บทที่ 4 - พลังของเจ้าไม่ได้สูญเปล่าหรือ?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เยี่ยชิงหมิงก็ยิ่งหน้าซีดเผือด

"เยี่ยอู๋โยว!"

เมื่อเห็นลูกชายถูกรังแก หลิ่วหรูอวิ๋นก็เปลี่ยนสีหน้าทันที นางแผดเสียงแหลมปรี๊ด "อย่าได้คืบจะเอาศอก หากเจ้ายังอยากจะกลับเข้าตระกูลเยี่ย เรื่องในวันนี้ก็ให้เลิกแล้วต่อกันซะ!"

"หุบปาก!"

"นังหญิงแพศยา!"

เยี่ยอู๋โยวมองหลิ่วหรูอวิ๋นด้วยสายตาเย็นชา รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่าน

ร่างของหลิ่วหรูอวิ๋นสั่นสะท้าน นางยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

ไอ้สารเลวนี่ กล้าขึ้นเสียงใส่นางเชียวหรือ?

ขณะเดียวกัน

เยี่ยชิงหมิงมองเยี่ยอู๋โยวที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น

เศษสวะผู้นี้ สองปีที่ผ่านมามักจะถูกเขารังแกและทุบตีโดยไม่กล้าสู้กลับมาตลอด

แต่ตอนนี้กลับอยากจะทำให้เขาอับอายต่อหน้าธารกำนัล ช่างสมควรตายนัก!

"เยี่ยอู๋โยว! ข้าจะฆ่าเจ้า!"

สิ้นเสียงคำราม เยี่ยชิงหมิงก็ขาดสติสัมปชัญญะอย่างสิ้นเชิง เขาพุ่งเข้าจู่โจมอย่างกะทันหัน

เขากำหมัดแน่น รวบรวมพลังปราณแล้วชกตรงไปยังใบหน้าของเยี่ยอู๋โยว

ตอนนี้เยี่ยชิงหมิงอยู่ขั้นหลอมกายาระดับเก้า อีกเพียงก้าวเดียวก็จะบรรลุขั้นเบิกปราณ

การลอบโจมตีในระยะประชิดเช่นนี้ เยี่ยอู๋โยวไม่มีทางหลบพ้น และไม่มีใครตอบสนองทันเพื่อเข้าช่วยเหลือแน่นอน

เมื่อเห็นเยี่ยชิงหมิงปล่อยหมัดเข้ามา เยี่ยอู๋โยวกลับไม่หลบหลีก เขาแบมือออกเป็นกรงเล็บแล้วคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเยี่ยชิงหมิงอย่างแน่นหนา

ในเสี้ยววินาทีนั้น เยี่ยชิงหมิงรู้สึกเพียงว่าพลังของตนถูกสลายหายไปจนเกือบหมดสิ้น และไม่อาจสลัดหลุดจากการจับกุมของเยี่ยอู๋โยวได้เลย

"เป็นไปไม่ได้ ... เจ้าคนไร้ค่า ... ปล่อยมือ ... "

เยี่ยอู๋โยวเพิ่มแรงบีบที่ฝ่ามือ เสียงกระดูกแตกหักก็ดังกรอบแกรบ

ข้อมือของเยี่ยชิงหมิงถูกหักสะบั้น กระดูกทิ่มแทงทะลุเนื้อเยื่อ เลือดสดๆ สาดกระเซ็น

"อ๊าก ... "

เยี่ยชิงหมิงเจ็บปวดเจียนตาย เขาร้องโหยหวนไม่หยุด "ปล่อยมือ ไอ้สารเลว ปล่อยสิวะ!"

ทว่าเยี่ยอู๋โยวกลับเตะเยี่ยชิงหมิงจนล้มคว่ำลงกับพื้น จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างคว้าเทียนบนพื้นมายัดใส่ปากเยี่ยชิงหมิง

"กินเข้าไปให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่เล่มเดียว!"

"ข้าเป็นคนรักษาคำพูด ในเมื่อบอกให้เจ้ากิน เจ้าก็ต้องกินเข้าไป!"

"หากกินไม่ลง ก็ยังมีอีกช่องทางที่ข้ายัดมันเข้าไปได้!"

