บทที่ 48 : เหล่าพี่น้องผนึกกำลัง ! สู้กับราชาปีศาจ ! สร้างความตกตะลึงแก่เผ่าปีศาจ !

ณ  ขณะนี้

ชายวัยกลางคนในชุดสีขาวที่มีลวดลายสายฟ้าค่อย ๆ ปรากฏตัวออกมาจากด้านหลังของจ้าวปิศาจ

สีหน้าดูเคร่งขรึม  แต่ปากกลับยิ้มแย้ม  ราวกับว่าทุกย่างก้าวที่เดินนั้นสอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจของทุกคนที่อยู่  ณ  ที่นั้น

ถ้าสังเกตดี ๆ แม้แต่บรรยากาศรอบตัวมันก็ยังดูเหมือนจะบิดเบี้ยว

นับตั้งแต่วินาทีที่มันปรากฏตัวก็ได้สร้างแรงกดดันอย่างมหาศาลให้กับพวกลั่วซือหาน

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานจึงเอียงคอเล็กน้อยและพูดอย่างใจเย็นว่า

“แปลงร่างงั้นเหรอ ? ราชาปีศาจสินะ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นรอยยิ้มของชายวัยกลางคนก็ยิ่งกว้างขึ้น

“สายตาเจ้าช่างดีเยี่ยม  ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าจะทรงพลังขนาดทำลายกองทัพปิศาจข้าได้จนเกลี้ยงขนาดนี้”

เมื่อเห็นแบบนั้นจ้าวปิศาจทั้ง 3 จึงละทิ้งความโกรธและรีบก้มลงกราบตัวสั่นงันงก

“ข้ารับใช้ถวายบังคมใต้เท้าราชาปิศาจ !”

“กองขยะไร้ประโยชน์”

ราชาปีศาจเหลือบมองเหล่าจ้าวปิศาจอย่างไม่แยแส  จากนั้นก็หันไปมองลั่วซือหานแล้วยิ้ม

“แม่หนูน้อย  เจ้าเก่งมากเลยนะ  นอกจากเจ้าหมอนั่นเมื่อหกปีก่อนแล้ว  เจ้าเป็นคนที่สองเลยที่ทำให้เปิ่นหวางต้องมองด้วยสายตาใหม่”

“อืม...  ต้องบอกว่า  เจ้าดูคล้ายมันผู้นั้นอยู่บ้างล่ะนะ”

“เพราะงั้น……”

ราชาปีศาจเปลี่ยนน้ำเสียง  รอยยิ้มจางหายไปขณะที่พูดเสียงเบา ๆ

“มึง...  ตัดสินใจได้ยังว่าจะอยากตายยังไง !”

เมื่อเผ่าปีศาจบรรลุถึงขอบเขตราชาแล้ว  พวกมันจะเข้าขอบเขตที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง

นี่คือเส้นแบ่ง  เป็นช่องว่างที่ไม่อาจเชื่อมต่อติดได้ด้วยจำนวนคนเพียงอย่างเดียว

ดังนั้นถึงแม้กองทัพของมันจะพ่ายแพ้ไปแล้ว  และกำลังของมันก็เหลือน้อยกว่าครึ่งของช่วงพีกสุด  แต่มันก็ไม่ต้องกลัวอะไร  ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลัวแพ้

อีกด้าน  ลั่วซือหานมาที่นี่ก็เพื่อฆ่ามัน  และการที่มันออกมาเองแบบนี้ก็ช่วยประหยัดเวลาและความยุ่งยากไปได้มาก

“อยากฆ่ากู ? งั้นมาดูกันว่ามึงมีปัญญามั้ย”

หลังจากถูกเฉินมู่ทรมานมา 1 เดือนเต็ม  ตัวเธอเองก็ดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าตัวเองคือจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดที่แท้ทรู

ต่อหน้าเฉินมู่แล้วเธอไม่สามารถเชิดหน้าชูตาใด ๆ ได้เลย  แต่ก็นั่นไม่ได้หมายความว่าความภาคภูมิใจของเธอจะดับสูญไป  หรือความเย่อหยิ่งทรนงของเธอจะหายไปจากโลกนี้

