บทที่ 18 - เข้าร่วมหอว่านเซี่ยงหรือ?

ภายในห้องโถงอันหรูหรา

เยี่ยอู๋โยวนั่งเผชิญหน้ากับเจียงอวิ๋นเสียนและเจียงหนานหนิง

ส่วนสองพ่อลูกป๋ายมู่เฉินและป๋ายเชียนหลิงนั้นยืนเฝ้าอยู่นอกห้องอย่างเงียบๆ

"เยี่ยอู๋โยว!"

เจียงหนานหนิงกวาดตามองเยี่ยอู๋โยวตั้งแต่หัวจรดเท้า นางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เมื่อก่อนตอนที่เจ้าถูกคนทำร้ายจนเส้นลมปราณและกระดูกพังทลาย เจ้าฟื้นฟูมันกลับมาได้อย่างไร? รู้จักซ่อนคมงำประกายด้วย ไม่เลวเลยนี่!"

เยี่ยอู๋โยวตอบกลับตรงๆ "ที่แท้พวกท่านก็ไม่ใช่ขอทานนี่เอง"

"ใครบอกเจ้าว่าพวกเราเป็นขอทานกัน?"

เจียงหนานหนิงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา "ท่านปู่ของข้า เจียงอวิ๋นเสียน คือหนึ่งในสี่ผู้พิทักษ์แห่งสำนักงานใหญ่หอว่านเซี่ยง ผู้พิทักษ์เสวียนอู่"

เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยอู๋โยวก็พยักหน้ารับทว่าบนใบหน้ากลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกตกใจอะไรมากนัก

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาตรวจดูอาการให้เจียงอวิ๋นเสียนเขาก็พบแล้วว่าภายในร่างของเจียงอวิ๋นเสียนมีพลังปราณลึกล้ำกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นยอดฝีมือขั้นทะลวงวิญญาณ หรือไม่ก็ขั้นหยั่งรู้ความว่างเปล่า

เมื่อเห็นเยี่ยอู๋โยวไม่มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย เจียงหนานหนิงก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน

ชายผู้นี้ มีเรื่องราวแปลกประหลาดซ่อนอยู่มากมายเหลือเกิน

"คุณชายเยี่ย ขอข้าแนะนำตัวเสียหน่อย"

เวลานี้เจียงอวิ๋นเสียนกล่าวอย่างสุภาพ "ชายชราผู้นี้มีนามว่าเจียงอวิ๋นเสียน มาจากสำนักงานใหญ่หอว่านเซี่ยงในเมืองหลวงเทียนหลาน และนี่คือเจียงหนานหนิงหลานสาวของข้า"

เยี่ยอู๋โยวพยักหน้ารับ

"การที่ข้าให้ท่านเจ้าหอป๋ายเชิญคุณชายเยี่ยมาในครั้งนี้ ก็สืบเนื่องมาจากคำพูดของคุณชายเยี่ยก่อนหน้านี้"

เจียงอวิ๋นเสียนไม่อ้อมค้อม เขาเอ่ยถามตรงๆ "ขอเรียนถามคุณชายเยี่ย ท่านพอจะมีวิธีช่วยรักษาโรคซ่อนเร้นในตัวข้าให้หายขาดได้หรือไม่!"

เมื่อฟังถึงตรงนี้ เยี่ยอู๋โยวก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดสองพ่อลูกป๋ายมู่เฉินและป๋ายเชียนหลิงจึงมีท่าทีพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนั้น

สองปู่หลานเจียงอวิ๋นเสียนและเจียงหนานหนิงคู่นี้ก่อนหน้านี้คงจะปลอมตัวมาสืบข่าว ป๋ายเชียนหลิงไม่รู้จักผู้พิทักษ์ผู้นี้จึงได้แสดงท่าทีเย่อหยิ่งอวดดีเช่นนั้น

บางทีอาจเป็นเพราะเขาชี้ให้เห็นถึงปัญหาในร่างกายของเจียงอวิ๋นเสียน เจียงอวิ๋นเสียนจึงได้ให้ป๋ายมู่เฉินไปเชิญตัวเขามา

"วิธีรักษาน่ะข้ามีแน่"

เยี่ยอู๋โยวพูดค้างไว้แค่นั้น

ดวงตาของเจียงอวิ๋นเสียนและเจียงหนานหนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที

