บทที่ 9 ภารกิจใหม่! อุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ!

ซุนซ่างพาเจียงเฉินกลับมาที่พื้นที่ของทีมพร็อพ ทันทีที่เดินเข้าไป คนในทีมพร็อพเห็นเจียงเฉินก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากทักทายก่อนเลย

“สวัสดีครับพี่เจียง หูฟังที่พี่ทำโคตรเทพเลยครับ ผมเห็นพี่จิงยังอึ้งไปเลย!”

“ผมได้ยินพวกเขาบอกว่าพี่เจียงเขียนโปรแกรมเป็นด้วยเหรอครับ?”

“ได้ยินมาว่าพี่เจียงวิจัยหูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอขึ้นมาด้วยตัวคนเดียวเลยใช่ไหมครับพี่เจียง?”

คนในทีมพร็อพบางคนอายุมากกว่าเจียงเฉินเสียอีก แต่เพราะเรื่องหูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอ พวกเขาจึงให้ความเคารพเจียงเฉิน และเรียกเขาว่าพี่เจียง

เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของทีมพร็อพ เจียงเฉินก็ตอบไปว่า “ผมเป็นคนวิจัยขึ้นมาเองคนเดียวจริง ๆ ครับ แต่ยังไม่เคยเอามาใช้งานจริงจังเลย ดาวพเนจรฝ่าสุริยะเป็นภาพยนตร์ไซไฟอยู่แล้ว ผมก็เลยลองเพิ่มเทคโนโลยีนี้เข้าไปดูครับ”

พอเจียงเฉินพูดจบ คนในทีมพร็อพก็พากันรัวคำชมใส่เขาอีกชุดใหญ่

ซุนซ่างจัดการเอกสารสัญญาไปพลาง ถามเจียงเฉินไปพลาง “เสี่ยวเจียง หูฟังยี่สิบอัน พวกนายส่งงานภายในสิบวันได้ไหม?”

เจียงเฉินประเมินสถานการณ์ของโรงงานสกุลเจียง ตอนนี้ถึงแม้ในโรงงานจะมีแค่สามีภรรยาสกุลเจียงกับลุงโจวแค่สามคน แต่ชิ้นส่วนแม่พิมพ์ต่าง ๆ ก็ทำเตรียมไว้หมดแล้ว ถ้าจะเริ่มผลิตต่อก็ไม่มีปัญหาแน่นอน

ทางฝั่งเขาเองผ่านการประกอบครั้งแรกมาแล้ว ก็เริ่มมีประสบการณ์ ถ้าจะประกอบสักวันละห้าหกอันก็ไม่มีปัญหาอะไร

เจียงเฉินคำนวณเวลาดู แล้วพูดว่า “ความจริงให้เวลาสักอาทิตย์หนึ่งก็พอแล้วครับ เดี๋ยวผมจะถือโอกาสอัปเกรดแพ็กเกจเสียงของหูฟังสองอันที่เอามาแล้วให้ด้วยเลย พวกพี่จะได้เอาไปใช้งานได้สะดวกขึ้นครับ”

เวลาที่เจียงเฉินบอกไปนั้นน้อยกว่าเวลาที่ซุนซ่างประเมินไว้มาก สำหรับคนที่ต้องคิดคำนวณอย่างละเอียดรอบคอบอย่างซุนซ่าง การประหยัดเวลาไปได้แค่วันเดียวก็ถือว่าช่วยได้มากแล้ว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงเฉินจะใช้เวลาแค่อาทิตย์เดียวในการจัดการเรื่องหูฟังให้เสร็จสมบูรณ์

คราวนี้ซุนซ่างเลยดีใจจนเนื้อเต้น “อาทิตย์เดียวก็ยิ่งดีเลย มาเถอะเสี่ยวเจียง มาเซ็นสัญญาเลย ต่อไปนี้โรงงานของพวกนายก็คือพาร์ทเนอร์ของพวกเราแล้วนะ”

เจียงเฉินรับสัญญามา พอเห็นว่าเงื่อนไขต่าง ๆ ไม่ได้มีปัญหาอะไร เขาก็เซ็นชื่อลงไป

หลังจากเซ็นชื่อเสร็จ ซุนซ่างก็โอนเงินเข้าบัญชีของเจียงเฉินทันที

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกสองสามประโยค เจียงเฉินก็ขอตัวกลับไปเตรียมการเรื่องหูฟังยี่สิบอัน

ตอนที่ใกล้จะถึงโรงงาน เจียงเฉินก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในหัว

[ขอแสดงความยินดี คุณทำภารกิจสำเร็จ: หูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอ]

[ทำการแจกจ่ายรางวัล: 50 คะแนนสะสม]

[คะแนนสะสมปัจจุบันของคุณคือ: 65 คะแนนสะสม]

[ภารกิจต่อไป: อุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3]

[รางวัลคะแนนสะสมจากภารกิจ: 60 คะแนน]

เจียงเฉินเปิดหน้าจอระบบขึ้นมา พอเห็นว่าในบัญชีตัวเองมีคะแนนสะสมอยู่ 65 คะแนน ก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

65 คะแนนสะสม นั่นมัน 650,000 หยวนเลยนะ!

