บทที่ 46 : ศึกแรกของห้อง 1 ! พลังไร้เทียมทานของพวกเธอปรากฏออกมา ! อาจารย์ตกตะลึง !

ทันทีที่ลั่วซือหานพูดจบทุกคนก็แยกย้ายกันไปทันที

ตอนแรกดูเหมือนจะวุ่นวาย  แต่เมื่อพิจารณาดี ๆ แล้วก็จะเห็นได้ชัดว่าทุกคนวิ่งกันอย่างเป็นระเบียบ  ไม่เพียงแต่ไม่ไปขวางทางคนอื่นเท่านั้น  แต่ยังจัดตั้งเป็น 4 ทีมได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย

ด้วยมีลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวเป็นปลายดาบ  ค่ายกลดาบอันคมกริบได้ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและกวาดผ่านเหล่านักศึกษาที่กำลังหนีตาย

แล้วก็...

ไม่มีใครพูดอะไรเลยตลอดกระบวนการ  แม้แต่การสบตากันก็ไม่มี

ความเร็วและความเป็นระเบียบในการจัดวางของพวกเธอช่างน่าประทับใจเสียจนแม้แต่อาจารย์ที่คอยดูแลนักศึกษาหนีตายก็ยังตะลึงจนพูดไม่ออก

“นี่... นี่มันนักศึกษาหรือทหารกันแน่”

สีหน้าของอาจารย์เปลี่ยนไปราวกับนึกอะไรบางอย่างออก  แล้วเขาก็รีบโบกมือเรียก

“นี่ ~ ! นักศึกษาจากสถาบันหลวงนั่นน่ะ ! อย่าไป ๆ ! เผ่าปีศาจแข็งแกร่งเกินไป !”

อาจารย์ตะโกน  แต่ไม่มีใครตอบ  แล้วอาจารย์รู้สึกอายเล็กน้อยและอยากจะเกลี้ยกล่อมเหล่านักศึกษาต่อแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

อีกอย่างคือดูเหมือนว่าพวกสัตว์ปิศาจเหมือนจะกำลังเฝ้าอะไรบางอย่างอยู่  ดังนั้นพวกมันจึงหยุดโดยไม่ได้ไล่ตามมาจนถึงตรงนี้  ทำให้พวกตนมีพื้นที่ปลอดภัยให้พักผ่อน

เหล่าอาจารย์ราว ๆ 10 คนเหลือบมองจ้าวปิศาจที่นอนอยู่บนพื้นไม่ไกลนัก  หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนมากมายยากจะบรรยาย

เหล่านักศึกษาเห็นลั่วซือหานหิ้วจ้าวปิศาจมา  แล้วพวกเขาที่ซุ่มดูอยู่ในเงามืดจะไม่เห็นได้อย่างไร

ต้องเข้าใจว่านักศึกษาที่สามารถเข้ามาเรียนที่นี่ได้ล้วนเป็นนักศึกษาที่เรียนเก่งที่สุดจากมหาวิทยาลัยและห้องต่าง ๆ ดังนั้นจึงไม่มีที่ว่างให้กับความผิดพลาดเลย

พวกเขาคอยเดินตามหลังและคุ้มครองนักศึกษาเหล่านั้นแทบจะตลอดเวลา

ดังนั้นพวกเขาจึงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

แต่ปัญหาคือ  ใครจะไปคิดว่ากลุ่มนักศึกษาหญิงจะปฏิบัติต่อจ้าวปีศาจตัวนี้ราวกับของเล่น  มันยากที่จะตัดสินจริง ๆ

“อาจารย์หู  เราควรลองเกลี้ยกล่อมนักศึกษาจากสถาบันหลวงอีกครั้งดีมั้ย...”