"แต่ตอนนี้ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายาระดับเจ็ด ระดับพลังยังต่ำเกินไป ส่วนท่านผู้อาวุโสเจียงนั้นมีระดับพลังที่ลึกล้ำยิ่งนัก ด้วยระดับพลังของข้าในตอนนี้จึงไม่อาจรักษาให้ท่านหายขาดได้"

"เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว"

เจียงอวิ๋นเสียนสะบัดฝ่ามือ

ทันใดนั้นระหว่างคนทั้งสามก็มีโอสถวิเศษมากมายหลากหลายชนิดลอยฟ่องขึ้นมา

"ที่นี่มีทั้งโอสถโลหิตม่วง โอสถปราณวิญญาณ โอสถหล่อเลี้ยงชีพจร และอื่นๆ อีกมากมาย ล้วนเป็นโอสถที่เหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายาทั้งสิ้น คุณชายเยี่ยสามารถนำไปใช้เพื่อยกระดับพลังของตนเองได้เลย"

เมื่อมองดูโอสถวิเศษเหล่านั้น เยี่ยอู๋โยวกลับมีสีหน้าราบเรียบ เขาส่ายหน้าแล้วกล่าว "ถึงแม้ข้าจะสามารถยกระดับพลังไปถึงขั้นเบิกปราณได้ในเวลาอันสั้น มันก็ไม่มีประโยชน์อันใดหรอก"

"หากต้องการรักษาโรคซ่อนเร้นในตัวของท่านผู้อาวุโสเจียงให้หายขาด อย่างน้อยข้าก็ต้องบรรลุถึงขั้นตำหนักวิญญาณเสียก่อน!"

ขั้นตำหนักวิญญาณ เป็นระดับพลังที่อยู่เหนือขั้นทะลวงชีพจร ในเมืองไท่เสวียนนี้ไม่มีผู้ใดที่มีระดับพลังสูงส่งถึงเพียงนี้เลย

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ในแววตาของเจียงอวิ๋นเสียนก็ฉายแววหม่นหมองลงไปวูบหนึ่ง

เขารู้ตัวดีว่าตนเองมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยอู๋โยว ในใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะมีความหวังขึ้นมา

ทว่าท้ายที่สุด ความหวังก็กลายเป็นความสิ้นหวัง

จากขั้นหลอมกายาไปจนถึงขั้นตำหนักวิญญาณ เกรงว่าเยี่ยอู๋โยวคงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบปี เขาคงทนรอไม่ไหวถึงตอนนั้นแน่

เจียงหนานหนิงตาแดงก่ำพลางเอ่ยถาม "ท่านปู่ ท่านจะต้องตายจริงๆ หรือ?"

เจียงอวิ๋นเสียนถอนหายใจ "เฮ้อ ถึงคราวเคราะห์ก็ต้องเป็นไปตามชะตากรรม ฝืนลิขิตสวรรค์ไม่ได้หรอก"

เมื่อเห็นสองปู่หลานมีสีหน้าโศกเศร้า เยี่ยอู๋โยวก็ทำหน้าแปลกๆ แล้วกล่าวว่า "ท่านผู้อาวุโสเจียง ข้าบอกว่าตอนนี้ยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ข้าไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าข้าจะช่วยยื้อชีวิตท่านไม่ได้ ... "

หืม? สองปู่หลานหันขวับมามองเยี่ยอู๋โยวพร้อมกัน

เยี่ยอู๋โยวหัวเราะขื่น "ด้วยระดับพลังของข้าในตอนนี้ ย่อมไม่สามารถรักษาให้ท่านหายขาดได้จริงๆ แต่ข้าสามารถใช้วิธีการบางอย่างร่วมกับสมุนไพร เพื่อป้องกันไม่ให้พิษไฟในตัวท่านลุกลามออกไปและช่วยยื้อชีวิตท่านเอาไว้ รอจนกว่าข้าจะบรรลุขั้นตำหนักวิญญาณ เมื่อนั้นข้าก็จะสามารถรักษาโรคซ่อนเร้นของท่านให้หายขาดได้อย่างแน่นอน!"