แม้ว่าพลังของทั้งสองขอบเขตจะแตกต่างกันอย่างมากก็ตามที  แต่เธอก็ไม่แสดงความหวาดกลัวใด ๆ ตรงกันข้ามเธอกลับกระตือรือร้นที่จะลองของ

เพราะนี่จะเป็นบททดสอบความแข็งแกร่งของตนอย่างแท้จริง

ในชาติก่อน  เธอหยิ่งผยองและไร้ประสบการณ์  และราชาปิศาจตัวนี้ก็ถูกผู้คุ้มครองของเธอฆ่าไป

แต่ในชาตินี้  เธอจะพิสูจน์ให้เห็นว่าตนก็ไม่ได้ด้อยกว่าใครเลย

นอกจากนี้เรายังต้อง...  ฆ่าไอ้ปิศาจนี่ซะและไปตบหน้าไอ้เหี้ยเฉินมู่ด้วย !

ประกายแสงวาบขึ้นในดวงตาของลั่วซือหาน  พลังต่อสู้ของเธอเริ่มพลุ่งพล่านไปพร้อมกับโลหิตปราณ

ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องไปยังราชาปีศาจและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“สามทีมปิดล้อมและเข้าตี ! หนึ่งทีมบุกทะลวง !”

“แยกย้าย !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทุกคนก็รีบขยายค่างกลศึกรูปเพชรออกไปอีกครึ่ง

เมื่อเห็นแบบนั้น  ลั่วซือหานจึงกำหมัดแน่นและตะโกนออกมา

“เข้าตีสามทาง ! ฆ่า !”

“ฆ่า ! ! !”

เมื่อพวกสาว ๆ ตะโกนด้วยความโกรธพร้อมกัน  โลหิตปราณของพวกเธอก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน

พลังการต่อสู้ที่ถูกเก็บกดไว้แต่เดิมนั้นบัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่แล้ว

มันเปรียบเสมือนเสือที่ลงมาจากภูเขา  ด้วยพละกำลังที่สามารถกลืนกินภูผาวารีได้  มีข้อได้เปรียบในการรบด้วยเจตจำนงที่แข็งแกร่ง  และจิตใจที่ไม่ย่อท้อในการก้าวไปข้างหน้า

แม้แต่ราชาปิศาจก็ยังอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนั้น

“ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามึงกับมันเกี่ยวไรกัน  แต่แค่มึงคล้ายมันเพียงแค่เล็กน้อยก็พอให้กูไม่ปล่อยให้มึงมีชีวิตรอดกลับไปได้แล้ว !”

“ยิ่งไม่ต้องพูดถึง...  การบรรลุถึงขอบเขตมหาปรมาจารย์ยุทธ์หลังพลังตื่นแค่สองเดือนอีก  มนุษย์อัจฉริยะแบบนี้ไม่อนุญาตให้มีชีวิตอยู่ต่อเด็ดขาด !”

เมื่อเห็นลั่วซือหานนำทัพบุกเหมือนลูกปืนใหญ่  จึงเป็นธรรมดาที่เธอจะเข้าปะทะก่อนใคร

สีหน้าของราชาปีศาจเปลี่ยนไปอีกครั้ง  มันกำหมัดขึ้นมาเตรียมต่อยลั่วซือหาน

“พยัคฆ์คำรามภูผาพงไพร !”

“โฮกกกกกกกกกก ! ! !”

ในขณะที่ราชาปิศาจออกหมัด  พวกจ้าวปิศาจยังไม่ทันตั้งตัว  พลังหมัดของมันมหาศาลมากจนลั่วซือหานรู้สึกเจ็บแปลบที่แก้มจากระยะห่าง 3 เมตร

อย่างไรก็ตาม  นี่ก็ไม่ได้ทำให้เธอท้อแท้เลยแม้แต่น้อย  ตรงกันข้ามมันกลับทำให้เธอตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น

“ฝ่ามือเพลิง ! ! !”