อาจารย์หูโบกมือและถอนหายใจอย่างหมดหวัง

“ผมบอกได้แค่ว่าสมกับที่เป็นสถาบันหลวง  ทุกคนล้วนแต่เป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยม”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นอาจารย์ข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ถึงแม้พวกเธอจะดูแข็งแกร่งก็เถอะ  แต่พวกเธอก็พึ่งปลุกพลังได้แค่สองเดือน  ต่อให้พวกเธอฝึกฝนได้เร็วแค่ไหนก็ตาม  แต่ขีดจำกัดก็ยังอยู่แค่ขอบเขตศิษย์ยุทธ์แปดดาวอยู่ดี”

“ต่อให้พวกเธอประสานงานกันได้เก่งแค่ไหนก็สู้กับราชาปีศาจกับจ้าวปิศาจอีกสามตัวได้ยังไง  นั่นไม่ใช่ฆ่าตัวตายเห็น ๆ หรอกเหรอ”

“แล้วที่อาจารย์ปรึกษาของพวกเธอล่ะ  ทำไมไม่เห็นออกมาเกลี้ยกล่อมพวกเธอลเลยล่ะ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นอาจารย์อีกคนก็มองด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“ผมได้ยินมาว่าอาจารย์ที่ปรึกษาห้องนั้นเป็นผู่มีศักยภาพระดับเอฟ  ดูเหมือนว่าที่คนแบบนั้นไปเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาได้เพราะกับอธิการฉินและใช้เส้นสายเข้ามา”

“ถ้าเป็นงั้นผมก็คิดว่าเขาอาจจะไม่ได้ไม่มาเกลี้ยกล่อม  แต่มาไม่ได้มากกว่า”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นคนอื่น ๆ ก็เริ่มมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ เช่นกัน

อาจารย์หูนั้นมีความรู้มากทีเดียว  เขาเหลือบมองทุกคนแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเรื่องที่ว่าเขาเป็นระดับเอฟหรือใช้เส้นสายเข้า  แต่ความจริงที่ว่าสามารถฝึกฝนกลุ่มนักศึกษาให้มีระเบียบวินัยแบบนี้ได้นั้นแสดงว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่”

“ตอนนี้ผมเลยสงสัยอยู่เรื่องเดียว  คนอื่น ๆ น่ะไม่มีปัญหาหรอก  แต่เย่จิ่นชิวนี่สิ  เธอเองก็เป็นนักศึกษาระดับเอสเหมือกัน  แต่ทำไมถึงเชื่อฟังคำสั่งลั่วซือหานขนาดนั้นล่ะ”

อัจฉริยะทุกคนย่อมมีความภาคภูมิใจ  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นลูกรักของแปดตระกูลใหญ่

สิ่งสำคัญที่ควรรู้คือกลุ่มของจ้าวหลินซีนั้นไม่ได้มีชื่อเสียงที่ดีนัก  แม้แต่คนจากเมืองอื่นก็ยังเคยได้ยินวีรกรรมของพวกเธอ

แต่ตอนนี้ล่ะเป็นไง  พวกเธอเชื่อฟังคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถาม  และไม่มีใครคัดค้านหรือประท้วงเลยสักคนซึ่งแปลกมากทีเดียว

อย่าลืมว่าพวกเธอกำลังจะไปสู้กับราชาปิศาจที่มาพร้อมกับจ้าวปิศาจอีก 3 ตัว  ซึ่งมันต่างอะไรจากฆ่าตัวตาย

อาจารย์หูคิดไม่ออกจึงขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา

“ช่างมันเถอะ  เรามาช่วยรักษานักศึกษากันก่อนดีกว่า  ยังไงซะอีกแค่สี่ชั่วโมงก็จบแล้ว  อย่าปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาอีกเลย”

นักศึกษาเก่ง ๆ หลายคนตกตายไปแล้ว  หากต้องมีคนพิการเพิ่มขึ้นอีกนั่นจะเป็นปัญหาใหญ่เอา

โชคดีที่พวกที่หนีรอดมาได้นั้นก็ไม่เลว  มีบางคนได้รับบาดเจ็บ  แต่ไม่มีใครอาการสาหัส  หลังจากคิดทบทวนดูแล้วอาจารย์หูจึงตัดสินใจไปตรวจสอบสถานการณ์

ถึงอย่างนั้นก็มีบุคคลระดับ S อยู่สองคน  หากสถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุดการที่ตนเข้าไปช่วยเหลือย่อมดีกว่าปล่อยให้อัจฉริยะต้องตาย

“อาจารย์หวางครับ  ฝากคุณช่วยดูแลนักศึกษาของผมให้หน่อยได้มั้ย  ระหว่างนี้ผมจะไปเช็กดูหน่อย”

หลังจากพูดจบอาจารย์หูก็หันหลังเดินจากไป  ทิ้งให้เหล่านักศึกษาและอาจารย์หวางยืนงงอยู่ตรงนั้น

...

