บทที่ 12 อาจารย์เสี่ยวเจียง นี่คุณเป็นคนออกแบบเหรอ?

“เจียงเฉิน นายฟังมาตั้งเยอะแล้วมีไอเดียอะไรบ้างไหม?” ซุนซ่างที่พูดจนคอแห้งผาก เอ่ยถามหลังจากจิบกาแฟรสขมปร่าเข้าไปหนึ่งอึก

เจียงเฉินเงียบไปอึดใจหนึ่ง ในใจคิดว่าตัวเองต้องแสดงออกให้ดูเป็นธรรมชาติสักหน่อย จะให้ซุนซ่างดูออกไม่ได้ว่าเขาคุ้นเคยกับอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 เป็นอย่างดี

“พี่ซุน ผมคงต้องขอคิดดูดี ๆ ก่อนครับ ของชิ้นนี้ถึงจะฟังดูเรียบง่าย แต่พอต้องวาดออกมาจริง ๆ มันยากเอาเรื่องเลยล่ะครับ”

เจียงเฉินแสดงท่าทีราวกับเพิ่งเคยได้ยินเรื่องราวของหลิวฉี่เป็นครั้งแรก ท่าทางขมวดคิ้วครุ่นคิดของเขาตกอยู่ในสายตาของซุนซ่าง

นั่นไงล่ะ เจียงเฉินก็เป็นแค่นักศึกษา เขาจะไปเสนอไอเดียอะไรได้

เวลาจวนตัวเต็มที ซุนซ่างไม่คิดจะเสียเวลากับเจียงเฉินมากเกินไป เขาคุยกับเจียงเฉินต่ออีกสองสามประโยค จากนั้นก็ดึงกระดาษร่างแบบที่ตัวเองออกแบบไว้ก่อนหน้านี้มาให้เจียงเฉินดู แล้วพูดว่า

“พวกนี้คือแบบที่ฉันร่างไว้เมื่อหลายวันก่อน นายลองดูก่อนนะ ถ้ามีไอเดียอะไรก็มาคุยกับฉันได้”

พูดจบ ซุนซ่างก็กลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้วเริ่มลงมือออกแบบเวอร์ชันที่เก้า

เจียงเฉินวางแบบร่างไว้ตรงหน้า หลังจากไล่ดูไปทีละแผ่น เขาก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมกัวฝานถึงได้ดูร้อนรนขนาดนั้น

ดีไซน์พวกนี้ช่างแตกต่างจากดีไซน์ในภาพยนตร์ดาวพเนจรฝ่าสุริยะที่แท้จริงอย่างลิบลับ

อย่าเรียกว่าเหมือนกันเป๊ะเลย เรียกว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยจะดีกว่า

เจียงเฉินเคยดูภาพยนตร์ดาวพเนจรฝ่าสุริยะมาแล้วถึงสามรอบ แต่เขาจำได้แค่ตอนที่อุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 ถูกนำมาใช้งานเท่านั้น

ส่วนภาพร่างบนผนังห้องของหลิวฉี่นั้น ด้วยมุมกล้องของหนังในตอนนั้น ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน

แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก

ในเมื่อมีสกิลวาดภาพระดับเทพที่ระบบมอบให้อยู่ในมือ เจียงเฉินก็ไม่กลัวว่าจะวาดภาพคอนเซปต์อาร์ตออกมาไม่ได้

ยังเหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมงกว่าจะถึงเส้นตายที่กัวฝานกำหนดไว้

หลังจากเจียงเฉินเรียบเรียงข้อมูลในหัวเสร็จ เขาก็เดินไปหาซุนซ่าง ยืนดูอยู่อึดใจหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “พี่ซุนครับ โครงสร้างของลูกบอลนี่ดูเปราะบางไปหน่อยนะครับ มันไม่น่าจะตอบโจทย์ฉากที่ต้องกันเศษหินได้เลย”

ซุนซ่างที่กำลังก้มหน้าก้มตาออกแบบอยู่ พอได้ยินเจียงเฉินพูดแบบนั้นก็หันขวับไปมองหน้าเขา

ซุนซ่างอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำว่า ‘ผายลม’ ที่มาจ่ออยู่ตรงริมฝีปากลงคอไป เขาไม่ได้สนใจคำพูดของเจียงเฉิน และก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป

เจียงเฉินรู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเชื่อว่าเขาจะสามารถเสนอคำแนะนำที่มีประโยชน์อะไรได้ จึงไม่ได้อธิบายอะไรต่อ

เขาไปหากระดาษกับดินสอมา แล้วเริ่มลงมือวาดรูปลงบนกระดาษ

อีกด้านหนึ่ง ณ กองถ่ายดาวพเนจรฝ่าสุริยะ

หลังจากนักแสดงชาวต่างชาติถ่ายทำฉากของตัวเองเสร็จสิ้นอย่างราบรื่น กัวฝานก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างพึงพอใจ

“ผู้กำกับกัว ครั้งนี้ต้องขอบคุณหูฟังนี่จริง ๆ ครับ ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะอินกับบทได้เร็วขนาดนี้!”

