บทที่ 22 - เขาคือกู้เหวิน ชายผู้เลือดเย็นไร้ความปรานี!

บทที่ 22 - เขาคือกู้เหวิน ชายผู้เลือดเย็นไร้ความปรานี!

หญิงสาวแสนสวยที่หน้าประตูคืนนี้สวมชุดเดรสยาวสีแดง ชุดเดรสรัดรูปขับเน้นเอวคอดกิ่วของเธอให้ดูโดดเด่นสะดุดตา หน้าอกอวบอิ่มแทบจะล้นทะลักออกมา ผมของเธอเกล้าไว้ด้านหลัง แต่งหน้าอย่างประณีต งดงามจับตา

เมื่อเห็นกู้เหวินเปิดประตูแล้วแสดงท่าทีรุกเข้าหาอย่างกระตือรือร้น เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอเคยเจอพวกบ้ากามมาเยอะ แต่หิวโซขนาดนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

หญิงสาวดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ส่งยิ้มให้กู้เหวิน แววตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับขณะกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงแฝงนัยยะเชิญชวนอย่างชัดเจน

"ดูเหมือนว่าเราจะใจตรงกันนะ..."

"เกิดมาทั้งที ต้องหาความสุขใส่ตัวสิคะ"

เธอเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง เอื้อมมือไปปิดประตูตามหลัง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเผยความเย้ายวน ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวกู้เหวิน จ้องมองใบหน้าของเขาแล้วกระซิบ

"น้องชาย..."

"พี่สาวอายุมากกว่านิดหน่อย คงไม่รังเกียจใช่ไหมจ๊ะ"

กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาจากร่างของเธอ มันเป็นกลิ่นหอมหวนที่อัดแน่นไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนของหญิงสาวเต็มวัย คืนนี้บรรยากาศของเธอแตกต่างจากสาวออฟฟิศมาดเนี้ยบที่เขาเห็นเมื่อตอนเช้าอย่างสิ้นเชิง แม้จะสวยและมีเสน่ห์เหมือนกัน แต่ผู้หญิงตรงหน้าตอนนี้คือปีศาจน้อยแสนยั่วสวาทที่กำลังปลดปล่อยเสน่ห์ออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร

กู้เหวินยิ้มรับ

"ไม่รังเกียจหรอกครับ เป็นเกียรติของผมซะอีก ผมชอบผู้หญิงเป็นผู้ใหญ่แบบคุณที่สุดเลย..."

เขายื่นมือไปเชยคางหญิงสาว สัมผัสที่ได้นุ่มละมุนและยืดหยุ่นสุดๆ ผิวพรรณแบบนี้ถ้าเอามีดแทงเข้าไปคงให้ความรู้สึกหนั่นแน่นน่าดู เนื้อของเธอคงบีบรัดใบมีดแน่นเชียวล่ะ

จิ๊ เกิดมาเพื่อถูกฆ่าชัดๆ

หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ ยกแขนโอบรอบคอของเขา ยื่นริมฝีปากสีแดงสดไปกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"คืนนี้... ฉันเป็นของคุณนะ"

เธอค่อยๆ ดันตัวกู้เหวินให้ถอยไปที่เตียง ส่วนตัวเองยืนอยู่บนพื้น แลบลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก ท่วงท่าชำนาญแถมยังดูร้อนรนจนแทบจะทนไม่ไหว

กู้เหวินเอนตัวลงนอนบนเตียง นอนมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาพอจะเดาออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการทำอะไร ที่เธออยากร่วมรักกับเขาไม่ใช่เพราะหลงใหลในความหล่อเหลาหรือแค่เหงาหรอก แต่เป็นเพราะในตัวเธอมีกู่อยู่ชนิดหนึ่ง

นั่นคือ กู่ตัณหา

กู่ตัณหา แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าต้องอาศัยอารมณ์สวาทเป็นอาหาร และวิธีที่ดีที่สุดในการสร้างอารมณ์สวาทก็หนีไม่พ้นเรื่องพรรค์นั้น

กู่ชนิดนี้เป็นกู่ระดับสีฟ้า ทุกครั้งที่เสร็จกิจ กู่ตัณหาจะเติบโตขึ้น นี่คือวิธีวิวัฒนาการของมันซึ่งแตกต่างจากกู่อื่นๆ กู่ตัณหาเพียงแค่ออกกำลังกายบนเตียงไปเรื่อยๆ ก็สามารถยกระดับไปจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้

แต่ทว่า!

ผู้ชายทุกคนที่หลับนอนกับผู้หญิงคนนี้จะถูกสูบพลังชีวิตและพลังหยางในร่างกายไปจนหมดเกลี้ยง กลายเป็นศพแห้งหนังหุ้มกระดูกและมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากู่ชนิดนี้ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มกู่นอกรีตที่พวกผู้ใช้กู่สายมารนิยมใช้กัน

เสื้อผ้าบนร่างของหญิงสาวหลุดร่วงลงไปกองกับพื้นจนหมด จังหวะที่เธอกำลังจะกระโจนขึ้นเตียง กู้เหวินกลับพลิกตัวกระโดดหนีลงมายืนอยู่บนพื้น

เธอชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถาม

"ฉันอาบน้ำมาแล้วนะ..."