อีกด้านหนึ่ง

เนื่องจากคลาดสายตาจากฉินหลาน  หลิ่วยวน  และคนอื่น ๆ ไปโดยสิ้นเชิงแล้ว  ลั่วซือหานก็นำทัพของตนไปถึงที่โล่งแห่งหนึ่ง

แต่พวกเธอก็ไม่หยุด  และถึงแม้จะมีสัตว์ปิศาจมากกว่า 1,000 ตัวอยู่ตรงหน้าสาว ๆ ก็ไม่แสดงอาการไม่พอใจแต่อย่างใด

ไม่มีแม้แต่สีหน้าใด ๆ เลย

เหล่าสัตว์ปิศาจที่พึ่งขับไล่นักศึกษาออกไปต่างก็โกรธแค้นเมื่อเห็นแบบนี้

“กูพึ่งจะฆ่าไอ้มนุษย์หน้าโง่ไปเอง  แล้วนี่ยังมีคนคิดมาบุกค่ายอีก !”

แม่ทัพปิศาจทั้ง 6 ตัวโกรธจัดและคำรามเสียงดัง

“เด็ก ๆ ! ฆ่าพวกมันให้หมด !”

“โฮกกกกกกกกกกกก ! ! !”

เสียงคำรามของเสือปีศาจนับพันตัวนั้นน่าเกรงขามยิ่งนัก  พลังของพวกมันมหาศาลจนดอกไม้  หญ้า  และต้นไม้โดยรอบต้องสั่นไหวอย่างน่าหวาดเสียว

เมื่อเห็นแบบนั้น  ลั่วซือหานจึงพูดโดยไม่มีสีหน้าใด ๆ

“แยกย้าย !”

พรึบ !

ทั้ง 4 ทีมยกเว้นทีมที่ลั่วซือหานนำได้แยกตัวออกจากกลุ่มทันที  การจัดวางกำลังพลแบบเพชรของกลุ่มใหญ่ได้ขยายขนาดออกเป็น 2 เท่าอย่างกะทันหัน

ในขณะนั้นเอง  ในที่สุดกองทัพปีศาจก็ได้เข้าปะทะกับเหล่าสาว ๆ

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานก็ยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เธอจ้องมองแม่ทัพปิศาจที่กำลังเข้ามาหาอย่างสงบ

“ฆ่า !”

“ฆ่า ! ! !”

สาว ๆ ตะโกนสุดเสียงอย่างอย่างดุดัน  จิตสังหารระเบิดท่วม  กลุ่มที่ก่อนหน้านี้เงียบสงบตอนนี้กลายเป็นกลุ่มที่เสียงดังและเต็มไปด้วยสีสัน

กองทัพสัตว์ปิศาจที่เคยเป็นภัยคุกคามอย่างใหญ่หลวงต่อพวกหลิ่วยวนกลับอ่อนแอราวกับกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้าเหล่าสาว ๆ

สัตว์ปิศาจที่มีระดับการฝึกฝนต่ำกว่าระดับปิศาจใหญ่ไม่สามารถต่อกรกับพวกเธอได้เลย

ด้วยมืออันขาวเนียนละเอียดของพวกเธอ  จัดการคว้าขาพวกมันแล้วดึงขาด  เสร็จก็ต่อยซ้ำทำให้กระดูกมันแตกละเอียดไปทั้งตัว

ในพริบตาเดียว  เหล่าสัตว์ปิศาจกลุ่มแรกที่บุกเข้ามาก็ถูกพวกสาว ๆ ปราบได้อย่างง่ายดาย  สัตว์ปิศาจหลายตัวยังไม่ทันได้ร้องโอดโอยก็กลายเป็นเครื่องมือให้ทีมได้ฆ่าเล่น

แต่ในขณะที่พวกสาว ๆ ดูผ่อนคลายและโหดเหี้ยม  ลั่วซือหานกลับปฏิบัติต่อพวกมันราวกับเป็นของเล่น

เมื่อแม่ทัพปีศาจกระโจนเข้าใส่  ลั่วซือหานเพียงแค่ตบเบา ๆ หัวของแม่ทัพปีศาจตัวนั้นก็หมุนติ้ว ๆ เหมือนกังหันลมอยู่หลายรอบ

ร่างมหึมาของมันพุ่งถอยหลังอย่างรวดเร็วราวกับลูกปืนใหญ่  กวาดเอากองทัพทหารปีศาจและปีศาจกีกี้จำนวนมากกระจุยไป