ถ้าเขาพยายามอีกนิด สร้างอุปกรณ์ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 ซึ่งเป็นภารกิจต่อไปออกมาได้ ก็จะได้คะแนนสะสมเพิ่มอีก 60 คะแนน แบบนี้เขาก็จะมีคะแนนรวมตั้ง 125 คะแนนเลย!

ตราบใดที่เขายังสร้างอุปกรณ์ประกอบฉากออกมาได้อย่างต่อเนื่อง ความเร็วในการเพิ่มคะแนนสะสมก็ถือว่ารวดเร็วทันใจมาก!

ลูกบอลถุงลมนิรภัยกู้ชีพ G3 เหรอ?

เจียงเฉินตัดสินใจว่าจะหาเวลาว่างจากการทำหูฟังมาลองศึกษาเจ้านี่ดู

เจียงเฉินคิดไปเดินไป ไม่นานก็เข้ามาถึงในโรงงานผลิตอุปกรณ์ประกอบฉากสกุลเจียง

โรงงานสกุลเจียงที่เคยคึกคัก บัดนี้กลับเงียบเหงาซึมเซา ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน

นอกจากแสงไฟในห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงานแล้ว พื้นที่ส่วนอื่น ๆ ในโรงงานล้วนมืดสนิท มองไม่เห็นแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย

เจียงเฉินเดินไปที่หน้าประตูห้องทำงานผู้อำนวยการ ขณะที่กำลังจะผลักประตูเข้าไป เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติเข้าเสียก่อน

บนกำแพงสีเทาที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้กลับมีรอยสีสเปรย์พ่นเป็นตัวหนังสือคำว่า "จ่ายค่าแรงมา"

สีหน้าของเจียงเฉินเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาผลักประตูห้องทำงานเข้าไป

ทันทีที่เข้าไป เขาก็เห็นหลี่หลานผู้เป็นแม่กำลังตาแดงก่ำ และเจียงอู๋จิ้นที่มีใบหน้าเขียวคล้ำ

“พ่อครับ แม่ครับ นี่มัน...”

ลุงโจวเดินมาจากข้างหลังเขา ถือน้ำมาสองแก้วส่งให้สามีภรรยาสกุลเจียง แล้วอธิบายแทนเจียงอู๋จิ้นว่า “เมื่อกี้พวกคนงานมาโวยวายทวงค่าแรงน่ะสิ เห็นบอกว่าคนของโรงงานเต๋อซินไปปล่อยข่าว ว่าพวกเรารับงานมาแล้วได้เงินมาแล้ว พวกคนงานก็เลยแห่กันมาทวงเงิน”

“ในโรงงานจะมีเงินที่ไหนกันล่ะ ออเดอร์หูฟังนั่นก็ได้แค่อันละห้าร้อยหยวน มันจะได้กำไรสักเท่าไหร่เชียว”

“พ่อกับแม่นายก็เลยกำลังคิดอยู่ว่า หรือจะลองขายเครื่องจักรไปสักส่วนหนึ่งก่อน เอาเงินมาจ่ายค่าแรงคนงานให้จบ ๆ ไป”

“ไม่ได้นะครับ!” เจียงเฉินรีบเอ่ยปากห้าม

“ถ้าโรงงานสกุลเจียงยอมขายเครื่องจักรเมื่อไหร่ ก็เท่ากับเป็นการประกาศให้คนอื่นรู้ว่าพวกเราไม่รอดแล้วจริง ๆ”

“นี่...” ลุงโจวได้ยินก็ถึงกับเถียงไม่ออก

“อาเฉินลูก ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่พวกคนงานเขาก็เดือดร้อนเรื่องเงินเหมือนกัน พ่อกับแม่ก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ”

ในตอนนี้เจียงอู๋จิ้นดูเหมือนจะแก่ลงไปอีกหลายปี ท่าทางของเขาดูร่วงโรยและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

เจียงเฉินรู้สึกปวดใจ เขาหยิบสัญญาออกมาแล้วพูดว่า “พ่อครับ แม่ครับ ผมได้ออเดอร์จากกองถ่ายดาวพเนจรฝ่าสุริยะมาแล้ว พวกเรามีความหวังแล้วนะครับ!”

