บทที่ 50 : ผู้คุ้มครองตาย ! บ้าไปแล้ว !

คนแก่เหล่านั้นบ้าไปแล้ว  คราวนี้คือบ้าไปโดยสิ้นเชิง

เพราะพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ  แต่ในสมัยนั้นพวกเขาคืออัจฉริยะชั้นยอด  ติดอันดับหัวกะทิในรุ่นของทั้งประเทศหลง

แม้กระทั่งตอนนี้พวกเขาทั้งหมดก็ยังดำรงตำแหน่งที่ได้รับการเคารพนับถือในตระกูลของตน  มิฉะนั้นแล้วจะมากลายเป็นผู้คุ้มครองได้อย่างไรกันล่ะ

ดังนั้นเมื่อพูดถึงความรู้  มุมมอง  และความเข้าใจเกี่ยวกับการฝึกฝน  พวกเขาต้องพิจารณาแง่มุมเหล่านี้ด้วย

ในกับประเทศหลงอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้แท้จริงแล้วมีไม่กี่คนหรอกที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขา

แต่ด้วยเหตุนี้เอง  พวกเขาจึงรู้ดีว่าการเลื่อนขั้นจากขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวไปสู่ขอบเขตมหาปรมาจารย์ยุทธ์ในเวลาแค่เดือนเดียวนั้นเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อขนาดไหน

ไม่  นี่ไม่ใช่แค่เรื่องน่าเหลือเชื่อ  แต่มันไร้สาระสิ้นดี ! มันเป็นเรื่องที่น่าขันที่สุดเท่าที่เคยมีมา !

ทว่าข้อเท็จจริงก็ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

แล้วจะไม่ให้บ้าได้ยังไงอีก

มันก็เหมือนกับศรัทธาของนักคณิตศาสตร์ล่มสลายลงเมื่อกฎฟิสิกส์จบลงนั่นแหละ

สิ่งนี้พลิกผันความเข้าใจเกี่ยวกับการฝึกฝนของพวกเขาไปโดยสิ้นเชิง

“นี่มัน...  เป็นไปได้ยังไง ? นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน ? ? ?”

“เลื่อนขั้นเป็นมหาปรมาจารย์ยุทธ์ภายในหนึ่งเดือน—พรสวรรค์แบบนี้ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะธรรมดา ๆ แล้ว !”

“เสนาบดีซู  เสนาบดีฉิน  พวกท่านช่วยอธิบายเรื่องนี้ให้พวกเราฟังหน่อยเถอะ ! ว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ? ?”

คนแก่อีก 2 คนกุมหัวพร้อมสีหน้าแบบว่ากูขอบ้าแป๊บ  แต่เมื่อเห็นอีก 2 คนที่ไม่พูดไม่จาอะไรเลยก็ได้แต่อึ้ง

“เสนาบดีซู ? เสนาบดีฉิน ? ยังอยู่มั้ยเนี่ย ?”

เสนาบดีฉินส่ายหัว  จากนั้นก็หันไปมองเสนาบดีซูด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เฮีย...  ตะกี๊นังหนูซือหานนั่นใช้...  ใช้วิชาลับของตระกูลซู  วิชาหัตถ์หยกขาวใช่มั้ย”

เสนาบดีซูกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก  ใบหน้าแข็งทื่อและสั่นเทาขณะพูด

“นั่น  นั่นไม่ใช่หัตถ์หยกขาว...  หัตถ์หยกขาวมันแค่ทำให้มือขาวเหมือนหยก  แล้วมันก็เพิ่มแค่ความสามารถในการป้องกันเท่านั้น”

“แต่สิ่งที่ยัยหนูพวกนั้นใช้คือเปลี่ยนทั้งมือให้กลายเป็นหยก  นี่มันต่างกันคนละเรื่องเลย...”

“ไม่นะ  นี่มันแย่แล้วทุกคน...”

