บทที่ 10 เท็ตสึกะ... เจ้าคนลึกลับ

บทที่ 10 เท็ตสึกะ... เจ้าคนลึกลับ

อุจิวะ โอบิโตะ ปรารถนาจะมีเพื่อนจริงๆ สักที และยิ่งไปกว่านั้น เขาอยากจะฝึกฝน ประลอง และพัฒนาฝีมือไปพร้อมๆ กับเพื่อนที่รู้ใจ

ทว่าการปรากฏตัวของคุณอาตระกูลอุจิวะเมื่อครู่ กลับทำให้ทุกอย่างกระอักกระอ่วนไปหมด คำพูดมากมายที่เตรียมไว้ในใจกลายเป็นหมันไปทันที

ไม่ว่าจะอธิบายยังไง เมื่อเจอกับความจริงอันโหดร้ายตรงหน้า คำพูดพวกนั้นก็ดูซีดเซียวไร้น้ำหนัก

คนนอกแค่เดินผ่านหน้าบ้าน ก็โดนตบหน้าหันไปสองฉาด... มีแต่คนตระกูลอุจิวะเท่านั้นแหละที่ทำเรื่องแบบนี้ได้

บางทีเมื่อก่อนตระกูลอุจิวะอาจจะไม่เป็นแบบนี้ และพวกเขาก็คงมีเหตุผลของตัวเอง แต่คนส่วนใหญ่ไม่สนเหตุผลหรอก เขาดูแต่ผลลัพธ์เท่านั้น

อย่างเช่น ฮาตาเกะ คาคาชิ... ตอนนี้ความรู้สึกที่เขามีต่ออุจิวะเรียกได้ว่าติดลบ

แน่นอนว่าโอบิโตะเป็นข้อยกเว้น

แต่โอบิโตะก็สัมผัสได้ว่าคาคาชิกำลังจงใจตีตัวออกห่าง อาจจะไม่ได้รังเกียจตัวโอบิโตะเอง แต่คงไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับตระกูลของเขา

เห็นโอบิโตะนั่งซึมอยู่ข้างสนาม โนฮาระ รินเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ คอยทำแผลฟกช้ำบนใบหน้าให้เขาอย่างเบามือ

คาคาชิไม่ออมมือเลยสักนิด... แต่นั่นก็โทษใครไม่ได้ เพราะโอบิโตะเองที่ไม่ยอมแพ้ รู้ทั้งรู้ว่าสู้ไม่ได้แต่ก็ยังดันทุรังจะสู้

คาคาชิชำเลืองมองโอบิโตะกับรินแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดที่... เท็ตสึกะ

“ยังไงซะ วันนี้นายคงไม่ปฏิเสธการประลองกับชั้นแล้วใช่ไหม?”

“แน่นอน”

เท็ตสึกะพยักหน้า แล้วก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว เอามือไพล่หลัง รักษาระยะห่างจากคาคาชิ

เห็นแบบนั้น ความขุ่นข้องหมองใจเมื่อครู่ของคาคาชิก็หายวับไป ความตื่นเต้นกลับมาสูบฉีดอีกครั้ง

ในที่สุดก็จะได้สู้กับเท็ตสึกะสักที!

“เป่ายิ้งฉุบ สามในห้า!” เท็ตสึกะโพล่งขึ้นมาดื้อๆ

“หา?” คาคาชิคิดว่าตัวเองหูฝาด “เมื่อกี้พูดว่าไงนะ? พูดอีกทีซิ!”

“เป่ายิ้งฉุบ... สามในห้า ใครชนะสามครั้งก่อนชนะ”

มุมปากคาคาชิกระตุกยิกๆ “เท็ตสึกะ นี่นายจะเล่นตุกติกอีกแล้วใช่มั้ย?!”

“อย่าลืมสิว่าเมื่อกี้ชั้นยอมเมินคำเตือนของตานั่นเพื่อช่วยนายนะเว้ย! นายจะมาทำกับชั้นแบบนี้ไม่ได้นะ!”

“โชว์ฝีมือจริงๆ กับทัศนคติที่จริงจังออกมาหน่อยสิวะ เจ้าบ้าเอ๊ย!”

“ก็เพราะงั้นไงถึงตั้งกฎสามในห้า จะได้ประลองกันนานขึ้นหน่อย” เท็ตสึกะผายมือ ทำหน้าเหมือนว่า ‘นี่ชั้นพยายามสุดๆ แล้วนะ’

“นายเรียกเป่ายิ้งฉุบว่าการประลองเนี่ยนะ?”

“มันก็เป็นการใช้ร่างกายเหมือนกัน... นี่ไง ขยับร่างกายแบบนี้” เท็ตสึกะทำมือยุกยิกประกอบ “ดูสิ นี่ไม่ใช่การใช้ร่างกายตรงไหน?”