สิ้นเสียงอันเย็นชา

เยี่ยชิงหมิงเงยหน้าสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันของเยี่ยอู๋โยว เขารู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง ของเหลวสีเหลืองขุ่นไหลซึมออกมาจากเป้ากางเกง

จนถึงตอนนี้นี้หลิ่วหรูอวิ๋นเพิ่งจะได้สติกลับมาจากความตกตะลึง นางก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาเยี่ยอู๋โยวแล้วด่าทอ "เยี่ยอู๋โยว! ไอ้ลูกเต่า! เจ้า ... "

เพียะ!!!

เยี่ยอู๋โยวหันขวับไปตบหน้าหลิ่วหรูอวิ๋นฉาดใหญ่

เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดแสบร้อนบนใบหน้า หลิ่วหรูอวิ๋นก็เบิกตาค้าง "เจ้า ... เจ้ากล้าตบข้าหรือ? เจ้าถึงกับกล้าตบข้าเชียวหรือ?"

"ไสหัวไป!"

"หากยังปากมากอีก ข้าฆ่าเจ้าทิ้งเสียก็ยังได้!"

หลิ่วหรูอวิ๋นยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

เยี่ยอู๋โยวคว้าแขนอีกข้างของเยี่ยชิงหมิง เสียงกระดูกหักก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"อ๊าก ... "

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย

เพียงพริบตา แขนทั้งสองข้างของเยี่ยชิงหมิงก็ห้อยต่องแต่งอยู่ข้างลำตัว ใบหน้าซีดเผือด

"เยี่ยชิงหมิง สองปีที่ผ่านมาเจ้ามาลงอารมณ์กับข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ในจำนวนนั้นมีเจ็ดครั้งที่เจ้าตีข้าจนกระดูกหัก วันนี้ข้าขอคืนให้เป็นสองเท่า!"

ระหว่างที่พูด

เยี่ยอู๋โยวก็ทำมือเป็นสันดาบและฟาดลงไปทีละครั้ง

เสียงกระดูกแตกหักดังก๊อบแก๊บดังประสานกับเสียงร้องโหยหวนครั้งแล้วครั้งเล่าของเยี่ยชิงหมิง มันดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงชวนให้ผู้คนหวาดผวา

เยี่ยชิงหมิงในครั้งนี้ แม้ไม่ตายก็ต้องกลายเป็นคนพิการ

หลังจากหักกระดูกในร่างกายเยี่ยชิงหมิงไปสิบสี่จุด เยี่ยอู๋โยวก็เตะเขากระเด็นออกไปนอกห้องโถง ก่อนที่เสียงอันเย็นชาจะดังขึ้น

"หลิ่วหรูอวิ๋น กลับไปบอกเยี่ยซานไห่ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้ากับตระกูลเยี่ยไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ต่อกันอีก!"

หลิ่วหรูอวิ๋นถลันออกไปอุ้มร่างที่อาบไปด้วยเลือดของลูกชาย นางจ้องมองอย่างเคียดแค้น "เยี่ยอู๋โยว เรื่องนี้ยังไม่จบหรอก ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

สิ้นเสียง นางก็รีบประคองลูกชายจากไปอย่างเร่งรีบ

และในเวลานี้

ผู้คนทั้งห้องโถงต่างจ้องมองลูกเขยคนใหม่ผู้นี้ด้วยสีหน้าตกตะลึง

นี่หรือคือลูกหลานตระกูลเยี่ยที่ผู้คนต่างเล่าลือว่าเป็นเศษสวะ?

สามารถซ้อมเยี่ยชิงหมิงที่อยู่ขั้นหลอมกายาระดับเก้าจนปางตายได้อย่างง่ายดาย เจ้านี่ ... ฟื้นฟูพลังตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ซูเทียนสยงเพิ่งจะได้สติ เขารีบออกคำสั่งทันที "คนมานี่ มาเก็บกวาดหอวิวาห์เดี๋ยวนี้ แล้วก็เอาโลงศพไปทุบทิ้งให้หมด เอาไปทิ้งให้ไกลๆ เห็นแล้วอัปมงคลยิ่งนัก!"