เมื่อเห็นว่าหน้าผากของเสนาบดีซูเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นที่ไหลลงมาตามแก้มและปกเสื้อ  แต่เขากลับไม่กล้าขยับ  เสนาบดีฉินจึงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“เฮีย  มะ...  ไม่เป็นไรใช่มั้ย”

เสนาบดีซูค่อย ๆ หันหน้ามามองด้วยริมฝีปากซีดเผือดเพราะความหวาดกลัว

“พวกเธอ...  พวกเธอไม่ได้ใช้หัตถ์หยก...  พวกเธอใช้หัตถ์แยก...”

หลังจากพูดยังไม่ทันจบเสนาบดีซูก็แทบจะร้องไห้โฮ

“เหี้ยแล้วไง  กูไม่น่ามาเพราะอยากรู้อยากเห็นเล้ย  ก่อเรื่องยุ่งตายห่าแล้วมั้ยล่า...”

“เร็ว ๆ ๆ ! รีบวิ่ง ๆ !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นคนแก่ทั้ง 3 ที่เหลือก็ลืมบ้าและทำหน้างงเต้ก

“เกิดอะไรขึ้นเสนาบดีซู  ทำไมกระวนกระวายแบบนี้  หัตถ์แยกอะไรนั่นมันอะไรกัน”

“พอ ๆ ๆ หยุดถามเลย ! ตอนนี้พาผมออกจากที่นี่ด่วน  พวกเราต้องรีบหนีก่อน !”

เสนาบดีฉินตกใจ  และโดยไม่รู้ตัวก็ได้ประคองเสนาบดีซูที่กำลังจะล้มพร้อมทั้งถามด้วยความงุนงง

“ไม่ใช่สิเฮีย  ทำไมต้องให้เราพาไปล่ะ  อยากไปก็ไปเองเลยสิ”

“ไม่ไหว  ขาตะคริวแดก  เดินไม่ได้แล้ว...”

ทั้ง 3 คนต่างอึ้งกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

“ไม่เอาสิเฮีย  ทำไรอยู่...”

“หวัดดีทุกทั่น ~”

ทันใดนั้นเอง  น้ำเสียงเยาะเย้ยแปลก ๆ ก็ดังขึ้นในหูของพวกเขาทำให้ทั้ง 4 คนสะดุ้งโหยง

แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกกดดันที่ยากจะบรรยายซึ่งทำให้หนังหัวเสียวแปล๊บไปหมดที่มาพร้อมกัน

“ใคร ? ! ตะกี๊ใครพูด”

“หาดูสิ”

หลังจากที่พูดจาไร้สาระอีกครั้ง  พวกคนแก่ที่ยังไม่เจอใครแถวนี้ก็ตั้งสติกลับมาสู่โลกความเป็นจริงโดยด่วน

“ส่งเสียงพันลี้ ? นี่ใช่ส่งเสียงพันลี้จริงเหรอเนี่ย ? ? ?”

เมื่อเห็นว่าทั้ง 3 คนกำลังจะพูด  เสนาบดีซูผู้หวาดกลัวจะตายอยู่แล้วจึงรีบห้ามปรามและโค้งคำนับโดยไม่สนใจความรู้สึกเสียวแปล๊บที่หนังหัวเลย

“ผู้...น้อย  คา...  ระ...  วะ...  ผู้อาวุโส !”

“เราจะรีบไปเดี๋ยวนี้  เดี๋ยวนี้เลยครับ !”

เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงตอบกลับ  เฮียซูซึ่งรู้สึกว่าคุณทวดกำลังเรียกหาอยู่ก็คิดได้เร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

“ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ  พวกผมไม่เห็นอะไรเลยครับ  และเราจะไม่ยอมให้ใครพูดถึงเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว  พวกเราจะกลับบ้านไปเก็บตัวเงียบ ๆ ตอนนี้เลย  เว้นแต่ว่าตระกูลเราจะเผชิญกับวิกฤตความเป็นความตายพวกเราจะไม่มีวันออกมาจากที่กักตนอีกเลยในชาตินี้ !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทั้ง 3 คนก็ตกใจสุดขีด  ถ้าพวกเขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นอีกก็ไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่จนอายุปูนนี้แล้วล่ะ

