บทที่ 12 - อันตรายที่ซ่อนเร้น

บทที่ 12 - อันตรายที่ซ่อนเร้น

༺༻

อิซกล่าวว่า: "การสำรวจดันเจี้ยน การครอบครองวิธีการส่องสว่างถือเป็นเรื่องจำเป็น"

"ท่องตามข้านะ"

"แสงสว่างที่ส่องสว่างไปทั่วโลก จงทำให้สรรพสิ่งมีสีสันของตนเอง"

ภาษาที่เขาพูดไม่ใช่ภาษาสามัญ

แต่มันคือภาษาเวทมนตร์

ตลอดทางที่ผ่านมา อิซได้เติมความรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ให้ลู่ชางมากมาย

ลู่ชางถึงได้รู้ว่า การร่ายเวทมนตร์นั้นต้องใช้ภาษาเฉพาะอีกชุดหนึ่ง

【ภาษาต้นกำเนิด】

ต้องใช้ภาษานี้ร่ายเวทเท่านั้น ถึงจะสามารถสื่อสารเพื่อให้มานาและธาตุเกิดการสั่นสะเทือนสอดประสานกันจนร่ายเวทได้สำเร็จ

มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่จะสามารถร่ายแบบไร้บทสวดได้

คนเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศในเวทบางประเภท หรือไม่ก็ต้องผ่านการฝึกฝนเวทบทนั้นมาแล้วนับหมื่นครั้ง จนสามารถวิจัยเวทบทนั้นจนถึงแก่นแท้

ลู่ชางท่องตามภาษาของเขา

ลู่ชาง: "แสงสว่างที่ส่องสว่างไปทั่วโลก จงทำให้สรรพสิ่งมีสีสันของตนเอง"

อิซ: "ข้าขออ้อนวอนต่อจูอาเพื่อแหล่งกำเนิดแสงเล็กๆ จงส่องสว่างถนนเบื้องหน้า"

ลู่ชาง: "ข้าขออ้อนวอนต่อจูอาเพื่อแหล่งกำเนิดแสงเล็กๆ จงส่องสว่างถนนเบื้องหน้า"

เอ๊ะ...

รู้สึกได้เลยว่าการร่ายในครั้งนี้ แตกต่างจากการร่ายเวทบทอื่น

อ้อนวอนต่อจูอางั้นเหรอ?

【เวทส่องสว่าง】

ปิ๊ง——

แสงสว่างจ้าจุดหนึ่งลอยเด่นอยู่เหนือหัวของลู่ชาง

「เวทส่องสว่าง (เลเวล: 5)——ร่นระยะเวลาการร่าย」

"อิซครับ ในบทร่ายของเวทบทนี้..."

ปัง!

ทว่า ลู่ชางยังถามคำถามไม่จบ เปลวเพลิงกลุ่มหนึ่งก็ได้ระเบิดขึ้นที่ข้างหูของลู่ชาง!

อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้ลู่ชางควบแน่นธาตุน้ำแข็งรอบตัวเพื่อป้องกันตามสัญชาตญาณ

เพื่อหักล้างคลื่นความร้อน

เขารีบหันไปมอง

ก็พบว่าค้างคาวตัวหนึ่งได้กลายเป็นถ่านดำตกลงบนพื้นดินไปแล้ว

อิซมีสีหน้าที่ค่อนข้างเคร่งขรึม: "ลู่ชาง ตอนนี้พวกเราเข้ามาในดันเจี้ยนแล้วนะ"

"ดันเจี้ยนคือสถานที่ที่มอนสเตอร์มารวมตัวกัน"

"การลดความระมัดระวังในสถานที่ที่อันตราย คือการกระทำที่อาจทำให้เจ้าต้องสูญเสียชีวิตได้"

ลู่ชางกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง แล้วพยักหน้าว่า: "ผมจะจำไว้ครับ อาจารย์อิซ"

โลกใบนี้ไม่มีหน้าต่างสถานะ และไม่มีค่าตัวเลขที่เป็นรูปธรรมอย่าง 「พลังชีวิต」 หรือ 「ค่ากายภาพ」 ให้ลู่ชางได้ตรวจสอบ

