บทที่ 27 ผลเก็บเกี่ยว
บทที่ 27 ผลเก็บเกี่ยว
บทที่ 27 ผลเก็บเกี่ยว
หลายวันต่อมา
ซ่า
ปลาวิญญาณที่มีปากแหลมดุจหอกยาว ลำตัวสีทองแดงตัวหนึ่งกระโจนขึ้นจากผิวน้ำ ก่อนจะอ้าปากออกอย่างแรง
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!
ลูกศรวารีสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นในพริบตา พุ่งเข้าใส่ฟางชิงราวกับถูกยิงจากธนูหรือหน้าไม้ที่ทรงพลัง
ฟางชิงสีหน้าไม่เปลี่ยน มือประสานมุทรา
พลังเวท【วารีทะยาน】พลุ่งพล่าน สายน้ำสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้น กลายเป็นกำแพงน้ำขนาดมหึมา
ลูกศรสีดำทะมึนเหล่านั้นเมื่อพุ่งเข้าสู่กำแพงน้ำ พลันสลายไปในทันที ราวกับถูกกัดกร่อน
“เป็นปลาวิญญาณ? อสูรที่แท้จริง!”
“นึกไม่ถึงเลยว่า การตกปลาเล่นๆ ข้าจะตกได้ปลาวิญญาณทวนทอง?”
เขาเผยรอยยิ้มบนใบหน้า “ในเมื่อขึ้นมาจากผิวน้ำแล้ว งั้นก็อย่ากลับไปอีกเลย”
ยกมือขึ้น พลันเกิดยันต์ดาบทองคำขึ้นในอากาศ เงาดาบทองคำสีทองอ่อนปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า ฟาดผ่านร่างของปลาวิญญาณทวนทอง ทำให้เกล็ดปลาสีแดงฉานร่วงหล่นลงมาเป็นแผ่นๆ
ปลาวิญญาณทวนทองบิดลำตัว เตรียมจะพุ่งกลับลงสู่ทะเล ทว่ากลับพบว่าน้ำทะเลโดยรอบถูกฟางชิงควบคุมไว้หมดแล้ว กลายเป็นลูกบอลน้ำลูกหนึ่ง ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ
ร่างเงาหนึ่งวาบผ่าน ฟางชิงก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงข้ามกับลูกบอลน้ำ กล้ามเนื้อทั่วร่างนูนขึ้น ฝ่ามือมีประกายแสงประหลาดเคลือบอยู่ชั้นหนึ่ง ก่อนจะฟาดลงไปอย่างหนักหน่วงบริเวณหลังลูกตาทั้งสองข้างของปลา
ปัง!
สมองปลาบุบลงไปทันที ปลาวิญญาณทวนทองพลันแน่นิ่งไม่ไหวติง
ฟางชิงแบกปลาตัวใหญ่ขึ้นมาบนเรือ แล่เนื้อปลาชิ้นหนึ่งมาย่างพอสุก ก่อนจะกัดเข้าไปคำหนึ่ง
“อืม... สมแล้วที่เป็นปลาวิญญาณ รสชาติดีกว่าปลาวิเศษเสียอีก”
เมื่อสัมผัสได้ว่าเนื้อปลาที่ลงท้องไปกลายเป็นกระแสอุ่นๆ เริ่มบำรุงร่างกายและพลังเวท เขาก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ
ปลาวิญญาณทวนทองตัวนี้หากนำไปขายในสำนัก อย่างน้อยก็มีมูลค่ากว่าร้อยหินวิญญาณ! สามารถนำไปปรุงโอสถที่ช่วยในการทะลวงคอขวดหลอมลมปราณขั้นต้นได้
หากหลี่อวี่ซูในตอนนั้นมีปลาวิญญาณทวนทองสักตัว การทะลวงด่านย่อมไม่มีทางล้มเหลว
“มหาสมุทร... ช่างเป็นขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่โดยแท้”
ฟางชิงรู้สึกทอดถอนใจ ในบันทึกของสำนักปี้ไห่ มีผู้ฝึกตนมากมายที่ตกอยู่ในสภาพน่าสังเวช หรือแม้แต่ถูกพิษร้ายแรง ต้องหนีตายเข้าสู่ทะเลลึก โชคดีได้กินปลาวิญญาณสักตัว พิษร้ายก็สลายไป พลังเวทเพิ่มพูนมหาศาล หรือแม้แต่ปรับเปลี่ยนพรสวรรค์ของตนเอง พลิกชะตาฟ้าลิขิต กลายเป็นราชามังกรกลับมา
“เดิมทีข้าเพียงแค่คิดจะสร้างฉากบังหน้า... นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีปลาวิญญาณมาติดเบ็ดจริงๆ นำกลับสำนักไป... ทุกอย่างก็แก้ไขได้หมด”
“เดี๋ยวก่อนนะ สถานที่ที่ปลาวิญญาณชุกชุม ไม่แน่ว่าอาจจะมีของวิเศษวิญญาณใต้ทะเลอยู่?”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ในใจสั่นไหวเล็กน้อย รู้สึกตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด
แม้ฟางชิงจะไม่ชอบการผจญภัยเท่าใดนัก ทว่าวาสนาที่มาถึงมือเช่นนี้ งั้นเขาย่อมพอจะเก็บเกี่ยวได้อยู่
เขาประสานมุทราวิชาแหวกวารี ก่อนจะดำดิ่งลงสู่มหาสมุทร เริ่มต้นค้นหาอย่างละเอียด
สามวันต่อมา
ฟางชิงหยุดอยู่หน้าหอยกาบขนาดมหึมาตัวหนึ่ง สองมือออกแรงงัด
ครืน!