เมื่อเห็นเสนาบดีซูเหงื่อท่วมตัวหัวใจของพวกเขาก็ยิ่งปั่นป่วน

คราวนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไร  โชคดีที่เสียงนั้นดูเหมือนจะไม่ต้องการทำอะไร  และในไม่ช้ามันก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ก็ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก  ไปกินไปดื่มตามใจชอบนั่นแหละ  ชีวิตคือการสนุกสนานนะ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นเสนาบดีซูจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ตามที่ท่านสั่งครับ”

เมื่อรู้สึกว่าสายตาที่น่ากลัวนั่นหายไปแล้ว  หัวใจของเสนาบดีซูก็เต้นแรงขึ้นทันที  เขารีบคว้าแขนของเสนาบดีฉินพลางร้องออกมาด้วยความตกใจ

“ไม่ต้องพูด ! เร็วเข้า  ไปกันเถอะ !”

ในเวลานี้  อีก 3 คนจะกล้าพูดอะไรอีก  พวกเขาหน้าซีดเผือดรีบช่วยพยุงเสนาบดีซูแล้วก็หายตัวไปจากที่นั่นทันที

...

บนต้นไม้อีกต้นหนึ่ง

อาจารย์หูเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

นอกจากนี้  เขายังชื่นชอบผงพริกยี่หร่าเป็นอย่างมากอีกด้วย

แต่หลังจากเป็นอาจารย์มานานหลายปี  ครั้งนี้เขาได้เปิดหูเปิดตาโดยแท้จริง

“ฆะ...  ฆ่าเรียบเลยเหรอ ?”

“แม้แต่ราชาปิศาจก็ตายแล้วเหรอ”

“และระดับการฝึกฝนของพวกเธอ...”

อาจารย์หูมองด้วยความตกใจ  ปากเดี๋ยวอ้าเดี๋ยวหุบแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร

ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงบรรพชนยุทธ์ก็ตาม  แต่เขาก็สามารถรับรู้ถึงความผันผวนของโลหิตปราณที่แผ่ออกมาจากพวกลั่วซือหานได้อย่างชัดเจน

มหาปรมาจารย์ยุทธ์ !

ขอบเขตมหาปรมาจารย์ยุทธ์ทุกคนเลยเร้อออออออ !

เนื่องจากตัวเองยังเป็นเพียงแค่ขอบเขตบรรพชนยุทธ์เอง  แล้วเรื่องนี้จะไม่ทำให้เขาตกใจได้อย่างไร

เด็กที่พึ่งพลังตื่นได้เพียง 2 เดือนกลับมีระดับการฝึกฝนสูงเกือบเท่าตัวเองที่อายุ 40 ปี  นี่มันโกหกหลอกลวงกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือ

“ไม่แปลกใจเลยที่พวกเธอไม่กลัว  กับระดับการฝึกฝนขนาดนี้พวกเธอย่อมมีเหตุให้ภาคภูมิใจอยู่แล้ว”

“ยิ่งไปกว่านั้น  เป็นกลยุทธ์ที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง  และระเบียบวินัยที่เข้มงวดยังเป็นเครื่องรับประกันว่าพลังรบจะเพิ่มขึ้นอย่างมกา  ดูเหมือน  ตัวอาจารย์จะไม่...”

“! ! !”

“ใคร ? !”

ก่อนที่อาจารย์หูจะพูดจบก็มีคนมาตบไหล่เบา ๆ

เขาตกใจมากจนเกือบล้ม

โชคดีที่มือใหญ่ข้างหนึ่งช่วยประคองหลังไว้จึงช่วยหลีกเลี่ยงเหตุการณ์น่าอายได้

อย่างไรก็ตาม  เมื่อเขาหันหน้าไปและว่าคนที่นั่งย่อตัวอยู่ข้าง ๆ ซึ่งตบไหล่ตนนั้นเป็นเด็กหนุ่มน่าตาดีคนหนึ่งดวงตาของเขาก็หรี่ลงทันที

“คุณ……”

แม้ว่าเขาจะตกใจกับฝีมือของพวกลั่วซือหานอยู่ก็ตาม  แต่เขาก็เป็นถึงขอบเขตบรรพชนยุทธ์  การที่ใครบางคนสามารถเข้าใกล้เขาได้โดยที่ตนไม่รู้ย่อมแสดงว่าระดับการฝึกฝนของคน ๆ นั้นต้องสูงกว่าราชันยุทธ์

ใครจะรู้  อีกฝ่ายอาจเป็นจอมยุทธ์ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์ก็เป็นได้ !

