บทที่ 45 : พ่ายแพ้หมดรูป ! กองขยะไร้ประโยชน์ !

ภายในค่าย

ฉินหลานกับหลิ่วยวนได้นำทีมของตนออกปฏิบัติหน้าที่แล้ว

ผู้คนหลายสิบที่นำโดยอัจฉริยะผู้มีศักยภาพระดับ S จำนวน 6 คนได้แบ่งออกเป็น 6 กลุ่มและมุ่งหน้าตรงไปยังเต็นท์หลัก

ทว่าเนื่องจากขาดกลยุทธ์หรือการประสานงานใด ๆ สถานการณ์จึงตกอยู่ในความโกลาหลอย่างที่สุด

ข่าวดีอย่างเดียวคือเหล่าผู้มีศักยภาพระดับ S นั้นทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ  แม้ว่าพวกเขาจะเป็นแค่ขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 8 ดาวเท่านั้นก็ตาม  แต่ว่าแต่ละคนก็เก่งเทียบเท่ากับผู้มีศักยภาพระดับ A จำนวน 3 ถึง 4 คน

เมื่อมองเผิน ๆ ก็เป็นความจริงที่ว่ามีทหารปีศาจและปีศาจกีกี้ตายไปเป็นจำนวนมาก

สิ่งนี้ย่อมทำให้เหล่าผู้ติดตามมีความมั่นใจอย่างมากอย่างไม่ต้องสงสัย

“ฮ่า ๆ ๆ ! ตามองค์ชายหลิ่วนี่โคตรมันส์มือเลยเว่ย ! ฆ่าได้มากกว่าเมื่อวานอีก !”

“จริง ๆ แล้วพวกนั้นก็ฆ่าทหารปีศาจได้ง่ายเกิ๊น  ฟันไปเหมือนฟันเนยเลย  ไม่แปลกที่จะเป็นศักยภาพระดับเอส  การสู้กับคู่ต่อสู้ระดับสูงกว่าถือเป็นเรื่องปกติเลยนะนั่น !”

ทุกคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน  และในขณะที่กำลังเข้าตีก็ยังไม่ลืมเอ่ยปากชม  ซึ่งทำให้หลิ่วยวนกับลู่เฉินพอใจมาก

“พี่น้องทั้งหลาย  อย่าประมาท ! ขอแค่เราค่อย ๆ รุกคืบไปเรื่อย ๆ ในที่สุดเราก็จะล้มไอ้ราชาปิศาจได้เอง !”

“ถูกต้อง ! ติดตามองค์ชายหลิ่วไปแล้วเราจะไม่ต้องกังวลว่าไม่มีอะไรกินดื่มอีกต่อไป ! ฮ่า ๆ ๆ !”

หลิ่วยวนกับลู่เฉินสบตากันและอดหัวเราะไม่ได้

ต้องบอกว่าการควบคุมกลุ่มคนเหล่านี้เป็นเรื่องง่ายดายมาก

แต่สถานการณ์ก็เริ่มเปลี่ยน  เป็นเพราะเริ่มฆ่าสัตว์ปิศาจมากขึ้นทำให้เหล่าแม่ทัพปีศาจเริ่มออกมาสู้บ้าง

เมื่อเห็นแบบนั้นพวกซูซิงหางก็ไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย  กลับกันคือรีบพุ่งเข้าใส่ด้วยแววตาที่กระหายการต่อสู้

ตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่จะสร้างชื่อเสียงและพิสูจน์ตัวเอง  ไม่อย่างนั้นแล้วเดี๋ยวพวกลั่วซือหานจะแย่งความสนใจไปทั้งหมด

เย่เมี่ยวเตี๋ยใช้วิชาฝีเท่าปราดเปรียวของตระกูลเย่  ประกอบกับวิชาฝ่ามือวิญญาณน้ำแข็งซึ่งเป็นของตระกูลเย่อีกเช่นกัน  ในแต่ละครั้งที่ตบฝ่ามือออกไปมันจะเพิ่มชั้นน้ำแข็งให้กับร่างของแม่ทัพปีศาจ