คนตระกูลซูรีบเร่งมือทำตามคำสั่งอย่างกระตือรือร้นทันที

ไม่นานนัก ห้องโถงก็ว่างเปล่า เหลือเพียงซูเทียนสยง ซูชิงเหอ และเยี่ยอู๋โยวสามคนยืนเผชิญหน้ากัน

"ท่านพ่อ!"

ซูชิงเหอเอ่ยปาก "ข้ามีเรื่องจะคุยกับอู๋โยว ท่านออกไปก่อนเถิด!"

ซูเทียนสยงอ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับแล้วเดินออกจากห้องโถงไปโดยหันกลับมามองอย่างอาลัยอาวรณ์

ภายในห้องโถง

เยี่ยอู๋โยวและซูชิงเหอล้วนสวมชุดแต่งงาน ยืนเผชิญหน้ากัน ดูราวกับกำลังจะกราบไหว้ฟ้าดินจริงๆ

"อู๋โยว เจ้าไม่ได้กลายเป็นคนไร้ค่าแล้วหรือ?"

ดวงตาอันงดงามของซูชิงเหอจ้องมองเยี่ยอู๋โยว แววตาของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

เมื่อได้ยินคำถามของซูชิงเหอ เยี่ยอู๋โยวตอบเสียงเรียบ "ก่อนหน้านี้เคยสูญเสียพลังไปแล้วจริงๆ แต่ตอนนี้หายดีแล้ว"

ซูชิงเหอรู้จักกับเขามาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน

ซูชิงเหอวัยสิบสี่ปีสามารถปลุกดวงตาเทวะหยินหยางจนตื่นขึ้น

ในตอนนั้นเขาในวัยสิบสามปีก็เป็นที่เลื่องลือในเมืองไท่เสวียนจนไม่มีใครเทียบเคียงได้

ตระกูลซูและตระกูลเยี่ยตกลงหมั้นหมายให้ทั้งสอง ทั้งคู่ต่างมีใจให้กันและเคยให้คำมั่นสัญญาต่อฟ้าดิน

ทว่าเมื่อสองปีก่อน เขากลับร่วงหล่นจากหอคอยแห่งอัจฉริยะลงสู่ขุมนรกโคลนตมในชั่วข้ามคืน

ความเย็นชาของบิดา

การทอดทิ้งของตระกูล

การกลั่นแกล้งของแม่เลี้ยง

และความล้มเหลวในการพยายามฝึกฝนครั้งแล้วครั้งเล่าของเขาเอง

ภายใต้ความสิ้นหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น อดีตของเขาเคยคาดหวังให้ซูชิงเหอกลับมาแล้วเอ่ยถามสักประโยคว่า เจ้าสบายดีหรือไม่?

แต่สิ่งที่รอคอยมีเพียงความผิดหวังอันไร้ที่สิ้นสุด

บัดนี้ความทรงจำในอดีตชาติฟื้นคืน เขาตกลงที่จะช่วยรักษาซูชิงเหอ ก็ถือเป็นการปิดฉากความสัมพันธ์ที่เคยรู้จักและรักใคร่กันมาให้สิ้นสุดลง

ในวินาทีนี้ ความผูกพันอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในก้นบึ้งของหัวใจของเขาก็ค่อยๆ มลายหายไปจนสิ้น

จากนั้นเยี่ยอู๋โยวก็หันไปมองซูชิงเหอด้วยน้ำเสียงหมางเมิน "ซูชิงเหอ ในเมื่อข้ารับปากบิดาเจ้าว่าจะรักษาเจ้าให้หาย ข้าย่อมทำตามที่พูด"

"บัดนี้เจ้าฟื้นแล้ว หลังจากช่วยเจ้าทำกระบวนการตื่นรู้ครั้งที่สองของดวงตาเทวะหยินหยางให้เสร็จสิ้น ข้าก็จะออกจากตระกูลซูไปเอง"

ออกจากตระกูลซูงั้นหรือ?