อู๋จิงเดินมาหากัวฝานแล้วพูดขึ้น

กัวฝานดึงเก้าอี้ตัวข้าง ๆ มา แล้วส่งสัญญาณให้อู๋จิงนั่งลงคุยกัน

“พูดตามตรงนะพี่จิง ตอนแรกผมยังแอบบ่นเลยว่าหูฟังมันแพงเกินไป ไม่คิดเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาดีขนาดนี้ ดู ๆ แล้วคุ้มค่าเกินราคาจริง ๆ ครับ!”

อู๋จิงพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดว่า “ผมว่าเจียงเฉินเป็นเด็กหนุ่มที่ใช้ได้เลยนะ ทำงานเป็นมืออาชีพ ซื่อสัตย์ ทัศนคติก็ดี เสียอย่างเดียวคือไม่รู้ว่าอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 นั่นจะทำออกมาได้ไหม?”

“เรื่องนี้พูดยากเหมือนกันครับ ทางซุนซ่างเองก็ปล้ำกับมันมาเป็นอาทิตย์แล้วยังทำไม่ได้เลย เพราะงั้นครั้งนี้แค่เจียงเฉินเสนอไอเดียอะไรมาได้บ้างก็ถือว่าดีถมเถแล้วล่ะครับ”

พอพูดถึงเรื่องนี้ กัวฝานก็มีสีหน้ากลัดกลุ้มขึ้นมาทันที

ที่จริงเขาอยากให้เจียงเฉินลองออกแบบมาให้ดูสักเวอร์ชันเหมือนกัน แต่ยังไงเสียซุนซ่างก็เป็นถึงหัวหน้าทีมพร็อพ การที่เขาปล่อยให้คนนอกอย่างเจียงเฉินเข้ามามีส่วนร่วมในการออกแบบแบบนี้ มันก็เท่ากับเป็นการตบหน้าซุนซ่างชัด ๆ

อีกอย่างเจียงเฉินก็อายุยังน้อย ให้เขาคอยช่วยออกความเห็นอยู่ข้าง ๆ ซุนซ่างก็พอแล้ว

ถ้าครั้งนี้อุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 ทำออกมาไม่สำเร็จ ฉากสำคัญ ๆ อีกหลายฉากหลังจากนี้ก็คงถ่ายทำไม่ได้

ในสถานการณ์ตอนนี้ ถ้ากองถ่ายยืดเยื้อไปอีกแค่วันเดียว ต้นทุนก็จะต้องเพิ่มขึ้นอีกเป็นแสนหยวน

ถึงแม้ว่าเวลาในการถ่ายทำของพวกเขาจะลดลงไปถึงสองในสามด้วยความดีความชอบของหูฟัง แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว กองถ่ายคงต้องเสียเวลาไปกับเรื่องอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 อีกไม่น้อยเลยทีเดียว

กัวฝานขมวดคิ้วแน่น ในใจคิดว่าปล่อยให้ยืดเยื้อแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

ขืนคืนนี้ซุนซ่างยังเอางานออกแบบคอนเซปต์อาร์ตที่ผ่านเกณฑ์มาให้ไม่ได้ ขวัญกำลังใจของคนในกองถ่ายที่อุตส่าห์ดึงกลับมาได้ก็คงจะต้องพังทลายลงอีกครั้ง

กัวฝานรู้สึกว่าตัวเองควรจะเตรียมแผนสำรอง (Plan B) เอาไว้ เขาโบกมือเรียกคนเขียนบทของกองถ่ายให้เดินเข้ามาหา

กัวฝานตั้งใจจะไล่เรียงฉากทั้งหมดที่ต้องถ่ายทำใหม่อีกรอบ ถ้าคืนนี้อุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 ยังไม่เสร็จ เขาก็เตรียมที่จะข้ามไปถ่ายทำฉากอื่นก่อน

แม้ว่าการปรับลำดับการถ่ายทำอีกครั้งจะส่งผลกระทบต่ออารมณ์ความต่อเนื่องของนักแสดง แต่ในวินาทีนี้เขาก็ทำได้เพียงเลือกพิจารณาวิธีนี้เท่านั้น

เขาจะปล่อยให้กองถ่ายหยุดชะงักไม่ได้ ขืนหยุดขึ้นมา โปรเจกต์นี้ก็อาจจะปลิวหายไปเลย

ณ ออฟฟิศทีมพร็อพ

“พี่ซุน ใกล้จะหนึ่งทุ่มแล้วนะครับ ผู้กำกับกัวฝากถามมาว่าทางพี่เตรียมตัวเสร็จหรือยัง?”

