บทที่ 36 - ศึกชิงตำแหน่งผู้บังคับบัญชา จุดจบของสองตระกูลใหญ่

บทที่ 36 - ศึกชิงตำแหน่งผู้บังคับบัญชา จุดจบของสองตระกูลใหญ่

"เฒ่าฉิน ในนั้นเขียนอะไรไว้งั้นรึ" มู่คุนเอ่ยถามฉินเจิ้นหมิง

"ไม่เกี่ยวกับเจ้า" ฉินเจิ้นหมิงรีบเก็บม้วนคัมภีร์เข้าแหวนมิติทันทีพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้ากับอ้าวเปิ่นอวี่มีหน้าที่ไปปราบกบฏก็พอ เรื่องบางเรื่องไม่ต้องให้พวกเจ้ามาเสียสมาธิหรอก"

อันที่จริงมันก็คือเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ในการจัดการกับฝูงสัตว์อสูรที่ช่วยพลิกสถานการณ์จากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุกและกอบโกยผลงานทางทหารได้อย่างมหาศาล

หากมู่คุนและอ้าวเปิ่นอวี่รู้เรื่องนี้เข้า พวกเขาต้องอยากมีส่วนแบ่งอย่างแน่นอน ซึ่งเขาไม่มีทางยอมแบ่งให้หรอก

แต่ยิ่งเขาทำตัวมีลับลมคมใน มู่คุนและคนอื่นๆ ก็ยิ่งอยากรู้เนื้อหาในม้วนคัมภีร์มากขึ้น ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามามัวซักไซ้

ฉินเจิ้นตงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "พยานและหลักฐานครบถ้วน ข้อเท็จจริงกระจ่างชัด ตระกูลเจียเลี่ยและตระกูลอ้าวปาแห่งเมืองอูถั่นสมรู้ร่วมคิดกับองครักษ์เมฆาเร้นลับแห่งจักรวรรดิชูอวิ๋น ถือเป็นกบฏแผ่นดิน กองกำลังเกราะดำมีสิทธิ์และมีหน้าที่ต้องไปปราบกบฏในครั้งนี้"

"การทหารต้องรวดเร็วฉับไว รีบส่งคนขี่สัตว์อสูรบินไปแจ้งข่าว ให้ทุกด่านและทุกเมืองปิดข่าวการตายของโจรเก้าขุนเขาหมอกมายาเอาไว้ก่อน อาศัยจังหวะที่ตระกูลเจียเลี่ยและตระกูลอ้าวปายังไม่รู้ตัวว่าความแตก มู่คุนให้นำค่ายอักษรเทียน อ้าวเปิ่นอวี่ให้นำค่ายอักษรตี้ จัดทัพออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองอูถั่นทันทีและกวาดต้อนคนของทั้งสองตระกูลมาให้หมด"

"ผู้ใดขัดขืนต่อต้านสังหารทิ้งได้ทันที ผู้ใดยอมจำนนให้ผนึกพลังฝึกตนแล้วคุมตัวส่งเมืองหลวงเพื่อให้ราชวงศ์เป็นผู้ตัดสินความ"

กองกำลังเกราะดำไม่ได้หลับหูหลับตารับพระราชโองการให้ไปสังหารกบฏ แม้จะสามารถอ้างเหตุผลเรื่อง "ความรวดเร็วฉับไวทางการทหาร" เพื่อลงมือก่อนรายงานทีหลังได้ แต่ก็ไม่อาจฆ่าล้างโคตรทั้งสองตระกูลได้หมดจด การตายจนไร้พยานหลักฐานจะยิ่งทำให้เรื่องราวยุ่งยากซับซ้อนขึ้นไปอีก

"น้อมรับคำสั่ง"

มู่คุนและอ้าวเปิ่นอวี่ยืนขึ้นรับคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลังจากรับป้ายคำสั่งแล้ว ทั้งสองก็รีบออกจากห้องโถงไปจัดเตรียมกองทัพทันที

ส่วนเสบียงและยุทโธปกรณ์ก็เพียงแค่ไปเบิกแหวนมิติขนาดใหญ่ที่ฝ่ายเสบียงมาพกติดตัวไปก็พอ