ลู่ชางไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งของร่างกายตนเองเป็นอย่างไร แต่เท่าที่ดูในตอนนี้ นอกเหนือจากมานาที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลแล้ว สมรรถภาพร่างกายของตนเองก็ไม่ได้แตกต่างจากตอนที่เพิ่งข้ามมิติมาเท่าไหร่นัก

ร่างกายของคนธรรมดา ถ้าถูกอาวุธแหลมคมแทงทะลุเข้าจริงๆ ก็ตายได้

ต้องเปลี่ยนทัศนคติใหม่แล้วสิ...

ที่นี่ไม่ใช่เขตสงบสุขที่ไม่มีมอนสเตอร์อีกแล้ว ถ้าถูกฆ่าก็ตายจริงๆ

ลู่ชางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เขากลับมาสังเกตด้านหน้าอีกครั้ง

จู่ๆ ก็พบว่า เงาดำจำนวนนับไม่ถ้วนที่สะท้อนอยู่บนผนังถ้ำด้านบนนั้น ไม่ใช่เงาที่เกิดจากแสงส่องไปโดนหินผา

แต่มันคือค้างคาวสีดำทีละตัวๆ

และเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของลู่ชางที่จ้องมองไปที่พวกมัน พวกมันก็เริ่มสยายปีกออกทีละตัว เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานดั่งเลือด

"ค้างคาวเงา อาศัยอยู่ในถ้ำที่มืดมิด เวลาที่มันไม่ขยับตัวมันจะกลมกลืนไปกับเงาอย่างสมบูรณ์"

"หนึ่งในมอนสเตอร์ระดับหนึ่งที่อ่อนแอที่สุด ดันเจี้ยนประเภทถ้ำส่วนใหญ่จะเห็นร่องรอยของพวกมัน"

"วิธีการโจมตีคือการใช้ฟันแหลมคมฉีกกระชากและดูดเลือด"

"ในตัวพวกมันมีเชื้อโรคที่อ่อนแออยู่ แต่โรคชนิดนี้ปุโรหิตแห่งวิหารแห่งชีวิตสามารถรักษาให้หายได้โดยง่าย ดังนั้นความเป็นพิษของพวกมันจึงมักจะไม่ถูกนำมาพิจารณาในด้านการต่อสู้"

อิซอธิบายอยู่ข้างกายลู่ชาง

"ค้างคาวเงาระดับชั้นยอดสามารถโจมตีด้วยคลื่นเสียงได้ ส่วนราชาค้างคาวเงาระดับราชันมักจะดำรงอยู่ใสถานะเจ้าแห่งดันเจี้ยน"

ในขณะที่อธิบาย อิซก็โยนไม้เท้าเวทมนตร์ออกมาอันหนึ่ง

ลู่ชางรับไม้เท้ามาไว้ในมือ

นี่คือไม้เท้าขนาดเล็กที่ใช้ตอนเวทอสนีบาตเมื่อวานนั่นเอง

ค้างคาวงั้นเหรอ?

ใช้การโจมตีสายธาตุไฟแล้วกัน

「เวทบอลไฟ (เลเวล: 80)」

ฟู่!

ลู่ชางตวัดไม้เท้าเบาๆ รอบตัวเขาก็มีบอลไฟขนาดใหญ่ที่ร้อนระอุ 5 ลูกก่อตัวขึ้น!

ตูม!

ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม!

เกือบจะในพริบตา บอลไฟก็ได้พุ่งเข้าปะทะกับผนังถ้ำด้านบน

ค้างคาวทีละตัวๆ ยังไม่ทันจะได้บินขึ้น ก็กลายเป็นถ่านดำร่วงหล่นลงมา

「ค่าความชำนาญเวทบอลไฟ +12,000」

「ค่าความชำนาญเวทบอลไฟ +12,000」

「ค่าความชำนาญเวทบอลไฟ +15,000」

...

บอลไฟปะทุ!

เปลวเพลิงกระจาย!