ลั่วซือหานรวบรวมพลังโลหิตปราณทั้งหมดในร่างกายไปที่ฝ่ามือขวา  และเปลวไฟสีขาวอมฟ้าก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือนั้น

สู้กับราชาปิศาจมีแต่ต้องทุ่มสุดตัวเท่านั้น !

พรึบ ๆ ๆ ๆ ! ! !

เปลวไฟสีน้ำเงินราวกับเหล็กที่ร้อนจัดแล้วจุ่มลงในน้ำ  พุ่งขึ้นสามจุดก่อนจะหดลงอย่างฉับพลันหกจุด

ทันทีที่หมัดมายาหัวเสือของราชาปีศาจมาถึงฝ่ามือก็ตบสวนอย่างแรง

ปัง ! ! !

เสียงระเบิดจากการปะทะกันของทั้งคู่รุนแรงมาก  เปลวไฟก็กระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

แต่ราชาปิศาจถอยหลังไปเพียงก้าวเดียว  ในขณะที่ลั่วซือหานถอยหลังไปถึง 5 ก้าวเต็ม ๆ

เมื่อเห็นแบบนั้นใบหน้าของราชาปีศาจก็มืดมนลง  และมันก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้งโดยไม่พูดอะไรอีก

ดูเหมือนว่าลั่วซือหานจะพ่ายแพ้อย่างยับเยิน  แต่ราชาปิศาจก็รู้ว่าพลังของนักเด็กนี่มันเหนือชั้นเกินไปแล้ว

ที่สำคัญคือต้องเข้าใจว่าทั้งคู่ระดับการฝึกฝนที่ห่างกัน 2 ขอบเขตใหญ่คืออยู่คนละโลกกันโดยสิ้นเชิง  การที่เธอโดนหมัดนั่นแล้วไม่ตายก็บ่งบอกอะไรได้หลายอย่างแล้ว

แล้วราชาปิศาจจะกล้าประมาทได้อย่างไร  หลังจากลองเชิงกันครั้งหนึ่งแล้วก็เลือกที่จะทุ่มสุดตัวทันที

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานจึงทรงตัวด้วยความช่วยเหลือของเย่จิ่นชิว  แล้วก็ก้าวขึ้นหน้าด้วยวิชาย่างก้าวสวรรค์

เย่จิ่นชิว  จ้าวหลินซี  รวม 8 คนก็ไม่ยอมแพ้  หลังจากปรับค่ายกลศึกอย่างชาญฉลาดแล้ว  พวกเธอก็ตามลั่วซือหานไปเผชิญหน้ากับความท้าทาย

แล้วอีก 3 ทีมล่ะ ?

ไม่แม้แต่จะเหลียวมองลั่วซือหาน  พวกเธอทั้งหมดพุ่งผ่านจาก 2 ด้านมุ่งหน้าตรงไปยังจ้าวปิศาจ 3 ตัว

ถ้าคนอื่นเห็นแบบนี้คงคิดว่าอีก 3 ทีมนั้นช่างไร้มนุษยธรรมเพราะไม่เห็นจะสนใจหัวหน้าห้องเลย

ทว่าในสายตาของราชาปิศาจ  มันเห็นแบบนั้นก็ยิ่งแสดงเจตจำนงชัดแจ้งว่าจะต้องฆ่าลั่วซือหานให้จงได้

เพราะมันเคยเห็นทหารที่สงบและเชื่อฟังโดยสมบูรณ์แบบเช่นนี้แค่ในหมู่ผู้ใต้บังคับบัญชาของไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นเท่านั้น

นี่คือหน่ออ่อนของกองทัพไร้เทียมทาน ! เมื่อนังเด็กเวรพวกนี้เติบโตขึ้นจะต้องกลายเป็นภัยคุกคามอันดับหนึ่งต่อเผ่าปีศาจอย่างแน่นอน !

ยิ่งคิดได้ดวงตาของราชาปีศาจยิ่งแดงก่ำ  ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า  สายฟ้าแลบวาบรอบแขนขณะที่พุ่งเข้าใส่ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิว

“หมัดพยัคฆ์สายฟ้า ! ! !”

เปรี๊ยะ ๆ ๆ ๆ ! ! !

