บทที่ 49 : สังหารราชาปีศาจ ! การต่อสู้ครั้งแรกของห้อง 1 ประสบความสำเร็จ ! เหล่าผู้คุ้มครองต่างตกตะลึง !

“นะ... นี่...”

เมื่อเห็นมือเล็ก ๆ นั้นที่เนียนนุ่มราวกับหยก  นัยน์ตาของราชาปีศาจก็หดแคบลง  ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“มึง...  เกี่ยวของอะไรกับมันกันแน่”

ลั่วซือหานขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะไม่รู้เรื่องว่าอีกฝ่ายพูดเรื่องอะไร

แต่ตอนนี้เรากำลังรบกันอยู่  การเสียสมาธิก็เท่ากับฆ่าตัวตาย

“มึงก็พูดมากไป !”

ฉวยโอกาสที่ราชาปีศาจเผลอ  ลั่วซือหานจึงฝ่ามือซ้ายขึ้นและตบเข้าที่หน้าอกมัน

ปัง ! ! !

พรวด ! ! !

เปลวไฟสีน้ำเงินที่ระเบิดอย่างรุนแรงทำลายซี่โครงของราชาปีศาจไปหลายซี่  ทำให้มันกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

แต่ความเจ็บปวดนี้เองที่ทำให้ราชาปิศาจได้สติกลับคืนมาในทันที

มันหยุดการเซถอยของตัวเองในทันที  พยายามจะดึงดาบใหญ่กลับมา  แต่ด้วยความรีบร้อนจึงทำไม่ได้

ราชาปิศาจตกใจและออกแรงแขนขวาอย่างกะทันหัน  แต่ลั่วซือหานดูเหมือนจะรู้เรื่องนี้และปล่อยมือในทันทีในจังหวะที่มันออกแรงดึง

ในขณะนั้นเอง  ราชาปีศาจก็เสียหลักอีกครั้งซึ่งที่นี้มันจะหงายหลัง

เมื่อเห็นแบบนั้น  ดวงตาของลั่วซือหานก็ฉายแววเฉียบคม  เธอชูมือเล็ก ๆ สีขาวขึ้น  กำหมัดแน่นแล้วซัดเข้าที่หน้าอกของราชาปีศาจอย่างแรง

ปัง ! ! !

เมื่อถูกต่อยเข้าที่หัวใจ  ราชาปิศาจก็กระอักเลือดอีก  แต่ลั่วซือหานไม่ยอมปล่อยมันไปง่าย ๆ เธอสับศอกหัวใจมันซ้ำอีกที

ปัง ! ! !

กร๊อบ !

พรวด ! ! !

ร่างกายของราชาปีศาจสูญเสียการควบคุมในที่สุด  แล้วมันก็หงายหลังล้มลงไป  ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้จิตใจของมันว่างเปล่า

อย่างไรก็ตาม  ในขณะนั้นเองเย่จิ่นชิวและคณะรวม 8 คนก็มาอยู่ตรงหน้าทั้งคู่

จากนั้นภายใต้สีหน้าเรียบเฉย  พวกเธอยกมือหยกขาวที่เหมือนกันขึ้นมาแล้วปล่อยหมัดเท้าเข่าศอก  ฉวยโอกาสตอนที่ราชาปีศาจล้มลงกับพื้นรุ่มสะกรัมกระน้ำซ้ำเติมมันอย่างต่อเนื่อง

ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ! ! !

เสียงหมัดเท้าเข่าศอกที่ดังรัว ๆ ประหนึ่งสายฝนตกใส่ใบกล้วย  ราชาปีศาจรู้สึกว่าหน้าอก  ท้อง  ใบหน้า  หน้าผาก  และขมับของตนถูกราชาอะไรสักอย่างกระทืบซ้ำรัว ๆ

เมื่อเราอ่อนแอ  เราก็จะถูกรังแก

ในเวลาเพียง 10 วินาที  มันเห็นดาวระยิบระยับมึนหัวไปหมด

ในฐานะราชาปีศาจ  มันรู้ดีว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปตัวเองนี่แหละที่จะพินาศเอาในที่สุด

แม้จะยังเวียนหัวและเจ็บปวดอยู่  แต่มันก็ยังระเบิดพลังเลือดลมทั้งหมดในร่างออกมาอย่างฉับพลัน

“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกก ! ! ! อีพวกชั่ววววววววววววว ! ! !”

