ตอนที่ 108 จางเฉียงโดนดุ

"โอเคไม่มีอะไรแล้ว เธอไปพักผ่อนเถอะ"

ซูข่านดึงเสี่ยวผิงที่เกาะหลังเขาอยู่ออก ถ้าอยู่แบบนี้ต่อไปอาจมีคนเข้าใจผิดก็ได้

โชคดีที่เฒ่าหลี่ไม่ได้อยู่แถวนี้

ไม่อย่างงั้นละก็…..

ใบหน้าของเสี่ยวผิงเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อยจนมีสีแดงฝาด เธอไม่กล้าที่จะมองไปยังซูข่านหลังจากที่เขาได้ดึงมือออกจากไหล่ของเขา

เธอรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

ซูข่านมองดูและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

เขาพบว่าไม่มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอกบ้านแล้วซู่เฟิงและซงหมิงเฉียงน่าจะแก้ปัญหาพ่อลูกยอดเยี่ยมได้เรียบร้อยแล้ว

ทำงานได้ดีจริงๆ

ซูข่านยิ้มขณะมองที่ประตูหน้าบ้าน นานๆเขาจะเจอคนที่ทำงานได้ยอดเยี่ยมแบบนี้สักที

เขาเดินไปที่มุมโปรดของเขาและนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม สายลมของฤดูใบไม้ร่วง รวมกับอากาศที่แสนเย็นสบายในตอนเช้า

ถ้าไม่มีเรื่องของสองพ่อลูกเช้านี้จะเป็นเช้าที่สดใสมากทีเดียว

"พี่สามครับ"

เสียงของซู่เฟิงดังขึ้น ซูข่านหันไปมองก็เห็นซู่เฟิงและซงหมิงเฉียงอยู่ข้างหน้า

และด้านหลังของพวกเขามีลู่กั๋วเฉียงกับจางเฉียงยืนอยู่

"พี่สาม"

ลู่กั๋วเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจ

"พี่สามครับ นี่เป็นความผิดของพวกผมที่ประมาทไม่ระมัดระวังให้ดีกว่านี้ ขอโทษครับ ขอโทษครับ"

จางเฉียงก้มหัวขอโทษซูข่านครั้งแล้วครั้งเล่า

ซู่เฟิงตาค้างเมื่อเห็นญาติของเขาจางเฉียงและลู่กั๋วเฉียงได้ ทำการขอโทษซูข่านยกใหญ่

พวกเราอยู่ในหนานจิงด้วยกันมาตั้งหลายปีนี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นทั้งสองคนทำแบบนี้

พี่สามคนนี้จะน่ากลัวเกินไปแล้วนะ

ซูข่านเหลือบไปมองที่ลู่กั๋วเฉียและจางเฉียงแต่ไม่ได้พูดอะไร การกระทำดังกล่าวเป็นการเพิ่มแรงกดดันให้กับทั้งสองคนเป็นอย่างมาก

จางเฉียงปาดเหงื่อที่ออกบนหน้าผากของเขา

เขารู้ว่าถ้าพี่สามโกรธเมื่อไหร่ เขาจะไม่พูดออกมาสักคำ

ซูข่านไม่สนใจทั้งสองคนที่ก้มหัวขอโทษ เขาชี้ไปที่ซู่เฟิง

"ซู่เฟิงนายก่อน"

ซู่เฟิงเกาหัวของเขาและพูดว่า

"พี่สามครับ ผมกับหมิงเฉียงได้ไล่พ่อลูกคู่นั้นออกไปแล้ว พวกเราทั้งสองจัดการจนหน้าสองคนนั้นบวมบูด ผมได้บอกอีกคนที่เฝ้าอยู่ข้างหน้าว่าถ้าเห็นหน้าสองคนนั้นเมื่อไหร่ให้จัดการไล่กลับทันที"

"หากพวกนั้นยังดื้อดึงอยู่ต่อก็ให้จัดการด้วยกำลังเลย ผมจะรับผิดชอบเอง"

ซู่เฟิงพูดด้วยความภาคภูมิใจในงานที่เขาได้รับ

"ดีมาก"

ซูข่านชม เขาหยิบเงิน 50-60 หยวนออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้ซู่เฟิง

"นายกับอีกคนที่เฝ้าที่นี่เอาเงินไปซื้อบุหรี่ดูดซะ ห้ามแบ่งให้คนอื่น"

"พี่สามแต่พวกผมได้เงินแล้ว"

"เอาไป"

ซูข่านพูดเสียงต่ำ

ซู่เฟิงรีบรับเงินของซูข่านทันที เขารู้ว่าซูข่านเป็นคนที่ไม่ชอบพูดคำเดิมซ้ำๆ

หลังจากจัดการเรื่องของสองพ่อลูกเสร็จ ซูข่านก็ได้หันไปมองที่ลู่กั๋วเฉียงและจางเฉียง

