บทที่ 10 ไหนบอกว่ากองถ่ายนี้จนมากไง? แล้วทำไมพร็อพถึงโคตรเจ๋งขนาดนี้!

หูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอเหรอ?

นี่คือชื่อหูฟังเหรอ? ทำไมชื่อมันฟังดูหรูหราไฮโซจัง?

“อาเฉินเอ๊ย ลูกจะไปหลอกลวงกองถ่ายเขาไม่ได้นะลูก โรงงานเราจะไปผลิตหูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไออะไรนั่นได้ยังไงกัน?”

หลี่หลานรู้สึกกระวนกระวายใจ กลัวว่าเจียงเฉินจะไปหลอกลวงกองถ่ายเพราะที่บ้านกำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน

“วางใจเถอะครับแม่ แม่ลืมไปแล้วเหรอครับว่าผมเรียนเอกคอมพิวเตอร์? หูฟังทุกอันที่ส่งให้กองถ่าย มีโปรแกรมที่ผมเขียนเองฝังอยู่ข้างในทั้งหมดครับ”

“กองถ่ายเขาต้องเอาไปทดลองใช้ก่อนอยู่แล้วถึงจะกล้าสั่งซื้อ ของแบบนี้มันหลอกกันไม่ได้หรอกครับ เพราะงั้นหลังจากนี้ พ่อ แม่ แล้วก็ลุงโจว คงต้องเหนื่อยหน่อยนะครับ”

“เราต้องส่งมอบหูฟังยี่สิบอันภายในหนึ่งอาทิตย์ครับ!”

สามีภรรยาสกุลเจียงและลุงโจวต่างก็ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องโค้ดโปรแกรมอะไรพวกนี้ พอเจียงเฉินอธิบายแบบนี้ พวกเขาถึงได้ถึงบางอ้อ

ที่แท้หูฟังราคาอันละหมื่นหยวนได้ ไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ภายนอกที่พวกเขาสร้างขึ้นมาสวยงามหรอก แต่เป็นเพราะโปรแกรมที่เจียงเฉินเขียนต่างหาก!

คราวนี้ บนใบหน้าของสามีภรรยาสกุลเจียงและลุงโจวถึงได้มีรอยยิ้มเบ่งบานออกมา

หลังจากเจียงเฉินอธิบายเรื่องการผลิตหูฟังเสร็จ เขาก็โอนเงินให้เจียงอู๋จิ้นนำไปจัดการเรื่องค่าแรงคนงาน

ส่วนตัวเจียงเฉินก็หยิบถังสี ไปทาสีทับตัวหนังสือบนกำแพงหน้าห้องทำงานจนมิด

หนึ่งในทักษะที่ระบบมอบให้เขาคือทักษะการวาดภาพระดับเทพ

เจียงเฉินจึงใช้ทักษะนี้วาดภาพลงบนกำแพงเสียเลย

เขาวาดไปพลางก็นึกถึงคำพูดที่ลุงโจวพูดเมื่อกี้ไปพลาง

คนงานถูกคนของโรงงานเต๋อซินยุยงให้มา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนคนนั้นก็คือจ้าวซินแน่นอน

จ้าวซินคงไม่พอใจที่เขาไปแย่งซีน ก็เลยเล่นตุกติกแบบนี้

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เจียงเฉินก็คิดว่าจำเป็นจะต้องเอาคืนโรงงานเต๋อซินสักหน่อยแล้ว

หลายวันต่อมา หลังจากเครื่องจักรในโรงงานสกุลเจียงกลับมาเดินเครื่องอีกครั้ง ทุกคนก็ต่างวุ่นวายอยู่กับการทำงาน

ฟู่...

เจียงเฉินทำหูฟังอันสุดท้ายเสร็จ ก็พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา เขาบีบสันจมูกตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกความสดชื่นกลับคืนมา

ในที่สุดก็ทำหูฟังเสร็จหมดสักที

เจียงเฉินนั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกถึงภารกิจใหม่ที่ระบบมอบหมายให้

อุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3

เจียงเฉินจำได้ว่าของสิ่งนี้คือพร็อพที่หลิวฉี่ ลูกชายของหลิวเผยเฉียงเป็นคนใช้งาน

พร็อพชิ้นนี้มีรูปร่างเป็นทรงกลม สามารถพองตัวขยายขนาดได้อย่างรวดเร็วในยามคับขัน เพื่อปกป้องผู้ใช้งาน

ฟังดูแล้วก็คล้ายกับถุงลมนิรภัยในรถยนต์นั่นแหละ ถึงแม้จะฟังดูเรียบง่าย แต่การจะทำถุงลมนิรภัยให้เป็นทรงกลมและสามารถห่อหุ้มตัวผู้ใช้งานได้โดยอัตโนมัติในวินาทีเป็นวินาทีตายนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เจียงเฉินลองคิดดู แล้วตัดสินใจว่าจะลองค้นหาแพ็กเกจวัสดุสำหรับสร้างอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 ในหน้าร้านค้าของระบบดู