หวางหยู่หนิงเองก็ใช้วิชาประจำตระกูลเช่นกัน  การเคลื่อนไหวของเธอดูสง่างาม  และการดีดนิ้วของเธอก็ทรงพลังดุจสายฟ้าฟาดเช่นเดียวกับของพวกซูซิงหาง

อาจกล่าวได้ว่า  ในฐานะจอมยุทธ์ผู้มีศักยภาพระดับ S การที่สามารถสู้กับศัตรูที่ระดับสูงกว่าถึงสองขอบเขตใหญ่ได้นั้น  ก็พอจะพิสูจน์ให้เห็นถึงความสามารถในการฝึกฝนของเจ้าตัว  และแน่นอนว่าเจ้าตัวย่อมมีสิทธิ์ที่จะภาคภูมิใจในตัวเอง

แต่ถึงกระนั้นการจะเอาชนะแม่ทัพปีศาจโดยไม่ใช้ไพ่ตายใด ๆ เลยก็ยังคงเป็นเรื่องยากอยู่ดี  เพราะระดับการฝึกฝนเป็นจุดอ่อนสำคัญ  สำหรับขอบเขตศิษย์ยุทธ์แล้วก็ยังยากเกินไปอยู่ดี

แต่ก็ยังโชคดีที่ที่มีผู้ช่วยเหลืออยู่รอบข้างมากมาย  จึงทำให้สามารถได้เปรียบขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

แต่หลังจากที่แม่ทัพปีศาจถูกพวกเย่เมี่ยวเตี๋ยฆ่าแล้ว  หายนะที่แท้จริงกลับกำลังจะเริ่มขึ้น

“ฆ่าแล้ว ! ฝั่งนางฟ้าเย่ฆ่าแม่ทัพปีศาจนั่นแล้ว !”

“นางฟ้าหนิงก็ฆ่าแล้วเหมือนกัน ! ฮ่า ๆ ๆ ! สมกับเป็นอัจฉริยะระดับเอส ! เสุดยอดของสุดยอด !”

“ก่อนหน้านี้พวกเราเกือบถูกแม่ทัพปิศาจสี่ตัวนี้เก็บเรียบ  ไม่คิดว่าพวกมันจะโดนพวกนางฟ้าเย่ฆ่าได้ง่าย ๆ แบบนี้ !”

พวกเย่เมี่ยวเตี๋ยนั้นรู้ดีว่าจริง ๆ แล้วมันง่ายหรือไม่  แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำให้ขวัญกำลังใจลดลง

และในขณะที่ทุกคนต่างดีใจและพร้อมที่จะเข้าตีต่อ...

ทันใดนั้นเองก็มีเสือโคร่งขนาดมหึมานับพันตัวกระโจนออกมาจากด้านหลังเต็นท์ขนาดต่าง ๆ ที่ตั้งอยู่แถวหน้าสุด

เมื่อเห็นแบบนั้น  เหล่าผู้นำทั้ง 6 ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

“ไม่จริงน่า ! ยังมีแม่ทัพปีศาจอีกหกตัวเลยเหรอ !”

“บ้า ! นี่ยังมีปิศาจใหญ่อีกเป็นร้อยตัวด้วย ! แถมยังมีทหารปีศาจกับพวกกีกี้อีกเป็นพัน !”

นักศึกษาขี้แพ้ก่อนหน้านี้ต่างหวาดผวากันถ้วนหน้าเมื่อเห็นฝูงเสือขาวบริสุทธิ์เหล่านั้น

หลังจากสัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากแม่ทัพปิศาจทั้ง 6 ตัว  หลิ่วยวนก็หันหลังกลับด้วยความรำคาญ

“มึงไม่ได้บอกเหรอวะว่ามีแม่ทัพปีศาจแค่สี่ตัวน่ะ ? แล้วไมตอนนี้มาเพิ่มอีกหกได้วะ ? แล้วไม่ได้บอกว่ามีปิศาจใหญ่แค่สิบตัวเรอะ ! แต่นี่มันเป็นร้อยเลยนะเว่ย !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นนักศึกษาที่อยู่ด้านหลังก็หน้าซีดแต่มือก็ยังคอยต้านการโจมตีของทหารปีศาจ

“พวกเรา...  พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน ! พวกนั้นเป็นพวกที่เข้ามาตีเรา !”