เสี่ยวอู๋ผู้ช่วยของผู้กำกับกัวเดินเข้ามาในออฟฟิศแล้วเอ่ยถาม

ซุนซ่างขยี้ตาที่แห้งผาก ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดว่า “เฮ้อ น่าจะพอได้แล้วล่ะ หลายชั่วโมงมานี่ฉันยังไม่ได้แตะน้ำเลยสักอึก ในที่สุดก็ปั่นคอนเซปต์อาร์ตออกมาได้สำเร็จสักที”

เสี่ยวอู๋ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ซุนซ่าง เพื่อขอดูแบบร่างที่วาดเสร็จแล้ว

“พี่ซุน ผมว่าเวอร์ชันนี้ดูดีกว่าก่อนหน้านี้เยอะเลยนะ!” เสี่ยวอู๋ออกความเห็น

“จริงเหรอ? งั้นก็ดี หวังว่าครั้งนี้จะผ่านนะ!” ซุนซ่างได้ยินเสี่ยวอู๋พูดแบบนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

สายตาของเสี่ยวอู๋เหลือบไปเห็นเจียงเฉินที่ยังคงนั่งวาดแบบร่างอยู่ข้าง ๆ จึงเดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ก่อนหน้านี้เสี่ยวอู๋เคยได้ยินกัวฝานเอ่ยปากชมเจียงเฉินอยู่เหมือนกัน แต่เขาไม่เคยลองใช้หูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอมาก่อน เลยไม่ค่อยเข้าใจว่าระดับฝีมือของเจียงเฉินนั้นอยู่ขั้นไหน

ทันทีที่เสี่ยวอู๋ชะโงกหน้าเข้าไปดู เขาก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ “เอ๊ะ? อาจารย์เสี่ยวเจียง นี่คุณเป็นคนออกแบบเหรอครับ?”

หลังจากเจียงเฉินตวัดดินสอเส้นสุดท้ายเสร็จ เขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า “ใช่ครับ เวลามีจำกัด มันเลยดูไม่ค่อยสมบูรณ์แบบเท่าไหร่ คงต้องทน ๆ ดูไปก่อน หวังว่าจะพอช่วยกองถ่ายได้บ้างนะครับ”

สายตาของเสี่ยวอู๋ไม่ละไปจากผลงานของเจียงเฉินเลยแม้แต่น้อย หลังจากเพ่งมองสิ่งที่เจียงเฉินวาดจนชัดเจน เสี่ยวอู๋ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนดูผลงานของศิลปินระดับเทพอยู่

ก่อนหน้านี้ที่เสี่ยวอู๋จะได้เห็นผลงานของเจียงเฉิน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพร็อพชิ้นสำคัญที่สร้างความปวดหัวให้กับกัวฝานมาตั้งนาน จะสามารถถ่ายทอดออกมาในรูปแบบนี้ได้

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้เรื่องการออกแบบ แต่ในเวลานี้เขากลับไม่อาจปิดบังความตื่นเต้นในใจเอาไว้ได้เลย

“อาจารย์เสี่ยวเจียง นี่คืออุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 เหรอครับ?” เสี่ยวอู๋ถามรัวเร็วด้วยแววตาเป็นประกาย

“ถูกต้องครับ เมื่อกี้หลังจากที่ผมฟังพี่ซุนเล่าเรื่องราวของตัวเอกจบ ในใจมันก็เริ่มคิดตามไปด้วยน่ะครับ”

“ในที่สุดก็ปั่นเสร็จก่อนหนึ่งทุ่มจนได้ ตอนแรกผมยังกลัวว่าจะวาดไม่ทันอยู่เลย!”

เจียงเฉินไม่ได้พูดผิดไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถวาดภาพคอนเซปต์อาร์ตจนเสร็จสมบูรณ์ได้ภายในเวลาสั้น ๆ เพียงแค่สามชั่วโมง

หลังจากวาดเสร็จ เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเป็นกอง

“เสี่ยวเจียงก็วาดแบบร่างออกมาเหมือนกันเหรอ?” ซุนซ่างที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนเดินเข้ามาใกล้ อยากจะดูว่าเจียงเฉินจะวาดอะไรออกมาได้ในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง

ผลปรากฏว่า ทันทีที่เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วได้เห็นภาพวาดของเจียงเฉิน ซุนซ่างก็ถึงกับยืนอึ้งเป็นหิน

ในวินาทีนี้ เขาถึงกับตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองขึ้นมาเลยทีเดียว

(จบบท)