บทที่ 8 กัดกันไปมา ฮาเฮไม่รู้จบ

บทที่ 8 กัดกันไปมา ฮาเฮไม่รู้จบ

ใกล้จะเที่ยงแล้ว คาบเรียนกำลังจะจบลง

ในที่สุด เท็ตสึกะกับฮาตาเกะ คาคาชิ ก็โผล่หัวกลับเข้ามาที่ประตูห้องเรียน

“คุยกันเสร็จแล้วเหรอ?” เห็นเท็ตสึกะกับคาคาชิพยักหน้า ครูโทริอิ ชูโซก็กวักมือเรียก “งั้นก็เข้ามา ต่อไปจำไว้ว่าให้ตั้งใจฟังด้วยล่ะ”

“รับทราบครับ ครูชูโซ”

เท็ตสึกะกับคาคาชิเดินกลับเข้าห้อง เมินเฉยต่อสายตาสมน้ำหน้าของเพื่อนๆ รอบข้าง แล้วกลับไปนั่งที่เพื่อรอเวลาพักเที่ยง

ไม่นาน เสียงกริ่งหมดเวลาก็ดังขึ้น ครูโทริอิประกาศเลิกชั้นแล้วเดินออกไป บรรยากาศในห้องก็ระเบิดความวุ่นวายทันที

การเปลี่ยนที่นั่งไปมาเป็นเรื่องปกติ การเล่นแรงๆ ก็ยิ่งปกติเข้าไปใหญ่ เด็กวัยนี้มีแต่ความสนุกสนานและชีวิตที่ไร้กังวล

พวกเขาจับกลุ่มเล็กๆ สองสามคน หยิบข้าวกล่องออกจากกระเป๋ามานั่งกินด้วยกัน

ตึง!

เสียงวางของเบาๆ ดังขึ้น เท็ตสึกะกับคาคาชิที่กำลังกินข้าวเที่ยงอยู่เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปที่ตัวต้นเรื่อง... อุจิวะ โอบิโตะ

“โอบิโตะ เบาๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?”

เสียงนุ่มนวลของโนฮาระ รินดังขึ้นพร้อมกัน จากนั้นเธอก็ยิ้มถามเท็ตสึกะกับคาคาชิ “ฉันกับโอบิโตะขอนั่งด้วยได้มั้ยจ๊ะ? ตรงนู้นเสียงดังไปหน่อย”

“ได้สิ”

“ขอบใจจ้ะ” รินยิ้มจนตาหยี “วันนี้ข้าวกล่องฉันมีปลาซัมมะด้วยนะ ลองชิมดูสิ”

ตาของคาคาชิเป็นประกายวูบหนึ่ง ปลาซัมมะคือของโปรดของเขาเลยล่ะ

หลังจากรินนั่งลง อุจิวะ โอบิโตะก็นั่งตามลงมาตรงข้ามเท็ตสึกะกับคาคาชิ

อาจจะเพราะอยากรักษาฟอร์ม โอบิโตะเลยพูดด้วยน้ำเสียงข่มๆ “ข้าวกล่องของฉันมีกุ้งตัวเบ้อเริ่ม หอยเชลล์ แล้วก็เนื้อวัวด้วยนะ เยอะแยะไปหมดกินคนเดียวไม่หมดหรอก”

เท็ตสึกะยิ้ม ส่วนคาคาชิกรอกตา ทั้งคู่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ของโอบิโตะดี

แม้จะดูเก้ๆ กังๆ ไปบ้าง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าโอบิโตะอยากเป็นเพื่อนกับพวกเขาจริงๆ

“งั้นชั้นช่วยกำจัดให้หน่อยแล้วกัน” เท็ตสึกะคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งจากกล่องข้าวของโอบิโตะ “รสชาติดีมาก คนทำข้าวกล่องให้นายนี่ใส่ใจสุดๆ เลยนะเนี่ย”

“แน่นอน! นั่นฝีมือคุณย่าฉันเอง!” คำพูดของเท็ตสึกะเหมือนไปเปิดสวิตช์โอบิโตะเข้าให้ “จะเล่าให้ฟังนะพวกนาย...”

