะเกิดยากเข้าไปใหญ่

ตอนนี้มีเท็ตสึกะเพิ่มมาอีกคน สถานการณ์ของโอบิโตะยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่ อุจิวะที่ไม่ได้ที่หนึ่ง ย่อมหนีไม่พ้นคำครหา

ก็นะ... อัจฉริยะอุจิวะมีเกลื่อนจนโลกชินชาไปแล้ว แต่ถ้ามีอุจิวะที่ “ครึ่งๆ กลางๆ” โผล่มาสักคน ย่อมกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านได้ง่ายๆ

ต้องบอกว่าชื่อเสียงวงศ์ตระกูลมีทั้งข้อดีและข้อเสียจริงๆ

ไม่นานนัก การประลองรอบสองระหว่างคาคาชิกับโอบิโตะก็เริ่มขึ้น ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน

เท็ตสึกะเองก็ไม่พลาด

มองดูทั้งคู่ผลัดกันรุกรับ เท็ตสึกะพยักหน้ายอมรับในใจ ช่วงที่ผ่านมาโอบิโตะพยายามหนักจริงๆ จนตอนนี้พอจะสูสีกับคาคาชิได้บ้างแล้ว

แต่เห็นได้ชัดว่าคาคาชิยังเหนือกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง ถึงจะไม่ชนะขาดลอย แต่การจะเก็บโอบิโตะก็ไม่ใช่เรื่องยาก

และก็เป็นอย่างที่เท็ตสึกะพูดไว้... ภายใต้การกดดันด้วยกระบวนท่าระยะประชิดของคาคาชิ โอบิโตะไม่มีโอกาสได้ประสานอินใช้วิชานินจาเลย

คิดว่าประสานอินไม่ต้องใช้เวลารึไง?

คาคาชิรู้ทันจุดนี้ดี เขาไม่ยอมเปิดช่องว่างให้โอบิโตะทิ้งระยะห่างหรือมีเวลาประสานอินแม้แต่วินาทีเดียว

ทั้งคู่สู้กันสิบกว่ายก เป็นการวัดกระบวนท่าล้วนๆ วิชานินจาไม่มีบทบาทเลย

ผลลัพธ์ไม่พลิกโผ โอบิโตะพ่ายแพ้อีกครั้ง

“ยินดีด้วยนะคาคาชิ” เท็ตสึกะเดินเข้าไปทักทาย “นายเอาชนะ ‘คู่แข่งตลอดกาล’ อย่างโอบิโตะได้อีกแล้ว”

“หมอนั่นเหรอ? ชั้นไม่นับ” คาคาชิส่ายหน้า

“เฮ้ย คาคาชิ! อย่าคิดว่าชนะแค่สองครั้งแล้วจะชนะครั้งที่สามได้นะเว้ย!” โอบิโตะตะโกน “วันที่ชั้นใช้วิชานินจาโหดๆ ได้เมื่อไหร่ วันนั้นแหละแกเสร็จแน่!”

“เหรอ?” คาคาชิกอดอกทำหน้าตาย “ไม่มีใครสอนนายเหรอว่า... ถ้าฐานรากไม่แน่น ตึกสูงก็แค่ปราสาททรายในอากาศ?”

“ไม่ต้องมาสอน! รู้ไว้แค่ว่าวันที่เนตรวงแหวนชั้นตื่นขึ้น คือวันที่แกต้องพ่ายแพ้!”

ได้ยินโอบิโตะอ้างเนตรวงแหวนอีกแล้ว คาคาชิเบะปาก เลิกเถียง

เรื่องนี้คาคาชิไม่อยากคุยด้วยแล้ว จะโทษใครได้ล่ะ? ก็เกิดมาเป็นอุจิวะนี่นา เนตรวงแหวนมันโกงจริงๆ นั่นแหละ

เห็นคาคาชิถอย โอบิโตะก็เงียบเสียงลง ไม่คิดจะซ้ำเติม

เนตรวงแหวนเป็นที่พึ่งของอุจิวะก็จริง แต่ขืนเอามาอวดบ่อยๆ เดี๋ยวจะไม่มีเพื่อนคบเอา

คาคาชิอาจจะปากร้ายไปบ้าง แต่ลึกๆ แล้วเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งเลยล่ะ

แต่เมื่อเทียบกับเท็ตสึกะแล้ว โอบิโตะรู้สึกสบายใจที่จะเป็นเพื่อนกับรายหลังมากกว่าเยอะ

“เท็ตสึกะ รอบต่อไปชั้นคงไม่ได้สู้กับนายแล้วล่ะ”

“ถ้าฝีมือไม่ถึง ก็บอกว่าฝีมือไม่ถึง พูดซะดูดีเชียว คนไม่รู้จะนึกว่านายชนะ หรือเท็ตสึกะแพ้ตกรอบไปแล้วนะเนี่ย” คาคาชิอดไม่ได้ที่จะแขวะ

“หุบปาก! ฉันไม่ได้คุยกับนาย!”

เห็นท่าจะวางมวยกันอีกรอบ เท็ตสึกะรีบเข้ามาห้ามทัพ “พอๆๆ เลิกเรียนค่อยไปซัดกันให้หนำใจดีกว่ามั้ย?”

“ชิ!”

คาคาชิกับโอบิโตะสะบัดหน้าหนีกันไปคนละทาง

เท็ตสึกะยิ้ม ตบไหล่โอบิโตะเบาๆ “เลิกเรียนมาประลองกัน ชั้นก็เสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้เจอนายในรอบนี้”

โอบิโตะตาเป็นประกาย “ดีล! ห้ามเบี้ยวนะ”

“ไม่เบี้ยว”

“เท็ตสึกะ! ฮาตาเกะ คาคาชิ! พักพอรึยัง?!”

เสียงทรงพลังของครูโทริอิดังขึ้น “เตรียมตัวได้แล้ว ใกล้ถึงคิวพวกเธอแล้ว”

เท็ตสึกะกับคาคาชิหันมาสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นเปลวไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชนในดวงตาของอีกฝ่าย

เวลานี้แหละ... ที่รอคอยมานาน!

จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทั้งสองเดินเข้าสู่กลางลานประลองอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน ยืนประจันหน้ากันในระยะสามเมตร

“เท็ตสึกะ ขอคำชี้แนะด้วย!”

“คาคาชิ ขอคำชี้แนะด้วย!”

เคร้ง!

เสียงดาบนินจาถูกชักออกจากฝักพร้อมกัน ด้วยฝีเท้าที่เบาราวขนนก ทั้งคู่เร่งความเร็วพุ่งเข้าหากันจนแทบจะเห็นเป็นภาพติดตา เข้าปะทะกันอย่างดุเดือดในเสี้ยววินาที

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═