บทที่ 47 : สังหารหมู่ ! การสังหารหมู่ที่สมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ !

จ้าวปิศาจนั้นเทียบเท่ากับบรรพชนยุทธ์ในหมู่มนุษย์

กระนั้น  เนื่องจากร่างกายของปีศาจแข็งแกร่งกว่าของมนุษย์หลายเท่า  เมื่อพูดในแง่ของพลังการต่อสู้แล้ว  จ้าวปีศาจ 1 ดาวจึงเกือบเทียบเท่ากับบรรพชนยุทธ์ 5 ดาว

เมื่อจ้าวปิศาจทั้ง 3 ตัวปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับปิศาจใหญ่กว่า 200 ตัว  ทหารปีศาจกว่า 2,000 ตัว  และปีศาจกีกี้อีกเพียบไปหมด  อาจารย์หูผู้มีระดับการฝึกฝนที่ขอบเขตบรรพชนยุทธ์ 9 ดาว  จึงสามารถรับรู้ได้ทันทีว่า  จ้าวปิศาจทั้ง 3 ตัวที่รอบตัวหนาแน่นไปด้วยโลหิตปราณที่เกิดจากการปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมานั้นล้วนมีระดับการฝึกฝนที่จ้าวปิศาจ 2 ดาว  โดยตัวที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ที่ 3 ดาวเต็ม

ต่อให้ตัวเองไปรับมือพวกมันแบบ 3 รุม 1 ก็ยังไม่อาจหนีพ้นโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ

ยิ่งไปกว่านั้น  ยังมีปิศาจใหญ่อีกกว่า 200 ตัว  และทหารปิศาจอีกมากมาย

“เวรแล้วไง ! มีจ้าวปิศาจนำทัพ  พวกปีศาจคงไม่ไร้สมองกันแล้ว  พวกเธอตกอยู่ในอันตราย”

“แต่ถ้าเราลงมือตอนนี้  ตามกฎของการแข่งขัน  สัตว์ปิศาจใด ๆ ที่พวกเธอฆ่าหลังจากที่เราปรากฏตัวจะไม่นับคะแนน”

“แถมเรายังเป็นคนจากมหาลัยอื่น  การฝ่าฝืนกฎอาจทำให้พวกเธอเสียแต้มสังหารก้อนโต  แต่ถ้าเราอยู่เฉย  เหล่าอัจฉริยะก็จะตกอยู่ในอันตราย !”

“เรา...  จะทำไงดี...”

อาจารย์หูยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นเมื่อมองไปรอบ ๆ ในใจก็อยากจะไปแต่ก็ไม่กล้าไป  แต่ก็ไม่อาจทนเห็นนักศึกษาหญิงเหล่านั้นตายที่นั่นได้

“ไม่ ! รอดูก่อน  พวกเธอยังแข็งแรงพอ  อาจมีโอกาสหนีรอดได้  ถ้าล้มเหลวเราค่อยเสี่ยงตายเข้าปกป้อง”

“เราไม่ควรปล่อยให้กลุ่มนักศึกษาที่มีศักยภาพสูงแบบนี้ต้องเจอกับความล้มเหลว  ถ้าไม่ได้ผลเราค่อยจัดหาค่าชดเชยให้พวกเธอด้วยตัวเอง”

อาจารย์หูถอนหายใจ  หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก

ในขณะเดียวกัน  คนแก่ทั้ง 4 ที่ซ่อนตัวอยู่ในต้นไม้อีกต้นหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปก็ลังเลใจ

“นักศึกษาในห้องนี้มันเก่งเหลือเชื่อ ! ถ้าระดับการฝึกฝนพวกเธอตามพวกเราทัน  แล้วเราจะเอาอะไรไปรับมือไหว”

“หยุดแพล่มไปเลย  ฉันเห็นนะว่าแกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตอนเห็นฉินหยุนหลิงบดขยี้สัตว์ปิศาจน่ะ !”

