บทที่ 23 - ยังต้องให้เอาตัวไปส่งถึงที่อีก ฉันเป็นพนักงานส่งอาหารหรือไง!

บทที่ 23 - ยังต้องให้เอาตัวไปส่งถึงที่อีก ฉันเป็นพนักงานส่งอาหารหรือไง!

เมื่อเห็นกู้เหวินยืนนิ่งไม่ไหวติง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

"เป็นไปไม่ได้!"

"ทำไม... ทำไมแกถึงไม่เป็นอะไรเลย"

หญิงสาวตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้ ทุกครั้งที่ใช้กู่ตัณหา อีกฝ่ายจะตกอยู่ในภาพลวงตาแล้วทำหน้าตาหื่นกามน่าขยะแขยง ปล่อยให้เธอปู้ย่ำยีตามใจชอบ ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้จะใช้กับกู้เหวินไม่ได้ผล

กู้เหวินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงแฝงความดูแคลน

"ก็แค่กู่เริงรมย์ระดับสีฟ้า แกคิดว่ามันเป็นกู่กามารมณ์ระดับสีส้มหรือไง"

ชาติที่แล้วเขาเคยเจอผู้หญิงที่สวยหยาดเยิ้มทรงเสน่ห์ขั้นสุดยอดมาแล้ว อีกฝ่ายสวยธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่ต้องพึ่งกู่ความงามหรือกู่เรือนร่างสมบูรณ์แบบเลยด้วยซ้ำ แถมเธอยังครอบครองกู่กามารมณ์ในตำนานอีกต่างหาก! แม้จะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูระดับนั้น เขาก็ยังคงนิ่งสงบดั่งภูผา ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งยั่วยุใดๆ จนผู้หญิงคนนั้นถึงกับตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองมาแล้ว

นับประสาอะไรกับสาวศัลยกรรมตรงหน้า

สีหน้าของหญิงสาวดูไม่ได้เลย แววตาของเธอเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตจ้องเขม็งไปที่กู้เหวิน

"แกรู้ได้ยังไงว่าฉันหลอมรวมกู่เริงรมย์ หรือว่าแกเป็นคนขององค์กรนักทำความสะอาด แกตามดูฉันมาตั้งแต่เมื่อไหร่!"

ตอนนี้เธอเริ่มลุกลนแล้ว รีบแผ่พลังจิตออกไปสัมผัสรอบกายด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าวินาทีต่อมาจะมีพวกนักทำความสะอาดแห่กันมาล้อมจับเธอ

กู้เหวินหัวเราะเบาๆ

"นักทำความสะอาดเหรอ"

"ตอนนี้ยังไม่ใช่หรอก แต่ถ้าฆ่าแกได้เมื่อไหร่ฉันก็คงได้เป็นล่ะนะ"

ผู้หญิงคนนี้จะเป็นผลงานชิ้นเอกเบิกทางให้เขาเข้าร่วมองค์กรนักทำความสะอาด บางทีเขาอาจจะไม่ต้องพึ่งเส้นสายของเยี่ยจื่อชิงแล้วก็ได้

หญิงสาวชักสีหน้าอำมหิต

"รอนหาที่ตาย! แกคิดว่าฉันมีแค่กู่เริงรมย์หรือไง เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้รู้ซึ้งว่าการมาแหยมกับฉันมันจะจบลงยังไง!"

"วันนี้แกไม่รอดแน่!"

"กรี๊ด!"

เธอแผดเสียงร้องลั่น ทันใดนั้นร่างกายก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ขนสีน้ำตาลค่อยๆ งอกทะลุผิวหนังออกมาตามร่างกาย มีหนวดเส้นยาวงอกอยู่ริมฝีปาก ดวงตาเรียวยาวขึ้นแต่กลับดูเย้ายวนมีเสน่ห์ยิ่งกว่าเดิม เล็บมือทั้งสองข้างยืดงอกยาวออกมาสี่ถึงห้านิ้วในพริบตา ปลายเล็บส่องประกายความคมกริบสะท้อนแสงไฟจางๆ

และในที่สุด... หางสีน้ำตาลฟูฟ่องก็งอกโผล่ออกมาจากบั้นท้าย สะบัดแกว่งไกวไปมากลางอากาศ