“แม่ง !”

หลิ่วยวนเหลือบมองกลุ่มนักศึกษาที่คงกะจะวิ่งหนีทันทีหากไม่ใช่เพราะทหารปีศาจของมันยังไม่ถูกจัดการแล้วก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าอันซีดเผือดของอีกฝ่าย

ประมาทเกินไป  จริง ๆ ไม่ควรไว้ใจไอ้พวกไร้ประโยชน์พวกนี้เลยแท้ ๆ

ด้วยพละกำลังของพวกตนนั้น  การที่ต้องเจอแม่ทัพปิศาจ 4 ตัวก็งานช้างแล้ว

แล้วพอพวกตนพึ่งฆ่าแม่ทัพปิศาจ 4 ตัวนั่นไป  ไอ้ราชาปิศาจตัวนั้นก็คงจะรู้แล้วล่ะว่าพวกตนมีของ  เพราะงั้นมันเลยส่งแม่ทัพปิศาจออกมาเพิ่มอีก 6 ตัว

แต่คำถามคือ  มีใครแน่ใจไหมล่ะว่ายังเหลือที่ยังไม่โผล่มาอีกไหม

แค่ฆ่าไอ้ 4 ตัวแรกก็เป็นเรื่องยากอย่างเหลือเชื่อสำหรับพวกเย่เมี่ยวเตี๋ยและคณะแล้ว

ถ้ายังจะมาอีกแบบนี้แล้วจะสู้กับพวกมันไหวได้อย่างไร

ที่แย่ไปกว่านั้นคือไม่มีใครแน่ใจว่ายังมีจ้าวปิศาจหลงเหลืออยู่ในค่ายนี้อีกหรือไม่

ถ้าเกิดมีล่ะก็  ไม่จำเป็นต้องมีเยอะหรอก  เอาแค่ตัวเดียวโผล่มาก็กวาดล้างพวกตนทั้งหมดได้สิ้นซากแล้วล่ะ

หลิ่วยวนยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ และฝีมือก็เริ่มทื่อลง ๆ จนเกือบทำเอาตัวเองต้องโดนปีศาจใหญ่ฆ่าตาย  และด้วยความโกรธแค้นนั้นเอง  คุณชายใหญ่ก็กระโดดโลดเต้นรับมือปิศาจไป  ปากก็สบถด่าบรรพบุรุษ 18 ชั่วคนของไอ้พวกขยะไร้ประโยชน์ไปด้วย

เมื่อเห็นแบบนั้นลู่เฉินจึงนำทีมตั้งรับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ข้อมูลผิดพลาด  ถ้าข้างหลังนั่นยังมีจ้าวปิศาจเหลืออยู่อีกล่ะก็  เราสู้พวกมันไม่ไหวแน่  เพราะงั้นฉันขอเสนอให้ถอยทัพตอนนี้เลย”

“ถอยทัพ ! ไม่ได้ !”

หลิ่วยวนถ่มน้ำลายด้วยความโมโหและนำทัพของตนเดินต่อพร้อมกับรับมือแม่ทัพปิศาจตัวหนึ่ง

“ในที่สุดเราก็มาถึงที่นี่ได้แล้ว  ถ้าเราถอยทัพแล้วจะทำไงกับราชาปีศาจล่ะ”

หลิ่วยวนเตรียมตัวรับมือกับราชาปิศาจมาตั้งนานแล้ว  และยังมีไพ่เด็ดอีกมากมายที่รอใช้อยู่  หากจากไปตอนนี้  ไม่ต้องพูดถึงรางวัลที่จะได้รับเลย  จะเอาหน้าไปไว้ไหนก่อนก็ยังไม่รู้

“จ้าวปิศาจแล้วไงวะ ! กูเคยฆ่าแม่งมาตัวนึงแล้ว ! กูไม่เชื่อหรอกว่าจะฆ่าอีกไม่ได้ !”