โอบิโตะในวัยใสซื่อบริสุทธิ์มีนิสัยดีมาก เหมาะจะเป็นเพื่อนสุดๆ และความช่างจ้อของเขาก็เข้ากันได้ดีกับคาคาชิ

แม้ว่าโอบิโตะมักจะโดนคาคาชิใช้ฝีปากเชือดเฉือนจนต้องกัดกันอยู่ตลอดเวลาก็ตาม

ทว่าเท็ตสึกะกลับชอบบรรยากาศแบบนี้ไม่น้อย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมือที่สามที่เข้าไปแทรกกลางความสัมพันธ์ของคาคาชิกับโอบิโตะยังไงชอบกล

หลังจากมื้อเที่ยงง่ายๆ จบลง ทั้งสี่คนก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น การแข่งขันระหว่างโอบิโตะ เท็ตสึกะ และคาคาชิก็ยังคงมีอยู่

ไม่ใช่เพราะเรื่องแย่งจีบรินหรอกนะ แต่เป็นเพราะนิสัยชอบเอาชนะของโอบิโตะล้วนๆ

เด็กวัยนี้ใครบ้างไม่ชอบการแข่งขัน? ยิ่งด้วยธรรมชาติของอาชีพนินจาที่อันตรายรอบด้าน ถ้าไม่มีใจสู้ ก็คงอยู่รอดได้ไม่นาน

“เท็ตสึกะ นายไม่เหมาะจะเป็นนินจาเลยสักนิด”

หลังจากเถียงสู้คาคาชิไม่ได้ไปสองสามยก โอบิโตะก็เลิกคุยกับหมอนั่นแล้วหันมาสนใจเท็ตสึกะแทน

“หือ?” เท็ตสึกะได้สติกลับมา “โทษทีโอบิโตะ เมื่อกี้เหม่อไปหน่อย นายพูดว่าไงนะ?”

“โธ่เว้ย!” โอบิโตะตบหน้าผากตัวเอง “เท็ตสึกะ นายเป็นคนเอ๋อโดยธรรมชาติรึไง?! นั่งใกล้กันขนาดนี้ยังอุตส่าห์เหม่อได้อีก?”

“เดี๋ยวนายก็ชิน” คาคาชิแทรกขึ้นมา “นอกจากเหม่อแล้ว เท็ตสึกะก็ดูจะไม่มีงานอดิเรกอื่นแล้วล่ะ”

เท็ตสึกะเหลือบมองคาคาชิ ไม่พูดอะไร แล้วหันกลับมามองโอบิโตะ

“เท็ตสึกะ เมื่อกี้ฉันบอกว่านายไม่เหมาะจะเป็นนินจาเลยสักนิด” โอบิโตะย้ำหัวข้อเดิม

“ตอนนี้อาจจะดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ แต่ความจริงเป็นยังไง ใครจะรู้ดีไปกว่าตัวชั้นเองล่ะ?” เท็ตสึกะไม่อธิบายเพิ่ม “สรุปคือ สิ่งที่นายเห็นกับสิ่งที่นายคิด มันอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไปหรอกนะ”

“ใช่ เหมือนตอนที่นายคว่ำโอบิโตะได้ในท่าเดียวนั่นแหละ นอกจากเจ้าตัวแล้ว คงไม่มีใครรู้หรอกว่าทำไมคนแบกนามสกุลอุจิวะถึงได้แพ้”

คำพูดของคาคาชิเจ็บแสบ โอบิโตะโดนแหย่อีกรอบจนได้

“คาคาชิ!”

