บทที่ 9 อุจิวะไม่ต้องการเพื่อน

บทที่ 9 อุจิวะไม่ต้องการเพื่อน

ทันทีที่เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนทุกคนต่างกรูกันออกจากห้องราวกับผึ้งแตกรัง กลัวว่าจะช้าแล้วถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ทว่าเท็ตสึกะกลับไม่รีบร้อน เขาเดินเอื่อยเฉื่อยรั้งท้ายขบวนอย่างสบายใจเฉิบ

"เท็ตสึกะ เลิกเรียนแล้วนะเว้ย ทำตัวให้มันกระตือรือร้นหน่อยเซ่!"

อุจิวะ โอบิโตะ ที่เดินนำหน้าเท็ตสึกะไปสี่ห้าก้าว หันกลับมาตะโกนเรียก "เดินเร็วๆ หน่อย เดี๋ยวก็ไปไม่ทันหรอก"

เท็ตสึกะปรือตามอง "ชั้นตามทันน่า... แล้วนายจะรีบไปโดนอัดทำไมนักหนา?"

"อย่ามาพูดมั่ว! ใครจะอัดใครยังไม่รู้เลย ระหว่างชั้นกับคาคาชิน่ะ ยังไงก็รีบเดินหน่อยเถอะ!"

เท็ตสึกะไม่พูดอะไรต่อ แต่ก็ยอมเร่งฝีเท้าขึ้นนิดหน่อย

ทั้งสี่คนเดินไปด้วยกัน โดยมีอุจิวะ โอบิโตะเป็นคนนำทาง ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะเดินมาถึงบริเวณที่ตั้งของตระกูลอุจิวะ ซึ่งค่อนข้างห่างไกลความเจริญ

ยากที่จะเชื่อว่าที่พำนักของตระกูลอุจิวะ ผู้มีชื่อเสียงก้องโลกนินจา จะไม่ได้ตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านโคโนฮะ

อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างย่อมมีเหตุผลในตัวของมัน การปฏิบัติเป็นพิเศษที่ตระกูลอุจิวะได้รับย่อมมีที่มาที่ไป

แต่เท็ตสึกะไม่ได้สนใจเรื่องการเมืองพวกนั้น สิ่งเดียวที่เขาแคร์คือวันนี้เขาจะแอบลักจำวิชาดีๆ จากลานฝึกแห่งนี้ได้มากแค่ไหน

ในโลกใบนี้ ความแข็งแกร่งคือสิ่งที่สำคัญที่สุดเสมอ

เท็ตสึกะบิดขี้เกียจ หาจังหวะเนียนๆ แยกตัวออกมา "พวกนายไปซัดกันให้ครบหนึ่งร้อยยกก่อนเลยนะ ชั้นขอเดินดูแถวนี้หน่อย เผื่อจะเจอที่เหมาะๆ ไว้นั่งฆ่าเวลา"

อุจิวะ โอบิโตะ ซึ่งตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องจะเอาชนะคาคาชิ จึงไม่ได้สนใจเท็ตสึกะมากนัก และไม่ได้คิดจะห้ามด้วย

"เฮ้ย อย่าไปไกลนักล่ะ แล้วก็อย่าทะเล่อทะล่าเข้าไปในลานฝึกส่วนตัวของคนในตระกูลชั้นนะเว้ย"

"ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ชั้นช่วยอะไรไม่ได้นะบอกก่อน"

ถึงจะไม่ใส่ใจ แต่โอบิโตะก็อดเตือนไม่ได้ เพราะในตระกูลอุจิวะ คนที่มีนิสัยเป็นกันเองแบบเขาหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

ขืนเท็ตสึกะเดินหลงเข้าไปในเขตหวงห้าม โดนดีเข้าให้ก็คงเป็นเรื่องปกติ

"รู้แล้วน่า ชั้นดูตาม้าตาเรือเป็น" เท็ตสึกะรู้ดีว่าโอบิโตะไม่ได้ขู่เกินจริง "ชั้นจะอยู่แถวๆ นี้แหละ สู้เสร็จแล้วค่อยมาเรียก"

ว่าแล้วเท็ตสึกะก็หันหลังเดินทอดน่องจากไป ทิ้งให้คาคาชิ โอบิโตะ และริน อยู่กันตามลำพังที่ลานฝึกชั่วคราวเล็กๆ

"คาคาชิ วันนี้แหละชั้นจะแสดงฝีมือที่แท้จริงให้นายเห็น!"