แต่เหตุผลที่ก่อนหน้านี้พวกเขาฆ่าพวกมันได้จริง ๆ เป็นเพราะจ้าวปิศาจพวกนั้นมีลูกน้องไม่เยอะ  ไม่ 3 ก็ 5 ตัวเท่านั้น  หลังจากที่ซัดกันอยู่หลายตลบ  ในที่สุดก็มีโอกาสใช้กลยุทธ์ฝูงชนทุ่มพลังเข้าตีเป็นระลอก ๆ จนเอาชนะมาได้

แต่ตอนนี้ล่ะ ? เผ่าปีศาจกำลังใช้กลยุทธ์ฝูงชนเข้าตีเป็นระลอก ๆ ของแท้  และการที่พวกมันมีผู้บัญชาการคอยนำทัพก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ตอนนี้ต่างจากตอนนั้นเข้าไปใหญ่

หรือคิดจริง ๆ ว่าปีศาจใหญ่เป็นร้อยตัวนี่มันจะแค่โผล่มาแล้วยื่นหัวให้ตัดเล่นเฉย ๆ น่ะ

แล้วใครจะแน่ใจได้ว่ายังมีปีศาจใหญ่กับแม่ทัพปีศาจเก่ง ๆ เหลืออยู่อีกหรือไม่

ถ้ายังยืดเยื้อต่อไปอีกล่ะก็  เราจะพาตัวเองไปตายเอาน่ะสิ

ณ  จุดนี้  แม้แต่เย่เมี่ยวเตี๋ยผู้หยิ่งผยองก็ยังคิดจะยอมถอยเลย

เธอไม่ได้กลัวเป็นการส่วนตัว  แต่เธอต้องคิดถึงเพื่อนสนิทของตน  เพราะคนเหล่านั้นคือทีมของตน

หลังจากผลักแม่ทัพปิศาจที่อยู่ตรงหน้าให้ถอยหลังไปสองสามก้าว  เย่เมี่ยวเตี๋ยก็รีบพูดขึ้น

“เตรียมถอยทัพ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นเหล่าเพื่อนสาวของเธอต่างชะงักไปแป๊บหนึ่งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เพราะพวกเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากยังยื้อต่ออีกล่ะก็จะเป็นการพาตัวเองไปตายเอา

ตามนั้น

ไม่ถึง 10 วินาทีต่อมากลุ่มนักศึกษาที่อยู่ด้านหลังก็ถูกซุ่มโจมตี  และหลายคนถึงกับตายคาที่เลยทีเดียว

คนที่รอดอยู่ใกล้ ๆ เห็นแบบนั้นก็ผวาไปหมด

“เชี่ยแล้วไง ! ไอ้ปีศาจใหญ่พวกนี้มันแอบเข้าข้างหลังเรา !”

“ลู่ฉุนตายแล้ว ! หลินเย่ก็ตายแล้ว ! ! ! หนี ! หนี ! ! !”

อะไรคือสิ่งที่ต้องห้ามที่สุดในสงคราม  ก็คือการทำลายขวัญกำลังใจของทหาร

ทันทีที่คนเหล่านั้นอ้าปากพูดก็เหมือนกับว่าไปเปิดประตูบานหนึ่งออก

ที่สำคัญคือต้องเข้าใจว่าความกลัวสามารถแพร่กระจายได้  โดยเฉพาะในหมู่นักศึกษาที่พึ่งเผชิญกับการต่อสู้จริงเป็นครั้งแรก  เพราะท้ายที่สุดแล้วนักศึกษาส่วนใหญ่ก็มาจากครอบครัวคนธรรมดา  พวกเขาย่อมขาดประสบการณ์และหวาดกลัวเป็นธรรมดาเมื่อเห็นคนจู่ ๆ ก็ตายลงตรงหน้า