"ท่านผู้บัญชาการฉิน เช่นนั้นข้าก็ขอตัวลาก่อน" หลินเจิ้งชิงลุกขึ้นกล่าว

สองในสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองอูถั่นกำลังจะถูกกวาดล้าง เขาในฐานะเจ้าเมืองย่อมต้องกลับไปจัดการเก็บกวาดปัญหาที่ตามมา

"ท่านเจ้าเมืองหลินเดินทางปลอดภัย" ฉินเจิ้นตงประสานมือกล่าว

คนอื่นๆ ต่างก็ลุกขึ้นประสานมืออำลา จางหยวนเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

เขาไม่คิดจะกลับไปเมืองอูถั่นอีกในระยะเวลาอันใกล้นี้ เรื่องที่ควรจัดการและคำพูดที่ควรเอ่ย เขาก็ได้จัดการไปหมดแล้ว

"ขอลา" หลินเจิ้งชิงก้าวเดินจากไป

เมื่อเขาคล้อยหลังไป ฉินเจิ้นตงก็กวาดสายตามองทุกคนพลางเอ่ยว่า "ข้าต้องเขียนรายงานเรื่องโจรเก้าขุนเขาหมอกมายาส่งไปยังเมืองหลวง พวกเจ้าถอยไปก่อนเถอะ"

"จางหยวนสามารถดำรงตำแหน่งผู้บังคับบัญชากองทหารได้แล้ว เจิ้นหมิง เจ้าลองดูความเหมาะสมแล้วจัดการแต่งตั้งซะ"

ลำพังแค่ผลงานในการสังหารโจรเก้าขุนเขาหมอกมายาก็เพียงพอที่จะทำให้จางหยวนได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับบัญชากองทหารแล้ว ยิ่งในตอนนี้ที่โจรกลุ่มนี้ไม่ใช่แค่พวกโจรป่าที่สร้างความปวดหัวให้กับมณฑลตะวันออกเฉียงเหนือ แต่เป็นถึงองครักษ์เมฆาเร้นลับแห่งจักรวรรดิชูอวิ๋น ผลงานความดีความชอบจากการสังหารศัตรูย่อมเพิ่มขึ้นอีกมหาศาล

หากรวมกับผลงานในการขุดรากถอนโคนตระกูลขายชาติอย่างตระกูลเจียเลี่ยและตระกูลอ้าวปา การที่จางหยวนจะได้เป็นผู้บัญชาการค่ายหรือแม้แต่เจ้าเมืองก็ไม่ใช่เรื่องยาก ขอเพียงเขามีพลังระดับวิญญาณปราณเท่านั้น

เรื่องการเลื่อนขั้นภายในกองทัพ ฉินเจิ้นตงสามารถตัดสินใจได้ทันที แต่สำหรับรางวัลปูนบำเหน็จอื่นๆ คงต้องรอให้ราชวงศ์เป็นผู้ตัดสิน ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้มีแค่เหรียญตราเกียรติยศ แต่ต้องมีของพระราชทานอย่างโอสถ ทักษะยุทธ์ หรือของวิเศษล้ำค่าต่างๆ ด้วย

"น้อมรับคำสั่ง" ฉินเจิ้นหมิงเอ่ยรับคำ

เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไป จางหยวนก็เดินตามฉินเจิ้นหมิงมุ่งหน้าไปยังค่ายอักษรเสวียนของกองกำลังเกราะดำที่อยู่นอกประตูด้านทิศตะวันตก

เมื่อมาถึงหน้าประตูเมือง จางหยวนตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงเอ่ยถามฉินเจิ้นหมิง "ท่านผู้บัญชาการเก๋อตงไหล ท่านผู้นั้นเป็นคนนิสัยแข็งกร้าวเช่นนั้นอยู่แล้ว หรือว่าจงใจมุ่งเป้ามาที่ข้ากันแน่ขอรับ"

ฉินเจิ้นหมิงหันมามองเขาแล้วตอบว่า "พูดยาก แต่ข้าบอกเจ้าได้อย่างหนึ่งคือ เขาเป็นคนของตระกูลเก๋อแห่งเมืองเทียนเยี่ย"