ซูชิงเหอมีสีหน้าสั่นไหว

เยี่ยอู๋โยวพูดพลางหยิบหนังสือสัญญาหมั้นหมายที่พกติดตัวออกมา

สัญญาหมั้นหมายนั้นเป็นม้วนผ้าไหมสีทอง แต่ทว่าตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยเลือด

เวลานี้ซูชิงเหอมองเห็นรอยแส้และคราบเลือดบริเวณลำคอและหน้าอกของเยี่ยอู๋โยวอย่างชัดเจน นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกบีบรัดในหัวใจ

"สัญญาหมั้นหมายของข้าอยู่ที่นี่ หลังจากช่วยเจ้าข้ามผ่านเคราะห์กรรมสำเร็จ เจ้าและข้าจะนำสัญญาหมั้นหมายที่ทั้งสองตระกูลเคยทำไว้ขึ้นมาเผาทิ้งพร้อมกันเพื่อยกเลิกการหมั้นหมาย ภายภาคหน้า ทางใครทางมัน!"

"เจ้าจะแยกทางกับข้างั้นหรือ?" ซูชิงเหอชะงักไป

เยี่ยอู๋โยวโพล่งออกมาทันที "แล้วมิใช่หรือไง?"

เมื่อเห็นสีหน้าของซูชิงเหอดูไม่ค่อยดี เยี่ยอู๋โยวก็คร้านจะเสวนายืดเยื้อ เขาแบมือออกไปตรงหน้าโดยตรง

"อะไรหรือ?"

"หินวิญญาณ!"

เยี่ยอู๋โยวตอบกลับอย่างเป็นเรื่องปกติ "ตอนนี้ข้าจะไปซื้อสมุนไพรที่หอว่านเซี่ยงเพื่อช่วยเจ้าให้ผ่านการตื่นรู้ครั้งที่สองของดวงตาเทวะ เจ้าคงไม่ให้ข้าเป็นคนจ่ายเงินกระมัง?"

ซูชิงเหอหยิบบัตรผลึกสีทองอ่อนออกมาอย่างงงๆ แล้วกล่าวว่า "นี่คือบัตรทองของหอว่านเซี่ยง ข้างในมีหินวิญญาณเก็บไว้อีกหนึ่งแสนก้อน เจ้าเอาไปใช้เถิด!"

"อืม!"

เยี่ยอู๋โยวรับบัตรผลึกมาแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ทิ้งซูชิงเหอให้ยืนเหม่อลอยและสับสนอยู่เพียงลำพัง

เมื่อมองตามแผ่นหลังเยี่ยอู๋โยวที่เดินจากไป ซูเทียนสยงก็ค่อยๆ เดินก้าวเข้ามาในห้องโถงอย่างระมัดระวัง

"ลูกสาว เจ้านั่นจะไปไหนหรือ?"

ซูเทียนสยงในเวลานี้ไม่เหลือความน่าเกรงขามอย่างก่อนหน้านี้เลย กลายเป็นภาพลักษณ์ของคนหลงลูกสาวอย่างสมบูรณ์

ซูชิงเหอตอบเสียงเหม่อลอย "เขาบอกว่าจะช่วยข้าทำกระบวนการตื่นรู้ครั้งที่สองของดวงตาเทวะหยินหยางให้เสร็จสิ้น จากนั้นก็จะยกเลิกสัญญาหมั้นกับข้าแล้วออกจากตระกูลซู ตอนนี้เขากำลังไปซื้อสมุนไพรที่หอว่านเซี่ยง"

"จริงหรือ?"

เมื่อซูเทียนสยงได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจระคนยินดีทันที "ดีๆๆ ดียิ่งนัก ข้าเคยได้ยินอาจารย์หลิ่นพูดถึงหลายครั้งว่าในสำนักศึกษาเทียนชิงมีคนหนุ่มผู้มีพรสวรรค์จากจักรวรรดิเทียนเสวียนมากมายตามจีบเจ้า เมื่อยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย เจ้าก็ไร้ซึ่งพันธะแล้ว!"

"แต่ว่าปล่อยเขาไปคนเดียว หากเขาหนีไปจะทำอย่างไร? ข้าจะส่งคนไปตามประกบเขาเดี๋ยวนี้!"

"ท่านพ่อ! ไม่จำเป็นหรอก!"

ซูชิงเหอมีสีหน้าเคร่งขรึมลง นางเอ่ยถามว่า "สองปีที่ผ่านมานี้ จดหมายที่ข้าส่งกลับมาที่บ้าน ท่านเคยได้รับบ้างหรือไม่?"

[จบแล้ว]