กู้เหวินขมวดคิ้ว

"กู่จิ้งจอกงั้นเหรอ โชคดีที่เป็นแค่กู่จิ้งจอกสีน้ำตาลระดับต่ำสุด พวกผู้ใช้กู่นอกรีตนี่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ"

กู่จิ้งจอกสีน้ำตาลคือระดับสีฟ้า เมื่อใช้งานจะทำให้ผู้ใช้แปลงร่างเป็นจิ้งจอกสีน้ำตาล เพิ่มความเร็วในการตอบสนองและรวดเร็วปราดเปรียวขึ้นอย่างมหาศาล สามารถต่อสู้ไปพร้อมกับปล่อยมนต์เสน่ห์ล่อลวงศัตรูได้

หญิงสาวในร่างจิ้งจอกจ้องกู้เหวินเขม็ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"รอบรู้ไม่เบานี่ แต่ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่า แกก็ต้องตายอยู่ดี!"

"ถ้าจำไม่ผิด วันนี้แกเพิ่งจะหลอมรวมกู่อยู่ในห้องใช่ไหมล่ะ"

"หึหึ ถ้าเดาไม่ผิดแกคงเพิ่งกลายเป็นผู้ใช้กู่ได้ไม่นานล่ะสิ"

"ฉันจะให้แกได้เห็นพลังของผู้ใช้กู่ขั้นสองเอง!"

เธอมั่นใจในตัวเองสุดๆ! ในเมื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายของกู่อันทรงพลังจากตัวกู้เหวินไม่ได้ นั่นก็แปลว่าไอ้หมอนี่เป็นแค่ผู้ใช้กู่ธรรมดาๆ ที่ไม่ได้เก่งกาจอะไร เว้นเสียแต่ว่าพลังของเขาจะสูงกว่าเธอ เป็นผู้ใช้กู่ขั้นสี่ขึ้นไป แต่นั่นมันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ

กู้เหวินมองหญิงสาวด้วยแววตาเปื้อนยิ้ม

"ขั้นสองเหรอ"

"บังเอิญจัง ผมก็ขั้นสองเหมือนกัน"

"แต่ไม่รู้เหมือนกันนะว่าขั้นสองของคุณกับขั้นสองของผมมันจะเหมือนกันหรือเปล่า"

หญิงสาวแค่นเสียงเย็น เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่ากู้เหวินจะเป็นผู้ใช้กู่ขั้นสอง

"เลิกพล่ามได้แล้ว ไปลงนรกซะ!"

ฟุ่บ!

ร่างของเธอพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงเงาจางๆ กรงเล็บยาวเฟื้อยที่เต็มไปด้วยขนสัตว์ตวัดกรงเล็บพุ่งเป้าไปที่หัวใจของกู้เหวิน ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความคลุ้มคลั่ง

"ฉันอยากจะรู้นักว่าหัวใจผู้ชายอย่างแกมันเป็นสีดำหรือเปล่า ทำไมถึงได้ใจจืดใจดำขนาดนี้!"

กู้เหวินกระตุ้นกู่นักวิ่งด้วยท่าทีสงบ ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นกะทันหัน เขาเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บอาบขนฟูฟ่องได้อย่างง่ายดาย แถมยังฉวยโอกาสเอื้อมมือไปลูบคลำหางจิ้งจอกของเธอเล่นไปสองที

"จิ๊ ขนฟูนุ่มดีเหมือนกันนะ"

"ช่วยงอกขนออกมาเยอะกว่านี้หน่อยสิ ถลกหนังไปทำผ้าพันคอคงจะอุ่นน่าดู"

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น ปะปนกับความตื่นตะลึง ไม่คิดเลยว่ากู้เหวินจะตอบสนองได้เร็วขนาดนี้ แต่เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศแล้วตวัดกรงเล็บเข้าใส่เขาอีกครั้ง พร้อมกับกระตุ้นพลังของกู่อีกตัวหนึ่งออกมา

กู่กลิ่นมนตรา!

ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากทุกทวารบนร่างกายของหญิงสาวถาโถมเข้าใส่กู้เหวิน รูขุมขนทุกตารางนิ้วแผ่กระจายกลิ่นหอมชวนหลงใหลออกมา นี่คือกู่ระดับสีเขียว กู้เหวินเตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้ว เขาใช้ขาข้างเดียวดีดตัวกระโดดถอยหลังไปไกล กรงเล็บของหญิงสาวจึงพลาดไปตะปบเข้ากับกำแพงด้านข้าง ทิ้งรอยกรีดลึกพร้อมกับเสียงบาดหูชวนขนลุก

กู้เหวินส่ายหน้าพร้อมกับเผยรอยยิ้ม

"ถ้ามีดีแค่นี้ล่ะก็... คงถึงเวลาที่ผมต้องฆ่าคุณแล้วล่ะ"

พรึบ! วินาทีถัดมา

นัยน์ตาทั้งสองข้างของกู้เหวินเริ่มเปลี่ยนสี ข้างหนึ่งเป็นเปลวเพลิง อีกข้างเป็นหยดน้ำ ไม่นานนักเปลวไฟสุดแสนจะพิลึกพิลั่นก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา มันเป็นไฟสีฟ้าน้ำทะเลที่เริงระบำและพลิ้วไหวอยู่บนฝ่ามือ บางครั้งก็แปรสภาพเป็นของเหลวดูคล้ายลาวาสีฟ้า และบางครั้งก็ดูเหมือนเปลวเพลิงวิญญาณ รูปลักษณ์ของเปลวไฟเปลี่ยนแปลงไปมาไม่หยุดนิ่ง อุณหภูมิในอากาศแปรปรวนทันทีที่มันปรากฏขึ้น ประเดี๋ยวร้อนระอุแทบแผดเผา ประเดี๋ยวก็หนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจ

เมื่อเห็นเปลวไฟอันน่าพิศวงนี้ หญิงสาวก็ถึงกับอึ้งไปเลย ความรู้เรื่องกู่ของเธอเทียบกู้เหวินไม่ได้แม้แต่หางอึ่ง ต่อให้กู้เหวินจะใช้พลังของกู่ออกมาให้เห็นตำตา เธอก็ดูไม่ออกอยู่ดีว่ามันคือกู่อะไรกันแน่

กู้เหวินมองหญิงสาวที่กำลังทำหน้าเหวอพลางส่งยิ้มบางๆ

"ผมเพิ่งเคยใช้กู่ตัวนี้สู้เป็นครั้งแรก ถือเป็นเกียรติของคุณเลยนะที่ได้เป็นหนูทดลอง หวังว่าคุณจะตายอย่างคุ้มค่านะ ชาตินี้ถือว่าไม่ขาดทุนแล้วล่ะ"

ตูม! วินาทีต่อมา!

มืออีกข้างของกู้เหวินก็ระเบิดเปลวไฟออกมาอีกดวง รูปแบบของเปลวไฟทั้งสองเริ่มเปลี่ยนไป เปลวไฟในมือซ้ายร้อนแรงแผดเผาอย่างบ้าคลั่ง เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรุนแรงและอันตรายสุดขั้ว ส่วนเปลวไฟในมือขวาเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง มันไหลเวียนไปมาเหมือนของเหลว ดูภายนอกอาจจะสงบนิ่งแต่กลับแฝงไปด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ!

พอเห็นภาพตรงหน้า หญิงสาวก็ลุกลนทำอะไรไม่ถูก หัวใจเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณความเป็นผู้หญิงร้องเตือนว่า เธอกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต!!!

เธอรีบร้องห้าม

"เดี๋ยวสิ... บางทีเราอาจจะคุยกันได้นะ..."

แววตาของกู้เหวินเริ่มฉายแววคลุ้มคลั่ง

"คุยกับผีสิ!"

อุตส่าห์เจอเป้าซ้อมเคลื่อนที่ให้ทดสอบพลังทั้งที เขาจะปล่อยไปได้ยังไง!

กู้เหวินทำหน้าเหี้ยมเกรียม ค่อยๆ ขยับมือทั้งสองข้างเข้าหากันเพื่อหลอมรวมเปลวไฟทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน วินาทีนั้น พลังที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงก็เริ่มเสียดสี ขยายตัว และต่อต้านกันเอง! แรงกดดันมหาศาลทะลักล้นออกจากสองมือของกู้เหวินแผ่ซ่านไปทุกทิศทาง อากาศรอบตัวประเดี๋ยวร้อนดั่งไฟนรก ประเดี๋ยวเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็ง ดูพิลึกพิลั่นเกินจะบรรยาย

ร่างของหญิงสาวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือด แววตาที่มองกู้เหวินเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"ไอ้บ้า... ไอ้โรคจิต..."