เปรี้ยะ ๆ ๆ เปรี้ยง ! ! !

พลังโลหิตปราณที่พุ่งพล่านอย่างรุนแรงพร้อมด้วยประกายไฟฟ้าได้พัดเอาพวกเย่จิ่นชิวทั้ง 8 คนกระเด็นไปไกล

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานจึงอยากจะเข้าไปซ้ำให้จบงาน  แต่ราชาปิศาจมันจับจังหวะทัน  มันกระแทกพื้นดันตัวเองให้ถอยออกไปแล้วลุกขึ้นยืนได้เสียก่อน

ทว่าในขณะนั้นมันรู้สึกไม่ค่อยสบาย

เพราะแขนซ้ายคือหักไปแล้ว  แบบใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง  ซี่โครงที่ยังสมบูรณ์อยู่ก็ไม่ครบสักซี่  อวัยวะภายในเสียหายในระดับต่าง ๆ กันไป  และแม้แต่ใบหน้ารวมทั้งหัวก็มีแต่รอยปูดบวมจนเหมือนหัวหมู

เมื่อมองแวบแรก  มันดูไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไปแล้ว

มันกำดาบแน่น  กุมแขนซ้ายไว้  และจ้องมองอย่างเดือดดาลผ่านช่องว่างดวงตาที่ปูดโปน

“หาที่ตาย...  พวกมึงหาที่ตายยยยยยยยยยยยยยยย ! ! !”

“ใต้เท้า ! ! ! ใต้เท้าช่วยข้ารับใช้ด้วย  ใต้เท้า ! ! !”

ทันทีที่มันพูดจบ  เสียงคร่ำครวญของจ้าวปิศาจทั้ง 3 ตัวดังมาจากด้านหลัง

มันรีบหันกลับไปดูโดยไม่รู้ตัวและเห็นจ้าวปิศาจ 3 ตัวเลือดโชกไปทั้งตัว  ใบหน้าหัวหมูที่เหมือนตัวมันเองทุกประการแสดงออกว่าหวาดกลัวสุดขีดขณะที่กำลังโดนไล่ฆ่าอย่างกับหมาขี้เรื้อน

“พวกมันบ้า ! ใต้เท้า ! อีพวกนี้มันบ้ากันหมดแล้ว ! พวกมันเป็นพวกวิกลจริต ! ! !”

ปัง !

เอ๋งงงงงง ! ! !

ต้าติงผู้บัญชาการของจ้าวปิศาจถูกเตะ  และตัวเสือทั้งตัวก็เสียการควบคุมล้มหน้าคว่ำจุ่มลงไปในโคลน

ตอนนั้นเองราชาปีศาจจึงพึ่งสังเกตเห็นว่ามีสาวสวย 9 คนที่ตาแดงก่ำไล่ฆ่ามันอย่างกับคนบ้าอยู่

เมื่อหันมองจ้าวปิศาจอีก 2 ตัวแล้วก็สภาพเหมือนกันทุกประการ

แต่ที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าคือ...

