บทที่ 15 ประจักษ์ฝีมือ ไมท์ ไก

บทที่ 15 ประจักษ์ฝีมือ ไมท์ ไก

อารมณ์ของไมท์ ไกในตอนนี้ปนเปกันระหว่างความประหม่าและความตื่นเต้น

เขากังวลว่าจะเอาชนะเท็ตสึกะที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ตั้งตารอคอยการประลองครั้งนี้อย่างใจจดใจจ่อ

การได้สู้กับอัจฉริยะถือเป็นเรื่องที่มีความหมายมาก และเป็นสิ่งที่ไมท์ ไก เฝ้ารอมาตลอด

ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การอบรมของไมท์ ได ผู้เป็นพ่อ ไมท์ ไกได้เริ่มปลุกคุณสมบัติเฉพาะตัวบางอย่างขึ้นมาแล้ว นั่นคือความไม่ยอมแพ้ และความมุ่งมั่นที่จะไม่ปล่อยให้วัยเยาว์สูญเปล่า ซึ่งฝังรากลึกอยู่ในจิตใจของเขา

แม้ว่าตอนนี้ไมท์ ไก จะยังไม่ได้มองโลกในแง่ดี กระตือรือร้น หรือบ้าพลังแบบจูนิเบียวเท่าตอนโต เพราะปมด้อยเรื่องความสามารถ แต่คาดการณ์ได้เลยว่าการประลองกับเท็ตสึกะครั้งนี้ จะเป็นก้าวแรกที่สำคัญในการพัฒนาตัวเองของเขา

"เท็ตสึกะ ขอคำชี้แนะด้วยครับ!"

ไมท์ ไก ทำท่าประสานอินแห่งการเผชิญหน้าอย่างเคร่งขรึม โค้งตัวให้เท็ตสึกะเล็กน้อยด้วยความเคารพ

เท็ตสึกะทำท่าตอบรับเช่นเดียวกัน นี่คือมารยาทในการประลองที่ไม่ควรละเลย

"ไมท์ ไก ขอคำชี้แนะด้วยครับ!"

สิ้นเสียงพูด ไมท์ ไก ก็ดีดตัวถอยหลังสร้างระยะห่างปลอดภัยจากเท็ตสึกะทันที

นี่ไม่ใช่เรื่องถูกหรือผิด แต่เป็นเพียงความชอบและนิสัยในการต่อสู้ส่วนบุคคล

เมื่อเทียบกับความระมัดระวังของไมท์ ไก แล้ว เท็ตสึกะมีนิสัยชอบบุกมากกว่า เขาไม่ยึดติดกับแนวคิดแบบ 'รอจังหวะ' หรือ 'ให้คู่ต่อสู้เริ่มก่อน'

ก้าวแรกเร็ว ก้าวต่อไปก็เร็วตาม การชิงความได้เปรียบและดึงจังหวะการต่อสู้เข้ามาอยู่ในโซนที่ตัวเองถนัด คือรากฐานของชัยชนะ

แทนที่จะถอย เท็ตสึกะพุ่งตัวเข้าหาไมท์ ไก มือขวาคว้าไปที่กระเป๋าอุปกรณ์นินจา สะบัดเพียงครั้งเดียว ดาวกระจายสามเล่มก็มาอยู่ในง่ามนิ้ว

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

ด้วยการสะบัดข้อมือขวาอย่างเฉียบคม ดาวกระจายทั้งสามพุ่งแหวกอากาศ เรียงตัวเป็นรูปตัวอักษร 'พิน' (品) ปิดกั้นทางเดินหน้าของไมท์ ไก และจำกัดพื้นที่หลบหลีกด้านข้างไปในตัว

ครูโทริอิที่ดูอยู่ข้างสนามตาเป็นประกาย แม้ท่าของเท็ตสึกะจะเป็นท่ามาตรฐาน แต่มันเป็นสเต็ปที่จำเป็นสำหรับนินจาก่อนจะเปิดฉากบุก