คาคาชิแคะหู “ไม่ต้องตะโกนดังขนาดนั้นก็ได้ ได้ยินน่า ชั้นไม่ได้มีสกิลเอ๋อติดตัวเหมือนเท็ตสึกะสักหน่อย”

เห็นโอบิโตะกับคาคาชิเริ่มจะวางมวยกันอีกแล้ว รินก็รีบเข้ามาห้ามทัพ ส่วนเท็ตสึกะผู้ไม่สนโลกก็นั่งเหม่อต่อไป

โอบิโตะกับคาคาชิเป็นประเภทที่ยิ่งกัดกันความสัมพันธ์ยิ่งแน่นแฟ้น ถ้าปล่อยไว้เฉยๆ ประกายไฟที่ปะทะกันคงระเบิดเถิดเทิงยิ่งกว่าพลุแตก

แต่พอโอบิโตะกับคาคาชิสงบศึกกันได้ บทสนทนาก็วนกลับมาที่เท็ตสึกะจนได้

“พรสวรรค์นินจาของเท็ตสึกะเหนือกว่าชั้นมาก” คาคาชิพูดตามตรง “เพียงแต่เท็ตสึกะซ่อนคมเก่งมาก และชั้นรู้สึกตลอดว่าหมอนี่แกล้งโง่”

“ฉันไม่เห็นจะคิดงั้นเลย” โอบิโตะยังหัวรั้น “ต่อให้มีพรสวรรค์แค่ไหน ถ้ายังทำตัวแบบนี้ ต่อไปก็ต้อง... ไม่สิ ฉันจะเอาชนะหมอนั่นให้ได้ภายในหนึ่งอาทิตย์!”

“งั้นชั้นจะรอฟังข่าวดี” คาคาชิราดน้ำมันเข้ากองไฟ “ถ้านายชนะเท็ตสึกะได้เมื่อไหร่ ชั้นจะพิจารณาเรื่องประลองกับนายไว้ในวาระการประชุมก็แล้วกัน”

“เหอะ! ไม่ต้องห่วง ถึงตอนนั้นนายหนีไม่พ้นแน่!” โอบิโตะยิ้มเยาะ ชี้ไปที่ดวงตาที่ยังไม่เบิกเนตรของตัวเอง “ถ้าเนตรคู่นี้ตื่นขึ้นเมื่อไหร่ พวกนายสองคนไม่มีใครสู้ฉันได้หรอก”

“เอาให้ตื่นก่อนแล้วค่อยคุย” คาคาชิสวนกลับ “ชั้นว่านายควรเพิ่มขนาดยาหยอดตานะ เผื่อจะช่วยให้หลุดพ้นจากโซนกากเร็วขึ้น”

“คาคาชิ! แก...”

“ชั้นจะคุยกับอุจิวะที่เบิกเนตรวงแหวนแล้วเท่านั้น นายในตอนนี้น่ะ... ยังไม่คู่ควร”

“อุ๊บ... ฮ่าๆๆ”

รินกลั้นขำไม่ไหวแล้ว “พวกเธอนี่ตลกจัง! ขนาดทะเลาะกันยังน่ารักเลย”

“ใครทะเลาะกับคาคาชิ? ฉันขี้เกียจจะยุ่งกับหมอนั่นต่างหาก” โอบิโตะสะบัดหน้าหนี แก้มแดงระเรื่อ “ฉันแค่พูดความจริงให้มันฟัง”

“ใช่ ความจริง” คาคาชิผายมือ “ถ้าชั้นเป็นโฮคาเงะ ชั้นคงอัดนายจนจำทางกลับบ้านไม่ถูกแน่ๆ นายหมายความว่างั้นใช่มั้ย?”

โอบิโตะยิ่งอายหนักเข้าไปใหญ่ เขาหันขวับ คอแข็ง “เย็นนี้กล้าตามฉันมารึเปล่า?!”