แล้วเขาจะไม่รู้สึกตกใจได้อย่างไรที่คนอายุน้อยขนาดนี้กลับมีความรู้ความสามารถมากมายขนาดนี้

“ใจเย็น ๆ”

เด็กหนุ่มตบไหล่เขาอีกครั้งพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณที่ปกป้องพวกเธอนะ”

อาจารย์หูรู้สึกตกใจเล็กน้อย  แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใครก็เลยผ่อนคลายลง

“เอ่อ...  ไม่เป็นไรครับ  ผมแค่...  เอ่อ...  เป็นห่วงว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นกับอัจฉริยะเหล่านี้น่ะ”

“แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...  ผมจะคิดมากไป”

อาจารย์หูรู้สึกเขินเล็กน้อย

“ไม่หรอก  ผมก็ยังรู้สึกขอบคุณคุณมากอยู่ดี  สมัยนี้หาอาจารย์ดี ๆ แบบคุณได้ยากแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินคำชมอาจารย์หูก็รู้สึกเขินเล็กน้อย

ที่สำคัญคือการได้รับการยกย่องจากคนหนุ่มแบบนี้กลับรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นอาจารย์หูเกาหัว  เด็กหนุ่มจึงหัวเราะเบา ๆ แล้วมองสำรวจเขา

“ดูเหมือนคุณจะติดอยู่ขอบเขตบรรพชนยุทธ์เก้าดาวมาได้สิบปีแล้วสินะ”

ขณะที่เขาพูดมือก็เบา ๆ เอาผลไม้สีฟ้าออกมายัดใส่มือให้

“ของนี่ช่วยคุณทะลวงคอขวดได้  ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยคุ้มครองนะ”

เมื่ออาจารย์หูมองผลไม้ในมือสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

“นะ...  นี่มันสมุนไพรระดับปราชญ์  ผลกล้วยไม้ใยเหรอ ? ? ?”

“เดี๋ยวก่อน ๆ ? !”

อาจารย์หูรีบกระโดดลงจากต้นไม้และมองไปยังเด็กชายที่กำลังจะจากไปด้วยความกังวลใจ

“ผมรับสมบัติชิ้นนี้ไม่ได้ ! คุณควรเอาไว้ใช้เอง !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นเด็กหนุ่มจึงโบกมือไปด้านหลังแล้วพูดว่า...

“ไม่ต้องหรอก  คุณเอาไปใช้แล้วขยันฝึกเถอะ  หวังว่าในอนาคตคุณจะบ่มเพาะนักศึกษาที่ยอดเยี่ยมอีกหลาย ๆ คนนะ”

เปลือกตาของอาจารย์หูกระตุกเบา ๆ เขาดีใจเป็นอย่างยิ่ง

ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าการทำหน้าที่อาจารย์ธรรมดา ๆ แบบนี้จะนำไปสู่โอกาสอันน่าทึ่งเช่นนี้ได้ด้วย

อย่างไรก็ตาม  เขาไม่ใช่คนโง่  เขารู้ว่าการมาเยี่ยมของเด็กหนุ่มไม่ได้มีจุดประสงค์เพียงเพื่อให้ของกับตนเท่านั้น

คิดถึงเรื่องนี้แล้วก็พลันนึกอะไรบางอย่างออก

“เอ่อ...  คุณไม่ต้องห่วงนะ  วันนี้ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น  แล้วก็จะไม่พูดอะไรด้วย !”

ช่างเถอะ

เด็กหนุ่มโบกมืออีกครั้ง

และเขาเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปก้าวเดียว  ร่างก็หายวับไปอยู่อีกหลายสิบเมตรข้างหน้าแล้ว

2 ก้าวต่อมาร่างของเขาก็หายไปจากสายตาสร้างความประหลาดใจให้แก่อาจารย์หูเป็นอย่างยิ่ง