ตระกูลเก๋อแห่งเมืองเทียนเยี่ย

จางหยวนเผยสีหน้ากระจ่างแจ้ง

เมืองเทียนเยี่ยเป็นเมืองใหญ่ในมณฑลตอนกลางของจักรวรรดิเจียหม่า ตระกูลเก๋อเป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ที่สุดในเมือง แม้จะไม่มีราชันปราณแต่ก็มียอดฝีมือระดับวิญญาณปราณอยู่หลายคน

เฉกเช่นเดียวกับตระกูลม่อแห่งเมืองเหยียนเฉิงในมณฑลตะวันออก พวกเขาล้วนมีสำนักเมฆาครามคอยหนุนหลัง โดยมีคนในตระกูลอย่างเก๋อเยี่ยดำรงตำแหน่งเป็นผู้อาวุโสอยู่ในสำนักเมฆาคราม

"สำนักเมฆาคราม ราชวงศ์แห่งจักรวรรดิเจียหม่า จุ๊ๆ"

การต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างสองขุมกำลังใหญ่ ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนจริงๆ ด้วย

หากไม่มีการปรากฏตัวของอัจฉริยะอย่างเซียวเหยียน สำนักเมฆาครามคงได้กลายเป็นนายเหนือหัวคนใหม่ของจักรวรรดิเจียหม่าไปแล้ว

"เข้าใจแล้วขอรับ" จางหยวนพยักหน้า

ฉินเจิ้นหมิงก็ไม่ได้ถามต่อว่าเขาเข้าใจเรื่องอะไร

เรื่องบางเรื่องก็เป็นที่รู้กันอยู่แก่ใจ ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาให้มากความ

เพียงไม่กี่สิบลมหายใจ ทั้งสองก็มาถึงกระโจมหลักของค่ายอักษรเสวียน สือจิ่วและเหมิงซวี่รวมถึงคนอื่นๆ ยังไม่ได้แยกย้ายกันไปไหน

"พวกเจ้ายังอยู่ก็ดีแล้ว" ฉินเจิ้นหมิงเดินไปนั่งที่ตำแหน่งประธานแล้วประกาศด้วยความเด็ดขาด "ข้าขอประกาศสองเรื่อง"

"เรื่องแรก เร่งรัดการฝึกซ้อม เตรียมตัวเคลื่อนพลไปประจำการที่เมืองชิงไห่ในอีกสิบวันข้างหน้า"

"เรื่องที่สอง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป จางหยวนได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับบัญชากองทหาร คุมกองทหารปีกซ้ายแห่งค่ายอักษรเสวียน"

คำสั่งทั้งสองข้อนี้ทำให้ผู้บังคับบัญชาทั้งสี่และรองผู้บังคับบัญชาทั้งห้าคนถึงกับชะงัก

คำสั่งแรกไม่มีปัญหาอะไร พวกเขาแค่ทำตามที่สั่งก็พอ

แต่คำสั่งที่สองที่ให้จางหยวนเลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับบัญชากองทหาร ต่อให้เขาจะมีผลงานกวาดล้างโจรเก้าขุนเขาหมอกมายาจนมีความดีความชอบมากพอ แต่มันก็ไม่น่าจะรวดเร็วขนาดนี้ไม่ใช่หรือ

"ท่านผู้บัญชาการ ข้าไม่ยอมรับ" สีหน้าของเหมิงซวี่เขียวคล้ำ เขาเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาชี้คัดค้าน

การสับเปลี่ยนกำลังมายังเมืองชิงอวิ๋นในครั้งนี้ เมื่อทางตระกูลรู้ข่าวการพัฒนาของเขา ก็ได้ส่งโอสถทะลวงใจม่วงมาให้ ช่วยให้เขาทะลวงเข้าสู่ระดับมหาคุรุปราณเจ็ดดาวได้สำเร็จ

ตำแหน่งผู้บังคับบัญชากองทหารนี้ เขาหมายมั่นปั้นมือไว้แล้วว่าเป็นของเขาแน่ๆ

เมื่อครู่สือจิ่วเพิ่งจะเยาะเย้ยเขาว่าหากจางหยวนกลับมาจะต้องขัดขวางการเลื่อนขั้นของเขา เขาเองก็ตั้งใจจะใช้โอกาสนี้พิสูจน์ตัวเองเสียหน่อย