ระเบิด!

เปลวเพลิงระเบิดต่อเนื่องกันไป ค้างคาวเงาตลอดทางนี้ยังไม่ทันจะได้เริ่มโจมตี ก็ถูกเปลวเพลิงกวาดจนเกลี้ยง

ค้างคาวทั้วหมดไม่สามารถทนทานการระเบิดเพียงครั้งเดียวของบอลไฟได้เลย

การใช้เวทมนตร์ฆ่ามอนสเตอร์เหล่านี้ ก็ได้รับค่าความชำนาญเช่นกัน!

แถมดูเหมือนว่า การได้รับค่าความชำนาญนี้จะไม่ใช่แค่ครั้งเดียวทิ้งเสียด้วย

ค้างคาวในโซนนี้ถูกกำจัดหมดแล้ว

กลับเพิ่มค่าความชำนาญเวทบอลไฟให้ลู่ชางถึง 680,000 แต้ม เวทบอลไฟเลื่อนระดับจากเลเวล 80 ขึ้นมาเป็นเลเวล 82

ทว่า อิซที่อยู่ข้างกายกลับส่งเสียงถอนหายใจออกมา

"น่าเสียดายจัง..."

"ค้างคาวพวกนี้ถูกเจ้าเผาจนเป็นถ่านไปหมดแล้ว"

"ไม่อย่างนั้น ศพของพวกมันน่าจะขายได้เงินไม่น้อยเลยนะ"

ที่แท้ก็มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ

"แต่ในกระบวนการฆ่ามอนสเตอร์ ศพของมอนสเตอร์จะเกิดความเสียหายบ้างก็เป็นเรื่องปกติ"

"ชื่อเฉิงนอกจากจะเป็นนักรบเลเวล 5 แล้ว เขายังเป็นผู้เก็บเกี่ยวเลเวล 3 ด้วยนะ"

"ปกติเสบียงของพวกเราเขาก็เป็นคนรวบรวมมาให้ ถ้าการสำรวจดันเจี้ยนไม่มีผู้เก็บเกี่ยวคอยตามมาด้วยล่ะก็ ผลกำไรจากของรางวัลก็จะลดลงไปเยอะเลยล่ะ"

ที่แท้ก็มีการแบ่งแยกอาชีพแบบนี้ด้วย

ดูแบบนี้แล้ว อาชีพสายเก็บเกี่ยวก็มีความจำเป็นมากจริงๆ นั่นแหละ

"แต่ว่า ครั้งนี้เป้าหมายหลักคือเพื่อให้เจ้าทะลวงขีดจำกัดมานา"

"ของรางวัลจะน้อยหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก"

ลู่ชางพยักหน้า

เขาเดินหน้าลึกเข้าไปข้างในต่อพร้อมกับอิซ

ในขณะเดียวกัน ลู่ชางยังถือโอกาสฝึกฝน 【เวทส่องสว่าง】 ไปด้วย

「เวทส่องสว่าง (เลเวล: 30)——ร่นระยะเวลาการร่าย ระยะเวลาที่แสดงผลนานขึ้น แหล่งกำเนิดแสงที่นุ่มนวลขึ้น ส่องสว่างเงาได้มากขึ้น ขจัดความมืด」

เวทส่องสว่างแตกต่างจากเวทมนตร์บทอื่น

ต่อให้เลเวลค่าความชำนาญจะขึ้นมาถึง 30 แล้ว ก็ยังคงจำเป็นต้องร่ายบทสวดอยู่

ทว่าเพียงแค่พึมพำในใจว่า "แสง"

ก็สามารถร่ายออกมาได้แล้ว

รู้สึกว่าเวทส่องสว่างจะมีความพิเศษกว่าเวทมนตร์บทอื่นอยู่บ้าง

เวทส่องสว่างที่เลเวล 30 นั้นราวกับเป็นไฟไร้เงา ภายในรัศมีที่มันส่องสว่างไปถึง จะไม่มีเงามืดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ในกระบวนการสำรวจลึกเข้าไปข้างใน ก็เจอค้างคาวประปรายอีกประมาณหลายสิบตัว

