บทที่ 8 ผู้กำกับตาแดงก่ำ!
บทที่ 8 ผู้กำกับตาแดงก่ำ!
กัวฝานเดินไปข้างกายอู๋จิง แล้วพูดกับอู๋จิงว่า "พี่จิง หูฟังนี่ใช้ดีไหมครับ?"
"แน่นอนว่าต้องใช้ดีสิ! ฉันยังไม่เคยเจอหูฟังที่มหัศจรรย์ขนาดนี้มาก่อนเลย! ลองคิดดูสิ หูฟังนี่เอามาใช้ถ่ายทำหนังมันจะเจ๋งขนาดไหน! ฉันสามารถสื่อสารกับนักแสดงชาวต่างชาติได้แบบไร้พรมแดน ซึ่งมันส่งผลดีต่อการแสดงของพวกเราอย่างมหาศาลเลยนะ!"
"พูดตามตรง ฉันยังไม่เคยมีประสบการณ์ใช้หูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอมาถ่ายทำหนังมาก่อนเลย!"
กัวฝานถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทั้งจริงใจและมีเสน่ห์ของตัวเอง แล้วพูดว่า "ตกลงครับ ในเมื่อพี่จิงพอใจ งั้นพวกเราก็จัดซื้อมาสักล็อตหนึ่งเลย"
เขาหันไปพูดกับเสี่ยวเจียงว่า "ผมต้องการสั่งหูฟังยี่สิบอัน เสี่ยวเจียง คุณทำออกมาได้ไหม?"
เจียงเฉินพยักหน้า บนใบหน้าเผยรอยยิ้มบาง ๆ พลางพูดว่า "ได้ครับ ตอนนี้หูฟังรองรับแค่ภาษาประเทศหลงกับภาษาหมีขาว แต่ถ้าจะเพิ่มแพ็กเกจเสียงก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มนะครับ"
"ต้องจ่ายเงินเพิ่มด้วยเหรอ?"
"ถูกต้องครับ ต้องจ่ายเงินเพิ่ม หูฟังพร้อมแพ็กเกจเสียงสองภาษาแรกถือซะว่าผมสนับสนุนกองถ่ายของเรา ก็เลยให้ราคาพิเศษกับผู้กำกับกัวไป แต่ผู้กำกับกัวก็คงทราบสถานการณ์โรงงานของเราดีนะครับ"
เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะต้องขอบคุณจ้าวซินแล้ว ที่อีกฝ่ายแหกปากป่าวประกาศความน่าสมเพชของโรงงานสกุลเจียงซะดังลั่นขนาดนั้น มันทำให้ตอนที่เจียงเฉินขอเพิ่มเงินสามารถพูดออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำมากขึ้นเยอะ
และก็เป็นอย่างที่คิด พอกัวฝานได้ยินก็เม้มริมฝีปากแน่น
โรงงานสกุลเจียงกำลังจะเจ๊งอยู่รอมร่อ ในสถานการณ์แบบนี้เจียงเฉินก็ต้องอยากจะกอบกู้โรงงานของตัวเองเป็นธรรมดา หูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอราคาพันห้าร้อยหยวน ก็ถือเป็นราคาพิเศษที่อีกฝ่ายมอบให้เขาจริง ๆ อย่างที่พูดนั่นแหละ
พอคิดได้ดังนี้ กัวฝานก็กัดฟันพูดว่า "หูฟังยี่สิบอันหลังจากนี้ ราคาอันละเท่าไหร่?"
"ถ้าเอาแพ็กเกจเสียงครบทุกภาษา ราคาหูฟังจะอยู่ที่อันละหนึ่งหมื่นหยวนครับ ในช่วงที่กองถ่ายใช้งานอยู่ ผมรับประกันการอัปเกรดและซ่อมบำรุงให้ฟรี ส่วนหูฟังสองอันนี้ ผมอัปเกรดแพ็กเกจเสียงให้ฟรีครับ"
"นอกจากนี้ หูฟังแต่ละอันจะมาพร้อมกับจุกหูฟังที่ขนาดแตกต่างกันสามคู่ เพื่อให้เหมาะกับการใช้งานของแต่ละคนครับ"
พอกัวฝานได้ยิน ก็รู้สึกเพียงว่าเจียงเฉินคิดเผื่อรอบคอบเกินไปแล้ว
หูฟังมันแพงก็จริง แต่บริการหลังการขายแบบนี้มันดีกว่าโรงงานใหญ่ ๆ ที่ไหนซะอีก!
"ตกลง เอาตามนี้แหละ!"
เจียงเฉินเห็นกัวฝานตกลง ก็ยิ้มแล้วพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยคว่า "แน่นอนว่าราคานี้ถือเป็นราคาที่ผมให้กองถ่ายเช่านะครับ หลังจากกองถ่ายถ่ายทำหนังเสร็จ หูฟังต้องตกเป็นของผมครับ"
หูฟังที่ผ่านการใช้งานจากกองถ่ายเนี่ย มันมีมูลค่าทางธุรกิจมหาศาลซ่อนอยู่เลยนะ
คนที่มีหนี้สินติดตัวเป็นสิบล้านอย่างเจียงเฉิน แน่นอนว่าไม่มีทางปล่อยโอกาสทางธุรกิจนี้ให้หลุดมือไปหรอก
"อะไรนะ?"