เรียบง่าย แต่ได้ผลจริง

เช่นเดียวกับคาคาชิ ที่จับตาดูการต่อสู้ไม่กะพริบ เขาลองเอาตัวเองไปแทนที่ไมท์ ไก แล้วคิดว่าจะรับมือสถานการณ์นี้ยังไงถ้าต้องสู้กับเท็ตสึกะ

ทว่า ไมท์ ไก ในฐานะคนโดนเล่นงาน กลับไม่ได้แสดงผลงานได้ดีอย่างที่คาด

การศึกษาในวัยเด็กของเขามีแค่การฝึกร่างกายง่ายๆ กับพ่อ ความรู้เรื่องการต่อสู้จริงของเขานั้นน้อยนิด

ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย ไมท์ ไก ถอยหลังไปอีกหลายก้าว มือขวาควานหาอุปกรณ์นินจา หวังจะสวนกลับด้วยคุไนหรือดาวกระจายเหมือนเท็ตสึกะ

แต่การเคลื่อนไหวของเขากลับดูเก้ๆ กังๆ ดาวกระจายของเท็ตสึกะพุ่งเข้ามาใกล้แล้ว แต่ไมท์ ไก ยังหยิบอาวุธออกมาไม่ได้เลย

เห็นแบบนี้ คาคาชิส่ายหัวทันที ลบล้างคำพูดของเท็ตสึกะก่อนหน้านี้ในใจ และสรุปว่าไมท์ ไก ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น

ครูโทริอิเองก็ส่ายหน้า เท็ตสึกะโชว์แค่ท่าเดียว ก็แทบจะปิดเกมได้แล้ว เขาเตรียมตัวจะเข้าไปช่วยไมท์ ไก ทุกเมื่อ

แต่แล้ว... การกระทำต่อมาของไมท์ ไก ก็ลบภาพจำเดิมๆ ของคาคาชิและครูโทริอิทิ้งไปจนหมดสิ้น

ด้วยการบิดตัวไปทางซ้ายอย่างฉับพลัน ไมท์ ไก หลบดาวกระจายที่พุ่งมาจากทางขวาได้อย่างเฉียดฉิว จากนั้นโดยไม่เสียจังหวะ เขาเอนตัวไปข้างหลังจนแผ่นหลังแทบจะขนานกับพื้น อาศัยความแข็งแกร่งของช่วงล่างที่มั่นคงทรงตัวไว้

แน่นอนว่าดาวกระจายอีกสองเล่มที่พุ่งมาจากด้านหน้าและด้านซ้าย ก็ถูกเขาหลบพ้นไปได้อีกครั้ง

แม้จะหวุดหวิด แต่การแสดงออกของไมท์ ไก นั้นน่าประทับใจมาก เขาใช้ปฏิกิริยาตอบสนองและความยืดหยุ่นของร่างกายจนถึงขีดสุด

"ปฏิกิริยาเร็วขนาดนั้นเชียว?!" คาคาชิตกตะลึง "ถึงชั้นจะทำได้เหมือนกัน แต่คงไม่ลื่นไหลเป็นธรรมชาติขนาดนั้นแน่"

ครูโทริอิคิดในใจ "เป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่สวยงามมาก แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของไมท์ ไก แม้จะหลบระลอกแรกได้ แต่เขาก็เสียจังหวะและตกเป็นฝ่ายตั้งรับเต็มตัว"

ครูโทริอิมองดูดาวกระจายสามเล่มที่กำลังจะชนกันแล้วส่ายหัว "ผลแพ้ชนะน่าจะรู้แล้วล่ะ วิชาปาดาวกระจายของเท็ตสึกะร้ายกาจจริงๆ"

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เป็นไปตามคาด แม้ไมท์ ไก จะหลบระลอกแรกพ้น แต่พอดาวกระจายชนกัน สถานการณ์ก็พลิกผัน

พร้อมประกายไฟจากการปะทะ ดาวกระจายสามเล่มเปลี่ยนทิศทาง เลี้ยวโค้งพุ่งกลับมาหาไมท์ ไก จากด้านหลัง

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นอีกครั้ง ไมท์ ไก หน้าถอดสี เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เขาลืมไปเลยว่าเท็ตสึกะมีท่านี้อยู่!