หลังจากไล่ตามทันแล้ว  เหล่าคนบ้าตัวกระเปี๊ยกนั่นก็ระดมหมัดเท้าเข่าศอกซ้ำลงไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

นังบ้าพวกนี้เล่นซ้ำแต่จุดเจ็บทั้งนั้น  บางนางก็บ้ากว่า  เล่นซ้ำเอาแต่จุดอ่อนของเสือตัวผู้จนทำให้จ้าวปิศาจต้องตาเหลือกด้วยความเจ็บปวด

แม่มันสิโว้ย

พวกจิตวิปริตนี่กะทำให้เผ่าปิศาจสูญพันธุ์รึไงวะ

นี่มันฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันชัด ๆ เลยนี่หว่า

ชั่วขณะหนึ่ง  แม้แต่ราชาปิศาจก็ยังเป็นงง

เดิมทีมันคิดว่าลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวก็แข็งแกร่งมากพอแล้ว  และการที่สามารถปราบจ้าวปิศาจได้ก็ผิดปกติมากแล้ว

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกที่เธอพามาด้วยนั้นกลับวิปริตยิ่งกว่า

แต่ในขณะที่ราชาปิศาจกำลังเอ๋ออยู่นั้น  เสียงเย็นชาของลั่วซือหานก็ดังมาจากด้านหลังเธออย่างกะทันหัน

“มองทำไม  เด๋วมึงก็โดน !”

ปัง ! ! !

ราชาปีศาจรู้สึกโดนตีที่ทัดดอกไม้ทำให้มันเสียหลัก  ตอนนี้คือไม่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองมานอนวัดพื้นอีท่าไหน  หรือถูกเตะกระเด็นไปมาได้อย่างไรอีก

มันรู้แค่ว่าทั่วร่างของตนไม่มีส่วนไหนที่ยังดีอยู่เลย  กระดูกหักเส้นเอ็นขาด  และอวัยวะภายในแหลกเหลว

หลังจากเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบ  และเห็นว่าราชาปิศาจหายใจแผ่วเบาแล้ว  ในที่สุดลั่วซือหานก็โบกมือสั่งหยุดการทุบตี

“ว่ามาซิ  ราชาปิศาจอย่างมึงเข้ามาที่นี่ได้ไง”

ราชาปีศาจกระอักเลือดเต็มปาก  ตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงเยาะเย้ยโดยไม่ตอบอะไรเลย

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานก็ไม่ได้โกรธ  เธอเหยียบลงบนหน้าอกที่ซูบผอมของมันแล้วโน้มตัวลงมามองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“มึงมาที่นี่มีจุดประสงค์อะไร ?”

“เหอะ ๆ……”

“ช่วงนี้เผ่าปีศาจกะลังทำไรอยู่”

“เหอะ ๆ……”

เมื่อรู้ว่าตนเองต้องตาย  ราชาปิศาจก็เปรียบเสมือนหมูตายที่ไม่กลัวน้ำเดือดจริง ๆ

ลั่วซือหานเอียงคอเล็กน้อย  จากนั้นก็โน้มตัวลงมาและใช้มือเล็ก ๆ ของเธอบีบไหล่มันเบา ๆ...

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ! ! !”

ราชาปีศาจคิดว่าตนเองกำลังจะตาย  แต่ใครจะรู้ว่าตัวมันเองยังสามารถแหกปากเพราะความเจ็บปวดได้อีก

ลั่วซือหานบีบไหล่มัน 3 ครั้งติด  แต่มันก็ไม่ยอมตอบอยู่ดี

“เหอะ ๆ...  เก่งนักก็ฆ่าก็ฆ่ากูเลย ! อยากได้ข้อมูลจากกู ? มึงก็ไร้เดียงสาเกิ๊นอีเด็กเวร !”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง  ราชาปิศาจผู้ซึ่งตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออันน้อยนิดอย่างสบาย ๆ กลับชะงักไปหลังจากพูดคำเหล่านั้นจบ

ไม่รู้เพราะอะไรจู่ ๆ มันก็เกิดสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

เดี๋ยว ?

ไม่สิ !

นังเด็กนี่กับไอ้หมอนั่นมี...

แควก !

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ! ! !”