ใบหน้าของคาคาชิเรียบเฉย เขาแค่กวักมือเรียกโอบิโตะท้าทาย ไร้ซึ่งความเกรงกลัว

โอบิโตะทำเก่งไปอย่างนั้นเอง ฝีมือของเขาในตอนนี้... พูดตรงๆ ก็คือ 'ดูไม่จืด'

โนฮาระ ริน ที่ยืนดูอยู่ข้างสนาม เหมือนจะเห็นอนาคตของโอบิโตะรำไร เธอหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ไม่อยากจะมองภาพบาดตา

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อโอบิโตะปะทะกับคาคาชิ เขาแพ้ราบคาบ ทั้งทักษะการต่อสู้และไหวพริบ

บ่อยครั้งที่แค่กระบวนท่าเดียว หรืออย่างมากก็สอง โอบิโตะก็จะลงไปนอนวัดพื้นด้วยฝีมือคาคาชิ แต่โอบิโตะก็หัวดื้อสุดๆ ถึงหน้าจะบวมปูด แต่ก็ยืนกรานจะสู้ให้ครบหนึ่งร้อยยกตามสัญญา

ล้มครั้งที่สิบสาม... โอบิโตะก็ลุกขึ้นมาเป็นครั้งที่สิบสาม แล้วก็โดนคาคาชิซัดร่วงในสองกระบวนท่าอีกครั้ง

ลุกขึ้น... ล้มลง... วนเวียนอยู่แบบนี้ จนรินแทบจะทนดูไม่ได้

ในขณะเดียวกัน เท็ตสึกะเดินเอื่อยๆ มาจนเจอลานฝึกขนาดสี่คนเล่น ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นของคนในตระกูลอุจิวะสักคนหนึ่ง

โดยไม่เดินลึกเข้าไป เท็ตสึกะปีนต้นไม้ใหญ่แถวนั้นอย่างชิลๆ แล้วนอนแผ่หลาบนกิ่งไม้ หลับปุ๋ยไปอย่างเปิดเผย

โจ่งแจ้งขนาดนี้ อย่าว่าแต่นินจาเจนศึกเลย ต่อนักเรียนนินจาที่เพิ่งเข้าเรียนไม่กี่วันก็ยังมองเห็นเท็ตสึกะได้ง่ายๆ

และด้วยความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของชาวอุจิวะ การกระทำของเท็ตสึกะกลับทำให้พวกเขาสบายใจ เพราะสิ่งที่พวกเขาเกลียดคือพวก 'อีแอบ' ที่มาซุ่มดู ไม่ใช่พวกที่นอนโชว์หราแบบเท็ตสึกะที่เจตนา (อู้งาน) ชัดเจน

แค่เด็กขี้เกียจมานอนบนต้นไม้... คนอุจิวะไม่เก็บมาใส่ใจให้เสียเวลาหรอก

และแล้วนินจาอุจิวะเจ้าของที่ก็มาถึง เขาเห็นเท็ตสึกะนอนหลับอยู่บนต้นไม้แต่ไกล

เขาหยุดเดิน เนตรวงแหวนสองโทโมเอะเบิกโพลงขึ้นทันที กวาดสายตาตรวจสอบเท็ตสึกะอย่างละเอียด

เพียงแค่สองสามวินาที เขาก็ถอนสายตากลับ แววตาฉายแววดูแคลน

ก็แค่เด็กกะโปโลไม่รู้อีโหน่อีเหน่มานอนอู้อยู่ตรงนี้ ไม่มีพิษภัยอะไร

แถมเขายังมั่นใจด้วยว่าเท็ตสึกะหลับจริง ไม่ได้แกล้งทำ

เมื่อคลายความระแวง นินจาอุจิวะคนนั้นก็เดินอาดๆ เข้าไปกลางลานฝึกส่วนตัวอย่างมั่นใจ เริ่มกิจวัตรการฝึกประจำวันทันที

นินจาอุจิวะขึ้นชื่อเรื่องระเบียบวินัย ไม่อย่างนั้นคงสร้างชื่อเสียงเกรียงไกรไม่ได้ขนาดนี้

เริ่มจากการวอร์มอัพด้วยวิชาปาดาวกระจายสไตล์อุจิวะ ตามด้วยกระบวนท่าต่อสู้มือเปล่าสไตล์อุจิวะ และปิดท้ายด้วยคาถาไฟที่ตระกูลอุจิวะถนัด

ส่วนเรื่องกลัวว่าเท็ตสึกะที่นอนหลับอยู่จะแอบลักจำวิชาไป?