“แกเองก็หยุดแพล่ม ! อย่าคิดนะว่าฉันไม่เห็น  ตอนที่แกเห็นเสี่ยวเถาปลดปล่อยพลังออกมา  แกนี่ตื่นเต้นออกนอกหน้าจนเกือบตกต้นไม้เลยน่ะ !”

“แก ? !”

“เอาล่ะ ! หยุดเถียงกันได้แล้ว !”

คนที่แก่ที่สุดขมวดคิ้วแล้วพูดว่า...

“ในเมื่อจ้าวปิศาจโผล่มาแล้วพวกเธอก็ตกอยู่ในอันตรายแล้วล่ะนะ  ที่สำคัญคือไอ้ราชาปิศาจตัวนั้นก็ยังออกมาดูด้วย  ถ้าพวกเธอยังไม่ถอยอีกล่ะก็ได้ถอยไม่ทันเอาจริง ๆ แน่”

“ฮ่า ๆ ๆ ต่อให้ราชาปิศาจนั่นจะบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ยังไม่ใช่ระดับที่กลุ่มศิษย์ยุทธ์กับนักยุทธ์จะเทียบได้หรอกนะ  ต้องบอกเลยว่านักศึกษาปีนี้นี่ไม่รู้จักดูความเป็นจริงเอาซะเลย”

“นั่นก็จริง  แม้ในสภาพของมันตอนนี้จะเป็นราชาปิศาจ  แต่ความเจ้าเล่ห์ของมันก็ไม่ใช่ที่ราชันยุทธ์สามดาวธรรมดาจะจัดการได้ง่าย ๆ แม้ยัยหนูพวกนั้นจะมีระเบียบวินัยสูงแล้วยังมีวิชายุทธ์อันยอดเยี่ยมก็เถอะ  แต่ระดับการฝึกฝนของพวกเธอก็ยังเป็นจุดอ่อนร้ายแรงอยู่ดี  ฉันว่าแค่รับมือกับจ้าวปิศาจสามตัวนั่นก็ยังไม่ไหวด้วยซ้ำ”

“แล้วเราจะเอาไงดีล่ะ  เข้าไปช่วยเลยมั้ย”

คำพูดดังกล่าวยิ่งทำให้อีก 3 คนลังเลใจมากขึ้นไปอีก

ถ้าพูดมากกว่านี้ก็มีแต่จะทำให้เรื่องเปลี่ยนเท่านั้น

หลังจากพาฉินหลานและซูซิงหางออกไปแล้วพวกเขาก็หันกลับไปเตรียมสังหารราชาปีศาจ  เพื่อที่ทั้งคู่จะได้นำทรัพยากรจากร่างมันไปใช้ในการฝึกฝน

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้มาเห็นกลุ่มเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ปฏิบัติกับกองทัพสัตว์ปิศาจราวกับเป็นของเล่น

ปัญหาคือกลุ่มนี้ประกอบไปด้วยอัจฉริยะประจำตระกูลต่าง ๆ ซึ่งหากพวกตนเข้าไปยุ่ง  ก็จะถือว่าล้ำเส้น  แต่หากไม่เข้าไปยุ่ง  เรื่องนี้ก็จะถูกเปิดเผยและพวกตนจะต้องโดนลงโทษแน่นอน

ส่วนสาเหตุที่ผู้คุ้มครองของพวกเธอไม่มานั้น  คนแก่ทั้ง 4 เองก็ยังหาคำตอบไม่ได้

บางที...  ทักษะอาจนำมาซึ่งความกล้าหาญ ?

“ช่างเถอะ”

คนแก่คนหนึ่งถอนหายใจ

“หลายคนเป็นทายาทสายตรง  เพราะงั้นพวกเธอคงมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่แน่ ๆ”

“ถ้าไม่ได้ผลเราจะพาสองคนนั่นไป  ส่วนคนที่เหลือให้ดูแลตัวเองไป”

“เดี๋ยวก่อน ๆ พี่สี่  เหมือนมีอะไรแหม่ง ๆ นะ !”