ลำแสงสายฟ้าหนาทึบสองลำพุ่งออกมาแล้วเปลี่ยนร่างเป็นหัวเสือ 2 หัว  จากนั้นก็คำรามขณะพุ่งตรงไปยังใบหน้าของทั้ง 2 สาว

เมื่อเห็นแบบนั้นเลือดของพวกเธอยิ่งเดือดพล่านเข้าไปใหญ่  คนหนึ่งเดือดดาลแบบไฟผา  อีกคนหนึ่งเดือดดาลแบบน้ำแข็งปะทุ  และพวกเธอก็ออกหมัดต่อยสวนไปพร้อมกัน

“หมัดแปดสุดขั้วถล่มสวรรค์ !”

ปัง ! ! !

ทั้งคู่ตะโกนและแลกหมัดกันก่อนจะถอยห่างออกไปหลายก้าว

แต่คราวนี้ลั่วซือหานจะไม่เปิดโอกาสให้ราชาปิศาจได้ตั้งตัว

อย่าลืมว่าคู่ต่อสู้ไม่ได้มีแค่ลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวเท่านั้น  แต่ยังมีพวกจ้าวหลินซีและพวกซูเสี่ยวเถาซึ่งรวมทั้งหมดเจ็ดคน !

ขณะที่ทั้งคู่ถอยอย่างควบคุมไม่ได้  สาว ๆ ทั้งเจ็ดจึงฉวยโอกาสจากจังหวะกำลังเซของราชาปิศาจ  ปลดปล่อยพลังของหมัดแปดสุดขั้วถล่มสวรรค์อัดใส่มันเต็มแรง

เมื่อเห็นหมัดหลากสีพุ่งเข้ามาหา  สีหน้าของราชาปีศาจก็เปลี่ยนไป  มันไม่สนร่างกายที่ยังตั้งตัวไม่ติดและรีบยกแขนขึ้นมากัน

ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ! ! !

เสียงกำหมัดหนัก ๆ ดังขึ้นรัว ๆ ราวกับฝนตกกระทบใบกล้วย  ส่งราชาปิศาจให้ต้องเซถอยหลังไปอีกหลายก้าว

ยิ่งไปกว่านั้น  คณะทั้ง 7 ของจ้าวหลินซีก็ยังฉลาดมาก  พวกเธอถอยหนีทันทีที่ยั่วยุเสร็จทำให้ราชาปิศาจไม่มีโอกาสตีโต้

เพราะพวกเธอรู้ดีว่าตนเองอยู่แค่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์เท่านั้น  ถึงแม้ร่างกายจะผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงเพียงใดก็ยังคงได้รับบาดเจ็บหากถูกราชาปิศาจตบหน้าแค่ 2 ที

ดังนั้นพวกเธอจึงใช้วิธีตอดแล้วหนี  ซึ่งทำให้ลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวมีโอกาสบุกเข้ามาอีกครั้งได้สะดวกสบาย

“เตรียมตัวตายซะ !”

ทั้งคู่ดูบ้าคลั่ง  ดวงตาราวกับออยากจะกินคนทั้งเป็น  ฉวยโอกาสในจังหวะที่ราชาปีศาจเซถอย  พวกเธอได้ยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาและตะปบไปที่อุ้งตีนเสือ

“ถอดกระดูก !”

“กร๊อบ !”

เสียงกระดูกหลุดดังสนั่นขึ้นมาทันทีทำให้ราชาปิศาจเหงื่อแตกพลั่กด้วยความเจ็บปวด

มันกัดฟันแทบแตกไม่ให้แหกปากออกมา  แต่เมื่อยกอุ้งตีนใหญ่ ๆ นั่นขึ้นมาตบกลับต้องอึ้งเพราะตบโดนแต่อากาศ

เพราะในขณะนั้นสองสาวได้ใช้แรงส่งพลิกตัวขึ้นไปกลางอากาศ  จากนั้นก็เหยียดแขนของราชาปีศาจออก  ใช้มือที่จับข้อมือของมันช่วยในการหมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว  แล้วสะบัดขาเตะเข้าเต็ม ๆ หน้ามันอย่างแรง

ปัง ! ! !