ตลกน่า... วิชาปาดาวกระจายสไตล์อุจิวะ กระบวนท่าสไตล์อุจิวะ... ทำไมถึงต้องมีคำว่า 'สไตล์อุจิวะ' กำกับด้วยล่ะ?

เหตุผลมันง่ายนิดเดียว: ถ้าไม่มีเนตรวงแหวน การฝึกวิชาพวกนี้ก็เหมือน 'วาดเสือให้เป็นแมว' ได้แค่เปลือกนอกแต่ไร้แก่นสาร ดีไม่ดีจะส่งผลเสียมากกว่าผลดีด้วยซ้ำ

แล้วยิ่งคาถาไฟที่ฝึกตอนท้าย... จะให้เด็กสี่ห้าขวบนอนหลับแล้วจำไปใช้ได้เนี่ยนะ?

ต่อให้เนตรวงแหวนที่ว่าแน่ที่สุดในโลกนินจา ก็ยังทำไม่ได้ขนาดนั้นเลย!

แต่เท็ตสึกะที่นอนหลับปุ๋ยอยู่รู้สถานการณ์ตัวเองดี และแทบจะหัวเราะออกมาทั้งที่ยังฝันอยู่

สิ่งที่เนตรวงแหวนทำไม่ได้... สกิลติดตัวของเขาทำได้สบายๆ อยากรู้จังว่าถ้ารู้ความจริง พวกนั้นจะทำหน้ายังไง

"เฮ้ย เท็ตสึกะ!" เสียงคาคาชิดังมาแต่ไกล "แอบมานอนอยู่นี่จริงๆ ด้วย!"

"หืม?" นินจาอุจิวะที่กำลังฝึกอยู่หรี่ตาลง "เด็กคนนี้มีพวกมาด้วยเหรอ? มาทำอะไรกันแถวบ้านตระกูลเรา?"

ความสงสัยผุดขึ้นในใจ เขาหยุดการฝึกทันที ใช้วิชาเคลื่อนย้ายร่างชั่วพริบตา (ชุนชิน) ไปขวางหน้าคาคาชิไว้

"ไอ้หนู บอกจุดประสงค์มาซะ"

เจอแบบนี้ คาคาชิถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จ้องมองเนตรวงแหวนสองโทโมเอะสีแดงฉานตรงหน้าด้วยความตึงเครียดภายใต้หน้ากาก

เนตรวงแหวน... แถมเป็นแบบสองโทโมเอะ นี่เป็นครั้งแรกในความทรงจำที่คาคาชิได้เห็นของจริง

"ไอ้หนู กลัวจนตัวแข็งเลยรึไง?" นินจาอุจิวะพูดเสียงเย็น "ที่นี่เป็นที่ส่วนบุคคล พาเพื่อนไร้ประโยชน์ของแกไสหัวไปซะ อย่าให้ต้องพูดซ้ำสอง"

"ใครไร้ประโยชน์มิทราบ!" คาคาชิกำหมัดแน่น "แล้วที่นี่ก็แค่ 'ใกล้' เขตตระกูลอุจิวะ ไม่ใช่ที่ส่วนตัวของแกสักหน่อย"

ผัวะ!

ลูกเตะพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน คาคาชิไหวตัวทัน ยกแขนขึ้นการ์ดป้องกันอกไว้ได้เฉียดฉิว

ถึงอย่างนั้น แรงเตะอันมหาศาลก็ส่งร่างคาคาชิลอยกระเด็นไปไกล เขาต้องม้วนตัวหลายตลบเพื่อลดแรงกระแทกกว่าจะกลับมายืนตั้งหลักได้

คาคาชิเงยหน้ามองด้วยแววตาเคร่งเครียด ด้วยวัยแค่ 4 ขวบ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนคนนี้เลย

ในจังหวะเดียวกัน นินจาอุจิวะสะบัดข้อมือ ดาวกระจายสามเล่มพุ่งแหวกอากาศ ตรงเข้าหาคาคาชิที่เพิ่งจะทรงตัวได้

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันสามครั้งซ้อนพร้อมประกายไฟ ดาวกระจายทั้งสามเล่มเปลี่ยนวิถีโค้งกลางอากาศอย่างน่าขนลุก คาดเดาทิศทางไม่ได้เลย

เทียบกับโชว์ปาชอล์กของครูโทริอิในห้องเรียนแล้ว คนละชั้นกันเลย คาคาชิเดาไม่ออกด้วยซ้ำว่าดาวกระจายพวกนี้เล็งส่วนไหนของร่างกายเขาอยู่

ฟุ่บ!