หลังจากฆ่าหมดแล้ว ก็ได้รับค่าประสบการณ์ความชำนาญมาอีกกว่าห้าแสนแต้ม

ทว่าครั้งนี้ลู่ชางใช้คมมีดสายลมฆ่า

แบบนี้ยังพอจะเหลือศพทิ้งไว้ได้บ้าง

ถึงแม้จะถูกสับจนเละเทะไปหมด แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ถ่าน

มูลค่าก็น่าจะขยับจาก 0 มาเป็น 1 ได้ล่ะนะ

อิซเก็บศพมอนสเตอร์เหล่านี้เข้าสู่พื้นที่เก็บของส่วนตัวของเขา

เดินหน้าลึกเข้าไปต่อ

จู่ๆ พื้นที่ก็กว้างขวางขึ้นมาทันที ถ้ำสูงขึ้นมาอย่างมากในพริบตา ลู่ชางยังมองเห็นว่า บนผนังหินมีหินแหลมๆ ยื่นออกมามากมาย

ราวกับมีหนามแหลมงอกออกมาจากภายในชามที่คว่ำอยู่

หากเลเวลของเวทส่องสว่างยังต่ำอยู่ล่ะก็ แสงที่ส่องไปโดนหินที่ยื่นออกมาเหล่านี้จะทำให้เกิดเงามืดที่ลึกโพลน

และในเวลานี้เอง ที่ด้านหลังหินแหลมที่ยื่นออกมาเหล่านั้น มีเสือดาวสีดำสนิทฝูงหนึ่งยืนจ้องมองอยู่

"เสือดาวดำที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามันสินะ"

ลู่ชางจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่า หากตนเองไม่มีเวทส่องสว่างเลเวลสูงๆ จุดจบจะเป็นอย่างไร

มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะถูกเจ้าพวกนี้ลอบกัดเอา

ลู่ชางชูไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้น

เขาสะบัดมือออกไป!

「เวทศรน้ำแข็ง (เลเวล: 90)」

ตูม!

ดวงตาของเสือดาวดำเบิกกว้าง ฉายแววไม่เชื่อสายตา

และส่วนท้องของมัน ก็ถูกศรน้ำแข็งที่แหลมคมและหมุนวนเจาะทะลุไปเสียแล้ว

ศรน้ำแข็งเจาะทะลุร่างกายของมันแล้วไปปะทะกับผนังถ้ำ นำพาเลือดและเกล็ดน้ำแข็งกระจายไปทั่ว

ศรน้ำแข็งเจ็ดดอก แยกกันเจาะทะลุเสือดาวดำเจ็ดตัวที่แตกต่างกัน

ฟุ่บ~!

เกือบจะในวินาทีถัดมา เสือดาวดำที่ซ่อนตัวอยู่บนผนังถ้ำเหล่านี้ก็พุ่งกระโจนลงมาอย่างรุนแรง

ทว่า ตอนนี้จำนวนของพวกมันลดลงไปอย่างมากแล้ว

ระหว่างการเป็นฝ่ายเริ่มก่อนกับฝ่ายที่รอรับ

สถานการณ์รุกรับได้เปลี่ยนรูปแบบไปนานแล้ว

ความเร็วของพวกมันรวดเร็วมาก แต่ยังไม่เร็วถึงขั้นที่สายตาจะมองตามไม่ทัน

ยิ่งไปกว่านั้น ในสภาวะที่อยู่กลางอากาศ

ลู่ชางยกมือขึ้นอีกครั้ง

ศรน้ำแข็งควบแน่นขึ้นมาในพริบตาอีกแล้ว... กลางอากาศที่ไม่มีที่ให้ยึดเหนี่ยวเพื่อหลบหลีกได้นั้น มันก็คือเป้านิ่งดีๆ นี่เอง

ตูม!

กลางอากาศนั้นเอง ศรน้ำแข็งห้าดอกได้เจาะทะลุทรวงอก หน้าท้อง และศีรษะของพวกมันไปในพริบตา

༺༻