กัวฝาน อู๋จิง รวมถึงซุนซ่างต่างก็ตกใจกันไปตาม ๆ กัน
ซุนซ่างดึงแขนเสื้อของเจียงเฉิน แล้วกระซิบเกลี้ยกล่อมว่า "เสี่ยวเจียง ราคาเช่านี้มันสูงเกินไปนะ ยังไงพวกเราก็ร่วมงานกันระยะยาว นายลองดูสิว่า..."
เจียงเฉินยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า "พี่ซุนครับ หูฟังอันละหมื่นหยวน แต่ไม่ได้จำกัดเวลาเช่านะครับ พวกพี่ถ่ายทำนานแค่ไหนผมก็ให้เช่านานแค่นั้น ถ่ายทำหนึ่งปีก็หมื่นหยวน ถ่ายทำสองปีก็ยังหมื่นหยวนเหมือนเดิมครับ"
"ยิ่งไปกว่านั้น หูฟังสองอันแรกก็ยังราคาแค่พันห้าร้อยหยวน หูฟังยี่สิบสองอันหารเฉลี่ยออกมาก็ตกแค่อันละเก้าพันกว่าหยวนเอง ลองคิดดูแบบนี้แล้วมันถูกมากเลยใช่ไหมล่ะครับ?"
ชาติก่อนเจียงเฉินก็ทำงานในวงการอีคอมเมิร์ซอยู่แล้ว เขาย่อมคุ้นเคยกับลูกไม้การขายแบบเหมารวมแบบนี้เป็นอย่างดี
อันแรกสองอันแรกก็ให้ลูกค้ารู้สึกว่าได้กำไรไปก่อน พอลูกค้าเริ่มสนใจค่อยขายในราคาปกติ ทีนี้ลูกค้าจะหนีไปไหนก็ยากแล้วล่ะ
พอเจียงเฉินพูดจบ ซุนซ่างก็เงียบไปอย่างที่คิด
ต้องยอมรับเลยว่า สิ่งที่เจียงเฉินพูดมามันคือความจริงทั้งหมด
ทางด้านกัวฝานก็กำลังคำนวณต้นทุนอยู่ในใจเหมือนกัน ถ้าไม่ใช้หูฟังของเจียงเฉิน แค่เวลาถ่ายทำที่ต้องเสียไป ค่าจ้างล่าม แล้วก็ค่าใช้จ่ายในการทำโพสต์โปรดักชัน มันก็เกินเงินจำนวนนี้ไปตั้งเยอะแล้ว
ดูท่าทางเงินก้อนนี้คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องจ่ายซะแล้ว
"ตกลง สองแสนหยวนก็สองแสนหยวน! ถ่ายทำเสร็จเมื่อไหร่หูฟังก็ตกเป็นของนายไปเลย"
"ซุนซ่าง คุณพาเสี่ยวเจียงไปคุยรายละเอียดงานต่อเถอะ แล้วก็ถือโอกาสโอนเงินค่าหูฟังให้เขาด้วยเลย"
พอซุนซ่างได้ยินดังนั้น ก็พาเจียงเฉินที่กำลังอารมณ์ดีอย่างเต็มเปี่ยมเดินออกจากกองถ่ายไป
หลังจากที่อู๋จิงกับลัตสกี้สวมหูฟัง ทั้งสองคนใช้เวลาปรับตัวกับสถานะการสื่อสารที่ไร้อุปสรรคอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กลับเข้าสู่การถ่ายทำอย่างรวดเร็ว
ฉากบนสถานีอวกาศถ่ายทำผ่านฉลุยอย่างไม่น่าเชื่อ ฉากที่เดิมทีวางแผนไว้ว่าจะใช้เวลาถ่ายทำห้าชั่วโมง กลับใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว
สุดท้ายเนื่องจากสภาพความพร้อมของนักแสดงดีเยี่ยมเกินคาด กัวฝานจึงตัดสินใจเปลี่ยนการทดสอบถ่ายทำเป็นการถ่ายทำจริงไปเลย
"ผู้กำกับกัว ฉากนี้ผมถ่ายทำได้สบายมากเลยครับ หูฟังอันนี้ดึงผมให้เข้าถึงบทบาทได้ในพริบตาเดียวเลย! ความรู้สึกมันเหมือนกับว่าตัวผมเองได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในสถานีอวกาศมาสิบเจ็ดปีจริง ๆ เลย!"
"ก่อนหน้านี้ผมยังกังวลอยู่เลยว่าจะหลุดโฟกัส ผลปรากฏว่านึกไม่ถึงเลยว่าพร็อพจะจัดเต็มขนาดนี้ ผมไม่หลุดออกจากคาแรกเตอร์เลยจริง ๆ!"