ไม่มีเวลาให้คิด ด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ ขาของไมท์ ไก ถีบตัวส่งแรงราวกับเสาเข็ม

พร้อมกันนั้น เขาบิดเอวและเกร็งหน้าท้อง ใช้กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวหมุนร่างกายกลางอากาศราวกับลูกขาง หมุนติ้วสองรอบ หลบดาวกระจายสามเล่มที่พุ่งมาจากข้างหลังได้อย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะลงพื้นอย่างมั่นคง

"การประสานงานของร่างกายสุดยอดมาก!" คาคาชิตาลุกวาว "ชั้นเข้าใจแล้วว่าทำไมเท็ตสึกะถึงพูดแบบนั้น!"

เห็นได้ชัดว่าการหลบหลีกสองจังหวะเมื่อกี้ เป็นการเคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณล้วนๆ ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่เกิดจากการฝึกฝนจนชำนาญ

นี่แหละคือพรสวรรค์... ทักษะที่ทำได้โดยไม่ต้องเรียนรู้ ซึ่งแตกต่างจากทักษะที่ได้มาจากการฝึกฝนอย่างสิ้นเชิง

ครูโทริอิพยักหน้า ยอมรับในฝีมือของไมท์ ไก

"น่าเสียดายวิชาปาดาวกระจายที่เท็ตสึกะอุตส่าห์ฝึกมา" ครูโทริอิแอบเสียดายลึกๆ "ถ้าเท็ตสึกะมีเนตรวงแหวนช่วย แค่อ่านทางล่วงหน้านิดเดียว ป่านนี้ไมท์ ไก แพ้ไปนานแล้ว..."

เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองอุจิวะ โอบิโตะ ที่ยืนดูอยู่ข้างสนาม รู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมในใจ

"ตระกูลอุจิวะนี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ แค่เบิกเนตรได้ ก็เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักหลายปีของคนอื่นแล้ว"

ในขณะที่คนดูคิดอะไรไปต่างๆ นานา หลังจากลองเชิงแล้วพลาดเป้า เท็ตสึกะก็ประชิดตัวไมท์ ไก เรียบร้อยแล้ว

แม้ผลงานเมื่อกี้ของไมท์ ไก จะน่าทึ่งและสมกับเป็นอัจฉริยะด้านกระบวนท่า แต่ก่อนที่พรสวรรค์นั้นจะเบ่งบานเต็มที่ ช่องว่างระหว่างเขากับเท็ตสึกะยังคงกว้างใหญ่

อย่างน้อยที่สุด ในเรื่องไหวพริบการต่อสู้ ไมท์ ไก ยังเหมือนผ้าขาว

เมื่อเสียจังหวะและตกเป็นฝ่ายตั้งรับ ไมท์ ไก ก็ถูกดึงเข้าสู่เกมบุกของเท็ตสึกะอย่างสมบูรณ์

ผัวะ!

หมัดตรงธรรมดาๆ พุ่งเข้าใส่ ไมท์ ไก ยกแขนขึ้นการ์ดรับได้ทัน แต่แรงกระแทกทำให้เขาเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว กว่าจะทรงตัวอยู่

ไม่ปล่อยให้ไมท์ ไก ได้ตั้งตัว เท็ตสึกะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หลอกว่าจะเตะกวาดล่าง ทำเอาไมท์ ไก สะดุ้งโหยง

พอไมท์ ไก กระโดดหลบ เขาถึงรู้ตัวว่าพลาด เท็ตสึกะดึงขากลับแล้วเปลี่ยนท่าเป็นเตะเสยขึ้น 45 องศา เข้าเต็มอกไมท์ ไก

ปึก!