หอยกาบถูกเปิดออกด้วยพละกำลังมหาศาล เผยให้เห็นไข่มุกขนาดเท่ากำปั้นเม็ดหนึ่งอยู่ภายใน
ไข่มุกเม็ดนี้สุกสว่าง แฝงไปด้วยปราณวิญญาณที่ชุ่มชื่น แผ่ประกายแสงที่ดูบริสุทธิ์ว่างเปล่า
“ไข่มุกงาม อย่างน้อยก็เทียบเท่ากับหินวิญญาณขั้นกลางหนึ่งก้อน...”
ฟางชิงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ
และในสำนักปี้ไห่ หินวิญญาณขั้นกลางก้อนหนึ่งเทียบเท่ากับหินวิญญาณขั้นต่ำกว่าร้อยก้อน ผู้ฝึกตนหลอมลมปราณทั่วไปยิ่งมิอาจได้สัมผัส มีเพียงผู้ฝึกตนสร้างรากฐานเท่านั้นจึงจะสามารถครอบครองได้
“ไม่เพียงแต่ปราณวิญญาณจะน่าทึ่ง ไข่มุกเม็ดนี้ยังเป็นร่างหยาบศาสตราชั้นเลิศ สามารถนำไปหลอมเป็นศาสตราวิเศษธาตุน้ำได้...”
เขารู้สึกว่าตนเองยากจนมานานแล้ว มีเพียงยันต์อาคมและเรือวิญญาณใบไม้เขียวสำหรับเดินทาง ไม่มีแม้แต่ศาสตราวิเศษที่เข้ามือสักชิ้น
หากสามารถหาปรมาจารย์หลอมศาสตราที่ดีสักคน นำไข่มุกเม็ดนี้ไปดัดแปลงนิดหน่อย อย่างน้อยๆ มันก็จะเป็นศาสตราวิเศษระดับหนึ่งขั้นกลาง หากโชคดีก็อาจจะได้ระดับสูง!
“เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่จริงๆ... คราวก่อนที่หลี่อวี่ซูตามเรือใหญ่สองเขี้ยวออกทะเล ผลเก็บเกี่ยวอาจจะยังไม่มากเท่าข้าเลยด้วยซ้ำ...”
หลังจากได้ไข่มุกทะเลแล้ว ฟางชิงก็พึงพอใจยิ่งนัก ขับเรือกลับฝั่ง
...
เกาะหมื่นสมบัติ ตำหนักกิจการทั่วไป
“ผลเก็บเกี่ยวของศิษย์น้อง...”
ฮั่วเหลียนฮัวมองปลาวิญญาณทวนทองและไข่มุกทะเลที่ฟางชิงแสดงออกมา พลางมีสีหน้าอิจฉา “ข้าเคยเห็นกองเรือมามากมาย ส่วนที่มีผลเก็บเกี่ยวเท่ากับศิษย์น้อง มีเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น...”