ถ้าแม้แต่แม่ทัพปีศาจยังอ่อนแอขนาดนี้แล้ว  ปีศาจใหญ่นั้นยิ่งอ่อนแอกว่านี้มาก

ภายใต้การนำของลั่วซือหาน  กลุ่มของพวกเธอก็เคลื่อนที่ฝ่าแนวรบของศัตรูราวกับอยู่ในทุ่งโล่ง  กวาดล้างกองทัพสัตว์ปิศาจได้ภายในเวลาไม่ถึงนาที

สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงซากแขนขาที่กระจัดกระจายและเสียงร้องโหยหวน  ภาพที่เห็นราวกับนรกบนดิน

หลังจากทุกคนฝ่าวงล้อมออกไปได้แล้ว  ลั่วซือหานก็คว้าคอแม่ทัพปิศาจตัวหนึ่ง  หันหลังกลับและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เปลี่ยน !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทุกคนก็หันหลังกลับ  เปลี่ยนตำแหน่งและพุ่งเข้าโจมตีทันที

คราวนี้ความเร็วเพิ่มขึ้นกว่าเดิม  หลังจากฟันขาดแล้วลั่วซือหานก็สะบัดเลือดออกจากมือและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ล้อมพวกมันไว้ !”

พรึบ !

คราวนี้แทนที่จะฝ่าแนวป้องกันเข้าไปอีกครั้ง  ทั้งกลุ่มกลับกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็วและฟอร์มตัวกันเป็นวงล้อมรูปพัดโดยมีลั่วซือหานเป็นศูนย์กลาง

แม้ว่าจะมีสัตว์ปิศาจอยู่มากกว่า 300 ตัว  แต่สาวสวยทั้ง 36 คนนี้ก็ราวกับเทพแห่งการสังหารกลับชาติมาเกิด  พวกเธอใช้กำลังพลที่น้อยกว่าในการโอบล้อมโจมตีศัตรูจำนวนมากกว่า

จากนั้นกลุ่มดังกล่าวก็รุกคืบต่อไปและไม่ว่าจะมีขนาดใหญ่แค่ไหน  แต่ในชั่วพริบตาเดียวกองทัพสัตว์ปิศาจทั้งหมดก็กลายสภาพเป็นวิญญาณภายใต้หมัดของพวกเธอ

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้  อาจารย์หูที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว

เขาตกใจเป็นพิเศษเมื่อเห็นว่ากองทัพสัตว์ปิศาจถูกทำลายไปเกือบหมดภายในการเข้าตีแค่สามระลอก

“นี่มัน ? เป็นไปได้ไงเนี่ย ? ? ?”

“พวกมันคือแม่ทัพปิศาจกับปีศาจใหญ่นะง ! พวกมันคือสัตว์ปิศาจที่แข็งแกร่งกว่ามหาปรมาจารย์ยุทธ์กับปรมาจารย์ยุทธ์ทั่วไปซะอีก ! !”

“แต่พวกมัน  ไม่มีแรงขัดขืดเลยขนาดนี้ได้ไงกัน ? !”

“แล้วนั่นมันกลยุทธ์อะไรทำไมซับซ้อนขนาดนี้  แค่คำสั่งสั้น ๆ ไม่กี่คำก็สามารถสร้างกลยุทธ์ที่หลากหลายได้มากมายขนาดนี้ได้ไง”

“แล้วลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวล่ะ ? ระดับการฝึกฝนของพวกเธอมันยังไง ? ทำไมถึงดูไม่ออก ? พวกเธอแข็งแกร่งมาก  แต่ทำไมพลังโลหิตปราณที่สัมผัสได้ถึงอ่อนแอจัง ? ? ?”

“อะไร...  เกิดไรขึ้นเนี่ย ? มีใครบอกได้มั้ยว่ามันเกิดไรขึ้น ? ? ?”

“เดี๋ยว ?”

ใบหน้าซีดเซียวของอาจารย์หูเปลี่ยนไปอีกครั้งเมื่อเห็นสถานการณ์ชัดเจนแล้ว  นัยน์ตาของเขาหดวูบลงเหลือเท่ารูเข็มในทันที

“เหี้ยแล้ว ! ไอ้นั่น...  มันจ้าวปิศาจ ! ! !”