ไมท์ ไก ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ไม่มีจุดยึดเหนี่ยวให้ถ่ายแรงรับ จึงต้องรับแรงเตะไปเต็มๆ ร่างกระเด็นลอยไปด้านข้าง

ครูโทริอิยืนนิ่งไม่ขยับ เขาดูออกว่าร่างกายของไมท์ ไก แข็งแกร่งพอที่จะรับการโจมตีนี้ได้

เท็ตสึกะที่อยู่ในสมรภูมิก็รู้ดีเช่นกัน เขาจึงไม่ลังเลที่จะปิดฉาก

เขาสปีดตัวตามไปอีกก้าว คว้าข้อมือไมท์ ไก ที่กำลังลอยถอยหลัง อาศัยแรงเหวี่ยงและโมเมนตัมเดิมของไมท์ ไก เท็ตสึกะเกร็งกล้ามเนื้อ เหวี่ยงแขนเต็มแรง ทุ่มร่างไมท์ ไก ลงพื้นอย่างรุนแรง

ตึง!

หลังกระแทกไมท์ ไก ลงกับพื้น เท็ตสึกะอาศัยความไว มือซ้ายคว้าดาบนินจาจากด้านหลัง

เคร้ง!

เสียงโลหะเสียดสีเบาๆ ดาบนินจาเงาวับถูกชักออกมา เท็ตสึกะใช้เข่าข้างหนึ่งกดหน้าอกไมท์ ไก ไว้ ส่วนคมดาบจ่ออยู่ที่เส้นเลือดใหญ่ที่คอ

"นายแพ้แล้ว"

ไมท์ ไก มองเท็ตสึกะที่ก้มลงมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า แววตาหม่นแสงลงก่อนจะหันหน้าหนี

"ฉันแพ้แล้ว"

เท็ตสึกะลุกขึ้น เก็บดาบเข้าฝัก แล้วยื่นมือส่งให้ "ลุกไหวมั้ย?"

ไมท์ ไก หันกลับมามองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ลังเลนิดหน่อย แต่ก็ยื่นมือไปจับ เท็ตสึกะดึงเขาให้ลุกขึ้น

"ขอบใจ"

พอลุกขึ้นยืนได้ ไมท์ ไก ก็ขอบคุณเสียงเบา

"ไม่ต้องขอบใจหรอก" เท็ตสึกะส่ายหัว "นายแข็งแกร่งมาก การต่อสู้ครั้งนี้เป็นประโยชน์กับชั้นมากเลย"

"จริงเหรอ?!" แววตาที่หม่นหมองของไมท์ ไก กลับมาสดใสอีกครั้ง "นายยอมรับในความแข็งแกร่งของฉันงั้นเหรอ?!"

"แน่นอน นายเป็นคู่ต่อสู้ที่มีพรสวรรค์มาก" เท็ตสึกะทำท่าประกอบ "ชั้นเชื่อว่าในอนาคต นายจะเป็นหนึ่งในคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวที่สุดของชั้นแน่ๆ พยายามเข้านะ!"

ไมท์ ไก กัดริมฝีปาก มองดูท่าทางให้กำลังใจและสีหน้าจริงจังสุดๆ ของเท็ตสึกะ น้ำตาลูกผู้ชายก็พาลจะไหล

นี่สินะ... วัยเยาว์!

เขาอยากจะสู้กับเท็ตสึกะอีก... ไม่สิ อีกหลายๆ ครั้งเลย!

เส้นทางแห่งวัยเยาว์จะขาดคู่แข่งไปได้ยังไง!

แต่เท็ตสึกะไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหันหลังแล้วรีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

สายตาของไมท์ ไก เมื่อกี้มันอันตรายชะมัด!

เวรเอ๊ย... ดันเล่นใหญ่เกินเบอร์ไปหน่อยแล้ว!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═