ณ  จุดนี้  ทุกคนลืมเรื่องการสังหารศัตรูและเรื่องของเพื่อนร่วมรบไปหมดแล้ว  แต่ต่างพากันหันหลังวิ่งหนีแทน

ผลที่ตามมาคือเกิดช่องโหว่เบ้อเริ่มในการปิดล้อม  และนักศึกษาจำนวนมากที่ไม่มีเวลาหนีก็ตายคาที่ไปตาม ๆ กัน

ฝ่ายปิศาจมันเคลื่อนที่เร็วมากจนแม้แต่อาจารย์ที่คอยแอบคุ้มครองยังไม่มีเวลาตอบสนองอะไร

“วิ่ง ! วี่งงงงงงง ! ! !”

ผู้รอดชีวิตต่างแตกกระเจิงเหมือนกับมดแตกรัง  แต่ยิ่งมีเป้าหมายน้อยลงเท่าไหร่ความกดดันที่พวกฉินหลานต้องแบกรับก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น  และเมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะถูกปิศาจใหญ่เป็นฝูงรุมล้อม  แม้แต่หลิ่วยวนเองก็ยังเป็นกังวล

“เหี้ย ! เหี้ย ! ! !”

“ไอ้พวกโง่ ! พวกแม่งไร้ประโยชน์สิ้นดี ! หนีกับรอตายมันต่างกันตรงไหนวะ  กูของสาปแช่งบรรพบุรุษสิบแปดรุ่งของพวกมึงไม่ให้ไปผุดไปเกิด ! ! !”

“หลิ่วยวน ! หยุดด่าได้แล้ว ! รีบหนีเถอะ !”

ลู่เฉินตั้งรับการแม่ทัพปิศาจอย่างกระวนกระวายใจ  ขวัญกำลังใจของเขาลดลงจนเปลี่ยนเป็นความแตกตื่น  และเพราะความแตกตื่นนี้เองเขาก็เริ่มพลาดท่าในการรับมือกับแม่ทัพปิศาจแล้วด้วย

ในขณะนั้นเอง  เหล่าอาจารย์และผู้คุ้มครองก็พึ่งจะตั้งสติกันได้และโผล่ออกมาทีละคนสองคน  หลังจากกำจัดสัตว์ปิศาจไปได้สองสามตัวพวกเขาก็รีบวิ่งเข้าไปหากลุ่มคนเหล่านั้นและเกลี้ยกล่อม

“คุณชายหยวน ! เราถอยกันเถอะ ! ในค่ายยังมีจ้าวปิศาจอีกสามตัวและกับปิศาจใหญ่อีกสองร้อย !”

“อะไรนะ ? ? ?”

เมื่อได้ยินผู้คุ้มครองของตนพูดด้วยแววตาเป็นกังวลหลิ่วยวนก็ถึงกับพูดไม่ออก

ณ  จุดนี้  เขาเลิกเสแสร้งและเลิกกังวลเรื่องรักษาหน้าตาแล้ว

เขาละทิ้งแม่ทัพปีศาจที่อยู่ตรงหน้าและรีบนำทีมของตนหนีภายใต้การคุ้มครองของผู้คุ้มครองและอาจารย์

ในขณะเดียวกัน  ด้านลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวที่นั่งอยู่บนหลังจ้าวปิศาจรอฟังข่าวก็ลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงคร่ำครวญร้องหาพ่อแม่

จากนั้นบรรดาสาวสวยต่างก็ก็กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงงเมื่อเห็นกลุ่มนักศึกษาที่เสื้อผ้าขาดวิ่นวิ่งกรูกันออกมา

เห็นแบบนั้นแล้วลั่วซือหานจึงพูดเบา ๆ โดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

“ทำตัวเองขายหน้าแท้ ๆ”

“เราก็ให้โอกาสแล้วก็นะ  แต่พวกนั้นมันไร้ประโยชน์เอง”

ลั่วซือหานถึงกับอึ้งและมองไปที่เย่จิ่นชิวที่พึ่งพูดจบด้วยความประหลาดใจ

เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคุณหนูเย่ผู้นี้ซึ่งมีท่าทีเย็นชามากกว่าตนเองเสียอีกจะเริ่มกลายเป็นสิ่วแล้วเหมือนกัน...