“นับเป็นเพียงโชคช่วย”
ฟางชิงมอบปลาวิญญาณทวนทองให้ฮั่วเหลียนฮัว “ของสิ่งนี้รบกวนศิษย์พี่ช่วยนำไปฝากขาย... นอกจากนี้ ไข่มุกทะเลในมือข้า ต้องการหลอมเป็นศาสตราวิเศษชิ้นหนึ่ง”
“โอ้? เรื่องนี้ควรไปหาหัวเทียนฮั่ว... เขารู้จักศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาธาตุไฟอยู่ไม่น้อย ในจำนวนนั้น หมิงหลิงเจินเป็นปรมาจารย์หลอมศาสตราระดับหนึ่งขั้นสูง”
ฮั่วเหลียนฮัวยิ้มตอบ เส้นสายในสำนักก็สร้างกันขึ้นมาเช่นนี้แหละ “ไข่มุกของเจ้าปราณวิญญาณเปี่ยมล้น ย่อมต้องหาปรมาจารย์หลอมศาสตราที่ดี มันจะได้ไม่เสียของ”
“โอ้? เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณศิษย์พี่แล้ว”
ฟางชิงได้ยินดังนั้น ในใจนึกยินดีเล็กน้อย ตามฮั่วเหลียนฮัวไปหาหัวเทียนฮั่ว ซื้อยันต์อาคมเพิ่มอีกชุดหนึ่ง แล้วให้เขาช่วยแนะนำหมิงหลิงเจินให้
หมิงหลิงเจินดูเป็นบุรุษวัยกลางคน มีหนวดเคราดกครึ้ม กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ทว่ากลับเป็นคนใจกว้าง
เขารับไข่มุกทะเลมา พินิจดูอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้า “ไม่เลว... ปราณวิญญาณเปี่ยมล้น เป็นร่างหยาบที่ดีโดยธรรมชาติ แม้แต่ปรมาจารย์หลอมศาสตราระดับหนึ่งขั้นต่ำ หากตั้งใจสักหน่อย ก็ยังสามารถหลอมเป็นศาสตราวิเศษขั้นกลางได้... หากข้าลงมือ น่าจะสามารถหลอมเป็นระดับสูงได้เลย”
“เช่นนั้นคงต้องรบกวนศิษย์พี่แล้ว”
ฟางชิงรีบมอบเงินมัดจำทันที
“อืม ไม่ทราบว่าศิษย์น้องต้องการศาสตราวิเศษระดับสูงแบบใด? ศาสตราวิเศษรูปทรงไข่มุกเช่นนี้ ข้าทำได้เพียงสองแบบ แบบหนึ่งชื่อว่าเกราะแสงนิ่ง เป็นศาสตราวิเศษป้องกัน เมื่อสำแดงอานุภาพจะมีชั้นแสงวิญญาณคลุมทั่วร่าง ป้องกันคาถาห้าธาตุต่างๆ ได้อย่างยอดเยี่ยม แต่หากเป็นการโจมตีจากศาสตราวิเศษโดยตรงก็จะด้อยลงมา”
“อีกแบบหนึ่ง คือการดัดแปลงให้มีคุณสมบัติกึ่งเก็บของ ปกติสามารถเก็บน้ำทะเลได้แสนจิน ยามต่อสู้กับศัตรูก็ปล่อยออกมา ประกอบกับเคล็ดควบคุมวารี มันก็จะมีอานุภาพไปอีกแบบ... อีกทั้งน้ำทะเลธรรมดายังสามารถกลั่นกรองได้ หากศิษย์น้องสามารถหาน้ำวิญญาณหรือน้ำพิษมาได้ พลังทำลายล้างต่อศัตรูก็จะยิ่งมากขึ้น”
“เรื่องนี้...” ฟางชิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง สำหรับผู้ฝึกตนแล้ว ศาสตราวิเศษป้องกันย่อมดีกว่าศาสตราวิเศษโจมตี
อีกทั้งในโลกบำเพ็ญเพียรทะเลเสี่ยวหวน กระแสน้ำย่อมไม่นับเป็นทรัพยากรอันใด
ทว่าหากอยู่ในดินแดนกู่สู่ก็จะแตกต่างออกไป!