เมื่อเปิดหน้าจอระบบขึ้นมา เจียงเฉินก็พบแพ็กเกจวัสดุที่เกี่ยวข้องในร้านค้าจริง ๆ ด้วย

พอมีแพ็กเกจวัสดุอะไร ๆ ก็ง่ายขึ้นเยอะ

เพราะถ้าต้องไปหาวัสดุมาสร้างอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 เอง นอกจากจะเสียเวลาแล้ว ยังอาจจะหาไม่ได้ด้วยซ้ำ

วัสดุสำหรับทำอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 ไม่เหมือนกับวัสดุทำหูฟัง วัสดุบางอย่างมีความพิเศษมาก อย่างเช่นชั้นฟิล์มป้องกันก็ต้องมีความทนทานระดับหนึ่ง ถึงจะสามารถทนต่อแรงกระแทกจากเศษหินเศษอิฐได้

ด้วยเหตุนี้ ราคาของแพ็กเกจวัสดุลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 จึงแพงกว่าแพ็กเกจวัสดุหูฟังถึงหนึ่งเท่าตัว

ต้องใช้ตั้ง 10 คะแนนสะสม

ถึงแม้เจียงเฉินจะรู้สึกปวดใจ แต่เพื่อคะแนนสะสมที่จะได้รับเป็นรางวัลจากระบบ เขาก็จำใจต้องซื้อแพ็กเกจวัสดุนั้นมา

สำหรับเจียงเฉินแล้ว กำไรจากคะแนนสะสมจะน้อยหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่ทำอุปกรณ์ประกอบฉากให้ระบบได้จำนวนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้คะแนนสะสมมากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้พอมีแพ็กเกจวัสดุแล้ว ก็ถือว่าแก้ปัญหาใหญ่ไปได้เปลาะหนึ่ง

เพียงแต่ระบบไม่ได้ให้แบบแปลนเจียงเฉินมาด้วย เจียงเฉินจึงต้องเป็นคนออกแบบเอง

เมื่อนึกถึงแบบแปลนที่ทีมพร็อพให้มาคราวก่อน เจียงเฉินก็ตัดสินใจว่าคราวนี้เขาจะไปขอแบบแปลนพื้นฐานจากทีมพร็อพก่อน แล้วค่อยเอามาดัดแปลงเพิ่มเติมเอาเอง

เพราะถ้าเจียงเฉินออกแบบอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 ตามความทรงจำของตัวเอง มันก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะออกมาคลาดเคลื่อนจากความต้องการของกองถ่ายในตอนนี้

ดังนั้น วิธีที่ปลอดภัยที่สุดก็คือการไปเอาแบบแปลนมาจากทีมพร็อพ แบบนี้เขาถึงจะได้ออเดอร์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 มาอย่างแนบเนียนด้วย

เมื่อคิดได้ดังนี้ เจียงเฉินจึงตัดสินใจว่าตอนที่เอาหูฟังไปส่ง จะหาโอกาสคุยเรื่องนี้กับซุนซ่างดู

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงกำหนดส่งงาน

คราวนี้เจียงเฉินไม่ได้ไปส่งงานตอนฉิวเฉียด แต่ตั้งใจไปก่อนเวลาถึงสามชั่วโมง

เขาต้องการใช้เวลานี้ไปหลอกถามข้อมูลเรื่องลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 จากซุนซ่างสักหน่อย

ก่อนออกเดินทาง เจียงอู๋จิ้นมองดูเจียงเฉินที่แพ็กหูฟังลงกล่องเรียบร้อยแล้วด้วยความรู้สึกกังวลใจ เขาถามขึ้นว่า “เสี่ยวเฉิน หูฟังพวกนี้มันมีมูลค่าถึงสองแสนหยวนจริง ๆ เหรอลูก?”

เจียงเฉินยิ้มอย่างมั่นใจ เขาปลอบใจผู้เป็นพ่อว่า “พ่อครับ พ่อไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมต้องรีบเอาของไปส่งแล้ว พ่อกับแม่ทำงานติดกันมาหลายวันแล้ว พักผ่อนให้สบายเถอะครับ”

พูดจบเจียงเฉินก็ออกจากโรงงานไป ทิ้งให้ทั้งสามคนยืนถอนหายใจด้วยความทึ่ง

“พี่เจียง เสี่ยวเฉินดูจะมีอนาคตไกลกว่าที่เราคิดไว้เยอะเลยนะ!” หลี่หลานกุมมือเจียงอู๋จิ้น พลางพูดด้วยความตื้นตันใจ

...