ดวงของลู่กั๋วเฉียงกับจางเฉียงรู้สึกได้สึกความไม่ปลอดภัย เหมือนพวกเขาตอนนี้เป็นลูกไก่ในกำมือของซูข่าน

ลู่กั๋วเฉียงเป็นที่รู้จักของคนแถวนี้ เขาได้แสดงถึงอำนาจที่มีอยู่ในการพูดคุยและสั่งชาวบ้านโดยรอบ

แต่เมื่อเช้าตอนที่ซู่เฟิงได้ออกมาซื้ออาหารเช้าให้ซูข่าน เขาได้บอกว่าเจอขโมยตอนเย็นเมื่อวาน

พวกเขาทั้งสองคนอยากจะบีบคอหัวขโมยคนนั้นให้ตายคามือ

มาขโมยไม่เท่าไหร่ แต่ดันมาวิ่งมาเจอกับพี่สามนี่คือเรื่องที่เลวร้ายที่สุดแล้วสำหรับเรื่องนี้

"มีอะไรจะพูดไหม?"

ลู่กั๋วเฉียงปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆละพูดว่า

"พี่สามครับ ผมตรวจสอบแล้วไอ้หัวขโมยคนนั้นมันมาจากบ้านนอก มันยังไม่รู้กฎของที่นี่ พอมันเห็นผู้หญิงเดินคนเดียวมันก็เลยไปวิ่งกระชากกระเป๋า"

"ใช่ครับ พี่สาม"

จางเฉียงเสริมคำพูดของลู่กั๋วเฉียง

"พวกผมสองคนได้ออกเตือนคนแถวนี้เพิ่มเติมแล้วพี่ ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ผมนี่แหละจะตัดมือหัวขโมยเอง"

ซงหมิงเจียงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของซูข่าน

ในเมืองหนานจิงแห่งนี้ คนที่เป็นใหญ่ที่สุดควรจะเป็นหัวหน้าเขตหรือไม่ก็พวกผู้ว่าอะไรทำนองนั้น แต่ตอนนี้ซูข่านดูเหมือนกับเป็นคนที่จัดการเรื่องในหนานจิงอยู่เลย

ซูข่านขมวดคิ้วเล็กน้อย และดุทั้งคนสองด้วยความโกรธ

"พวกเราอยู่ในสังคมที่มีกฎหมายนะ จะมาทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง"

"พวกแกคิดหรือว่าผู้หญิงที่โดนกระชากกระเป๋าอยากจะตัดมือหัวขโมยคนนั้นเหรอ"

"เลิกพูดเอาใจฉันได้แล้ว หัดคิดถึงความเป็นจริงซะบ้าง"

ลู่กั๋วเฉียงไม่ได้กังวลกับเรื่องนี้เท่าไหร่นัก เพราะเดี๋ยวอีกไม่นานเขาก็จะต้องเดินทางไปที่เผิงเฉิงแล้ว

สิ่งที่เขากำลังกังวลอยู่ตอนนี้คือจางเฉียง เขาสามารถทำงานต่างๆได้อย่างดีในหนานจิง

แต่การจัดการของเขายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เนื่องจากเขาอายุยังน้อยกว่าลู่กั๋วเฉียง

หากมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นอีก พี่สามคงไม่วางใจให้พวกเราทำงานในหนานจิงแล้ว

"ครับพี่สาม ขอบคุณที่สั่งสอนพวกเราครับ"

ลู่กั๋วเฉียงก้มหัวลงเล็กน้อย

เหงื่อที่หลังของจางเฉียงออกมาเป็นจำนวนมาก เขารู้สึกได้เลยว่าซูข่านกำลังพูดถึงเขาอยู่ และกำลังสั่งสอนให้ทำสิ่งที่ถูกต้อง

เมื่อไม่นานมานี้จางเฉียงแทบจะตัวลอยเพราะได้รับคำชมกับได้รับความไว้วางใจให้ทำงานแทนลู่กั๋วเฉียง

แต่ตอนนี้ตัวของจางเฉียงรู้สึกตัวจะหดลงไปแทบจะเป็นดักแด้แล้ว เพราะโดนซูข่านดุ

"พี่สามครับ ผมขอโทษ"

จางเฉียงปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา เขาติดสินใจแล้วว่าจะต้องดูแลที่นี่ให้ดีกว่านี้

เขาต้องรีบสลัดความรู้สึกผิดนี้ออกไปให้เร็วที่สุดแล้วตั้งใจงานที่พี่สามมอบหมาย ไว้วางใจให้เขาทำ

"พี่สามครับ นี่คือโฉนดที่ดินบ้าน 2 ใบที่ผมเพิ่งซื้อมาเร็วๆนี้ ช่วยตรวจสอบด้วยครับ"

จางเฉียงหยิบโฉนดที่ดินออกมา 2 ใบและยื่นให้กับซูข่าน