ดินแดนกู่สู่เป็นพื้นที่ในแผ่นดินใหญ่ ในฐานะผู้ฝึกตนวิชาวารี ยามต่อสู้กับศัตรูหากมีน้ำจำนวนมากอยู่ใกล้มือ ย่อมได้เปรียบอย่างยิ่ง
‘ต่อให้สู้ธาตุทองธาตุไฟไม่ได้ รังแกธาตุดินธาตุไม้ก็น่าจะยังไหวอยู่กระมัง? แต่การแพ้ทางธาตุของที่นั่น ช่างไร้เหตุผลเสียจริง... ไม่แน่ว่าผู้ฝึกตนธาตุน้ำอาจจะเป็นธาตุที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาห้าธาตุ’
ฟางชิงคิดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก
‘ทว่า ข้ามีวิชาบ่มเพาะกายเนื้อป้องกันอยู่แล้ว... เพิ่มพลังโจมตีดีกว่า’
“เช่นนั้นก็เอาศาสตราวิเศษโจมตีแล้วกัน”
เขาเอ่ยตัดสินใจ
“โอ้?” การตัดสินใจนี้ เห็นได้ชัดว่าเกินความคาดหมายของหมิงหลิงเจิน เขายิ้มบางๆ “ศาสตราวิเศษระดับสูง ข้าจำเป็นต้องยืมชีพจรไฟของสำนักในการหลอม เจ้าอีกหนึ่งเดือนค่อยมารับ จริงสิ... ตามกฎการปรุงโอสถหลอมศาสตรา หากล้มเหลว ข้าไม่ชดใช้วัตถุดิบนะ”
“ขอบคุณศิษย์พี่”
หลังจากแอบบ่นในใจถึงกฎการหลอมศาสตรานี้แล้ว ฟางชิงจึงกลับไปยังถ้ำพำนัก
...
เกาะโอสถ
ฟางชิงกลับมายังถ้ำพำนักของตนเอง
ถ้ำพำนักของเขาเดิมทีไม่มีการตกแต่งใดๆ ทว่าบัดนี้กลับมีห้องหินเพิ่มขึ้นมาห้องหนึ่ง ภายในห้องมีบ่อน้ำวิญญาณบ่อหนึ่ง น้ำพุผุดขึ้นเป็นฟอง เชื่อมต่อกับสายน้ำภายนอก
“บ่อน้ำพุวิญญาณระดับหนึ่งขั้นกลาง? ขอบคุณศิษย์พี่...”
ใช้นิ้วแตะน้ำวิญญาณสายหนึ่ง สัมผัสได้ถึงปราณวิญญาณในนี้ ฟางชิงจึงรีบเอ่ยขอบคุณศิษย์พี่ฉินทันที
ศิษย์พี่ฉินผู้นี้สวมชุดคลุมสีน้ำเงิน ขาเรียวยาว เป็นหญิงสาวท่าทางอ่อนโยน ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มตอบ “ข้าก็แค่ทำตามที่ได้รับมอบหมาย ไม่ต้องเกรงใจ... บ่อน้ำพุวิญญาณของเจ้าปกติมีเพียงระดับหนึ่งขั้นกลาง แต่ข้าได้สำรองจานค่ายกลไว้ หากในอนาคตเจ้าต้องการใช้บ่อน้ำพุวิญญาณระดับหนึ่งขั้นสูงในการปรุงโอสถ เพียงแค่ฝังหินวิญญาณลงบนจานค่ายกลให้เต็ม เจ้าก็สามารถยกระดับบ่อน้ำพุนี้เป็นระดับหนึ่งขั้นสูงได้ชั่วคราว... นอกจากนี้ ถ้ำพำนักของเจ้า ข้าได้จัดวางค่ายกลพรางตาเล็กตามที่เจ้าต้องการไว้แล้ว มีความสามารถในการป้องกันผู้อื่นรบกวน ในสำนักน่าจะเพียงพอแล้ว”
ค่ายกลพรางตาเล็กนี้ ความจริงแล้วไม่ได้มีความสามารถในการป้องกันหรือกักขังศัตรูเท่าใดนัก อย่างมากก็แค่เตือนเมื่อมีคนบุกรุกเข้ามา
อีกทั้งสำหรับผู้ฝึกตนระดับสูง มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรจริงๆ
ทว่าในสำนักปี้ไห่ หากถึงขั้นที่ผู้ฝึกตนระดับสูงบุกรุกถ้ำพำนักของศิษย์ระดับต่ำอย่างไม่เกรงกลัวแล้ว พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์
“ศิษย์พี่สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ค่ายกลระดับหนึ่งขั้นสูงจริงๆ”