"มันบ้าไปแล้ว! ไม่กลัวโดนระเบิดตายเองหรือไง"

เธอสติแตกกระเจิง ไม่สนแล้วว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า รีบหันหลังเตรียมกระโดดหน้าต่างหนี

แต่ตอนนี้... มันสายไปเสียแล้ว!

พลังแห่งวารีและอัคคีที่หลอมรวมกันได้แปรเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่งและน่าสะพรึงกลัวขั้นสุด!

กู้เหวินขว้างมันออกไปเต็มแรง

ระเบิดวารีเพลิง!

พลังที่ผสมผสานระหว่างวารีและอัคคีกลายเป็นลูกไฟน้ำเดือดพุ่งทะยานเข้าใส่หญิงสาว เธอหนีไม่ทันและโดนแรงระเบิดเข้าไปเต็มเปา

ตูม!

แรงระเบิดมหาศาลกวาดล้างทุกสิ่ง พลังน้ำและไฟสาดกระเซ็นไปทั่ว คลื่นกระแทกซัดกระจายไปทุกทิศทาง กระจกหน้าต่างแตกกระจาย กำแพงห้องถูกระเบิดจนเป็นรูกลวงโบ๋ แสงจันทร์สาดส่องเข้ามา แรงสั่นสะเทือนสะท้านไปทั่วบริเวณ ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างของน้ำและไฟ แม้แต่บนเพดานก็ยังมีเปลวไฟลุกท่วม ไหลเวียนไปมาพร้อมกับส่องแสงสีฟ้าชวนขนลุก

ส่วนหญิงสาวน่ะเหรอ...

ถูกระเบิดตายคาที่ไปเรียบร้อย อวัยวะภายในแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี ตายสนิทชนิดที่ว่าไม่รู้จะตายยังไงแล้ว

กู้เหวินมองไปทางหน้าต่าง กำแพงฝั่งนั้นถูกระเบิดจนปลิวหายวับไปกับตา เหลือทิ้งไว้เพียงรอยโหว่ขนาดใหญ่

อืม...

มองวิวจากตรงนี้ก็สวยดีเหมือนกันนะ

ห้องทั้งห้องกลายเป็นระเบียงรับลมไปซะแล้ว

"สงสัยจะหาเรื่องใส่ตัวซะแล้ว"

กู้เหวินมุมปากกระตุก เขาขอสาบานเลยว่าไม่ได้ตั้งใจจะระเบิดโรงแรมคนอื่นทิ้งจริงๆ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ใครจะไปคิดล่ะว่าระเบิดวารีเพลิงมันจะอานุภาพร้ายแรงขนาดนี้

เมื่อหญิงสาวตาย พรสวรรค์ของกู้เหวินก็เริ่มทำงาน พละกำลัง ความแข็งแกร่งของร่างกาย พลังจิต และศักยภาพทุกด้านของเขาได้รับการยกระดับขึ้น พละกำลังเพิ่มขึ้นประมาณศูนย์จุดห้าเท่า

กู้เหวินยิ้มกริ่ม ถือว่าไม่เลวเลย

[ดูดซับอายุขัยสำเร็จ 1312 ปี]

"จนชะมัด"

กู้เหวินส่ายหน้า เดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรม

"ขึ้นมาหน่อยสิ พอดีมีปัญหาเกิดเรื่องนิดหน่อย"

พนักงานต้อนรับยังคงเป็นน้องสาวคนสวยคนเดิมเมื่อวาน เธอขอลาหยุดแต่ผู้จัดการไม่อนุมัติ!

ทันทีที่รับสายจากกู้เหวิน ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"ฮือๆ เขาจะฆ่าฉันหรือเปล่าเนี่ย"

"แถมยังต้องให้เอาตัวไปส่งถึงที่อีก..."

"ฉันเป็นพนักงานส่งอาหารหรือไง!"

[จบแล้ว]