ทันทีที่ผู้คนแก่คนนั้นพูดจบ  พี่สี่ก็เงยหน้าขึ้นแล้วเหลือบไปมอง

แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็เป็นต้องอ้าปากค้าง  สีหน้ามีแต่ยิ่งตกตะลึง

...

ในสนามรบ  หลังจากที่จ้าวปิศาจทั้ง 3 ตัวนำทหารปีศาจที่เหลือออกมาแล้ว  ลั่วซือหานไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี  แต่กลับโยนทหารปีศาจในมือทิ้งแล้วทำท่าอะไรอบางอย่าง

เมื่อเห็นแบบนั้น  คนอื่น ๆ จึงรีบมารวมตัวกันและวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับลั่วซือหานทันที

เมื่อเห็นแบบนั้น  จ้าวปิศาจฝั่งตรงข้ามก็คำรามด้วยดวงตาแดงก่ำ

“มึงกล้าดียังไงมาฆ่าลูกน้องกูวะ ! กล้านักใช่มั้ย ! เด็ก ๆ ! ฉีกพวกมันเป็นชิ้น ๆ ! ! !”

“โฮกกกกกกกกกกก ! ! !”

ความแตกต่างระหว่างการมีจ้าวปิศาจนำทัพกับไม่มีนั้นสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในทันที

ก่อนที่พวกมันจะมาถึง  ทหารปีศาจจะบุกเข้าตีตรง ๆ หรือไม่อย่างมากก็จะพยายามโอบล้อมและซุ่มตีจากด้านหลังเพื่อปิดล้อมศัตรู

แต่ภายใต้การนำของจ้าวปิศาจ  เหล่าทหารปีศาจเริ่มจัดกำลังพลเป็นหน่วยเล็ก ๆ แล้วค่อยใช้จำนวนที่เหนือกว่าต่อสู้กับศัตรูที่อ่อนกว่า

และฉวยโอกาสจากช่องว่างนั้น  พวกมันยังพยายามจะจับแยกทีมของลั่วซือหานและค่อย ๆ จัดการกับพวกเธอทีละคน

แต่ก็น่าเสียดาย  เพราะพวกมันกำลังเผชิญหน้ากับอาวุธร้ายแรงที่เฉินมู่ได้สร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน

ดาบสังหารที่เริ่มเปล่งประกายของความไร้เทียมทาน !

เมื่อเห็นสัตว์ปิศาจเข้ามาในวง  ลั่วซือหานยังคงสงบราวกับว่าเธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น  เธอโบกมือปัดกรงเล็บเสือที่จ้าวปิศาจ 3 ดาวตะปบใส่ทิ้งไปพร้อมกับตะโกน

“แยกย้าย !”

พรึบ !

เมื่อได้รับคำสั่ง  สาว ๆ ที่อยู่ริมสุดก็วิ่งออกไปทันที  ทำให้แถวที่เว้นระยะห่างกันก่อนหน้านี้ยาวขึ้นเป็นสองเท่าในทันที

เหล่าสัตว์ปิศาจที่คิดจะฉวยโอกาสจับสาว ๆ แยกกันก็เปลี่ยนไป  กลายเป็นฝ่ายถูกจับแยกเสียเองซะงั้น

จากนั้น  เหล่าสาว ๆ ที่อยู่บริเวณรอบนอกก็รับผิดชอบจัดการกับเหล่าสัตว์ปิศาจที่ล้อมรอบวงกลมด้านนอก  ในขณะที่เหล่าสาว ๆ ที่อยู่บริเวณรอบในก็รับผิดชอบจัดการกับเหล่าสัตว์ปิศาจที่กระจัดกระจายอยู่ในวงกลมด้านใน  และการสังหารหมู่รอบใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น

เมื่อเห็นว่าลูกน้องกว่าร้อยตัวของตนตายไปในพริบตา  จ้าวปิศาจทั้ง 3 ตัวที่กำลังล้อมทีมของลั่วซือหานอยู่ก็คำรามด้วยความโกรธแค้นสุดขีด

“อย่าแยกกันสิโว่ยยยยยยยย ! รวมตัว ! รวมตัวแล้วฝ่าออกไป ! ! !”