พรวด ! ! !

ราชาปีศาจรู้สึกราวกับว่าแก้มของตนถูกราชาสักคนทุบตี  ขณะที่หน้าของมันสะบัดเงยขึ้นอย่างไม่อาจหยุด  ปากของมันก็กระอักเอาฟันเปื้อนเลือดหลายซี่ออกมา

ทว่าเรื่องไม่ได้จบแค่นั้น  อย่าลืมว่าสองสาวยังคงจับข้อมือของมันไว้แน่น  เมื่อเห็นมันเซถอยไปอีกและกลับมาอยู่ท่าเดิม  พวกเธอก็สะบัดมือทำให้ข้อต่อแขนทั้งสองข้างของราชาปิศาจหลุดในทันที

กร๊อบ !

ราชาปีศาจเซถอยหลังไปอีกหลายก้าวก่อนจะทรงตัวได้ในที่สุด  แขนทั้งสองข้างห้อยย้อยอยู่ข้างลำตัวอย่างอ่อนแรงไม่ต่างจากเส้นก๋วยเตี๋ยวลวกแล้ว

“แค่ก ๆ...”

ราชาปีศาจค่อย ๆ หันหน้ากลับมาแล้วกระอักเลือดอีกสองสามที  ทว่าในขณะนั้นเองมันก็เห็นพวกจ้าวหลินซีมาอีกแล้ว  ทั้ง 7 สาวปล่อยทั้งหมัดทั้งลูกเตะซ้ำมันอีกครั้ง

ราชาปิศาจตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น  ร่างทั้งร่างของมันสั่นไปหมด

“ดี...  ดี...  ดีมาก !”

ใบหน้าของราชาปีศาจแดงก่ำ  มันกระชากตัวกลับขึ้นมาอย่างกระทันหัน  ต่อแขนและข้อมือกลับเข้าที่ก่อนจะแหกปากคำรามอย่างโกรธแค้น

“พวกมึงหาที่ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ! ! !”

ฟิ้ว ! หมับ !

ทันทีที่ราชาปีศาจแหกปากตบ  ดาบใหญ่เล่มหนึ่งก็บินมาจากเต็นท์ด้านหลังมาเข้ามือ

จากนั้นมันก็ขบฟันกรามที่ตอนนี้ไม่มีแล้วไว้แน่น  ยกแขนขึ้นและฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง

“ไปตายให้เปิ่นหวางซะ ! !”

“วิชาดาบพยัคฆ์สายฟ้า ! ! !”

ฉับ !

เปรี๊ยะ ๆ ๆ ๆ ๆ !

ดาบใหญ่หัวเสือฟาดใส่หน้าของจ้าวหลินซีพร้อมกับเสียงหวีดหวิวและประกายสายฟ้า

ถ้าฟันเข้าเป้าเต็ม ๆ จ้าวหลินซีจะต้องถูกผ่าเป็นสองท่อนอย่างแน่นอน !

ปัง ! ! !

เมื่อคมดาบฟาดลงไปแล้ว  ราชาปีศาจก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย  ความสงบเยือกเย็นของมันสลายหายไปอย่างสิ้นเชิง

แต่ในวินาทีต่อมารอยยิ้มเยาะบนใบหน้ามันก็หายวับไปทันที

เพราะมันรู้ตัวดีว่าดาบเมื่อกี๊ฟันไม่โดน

มันไม่มีแม้แต่เสียงกระทบกันด้วยซ้ำ

สีหน้าของราชาปีศาจแข็งค้าง  มันเหลียวลงไปมองและเห็นว่าสิ่งที่รับคมดาบของมันไว้คือมือหยกสีขาวนวลขนาดเล็กที่เปล่งประกายแสงจาง ๆ ซึ่งไม่ใช่สีผิวของมนุษย์

และในตอนนั้นเอง...

ลั่วซือหานเงยหน้ามองสวนขึ้นมาโดยไม่มีสีหน้าใด ๆ

“คิดฆ่าน้องกูเนี่ย  ถามกูยัง ?”