คาคาชิกำคุไนในมือแน่น แต่ยังไม่ทันจะได้ปัดป้องดาวกระจายที่จ่อคอหอย วิถีของพวกมันก็เปลี่ยนอีกครั้ง

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงกระทบดังกังวานใส เล่มหนึ่งเลี้ยวโค้งพุ่งตรงไปหาเท็ตสึกะที่นอนอยู่ ส่วนอีกสองเล่มทิ้งดิ่งลงปักพื้นห่างจากปลายเท้าคาคาชิแค่สองเซนติเมตร

ปึก!

วินาทีเดียวกัน ดาวกระจายที่พุ่งใส่เท็ตสึกะก็ปักเข้าที่ลำต้นไม้เฉียดหัวไปนิดเดียว เสียงกระแทกปลุกเท็ตสึกะให้สะดุ้งตื่นจากฝันหวาน

"เชี่ยไรวะเนี่ย!"

สบถออกมาด้วยความตกใจ เท็ตสึกะพลัดตกลงมาจากต้นไม้

"กล้าก้าวข้ามดาวกระจายสองเล่มนี้เข้ามา ก็ไม่มีใครช่วยแกได้แล้ว"

ฟุ่บ!

ทิ้งคำขู่ไว้แค่นั้น นินจาอุจิวะก็ใช้วิชาชุนชินหายตัวไปจากจุดเดิม โผล่มารับร่างเท็ตสึกะที่กำลังร่วงลงมาจากความสูงสองเมตรไว้ได้ทัน

เขาหิ้วคอเสื้อด้านหลังของเท็ตสึกะ แล้วใช้วิชาชุนชินอีกครั้ง แต่คาคาชิไวทายาด ก้าวข้ามเส้นตายที่ดาวกระจายปักอยู่พุ่งเข้ามาจะช่วยเท็ตสึกะพอดี

นินจาอุจิวะสะบัดมือ โยนร่างเท็ตสึกะลอยละลิ่วไปทางคาคาชิ แต่ยังไม่ทันที่คาคาชิจะยื่นมือมารับ เท็ตสึกะก็ม้วนตัวกลางอากาศลงพื้นได้อย่างสวยงามและมั่นคง

"หึ ดูรักกันดีนี่ ถึงขนาดยอมเมินคำเตือนของชั้น" นินจาอุจิวะยิ้มเยาะ แล้วส่ายหน้าหันหลังให้ "แต่วันนี้ชั้นอารมณ์ดี จะปล่อยไปสักครั้ง ไสหัวไปซะ"

คาคาชิกำหมัดแน่น จ้องมองแผ่นหลังนั้นด้วยความโกรธแค้น เงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะดึงแขนเท็ตสึกะหันหลังกลับ

จังหวะนั้นเอง อุจิวะ โอบิโตะ ในสภาพสะบักสะบอม หน้าตาบวมปูด ก็เดินกะเผลกตามมาทัน

"คุณอา... คือว่า..."

"แกเป็นคนพาพวกมันมาใช่มั้ย?" นินจาอุจิวะตวาดใส่โอบิโตะ "หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายนะ เข้าใจมั้ย?"

"แต่ว่า... พวกเขาเป็นเพื่อนผม ผมแค่..."

"อุจิวะไม่ต้องการเพื่อน" เขามองดูสภาพดูไม่ได้ของโอบิโตะ "แล้วผลงานของแกก็ไม่ได้มีความเป็นอุจิวะเลยสักนิด แกมันตัวน่าขายหน้าของตระกูล!"

โอบิโตะอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดจุกอยู่ที่คอ สุดท้ายได้แต่ก้มหน้า เดินคอตกหันหลังกลับอย่างเงียบงัน

จริงของเขา... โดนเพื่อนรุ่นเดียวกันอัดยับร้อยยก นามสกุลอุจิวะคงไม่เหมาะกับโอบิโตะจริงๆ นั่นแหละ

โอบิโตะรีบเดินตามเท็ตสึกะกับคาคาชิไปอย่างร้อนรน "ขอโทษนะ ฉัน..."

"ไม่ต้องขอโทษหรอก นายแค่สู้ไม่ได้เฉยๆ" คาคาชิส่ายหน้า "แต่ทัศนคติของตานั่น... มันห่วยแตกบรมเลย!"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═