แปะ!

คาคาชิตบหน้าผากตัวเองดังฉาด ยอมแพ้ราบคาบให้กับความหน้าด้านของหมอนี่

สูดหายใจลึกๆ สองสามที คาคาชิลากเท็ตสึกะไปที่มุมอับสายตา หันหลังให้โอบิโตะกับรินที่กำลังมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อย่าเสียงดัง รีบๆ ทำให้มันจบๆ ไปแบบเงียบๆ เถอะ” คาคาชิยอมจำนน แต่ก็อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ส่วนเท็ตสึกะไม่แคร์สื่อ เป่ายิ้งฉุบกับคาคาชิอย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ

ชนะหนึ่ง แพ้สอง... เท็ตสึกะแพ้

“คาคาชิ นายเก่งจริงๆ!” เท็ตสึกะตะโกนเสียงดัง “ไม่นึกเลยว่าขนาดเป่ายิ้งฉุบนายยังเชี่ยวชาญขนาดนี้ ชั้นเทียบไม่ติดเลย!”

เหนื่อยใจชะมัด... อยากจะบ้าตาย

คาคาชิไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว พอหันไปเห็นโอบิโตะกับรินที่กำลังกลั้นขำจนตัวสั่น หน้าเขาก็แดงเถือกขึ้นมาทันที

“ชั้นกลับบ้านล่ะ” คาคาชิหาข้ออ้างชิ่งหนี “แล้วพรุ่งนี้ชั้นอาจจะไม่มานะ”

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น คาคาชิก็รีบจ้ำอ้าวจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งเท็ตสึกะที่ยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว กับโอบิโตะและรินที่นั่งเหวอๆ ไว้เบื้องหลัง

“เท็ตสึกะ นายคิดว่าคาคาชิ...”

“นายคิดมากไปแล้ว” เท็ตสึกะพูดแทรกโอบิโตะ “หมอนั่นไม่เก็บเรื่องกะทันหันวันนี้มาใส่ใจหรอก แล้วก็ไม่ได้มีปัญหากับนายด้วย”

“สิ่งที่คาคาชิแคร์จริงๆ คือความแข็งแกร่งของตัวเองต่างหาก... ก็นะ เมื่อกี้เขาดูอ่อนแอและช่วยอะไรไม่ได้เลย โดนกดดันซะยับเยิน”

“ถึงฝีมือจะคนละชั้นกัน แต่เรื่องนี้มันกระตุ้นคาคาชิเข้าอย่างจัง”

“เพราะงั้นรอดูเถอะ หลังจากนี้คาคาชิจะเข้าโหมดฝึกนรกแตก จนไม่มีเวลามาสนใจพวกเราหรอก”

โอบิโตะพยักหน้า มองเท็ตสึกะด้วยสายตามีความหวัง “แล้วนายล่ะ? นายจะยังมาฝึกกับฉันอีกมั้ย?”

“ส่วนชั้นน่ะเหรอ... ก็อาจจะแวะมานอนเล่นบ้าง นานๆ ที ถ้าคุณอานายไม่ไล่ตะเพิดชั้นไปอีกนะ”

“ไม่ไล่หรอก เดี๋ยวฉันคุยให้เอง!” โอบิโตะตาลุกวาว รีบเสนอตัว “นายก็แค่หาที่นอน ไม่ได้ไปกวนใครสักหน่อย”

เรื่องนั้นมันพูดยากแฮะ

เท็ตสึกะระแวงอยู่ในใจ แต่ภายนอกก็ตอบรับไปว่า “งั้นจะรอฟังข่าวดีนะ”

“ตกลงตามนี้” โอบิโตะขยับเข้ามาใกล้เท็ตสึกะ “งั้น... ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ป่ะ?”

“ถ้านายคิดงั้น ก็ตามนั้น”

โอบิโตะยิ้มกว้างจนเห็นฟัน แต่รอยยิ้มนั้นไปดึงแผลฟกช้ำบนหน้า จนต้องซี๊ดปากด้วยความเจ็บ

มองดูโอบิโตะที่ดูตลกปนน่าสงสาร เท็ตสึกะส่ายหัว เอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนใหม่เบาๆ “เพื่อนเอ๋ย ชั้นกลับล่ะนะ เจอกันพรุ่งนี้”

“เจอกันพรุ่งนี้”

โอบิโตะมองส่งเท็ตสึกะจนลับสายตา แล้วเตรียมตัวจะไปส่งรินกลับบ้านด้วยตัวเอง

ต้องบอกเลยว่า... การดูแลเทคแคร์ของโอบิโตะที่มีต่อรินเนี่ย มันเกินกว่าเพื่อนไปไกลโขเลยล่ะ