ตอนที่เจียงเฉินไปถึงพื้นที่ของทีมพร็อพดาวพเนจรฝ่าสุริยะ ออฟฟิศของทีมพร็อพไม่มีคนอยู่เลย มีแค่ซุนซ่างที่กำลังนั่งวาดแบบแปลนอยู่คนเดียว

“อ้าว เจียงเฉิน นายมาแล้วเหรอ! ทำไมมาเช้าจัง?” ซุนซ่างเห็นเจียงเฉินก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“หูฟังทำเสร็จแล้วผมก็เลยรีบเอามาส่งน่ะครับ กลัวว่ากองถ่ายจะรีบใช้” เจียงเฉินเผยรอยยิ้มอย่างมีมารยาท

“โธ่เอ๊ย เสี่ยวเจียง นายนี่รอบคอบจริง ๆ เมื่อเช้าผู้กำกับกัวเพิ่งจะถามฉันเรื่องความคืบหน้าของหูฟังอยู่เลย ถ้านายเอามาส่งตอนนี้ เขาต้องดีใจแน่ ๆ!”

“ป่ะ! เสี่ยวเจียง เดี๋ยวฉันพานายไปหาผู้กำกับกัวเอง!”

ซุนซ่างพูดจบก็พาเจียงเฉินไปหากัวฝาน

กัวฝานกำลังบรีฟบทกับอู๋จิงอยู่ พอเห็นเจียงเฉินเดินเข้ามา ทั้งสองคนก็ยิ้มออกมาทันที

“ผู้กำกับกัว เสี่ยวเจียงทำหูฟังเสร็จก่อนกำหนดครับ ลองให้ทุกคนเอาไปทดลองใช้ดูสิครับ!”

กัวฝานพยักหน้า แล้วให้ซุนซ่างนำหูฟังที่เจียงเฉินเอามาไปแจกจ่ายให้ทุกคน

ในกองถ่ายมีนักแสดงชาวต่างชาติอยู่ไม่น้อย ตอนนี้ลัตสกี้กำลังดึงกลุ่มนักแสดงชาวต่างชาติมาสาธิตวิธีใช้งานอย่างตื่นเต้น แล้วก็ช่วยพวกเขาเปิดหูฟังด้วย

ลัตสกี้พูดภาษาอังกฤษได้ แต่เพื่อทดสอบ เขาจึงพูดภาษาหมีขาวออกไปว่า “สหายทั้งหลาย พวกนายฟังที่ฉันพูดรู้เรื่องไหม?”

แววตาของนักแสดงชาวต่างชาติที่สวมหูฟังเต็มไปด้วยความตกตะลึง เพราะพวกเขาล้วนได้ยินเสียงดังมาจากในหูฟังว่า—

“กรุณาเลือกภาษาแม่ของคุณ”

“ภาษาไก่ตีนโต”

“ตั้งค่าภาษาปัจจุบันเป็น: ภาษาไก่ตีนโต เรียบร้อยแล้ว”

วินาทีต่อมา นักแสดงชาวไก่ตีนโตคนนี้ก็ได้ยินเสียงคนในหูฟังพูดเป็นภาษาไก่ตีนโตจริง ๆ!

เรื่องนี้ทำเอาเธออึ้งไปเลย เธอโบกไม้โบกมือคุยกับนักแสดงชาวต่างชาติคนอื่น ๆ เข้าสู่โหมดสื่อสารไร้พรมแดนอย่างเมามัน

หลังจากได้สัมผัสกับหูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอ กลุ่มนักแสดงชาวต่างชาติกลุ่มนี้ก็ถึงกับช็อกไปตาม ๆ กัน

“พระเจ้าช่วย เทคโนโลยีนี่มันล้ำยิ่งกว่าของกองถ่ายอเมริกาอีกนะเนี่ย!”

“เทคโนโลยีของประเทศหลงล้ำหน้าขนาดนี้เลยเหรอ? แค่ถ่ายทำหนังก็ใช้ของไฮเทคขนาดนี้เลย?”

“ไหนบอกว่ากองถ่ายนี้จนมากไง? แล้วทำไมพร็อพถึงโคตรเจ๋งขนาดนี้!”

หลังจากกัวฝานสวมหูฟังที่อัปเกรดแพ็กเกจเสียงแล้ว เขาก็ฟังที่นักแสดงชาวต่างชาติพวกนี้พูดรู้เรื่องหมดทุกคำ ในวินาทีนั้น เขาก็ได้ค้นพบความกล้าที่จะถ่ายทำภาพยนตร์ไซไฟฮาร์ดคอร์กลับคืนมาอีกครั้ง!

(จบบท)