ฟางชิงหยิบถุงหินวิญญาณส่วนที่เหลือออกมามอบให้ศิษย์พี่ฉิน ในใจทอดถอนใจว่าปรมาจารย์หลอมศาสตราและปรมาจารย์ค่ายกลเหล่านี้ช่างทำเงินได้ดีมาก
หากมิใช่เพราะคราวนี้เขาตกปลาวิญญาณทวนทองได้ตัวหนึ่ง เกรงว่าคงต้องโชคดีไปเจอถ้ำพำนักของผู้ฝึกตนอิสระอีกแห่ง ได้รับมรดกมา จึงน่าจะพอจ่ายได้
“อืม ของครบ เงินครบ”
ศิษย์พี่ฉินตรวจสอบหินวิญญาณครู่หนึ่ง พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะจากไป นางหันกลับมาอย่างครุ่นคิด จ้องมองฟางชิง “เจ้าเข้าสมาคมห้ามังกรแล้ว ถือเป็นคนของอู่หลงจื่อ... การแข่งขันชิงตำแหน่งศิษย์สืบทอดครั้งต่อไปเกรงว่าน่าจะยิ่งดุเดือดขึ้น ข้ากับอู่หลงจื่อถือเป็นพันธมิตรกัน จำต้องเตือนเจ้าสักสองสามประโยค... อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับสายของฝูอวิ๋นจื่อให้มากนัก”
“หืม?”
ฟางชิงตกใจเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงพฤติกรรมปกติของสวีอวี่ซู อดไม่ได้ที่จะใจสั่นไหว ‘หรือว่า การที่สวีอวี่ซูชักชวนข้า นอกจากพรสวรรค์ของข้าจะพอใช้ได้แล้ว ก็เพราะมีการแข่งขันกับสายของฝูอวิ๋นจื่อ ศัตรูของศัตรูคือมิตรงั้นหรือ?’
‘บัดนี้... เห็นข้ากับจาจู๋เอ๋อร์มีท่าทีจะกลับมาคืนดีกัน จึงมาตักเตือนสักสองสามประโยคงั้นหรือ?’
‘การแข่งขันชิงตำแหน่งศิษย์สืบทอดในสำนักนี้ ช่างน่ารำคาญเสียจริง...’
แน่นอน ฟางชิงย่อมรับปากอย่างแข็งขันว่า ต่อไปเขาจำเป็นต้องทุ่มเทให้กับการปรุงโอสถ ยกระดับวิชาปรุงโอสถด้วยวารีของตนเอง กับจาจู๋เอ๋อร์นั้นไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ กันมานานแล้ว
“เช่นนั้นก็ดี”
ศิษย์พี่ฉินยิ้มบางๆ ขับเคลื่อนลำแสงสายหนึ่ง บินจากเกาะโอสถไป
‘เดี๋ยวก่อนนะ... ยังไม่ได้ถามเลยว่าสายของฝูอวิ๋นจื่อคนไหนที่แข่งขันกับอู่หลงจื่อ? คงไม่ใช่จาจู๋เอ๋อร์กระมัง? นางยังเด็กเกินไป รออีกสองรุ่นยังพอว่า มีความหวังมากกว่าฮั่วเหลียนฮัวเสียอีก...’
‘หรือว่าเป็นกงซู่ซู่ หรือฮวาหลิงซู่?’
ฟางชิงกลับมายังถ้ำพำนัก มองบ่อน้ำพุวิญญาณของตนเอง บัดนี้เขามีความหวังอย่างแท้จริงว่าในการแข่งขันชิงตำแหน่งศิษย์สืบทอดครั้งต่อไป ศิษย์พี่อู่หลงจื่อจะสามารถโดดเด่นขึ้นมาได้
‘ทว่า หากก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกถูกดูหมิ่น ต้องการจะแก้แค้นอย่างเต็มที่ เกรงว่าสวีอวี่ซูกับสมาคมห้ามังกรก็จะช่วยข้ากระมัง?’
‘นี่มันอะไรกัน? ต่อให้ศัตรูจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่ต้องกลัว ขอเพียงเจ้าบุกเข้าไป ระบบก็จะจับคู่สหายร่วมทีมให้เจ้าโดยอัตโนมัติงั้นหรือ?’
‘น่าเสียดาย ข้าเพียงแค่ต้องการบำเพ็ญเซียนอายุวัฒนะเท่านั้น...’