ระหว่างทางกลับบ้าน เท็ตสึกะเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ในมือยังกำก้อนกรวดเล็กๆ สองสามก้อนที่เก็บมาจากข้างทาง

จู่ๆ นิ้วของเขาก็ดีดออกไป ก้อนกรวดสามก้อนพุ่งแหวกอากาศ บินไปได้ระยะหนึ่งก็พุ่งเข้าชนกันเอง เปลี่ยนทิศทางแล้วบินต่อ ก่อนจะชนกันอีกครั้งเป็นรอบที่สอง

พอก้อนกรวดชนกันครบครั้งที่สาม การซ้อมมือเล่นๆ นี้ก็จบลง

“ถ้าไม่มีเนตรวงแหวนช่วย ทำได้แค่นี้ก็ถือว่าสุดเพดานแล้ว” เท็ตสึกะส่ายหน้า “นี่แค่เปลี่ยนทิศทางของที่ขว้างออกไปง่ายๆ นะ พวกเทคนิคเฉพาะของอุจิวะที่ซับซ้อนกว่านี้ คงหมดสิทธิ์ใช้”

“ยิ่งวิชาปาดาวกระจายสไตล์อุจิวะนั่นยิ่งเวอร์วังเข้าไปใหญ่ ถ้าไม่มีเนตรวงแหวนก็เป็นไปไม่ได้เลย... ชั้นไม่มีพันธุกรรมเทพๆ แบบนั้นซะด้วยสิ”

เขายิ้มขื่นๆ “แผนวันนี้ล่มไม่เป็นท่า ถึงจะดูดซับเทคนิคบางอย่างมาปรับใช้ได้บ้าง แต่มันก็เลียนแบบได้ไม่สมบูรณ์อยู่ดี”

“แต่ก็ยังดีที่ได้คาถาไฟมาสองสามคาถา พอจะเอาไปใช้ได้เลย ถือว่าไม่ขาดทุนย่อยยับซะทีเดียว”

พอกลับถึงบ้าน เท็ตสึกะทำอาหารง่ายๆ กินรองท้อง แล้วเตรียมข้าวกล่องสำหรับพรุ่งนี้ ก่อนจะอาบน้ำเข้านอน

“เงินช่วยเหลือผู้รอดชีวิตของเดือนนี้ยังเหลือพอสมควร พรุ่งนี้เลิกเรียนแวะร้านอาวุธนินจาหน่อยดีกว่า ซื้อของมาป้องกันตัวบ้าง”

นอนแผ่อยู่บนเตียง เท็ตสึกะวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ “แล้วก็ไม่ต้องไปลานฝึกแถวบ้านอุจิวะแล้วล่ะ โอบิโตะเคลียร์ไม่ได้หรอก ไปลานฝึกสาธารณะปลอดภัยกว่าเยอะ ไปนอนอู้แล้วแอบลักจำวิชาชาวบ้านดีกว่า”

ตัดสินใจได้ดังนั้น เท็ตสึกะก็หลับปุ๋ยไปทันที

ในขณะที่ฮาตาเกะ คาคาชิ ซึ่งกลับถึงบ้านนานแล้ว ยังคงฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง

คาคาชิมองว่าเหตุการณ์วันนี้คือความอัปยศ มีเพียงการทุ่มเทฝึกฝนและแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุดเท่านั้น ถึงจะล้างอายครั้งนี้ได้

แต่ในระหว่างที่ฝึก คาคาชิก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเท็ตสึกะ... เจ้าคนขี้เกียจที่ไม่ธรรมดาคนนั้น

“เท็ตสึกะ นายมีความสามารถและพรสวรรค์ชัดเจน แต่นายกำลังซ่อนอะไรอยู่กันแน่?”

“หรือว่าชั้นแค่คิดมากไปเอง...”

ในเวลาเดียวกัน อุจิวะ โอบิโตะ ก็มีคำถามคาใจไม่ต่างจากคาคาชิ

เขานึกย้อนไปถึงคำวิเคราะห์สั้นๆ ของคุณอาเกี่ยวกับฝีมือของเท็ตสึกะเมื่อคืนนี้ นอนพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ

“เท็ตสึกะ... นายเป็นอย่างที่คุณอาบอกจริงๆ เหรอ? ฝีมือจริงๆ ของนายเหนือกว่าฉันขาดลอย แถมยังเหนือกว่าคาคาชินิดหน่อยด้วยเนี่ยนะ?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... นายทำได้ยังไงกัน?”

ด้วยความสงสัยและความสับสน โอบิโตะคิดหาความเป็นไปได้ต่างๆ นานา แต่สุดท้ายก็ต้านทานความง่วงไม่ไหว ค่อยๆ ปิดตาลง

คำตอบนี้... บางทีอาจจะไม่มีวันถูกเปิดเผย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═