กองทัพปีศาจที่หวาดกลัวและพยายามหนี  เมื่อได้ยินเสียงคำรามของจ้าวปีศาจพวกมันก็รีบรวมกลุ่มกันอีกครั้ง

แต่จริง ๆ แล้ววนี่กลับเป็นสิ่งที่ลั่วซือหานต้องการ

“ล้อมพวกมันไว้ !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้น  สาว ๆ ก็รีบหันหลังกลับ  โดยคนที่อยู่วงในวิ่งออกไปด้านนอก  ส่วนคนที่อยู่วงนอกวิ่งเข้ามาด้านใน

เมื่อทั้งสองกลุ่มวางกำลังกันใหม่เสร็จแล้ว  พวกเธอก็แยกออกเป็นกลุ่มละ 3 คนอย่างรวดเร็ว  โดยมี 2 กลุ่มอยู่ด้านหลังและอีก 1 กลุ่มเคลื่อนเข้ามาด้านใน  จากนั้นก็เริ่มเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอีกครั้ง

คราวนี้  ดูเหมือนว่าพวกสาว ๆ จะถูกล้อมกรอบด้วยวงนอกของเหล่าสัตว์ปิศาจ  และขอบเขตการป้องกันของพวกเธอก็กำลังค่อย ๆ หดตัวลง

แต่ในความเป็นจริงแล้วแม่ทัพจ้าวปิศาจที่สู้กับลั่วซือหานสามารถมองเห็นได้ในทันทีว่ากองทัพของตนกำลังเสียเปรียบมากขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหาก

หากสถานการณ์เช่นนี้ยังดำเนินต่อไปอีก 2 ระลอก  ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถปราบเด็กหญิงแค่ไม่กี่สิบคนนี่ได้เท่านั้น  แต่ยังจะสูญเสียลูกน้องทั้งหมดอีกด้วย

เมื่อวงล้อมกระชับขึ้น  และลูกน้องที่ตนสั่งการค่อย ๆ ถูกกำจัดทิ้งไปเรื่อย ๆ ดวงตาของจ้าวปิศาจก็เบิกกว้างด้วยความโกรธแค้น  และในที่สุดพวกมันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“อีเด็กเวรพวกนี้มันโผล่มาจากไหนวะ ? ! ทำไมพลังรบมันถึงได้สูงขนาดนี้ ! ทำไมพวกมันถึงสู้เป็นทีมเก่งขนานี้ ! แล้วนี่มันกลยุทธ์แบบไหนกันแน่ ? ! ใครก็ได้มาบอกกูทีว่านี่มันเรื่องเหี้ยไรกันแน่ ? ! !”

“เหี้ยเอ๊ย ! ! ! หยุดล้อมพวกมัน ! หยุดล้อมพวกมัน ! ! ! กระจายตัว ! กระจายตัวววววววววว ! ! !”

อยากกระจายตัวเอาตอนนี้เนี่ยนะ ? สายไปแล้ว !

ลั่วซือหานยังคงสงบ  หลังจากที่เธอกับเย่จิ่นชิวช่วยกันหยุดจ้าวปิศาจทั้ง 3 และทำให้พวกมันอ่อนแรงได้แล้ว  เธอก็ออกคำสั่งเย็นชาอีกครั้ง

“กลยุทธ์สามสาม ! หนึ่งจุดสองด้าน !”

“แยกย้าย !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้น  สาว ๆ เหล่านั้นซึ่งรวมกลุ่มกันเป็นกลุ่มละ 3 คนอยู่แล้วก็กระจายกลุ่มกันออกไปอีกครึ่งหนึ่ง  แต่คราวนี้กลุ่มดูจะกระจัดกระจายมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรก็ตาม  หากมองลงมาจากกลางอากาศจะพบว่าถึงแม้พวกเธอจะดูเหมือนไม่มีระเบียบ  แต่แท้จริงแล้วพวกเธอยังคงรักษารูปแบบของค่ายกลศึกคมดาบขนาดใหญ่ 3 กลุ่มเอาไว้อยู่