แต่ผลลัพธ์คือ จางหยวนกลับได้ตำแหน่งนี้ไปครองหน้าตาเฉย ด้วยเหตุผลอะไรกัน

"เจ้าไม่ยอมรับรึ"

จางหยวนเดินเข้าไปหาเหมิงซวี่ มองต่ำลงมาเล็กน้อยด้วยสายตาข่มเหง

แม้เขาจะอายุเพียงสิบหกปี แต่ก็สูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรแล้ว สูงกว่าเหมิงซวี่เกือบครึ่งศีรษะเลยทีเดียว

"ข้าย่อมไม่ยอมรับ" เหมิงซวี่พูดตรงๆ "ตำแหน่งระดับสูงในกองทัพต้องเป็นของผู้ที่มีความสามารถ แม้เจ้าจะมีความดีความชอบจากการกวาดล้างโจรเก้าขุนเขาหมอกมายา แต่ตามหลักการแล้ว เจ้าก็ต้องเริ่มจากการเป็นรองผู้บังคับบัญชาก่อนสิ"

"ผู้ที่มีความสามารถเป็นผู้เหมาะสมสินะ" จางหยวนยิ้มพลางหันหลังกลับ "งั้นก็มาลองกันหน่อย ถ้าเจ้าชนะข้าได้ จะให้เจ้าเป็นผู้บังคับบัญชากองทหารก็ย่อมได้"

เหมิงซวี่ไม่ได้ตามไปทันที เขาหันไปมองฉินเจิ้นหมิง ทว่าอีกฝ่ายกลับกำลังพิจารณาม้วนคัมภีร์อยู่อย่างตั้งใจโดยไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาห้ามปราม เห็นได้ชัดว่าเป็นการอนุญาตโดยปริยาย

"ตกลง จางหยวน นี่เจ้าหาเรื่องใส่ตัวเจ้าเองนะ" เหมิงซวี่รีบก้าวตามไป

ทั้งสองเดินตามกันมาจนถึงใจกลางลานฝึกยุทธ์ของค่ายอักษรเสวียน

เมื่อสือจิ่วและคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "ท่านผู้บัญชาการ จะปล่อยให้พวกเขาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้จริงๆ หรือขอรับ"

"เรื่องไร้สาระรึ" ฉินเจิ้นหมิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง "นี่มันเป็นกฎระเบียบต่างหาก"

"แต่ว่าท่านผู้บัญชาการ เหมิงซวี่เป็นถึงมหาคุรุปราณเจ็ดดาวแล้วนะขอรับ" สือจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน "หากท่านไม่ออกไปคุม แล้วเขาลงมือหนักเกินไปจนจางหยวนบาดเจ็บสาหัสขึ้นมาจะทำอย่างไร ท่านไม่กลัวท่านผู้บัญชาการใหญ่จะลงโทษเอาหรือขอรับ"

"มหาคุรุปราณเจ็ดดาวงั้นรึ" ฉินเจิ้นหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อเห็นดังนั้น สือจิ่วก็แอบคิดในใจว่ามีหวัง จึงเตรียมจะเกลี้ยกล่อมต่อ

ทว่าเขายังไม่ทันได้อ้าปาก ก็ได้ยินฉินเจิ้นหมิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ "งั้นเหมิงซวี่ก็คงจะทนได้หลายกระบวนท่าหน่อย ข้าคงต้องรออีกสักพักสินะ"

เหล่าผู้บังคับบัญชาและรองผู้บังคับบัญชาต่างก็พากันงุนงง

ในเวลานั้นเอง นอกกระโจมก็มีเสียงฮือฮาดังมาจากเหล่าทหารกองกำลังเกราะดำ

พวกเขาไม่สนใจจะเกลี้ยกล่อมอีกต่อไป รีบวิ่งออกไปดูที่หน้ากระโจมทันที และก็ได้เห็นภาพที่จะติดตาไปชั่วชีวิต

ทันทีที่ออกไป พวกเขาก็เห็นฉางเวยกำลังตี... ถุย เห็นจางหยวนกำลังไล่ซัดเหมิงซวี่อยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก

ทุกคนต่างก็พูดไม่ออกไปตามๆ กัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ห้าวันให้หลัง

ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันสาดส่องอยู่เหนือเมืองอูถั่น ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก

ทว่าสภาพจิตใจของเหล่าผู้อาวุโสระดับสูงแห่งตระกูลเจียเลี่ยกลับมืดมนยิ่งนัก

นั่นเป็นเพราะผู้นำตระกูลอย่างเจียเลี่ยปี้ออกจากบ้านไปกว่าสิบวันแล้วยังไม่กลับมา ซ้ำยังไม่มีแม้แต่จดหมายส่งข่าวมาเลย

สิ่งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์อันเลวร้าย

"หรือว่าจะเป็นโจรเก้าขุนเขาหมอกมายาที่หักหลังปล้นพวกเราเอง" ผู้อาวุโสรองแห่งตระกูลเจียเลี่ยเอ่ยถามขึ้น

"ข้าว่าความเป็นไปได้น้อยมาก" ผู้อาวุโสสามส่ายหน้า "พวกมันยังต้องพึ่งพาพวกเราเรื่องเสบียงอยู่ และท่านผู้นำตระกูลก็ไม่ได้นำของมีค่าติดตัวไปมากมาย พวกมันไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น"

"ถ้าอย่างนั้น หรือว่าจะเป็นตระกูลอ้าวปาที่จ้างพวกมันมากำจัดท่านผู้นำตระกูล พวกเจ้าคิดว่าเป็นไปได้ไหม" ผู้อาวุโสรองคาดเดาไปอีกทาง

"ไม่จำเป็นเลย ตอนนี้คนที่แข็งแกร่งขึ้นมาคือตระกูลเซียวต่างหาก" ผู้อาวุโสสามยังคงรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง

"คงไม่ใช่ว่าแผนการล้มเหลวหรอกนะ" น้ำเสียงของผู้อาวุโสรองแฝงความหวาดหวั่น "ลำพังแค่จางหยวนที่เป็นแค่มหาคุรุปราณหนึ่งดาว กับทหารเกราะดำอีกแค่ไม่กี่สิบคน จะไปฆ่าโจรเก้าขุนเขาหมอกมายาได้ยังไง ขนาดวิญญาณปราณยังทำไม่ได้เลยนะ"

เจียเลี่ยชิงแค่นเสียงเย็น "ก็ไอ้แค่ที่เจ้าว่านั่นแหละ ที่บดขยี้ท่านผู้นำตระกูลจนย่อยยับ และแข็งแกร่งกว่าพวกเราเสียอีก"

ผู้อาวุโสรองถึงกับพูดไม่ออก

ความจริงแล้ว การปรึกษาหารือเช่นนี้เกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้ว เจียเลี่ยชิงยังเคยไปหยั่งเชิงอ้าวปาพ่าด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่ได้ความอะไรกลับมา

คาดว่าวันนี้ก็คงยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดเช่นเคย

แต่ในเวลานั้นเอง ทั้งสามคนก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า

พวกเขาอยู่ที่ลานหลังบ้าน การที่มีแรงสั่นสะเทือนเช่นนี้มันผิดปกติมาก หรือว่าจะเป็นแผ่นดินไหว

ทั้งสามคนรีบวิ่งออกไปนอกบ้าน และก็ได้เห็นทหารยามหลายคนลอยละลิ่วมาตกลงแทบเท้าพร้อมกับกระอักเลือดออกมา

"ไอ้เศษสวะหน้าไหนมันกล้ามากำแหงในตระกูลเจียเลี่ยของข้า" ผู้อาวุโสรองตวาดกร้าว

สิ่งที่ตอบกลับมาคือแรงกดดันมหาศาลจากยอดฝีมือระดับวิญญาณปราณ

"คนของตระกูลเจียเลี่ย ความผิดของพวกเจ้าถูกเปิดโปงแล้ว"

"ข้าผู้บัญชาการได้รับคำสั่งให้มาจับกุมพวกเจ้า"

"ผู้ใดขัดขืนต่อต้าน มีโทษประหารชีวิตสถานเดียว"

[จบแล้ว]