เมื่อเจียงหนานหนิงได้ยินเช่นนั้น นางก็ถลึงตาใส่เยี่ยอู๋โยวแล้วแหวใส่ "เจ้าพูดจาเว้นวรรคเสียนาน ทำไมไม่พูดให้จบในคราวเดียวเล่า"

"งั้นหรือ?" เยี่ยอู๋โยวหัวเราะอย่างจนใจ

สาเหตุที่เขายอมรับปากอย่างง่ายดายเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะโลภในผลประโยชน์จากฐานะผู้พิทักษ์เสวียนอู่แห่งหอว่านเซี่ยงของเจียงอวิ๋นเสียนหรอกนะ

แต่เป็นเพราะเขารู้สึกว่าเจียงอวิ๋นเสียนผู้นี้ไม่ได้วางท่าโอ่อ่า อีกทั้งยังเคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาจริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ออกหน้าพูดจาเพื่อความยุติธรรมในหอว่านเซี่ยง หรือการการที่เขาให้ป๋ายมู่เฉินไปเชิญตัวเขามา ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นการช่วยเหลือเขาอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น การลงมือช่วยชีวิตเจียงอวิ๋นเสียน สำหรับเขาแล้วก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด

ระหว่างที่พูด เยี่ยอู๋โยวก็หยิบกระดาษและพู่กันบนโต๊ะขึ้นมาเขียน

ไม่นานนัก เยี่ยอู๋โยวก็ส่งกระดาษให้เจียงอวิ๋นเสียนพลางกล่าว "สมุนไพรสิบกว่าชนิดนี้ไม่ได้หายากอะไรนัก ท่านลองไปหามาดูก่อน ข้าจะลงมือปรุงโอสถบางชนิดเพื่อช่วยควบคุมไม่ให้พิษไฟลุกลามออกไปชั่วคราว!"

"ข้ายังมีเคล็ดวิชาอีกหนึ่งแขนง ท่านสามารถนำไปฝึกฝนใหม่ตั้งแต่ต้นได้ มันจะช่วยสะกดพิษไฟที่ก่อตัวขึ้นในร่างกายของท่านได้เช่นกัน!"

"อย่างน้อยที่สุดก่อนที่ข้าจะบรรลุขั้นตำหนักวิญญาณ ข้าขอรับรองว่าท่านจะไม่มีทางตายเพราะพิษไฟอย่างแน่นอน!"

เจียงอวิ๋นเสียนรับกระดาษมา กวาดสายตามองเพียงไม่กี่ครั้งก็ดูออกว่าสมุนไพรสองสามชนิดที่เยี่ยอู๋โยวระบุมานั้น หากอยู่ในเขตเมืองไท่เสวียนก็นับว่าเป็นของล้ำค่ามากแล้ว

แต่สำหรับเขาที่เป็นถึงผู้พิทักษ์แห่งสำนักงานใหญ่แล้ว ของพวกนี้ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก

"ป๋ายมู่เฉิน!" เจียงอวิ๋นเสียนร้องเรียก

ป๋ายมู่เฉินที่ยืนเฝ้าอยู่นอกห้องรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาทันที

"รีบไปรวบรวมสมุนไพรตามรายชื่อนี้มา หากในหอว่านเซี่ยงเมืองไท่เสวียนไม่มี ก็จงไปหาที่สำนักงานใหญ่"

"ขอรับ ผู้น้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้" ป๋ายมู่เฉินรีบเดินออกจากห้องโถงไปสั่งการให้คนอื่นไปจัดการทันที

เวลานี้เยี่ยอู๋โยวหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนต่อ ภายในหัวของเขากำลังค้นหาเคล็ดวิชาต่างๆ ที่เคยเรียนรู้มาในอดีตชาติ

ครู่ต่อมา เยี่ยอู๋โยวก็จรดพู่กันลงบนกระดาษ

เจียงอวิ๋นเสียนมองตามสายตาไป ก็เห็นตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวปรากฏขึ้น

"เคล็ดวิชาปราณหยินเร้นลับ ... "

เจียงอวิ๋นเสียนไม่เคยได้ยินชื่อเคล็ดวิชาแขนงนี้มาก่อนเลย

ไม่นานนัก เยี่ยอู๋โยวก็เขียนตัวอักษรหลายร้อยตัวลงไปอย่างคล่องแคล่ว

"เคล็ดวิชาปราณหยินเร้นลับ สามารถเปลี่ยนพลังปราณในร่างกายให้มีคุณสมบัติของธาตุน้ำแข็งหยิน ซึ่งจะช่วยสะกดพิษไฟได้ในระดับหนึ่ง เคล็ดวิชานี้มีทั้งหมดเก้าม้วน ข้าเขียนให้ท่านแค่สามม้วน ท่านลองนำไปฝึกฝนดูก่อนก็แล้วกัน!"