หลังจากกระจายตัวออกไปแล้ว  เหล่าสัตว์ปิศาจที่หวาดกลัวและต่อการกระจายตัวของค่ายกลศึกก็ถูกแยกออกเป็นสามกลุ่มที่ตกอยู่ในสภาพกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ

ทีม 3 คนที่อยู่หัวแถวมีหน้าที่เคลียร์เส้นทาง  ในขณะที่ปีกซ้ายและขวาคงรูปค่ายกลศึกสามสามเพื่อกำจัดทหารและกีกี้ที่อยู่ทั้งสองด้าน

สาว ๆ เหล่านั้นสีหน้าไร้ความรู้สึก  ราวกับเครื่องบดเนื้อที่กำลังบดขยี้กองทัพสัตว์ปิศาจที่ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากปลายดาบฟันทะลุผ่านเส้นทางเปื้อนเลือด  ทีม 3 คนก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว  จากนั้นแต่ละคนก็เป็นผู้นำทีมเล็ก ๆ ที่แยกตัวออกมาจากปีกซ้ายและขวาหันกลับมาล้อมศัตรูจากทั้งสองด้าน

นี่คือกลยุทธ์การใช้จุดเดียวครอบคลุมสองด้าน

ด้วยจุดบุกทะลวงที่รวมศูนย์เพียงจุดเดียว  และการล้อมโจมตีจากสองด้าน  ทำให้ฝ่ายศัตรูไม่มีทางหนีรอดได้

ใช่แล้ว  นั่นเป็นความจริง

ภายใต้สีหน้าโกรธเกรี้ยวและไร้เรี่ยวแรงของจ้าวปิศาจ  ทีมทั้ง 3 ได้กำจัดทหารปีศาจที่เหลืออีกประมาณ 500 ตัวภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที

กล่าวอีกนัยหนึ่ง  ในเวลาไม่ถึง 15 นาที  จ้าวปิศาจทั้ง 3 ตัวก็ถูกทิ้งให้เหลือตามลำพัง

“นี่มัน...  เป็นไปได้ไง...”

เมื่อมองไปยังศพและเลือดเนื้อที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น  และนังพวกเด็กมนุษย์ที่ตัวเปื้อนเลือดไปหมดแต่ยังคงไร้ซึ่งสีหน้าใด ๆ

จ้าวปิศาจก็สั่นไปหมดทั้งตัว  แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เด็กมนุษย์ที่พึ่งพลังตื่นจะมาเอาชนะทหารปีศาจสองพันนายของกูง่าย ๆ ได้ไงก่อน !”

“นี่...  นี่เป็นไปไม่ได้...  นี่มันเป็นไปไม่ได้ ! ! !”

จ้าวปิศาจคลั่งและเสียสติไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

ในฐานะผู้ปกครองภูมิภาคและผู้ยิ่งใหญ่ภายใต้ราชาปีศาจ  มันจึงไร้เทียมทานมานานหลายทศวรรษ

แม้จะถูกล้อมและกดดันจากกองทัพทักษิณ  แต่พวกมันก็ยังโต้กลับและได้รับชัยชนะมาแล้วหลายครั้ง

แต่ในวันนี้  พวกมันพ่ายแพ้ให้กับเด็กสาวกว่า 30 คนที่พึ่งพลังตื่น—ไม่สิ  พูดให้ถูกก็คือพ่ายแพ้ให้กับปีศาจหญิงที่โหดเหี้ยมตรงหน้ามันต่างหาก !

“มึง...  มึงเป็นใครกัน ? !”

เมื่อเห็นว่าทุกคนจัดค่ายกลศึกและยืนอยู่ด้านหลังเธอเรียบร้อยแล้ว  ลั่วซือหานจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยและพูดเบา ๆ

“มึงไม่คู่ควรจะรู้”

“อ้อ ? งั้นชักสงสัยแล้วสิ...  ว่าเปิ่นหวาง (เราผู้เป็นราชา/เราราชา) ล่ะคู่ควรรึเปล่า ?”