"หรือว่าคุณไม่ชอบทำบนเตียงคะ"

กู้เหวินมองสัดส่วนที่เกือบจะสมบูรณ์แบบของหญิงสาวด้วยสายตาเรียบเฉย เขายิ้มแล้วพูดขึ้น

"จิ๊ รูปร่างสมบูรณ์แบบจริงๆ คุณคงไม่ได้หลอมรวมแค่กู่ความงามอย่างเดียวใช่ไหม คงมีกู่เรือนร่างสมบูรณ์แบบด้วยล่ะสิ"

สิ้นประโยคนั้น สีหน้าของหญิงสาวก็เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าที่เคยยั่วยวนเต็มไปด้วยตัณหาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา แววตาของเธอแข็งกร้าว น้ำเสียงเย็นเยียบทะลุถึงกระดูก

"ว่าแล้วเชียว!"

"นายก็เป็นผู้ใช้กู่เหมือนกันจริงๆ ด้วย!"

"ตอนกลางวันฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของกู่ในห้องนายแล้ว!"

กู้เหวินยิ้มบางๆ

"สัมผัสไวใช้ได้เลยนี่"

เขาไม่มีทางบอกหรอกว่าตัวเองจงใจปล่อยกลิ่นอายออกมาเพื่อดูว่าจะตกพวกผู้ใช้กู่ที่คิดไม่ซื่อได้หรือเปล่า ไม่นึกเลยว่าแผนตกปลาของเขาจะสำเร็จจริงๆ

หญิงสาวจ้องมองด้วยแววตาเย็นชา

"เราไม่มีความแค้นต่อกัน ฉันก็แค่อยากจะหาความสนุก ถ้านายไม่อยากทำก็แค่ปฏิเสธ ทำไมต้องมาฉีกหน้ากันด้วย หรือว่า... ฉันสวยไม่พอเหรอ"

พูดจบเธอก็แอ่นเรือนร่างอรชรเย้ายวนใจอวดสายตา

กู้เหวินมองแล้ววิจารณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พูดกันตามตรงคุณก็สวยใช้ได้ หุ่นก็ถือว่าดี แต่ความสวยที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาด้วยพลังของกู่แบบนี้มันดูฝืนธรรมชาติเกินไปหน่อยนะ"

ความงามที่ถูกจงใจสร้างขึ้นมาอาจจะตบตาคนธรรมดาได้ แต่สำหรับผู้ใช้กู่ที่มีพลังจิตแข็งแกร่งอย่างกู้เหวิน แค่มองแวบเดียวก็รู้สึกได้ถึงความไม่เป็นธรรมชาติ มันดูขัดหูขัดตาไปหมด เหมือนผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ ที่เอาหนังหน้าคนอื่นมาแปะทับไว้ แม้จะดูสวยงามแต่พอคิดให้ลึกซึ้งแล้วกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบจะอาเจียน

ได้ยินแบบนั้นใบหน้าของเธอก็บิดเบี้ยวเหยเก เต็มไปด้วยความโกรธแค้น คำพูดของกู้เหวินจี้ใจดำเธอเข้าอย่างจัง การเป็นสาวศัลยกรรมพลังกู่คือเรื่องน่าอัปยศที่สุดสำหรับเธอ!

"รอนหาที่ตาย!"

"อุตส่าห์หวังดีอยากให้แกได้ขึ้นสวรรค์!"

"ได้เสียวฟรีแถมไม่ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องใส่ถุงยางให้รำคาญ แต่แกดันไม่เห็นค่าความหวังดีของฉัน!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ตายซะเถอะ!"

พลันมีกลิ่นอายประหลาดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของหญิงสาว มันลอยฟุ้งกระจายกลายเป็นม่านหมอกสีชมพูจางๆ ในอากาศ มองเห็นดอกไม้ร่วงหล่นลงมาท่ามกลางสายหมอกเลือนลาง ภาพนั้นดูสวยงามไร้พิษสง แต่กู้เหวินกลับหรี่ตาลง

ชัดเลย

กู่ตัณหาจริงๆ ด้วย!

รูปแบบการต่อสู้ของกู่ตัณหาคือการล่อลวง หากศัตรูเผลอสูดดมเข้าไปจะตกลงสู่ห้วงภาพลวงตาแห่งราคะอันแสนหวาน สุดท้ายก็ต้องออกแรงในโลกมายาจนหมดเรี่ยวแรง ถูกสูบพลังชีวิตจนแห้งตาย ความน่ากลัวของกู่ชนิดนี้คือต่อให้เป็นผู้ใช้กู่ระดับเดียวกัน แต่ถ้าพลังจิตไม่แข็งแกร่งพอหรือเป็นคนมักมากในกาม โอกาสที่จะตกหลุมพรางก็แทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์

และถ้าพลาดโดนเข้าไปเมื่อไหร่ก็มีแต่ตายสถานเดียว

แต่สำหรับกู้เหวินน่ะเหรอ...

เขามองหมอกสีชมพูตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ หมอกพรรณนี้ไม่มีทางดึงเขาเข้าสู่ภาพลวงตาได้หรอก การใช้แผนนารีพิฆาตกับเขามันเป็นวิธีที่โง่เขลาที่สุด

ต่อให้ตอนนี้เขาจะไม่มีพลังจิตระดับผู้ใช้กู่ขั้นเจ็ด เขาก็ไม่มีวันหลงกลภาพลวงตากระจอกๆ แบบนี้แน่

ผู้หญิงงั้นเหรอ

เหอะ

เขาก้าวข้ามความปรารถนาไร้สาระพวกนี้มาตั้งนานแล้ว ถึงบางครั้งจะอยากหาความสนุกใส่ตัวบ้างและไม่คิดจะปฏิเสธ แต่ถ้าคิดจะใช้วิธีนี้มาจัดการกับเขาล่ะก็

ฝันไปเถอะ!

เขาคือกู้เหวิน ชายผู้เลือดเย็นไร้ความปรานี!

[จบแล้ว]