“ทำไม? สู้คนเดียวไม่ไหวเลยจะไปเรียกยอดฝีมือในตระกูลมารุมรึไง?” คาคาชิแขวะอีกดอก ทำเอาโอบิโตะเดือดปุดๆ

“ไร้สาระ! ฉันไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าแบบนั้นหรอก!” โอบิโตะตัดบท “ฉันหมายความว่า นายกล้ามาที่ลานฝึกที่ฉันใช้ประจำ แล้วสู้กับฉันสักร้อยยกมั้ยล่ะ?!”

“ชั้นว่าคาคาชิตกลงแน่” เท็ตสึกะแทรกขึ้นมาดื้อๆ

“เหอะ! ทีงี้ล่ะไม่เหม่อนะ” คาคาชิเหลือบมองเท็ตสึกะ “ทำไม? อยากรู้อยากเห็น หรืออยากจะไปเอง?”

“ทั้งคู่” เท็ตสึกะสบตาคาคาชิ “ถ้านายไป ชั้นสัญญาว่าจะประลองกับนาย แบบสู้กันจริงๆ น่ะ”

“จริงดิ?!”

เท็ตสึกะยื่นมือออกไป “จริง!”

เพียะ!

คาคาชิตบปากรับคำทันที ยื่นมือมาตีมือกับเท็ตสึกะ “ดีล! หลังจากชั้นอัดโอบิโตะครบหนึ่งร้อยรอบแล้ว ชั้นจะประลองกับนาย”

“เฮ้ย! พวกนายหมายความว่าไงฟะ?!” โอบิโตะจ้องหน้าเรียงตัว “ฉันไม่ใช่ของเดิมพันนะเว้ย! แล้วฉันก็ไม่ได้อ่อนขนาดนั้นด้วย!”

“เราไม่ควรประมาทโอบิโตะนะ อย่างน้อยที่สุด... ตัวเขาในอนาคตก็จะเก่งมากๆ เลยล่ะ” เท็ตสึกะพูดด้วยความยุติธรรม

แต่คำพูดนี้เข้าหูโอบิโตะแล้ว ฟังยังไงก็เหมือนโดนหลอกด่าชัดๆ

“หมายความว่าไง?” โอบิโตะจ้องเท็ตสึกะตาเขียว “อธิบายมาให้เคลียร์เลยนะ!”

“ต้องให้อธิบายด้วยเหรอ?” คาคาชิแทรก “เท็ตสึกะหมายความว่า ตอนที่นายเบิกเนตรวงแหวนได้ นายจะเก่งมาก แต่ตอนนี้น่ะเหรอ... ชั้นอัดนายร้อยรอบได้สบายๆ”

คาคาชิปากคอเราะร้าย แถมยังมีเท็ตสึกะคอยชงให้เนียนๆ โอบิโตะเถียงสู้สองคนนี้ไม่ได้เลย ได้แต่หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห

“คาคาชิ! ฉันไม่รอหลังเลิกเรียนแล้ว! ฉันจะจัดการแกเดี๋ยวนี้แหละ!”

โอบิโตะกระโจนใส่คาคาชิ แต่อีกฝ่ายหลบวูบ โอบิโตะไม่ลดละ ไล่กวดคาคาชิออกไปนอกห้องเรียน

“คาคาชิไม่ได้เข้าถึงยากเหมือนที่เห็นภายนอกหรอกนะ” รินที่ไม่ได้วิ่งตามออกไป เป็นฝ่ายชวนเท็ตสึกะคุย “ส่วนโอบิโตะก็นิสัยไม่เหมือนอุจิวะทั่วไป อยู่ด้วยแล้วสบายใจดี”

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันคงเป็นจุดเริ่มต้นและจุดจบที่สวยงามน่าดู”

เท็ตสึกะมองสองคนที่วิ่งไล่จับกันไปไกลลิบ ความคิดค่อยๆ ล่องลอยออกไป

ตอนจบ... บางทีอาจจะเปลี่ยนมันได้ก็ได้นะ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═