"ตอนถ่ายทำผมรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตัวละครตัวนั้นไปแล้วจริง ๆ!"
"คุณไม่รู้หรอก เมื่อกี้ลัตสกี้เอาแต่บอกผมตลอดเลยว่า ประสบการณ์การถ่ายทำที่นี่มันยอดเยี่ยมยิ่งกว่าตอนถ่ายทำที่ฮอลลีวูดซะอีก!"
หลังจากถ่ายทำเสร็จ อู๋จิงก็เดินไปหากัวฝานแล้วพูดระบายความรู้สึกของตัวเองด้วยความตื่นเต้น
กัวฝานมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า สิ่งที่อู๋จิงพูดมาเขาเองก็สัมผัสได้อย่างลึกซึ้ง ในฐานะผู้กำกับ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่านักแสดงหลุดออกจากบทบาทหรือไม่
ผลงานในฉากเมื่อกี้ของอู๋จิงกับลัตสกี้มันเหนือความคาดหมายของกัวฝานไปมาก ที่สำคัญคือไม่มีการเทค (NG) เลยแม้แต่ครั้งเดียว แบบนี้จะไม่ให้กัวฝานดีใจได้ยังไง?
กัวฝานเห็นคนรอบข้างกำลังวุ่นวายกับการเก็บของ ก็เลยหยิบยกเรื่องที่เตรียมไว้ในใจออกมากพูดว่า "พี่จิง หูฟังนี่ใช้ดีก็จริง แต่พูดตามตรงเลยนะว่าตอนนี้งบประมาณเราบานปลายไปเยอะแล้ว แถมตอนนี้ค่ายหนังเชียนต๋าก็ถอนทุนไปแล้วด้วย"
"ค่าตัวที่ตกลงกับพี่ไว้ตอนแรก พี่พอจะ..."
"ค่าตัวเหรอ? งั้นก็ช่างมันเถอะ"
อู๋จิงเริ่มถอดเสื้อผ้าบนตัวออก
กัวฝานเห็นท่าทางของอู๋จิงก็ร้อนรนขึ้นมาทันที เขารีบเข้าไปขวางอู๋จิงด้วยความลุกลี้ลุกลน แล้วพูดว่า "พี่จิง พี่อย่าเพิ่งเลิกเล่นสิครับ เรื่องค่าตัวเดี๋ยวผมจะหาทางระดมทุนมาให้เอง ผมจะขายบ้าน! ไม่สิ บ้านผมก็ขายไปแล้ว!"
"พี่จิง ให้ผมลองหาวิธีอื่นดูก่อนเถอะครับ!"
"พี่จิง พี่อย่าเพิ่งไปเลยนะ! หนังเรื่องนี้ขาดพี่ไม่ได้จริง ๆ!"
อู๋จิงทำหน้างงงวย มองกัวฝานที่กำลังตื่นตระหนกแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ "ความหมายของฉันคือ ฉันไม่เอาค่าตัวแล้ว"
พอกัวฝานได้ยิน ก็ถึงกับยืนอึ้งเป็นหินไปเลย
"พี่จิง พี่ล้อผมเล่นหรือเปล่าเนี่ย?"
อู๋จิงตบไหล่ปลอบใจกัวฝาน แล้วพูดต่อว่า "ตอนแรกฉันคิดว่าที่นายถ่ายทำหนังไซไฟก็คงเหมือนผู้กำกับคนอื่น ๆ แค่อยากจะลองโยนหินถามทางดู"
"แต่หูฟังอันนี้ทำให้ฉันมีความหวังกับหนังเรื่องดาวพเนจรฝ่าสุริยะขึ้นมาจริง ๆ"
"นี่สิถึงจะเรียกว่าหนังไซไฟของจริง! เอาเงินไปใช้ให้ถูกที่ถูกทาง ต่อให้นักแสดงค่าตัวแพงลิบลิ่วแล้วมันจะทำไมล่ะ? สุดท้ายก็ยังสร้างหนังดี ๆ ออกมาไม่ได้อยู่ดี!"
"การที่นายยอมทุ่มเงินกับพร็อพ มันก็ทำให้นายแตกต่างจากผู้กำกับคนอื่น ๆ แล้ว"
พูดมาถึงตรงนี้ อู๋จิงก็หุบรอยยิ้มบนใบหน้าลง แล้วเปลี่ยนมาทำสีหน้าจริงจัง "ค่าตัวนี่ฉันไม่เอาแล้วล่ะ ขอแค่เรื่องเดียวเท่านั้น คือนายต้องรักษาความตั้งใจแบบนี้เอาไว้ แล้วถ่ายทำหนังเรื่องนี้ให้เสร็จสมบูรณ์ซะ!"
"ถ้าเงินไม่พอ ฉันจะร่วมลงทุนให้ห้าล้านหยวน!"
คำพูดของอู๋จิง ทำเอาผู้ชายอกสามศอกอย่างกัวฝานถึงกับตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา…
(จบบท)