เจียงอวิ๋นเสียนรับกระดาษไปอ่านพิจารณาครั้งแล้วครั้งเล่าพลางพยักหน้าอยู่เป็นระยะ

"เคล็ดวิชาแขนงนี้ คงไม่ได้มีระดับต่ำต้อยกระมัง?"

"ท่านช่วยเหลือข้ามาสองครั้ง ข้าก็แค่ช่วยขจัดพิษให้ท่าน ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจก็แล้วกัน"

"ดี!" เจียงอวิ๋นเสียนพับเก็บกระดาษแผ่นนั้นอย่างระมัดระวัง

เมื่อมองดูชายหนุ่มตรงหน้า เจียงอวิ๋นเสียนก็ยิ่งมองยิ่งรู้สึกถูกชะตา เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม "คุณชายเยี่ย ท่านมีความสนใจที่จะเข้าร่วมหอว่านเซี่ยงของข้าหรือไม่?"

ทันทีที่คำถามนี้ถูกเอ่ยออกมา ใบหน้างดงามของเจียงหนานหนิงที่อยู่ด้านข้างก็แข็งทื่อ

นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นท่านปู่เอ่ยปากชักชวนคนรุ่นเยาว์ให้เข้าร่วมหอว่านเซี่ยงด้วยตนเอง!

เยี่ยอู๋โยวผู้นี้ ...

"หอว่านเซี่ยงของพวกเราหยั่งรากลึกอยู่ในจักรวรรดิเทียนเสวียนมานานกว่าพันปี ทุกวันนี้ทั่วทั้งจักรวรรดิเทียนเสวียน หอว่านเซี่ยงของข้าก็ถือเป็นขุมกำลังที่สามารถงัดข้อกับราชวงศ์ของจักรวรรดิและสำนักศึกษาเทียนชิงได้อย่างสูสี"

เจียงอวิ๋นเสียนกล่าวอย่างจริงใจ "หากท่านยินดีที่จะเข้าร่วมหอว่านเซี่ยง ข้าสามารถเสนอชื่อท่านให้เข้าไปฝึกฝนในหอผู้ฝึกยุทธ์ชั้นยอดของหอว่านเซี่ยงได้ ภายในเวลาไม่เกินสิบปี ท่านจะต้องบรรลุถึงขั้นตำหนักวิญญาณได้อย่างแน่นอน!"

สิบปีงั้นหรือ? ขั้นตำหนักวิญญาณงั้นหรือ? ไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่?

เยี่ยอู๋โยวรู้สึกว่าในชาตินี้ เขาที่มีทั้งเจดีย์เทพกลืนสวรรค์และปราณต้นกำเนิดเต๋าสวรรค์ บางทีอาจจะไม่ต้องใช้เวลาถึงสามปีก็สามารถบรรลุขั้นตำหนักวิญญาณได้แล้ว

สิบปี มันออกจะยาวนานเกินไปเสียหน่อย!

"หากท่านยินยอม ท่านสามารถกราบข้าเป็นอาจารย์ได้!" เจียงอวิ๋นเสียนกล่าวต่อ "ข้าขอรับรองว่าจะถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ท่านอย่างหมดเปลือก!"

เมื่อเจียงหนานหนิงได้ยินคำพูดนี้ นางก็กะพริบตาปริบๆ และตกตะลึงไปอย่างสมบูรณ์

นางมองออกว่าท่านปู่ชื่นชมเยี่ยอู๋โยวผู้นี้มาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะชื่นชมถึงขนาดนี้กระมัง?

เยี่ยอู๋โยวหัวเราะพลางกล่าว "ขอขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตา ... "

ทันทีที่เยี่ยอู๋โยวเอ่ยปาก เจียงอวิ๋นเสียนและเจียงหนานหนิงก็พร้อมใจกันหันไปมอง

แววตาของเจียงอวิ๋นเสียนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ส่วนเจียงหนานหนิงกลับรู้สึกว่า เยี่ยอู๋โยวเกรงว่าคงอยากจะคุกเข่าโขกศีรษะและตอบตกลงในทันทีเพื่อจะได้เกาะบารมีของท่านปู่ให้แน่นๆ!

[จบแล้ว]