เมื่อมองดูสัญญาในมือของเจียงเฉิน เจียงอู๋จิ้น หลี่หลาน และลุงโจวทั้งสามคนก็ฝืนยิ้มออกมา

การได้ออเดอร์มาภายในเวลาสามวัน หมายความว่าพวกเขาเอาชนะศัตรูคู่อาฆาตอย่างโรงงานเต๋อซินได้สำเร็จ

ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติ พวกเขาคงจะฉลองกันยกใหญ่ไปแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขารู้ดีว่า ต่อให้ได้ออเดอร์มา ก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อยู่ดี

หูฟังราคาแค่อันละห้าร้อยหยวน ลำพังแค่ต้นทุนก็ปาเข้าไปเกือบสี่ร้อยหยวนแล้ว ดูเหมือนจะได้กำไรก็จริง แต่หูฟังพวกนี้เป็นแค่อุปกรณ์ประกอบฉาก ไม่ใช่สินค้าที่ผลิตออกมาขายจำนวนมากในตลาด

จำนวนผลิตน้อย กำไรก็ย่อมน้อยตามไปด้วย

หลี่หลานไม่อยากให้เจียงเฉินต้องเสียใจ จึงพูดขึ้นว่า “ดีจังเลยลูก การที่ได้สัญญามาก็แปลว่าดีไซน์ของอาเฉินไม่มีปัญหาอะไรเลย! แม่ภูมิใจในตัวลูกมากนะจ๊ะ”

“แต่อาเฉิน การผลิตหูฟังไม่ได้ใช้เครื่องจักรเยอะแยะอะไร แม่ว่าเราขายเครื่องจักรไปสักสองสามเครื่องก่อน เอาเงินมาเคลียร์ค่าแรงคนงานดีกว่านะ”

“แม่ครับ ไม่ต้องขายเครื่องจักรหรอกครับ เดี๋ยวค่าแรงคนงานผมเป็นคนจ่ายเอง”

เจียงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับทำเอาอีกสามคนที่เหลือถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

“อาเฉิน ลูกว่าไงนะ?” เจียงอู๋จิ้นรู้สึกเหมือนตัวเองหูฝาดไป

“พ่อครับ แม่ครับ กองถ่ายดาวพเนจรฝ่าสุริยะสั่งหูฟังจากพวกเราในราคาอันละหนึ่งหมื่นหยวนครับ ทั้งหมดยี่สิบอัน พวกเขาโอนเงินสองแสนหยวนเข้ามาในบัญชีผมเรียบร้อยแล้ว เอาเงินก้อนนี้ไปจ่ายค่าแรงให้คนงานก่อนได้เลยครับ”

“อะไรนะ?”

ภายในใจของเจียงอู๋จิ้นและอีกสองคนเกิดคลื่นพายุลูกใหญ่ซัดกระหน่ำอย่างรุนแรง

หูฟังพร็อพแบบไหนกันถึงได้มีมูลค่าสูงถึงอันละหนึ่งหมื่นหยวน?

กองถ่ายดาวพเนจรฝ่าสุริยะไม่ใช่ว่าไม่มีเงินหรอกเหรอ? ทำไมพวกเขาถึงกล้ายอมควักเงินตั้งหนึ่งหมื่นหยวนเพื่อซื้อหูฟังแค่อันเดียว?

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของทั้งสามคน สุดท้ายก็เป็นเจียงอู๋จิ้นที่เอ่ยปากถามขึ้นมา “อาเฉินเอ๊ย นี่ลูกกำลังล้อพวกเราเล่นอยู่หรือเปล่า? หูฟังที่เราทำมันเป็นแค่พร็อพนะ จะไปมีราคาถึงอันละหมื่นหยวนได้ยังไง?”

“นั่นน่ะสิ เสี่ยวเฉิน พูดตามตรงเลยนะ ลุงโจวยังไม่เคยเห็นพร็อพหูฟังราคาอันละหมื่นหยวนมาก่อนเลยในชีวิต” ลุงโจวส่ายหน้า ท่าทางไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

เจียงเฉินมองดูพวกเขาทีไม่ยอมเชื่อ จึงอธิบายอย่างใจเย็น “พ่อครับ แม่ครับ ลุงโจวครับ ตอนนั้นพวกพ่อทำแค่ส่วนโครงภายนอกของหูฟังเท่านั้น แต่ตอนที่ผมประกอบชิ้นส่วน ผมได้ใส่โปรแกรมบางอย่างเข้าไปด้วย มันก็เลยทำให้หูฟังทำงานได้เหมือนของจริงเลยครับ”

“ถ้าไม่เชื่อ พวกพ่อลองดูสัญญาออเดอร์ที่กองถ่ายให้ผมมาสิครับ”

เจียงเฉินกางสัญญาออก ชี้ไปที่ข้อความบรรทัดหนึ่งแล้วอ่านให้ฟังว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอสั่งซื้อหูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอจากเจียงเฉิน (ตัวแทนโรงงานสกุลเจียง) จำนวนยี่สิบอัน ราคาอันละหนึ่งหมื่นหยวนถ้วน รวมเป็นเงินทั้งสิ้นสองแสนหยวนถ้วน”

เจียงอู๋จิ้นทั้งสามคนชะโงกหน้าเข้ามาดูสัญญา เมื่อเห็นข้อความที่ระบุไว้อย่างชัดเจนบนกระดาษ ความตกตะลึงบนใบหน้าก็ยิ่งฉายชัดเจนมากขึ้นไปอีก…

(จบบท)