ก่อนที่ราชาปิศาจจะคิดจบ  แขนซ้ายมันก็ถูกลั่วซือหานดึงขาด

เมื่อแขนขาดออกจากตัวแล้วมันจะกลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมคือขาของเสือทันที

ลั่วซือหานเช็ดเลือดออกจากแก้มเบา ๆ ยกขาเสือขึ้นมาดมแล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ถึงพลังวิญญาณจะน้อย  แต่ก็พอรับได้”

ทันทีที่ลั่วซือหานพูดจบหัวใจของราชาปีศาจก็เต้นแรงขึ้น  นัยน์ตาของมันหดวูบลงทันที

เอาจริงเหรอวะ !

ก่อนที่ลั่วซือหานจะทันได้พูดอะไร  เหยาจื่อซวนก็รีบหยิบเตาย่าง  ถ่าน  และขี้ใต้ออกมาจากถุงเก็บของ  ตั้งเตา  จุดไฟ

จากนั้นเธอก็หยิบโต๊ะเล็ก ๆ ออกมา  ตามด้วยขวดและกระปุกที่บรรจุเมล็ดยี่หร่า  ผงยี่หร่า  พริกป่นหยาบ  พริกป่นละเอียด  เกลือ  น้ำซุปไก่  งา  ฯลฯ  ออกมา  แล้วรับขาเสือจากมือของลั่วซือหาน

ขณะที่ถ่านลุกไหม้เป็นสีแดงฉาน  สาว ๆ คนอื่น ๆ ที่ฆ่าจ้าวปิศาจเสร็จแล้วก็มาเข้าแถวกันเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่รอบ ๆ ตัวมันแล้วจ้องเขม็งมา

ราชาปิศาจคงคิดว่าการพบกับราชานรกนั้นก็ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเหมือนตอนนี้เลย

เหี้ย...  พวกเหี้ยนี่กับกู  ใครกันแน่ที่เป็นปิศาจ

เปลือกตาของราชาปีศาจกระตุกและหนาวสั่นไปทั้งตัว

มันไม่กลัวความตาย  แต่ถ้าต้องตายบนเตาย่าง  มันคงเป็นหนึ่งในปีศาจกลุ่มแรก ๆ ที่ได้ตายแบบนี้  จริงไหม

“จะถามเป็นครั้งสุดท้าย  ถ้ามึงตอบก็ได้ตายเร็วสบายแฮ”

ลั่วซือหานกล่าวด้วยดวงตาที่เย็นชาและหรี่ลง

“แต่ถ้าไม่ตอบ  กูรับประกันได้เลยว่าต่อให้มึงเหลือแค่หัว  กูก็จะบังคับให้มึงมีชีวิต”

ราชาปิศาจกัดฟันแน่น  แววตาที่จ้องเขม็งใส่ลั่วซือหานเต็มไปด้วยความเกลียดชังราวกับอยากจะกลืนเธอลงท้องไปทั้งเป็น

...

ในขณะนี้เอง

คนแก่ทั้ง 4 ที่เฝ้าดูอยู่บนต้นไม้ต่างเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด  และตอนนี้ต่างก็ตกตะลึงและพูดอะไรกันไม่ออกเลย

ทั้ง 4 พึ่งได้สติเมื่อเห็นราชาปีศาจซึ่งถูกสาว ๆ ล้อมรอบได้สิ้นสติไปโดยสิ้นเชิง

“นะ...  นี่...  จบแล้วเหรอ ?”

คนแก่คนหนึ่งตัวสั่นเทา  หน้าซีดเผือดไปหมด

เขาอุทานด้วยความตกใจ

“มหาปรมาจารย์ยุทธ์...  ยัยหนูนั่นเป็นมหาปรมาจารย์ยุทธ์เหรอ ? !”

“พึ่งเรียนได้แค่เดือนเดียว...  ก็เลื่อนขั้นเป็นมหาปรมาจารย์ยุทธ์แล้วเหรอเนี่ย ? ! ?”

“นี่มันความเร็วการฝึกฝนอะไรกัน ? ? ?”