“มะ  มองฉันทำไม”

ลั่วซือหานอ้าปากและในที่สุดก็พูดอะไรบางอย่างออกมา

“ก้าวหน้าแล้วนะ”

“...”

ใบหน้าของเย่จิ่นชิวแดงเล็กน้อย  แต่ไม่ถึงสามนาทีเซี่ยจู๋กับอีก 3 คนก็ปรากฏตัวขึ้นมายืนเข้าแถวเป็นระเบียบเรียบร้อยหน้าพวกลั่วซือหาน

“รายงานค่ะ ! หัวหน้าห้อง !”

“ในค่ายมีราชาปิศาจบาดเจ็บหนึ่งตัว  จ้าวปิศาจสามตัว  แม่ทัพปิศาจหกตัว  ปิศาจใหญ่สามร้อยห้าตัว  แล้วก็ทหารปิศาจกับพวกกีกี้รวมแล้วสามพันหนึ่งร้อยยี่สิบสี่ตัวค่ะ”

“รายงานค่ะ ! หัวหน้าห้อง !”

“ในค่ายมีเต็นท์ทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบสองหลัง  ไม่มีค่ายกลซ่อนตัวหรือค่ายกลโจมตี  แต่มีเต็นท์ที่บรรจุไอเทมล้ำค่าหายากรวมถึงอาวุธของราชาปิศาจอยู่หนึ่งหลัง  มันต่างอยู่ห่างจากเต็นท์หลักของราชาปิศาจไปทางซ้ายห้าเมตรค่ะ”

“รายงานค่ะ ! หัวหน้าห้อง !”

“ราชาปิศาจมีบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกอยู่สิบสามจุดทั่วร่างกาย  ตัวมันสูงสิบเมตร  พิจารณาจากกำลังและความรู้สึกกดดันที่มันแผ่ออกมาที่สัมผัสได้  มันแข็งแกร่งกว่าจ้าวปิศาจประมาณห้าเท่าค่ะ”

“รายงานค่ะ ! หัวหน้าห้อง !”

“นอกจากราชาปิศาจที่นั่งอยู่ตรงกลางกับจ้าวปิศาจทั้งสามที่คอยปกป้องเต็นท์ของราชาปิศาจในรูปแบบโอบล้อมแล้ว  ยังมีจ้าวปิศาจใหญ่อีกสองร้อยตัวกับทหารปิศาจและพวกกีกี้อีกสองพันสิบสองตัวคอยสร้างแนวป้องกันรูปพัดรอบเต็นท์ของราชาปิศาจ  ส่วนแม่ทัพปิศาจอีกหกตัวที่เหลือกำลังพาปิศาจใหญ่หนึ่งร้อยห้าตัวกับทหารปิศาจและพวกกีกี้หนึ่งพันเก้าสิบแปดตัวเข้าล้อมตีพวกฉินหลาน  และพวกมันจะมาถึงที่นี่ในอีกประมาณสี่สิบห้าวินาทีค่ะ”

หลังจากได้รับการยืนยันแล้วลั่วซือหานก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนและพูดว่า

“ทุกคนเตรียมพร้อม !”

พรึบ !

ทันทีที่ลั่วซือหานพูดจบ  กลุ่มสาว ๆ ที่ตอนแรกกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานก็กระโดดลงมาแล้วเข้าแถวทันที

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาไม่เกิน 5 วินาที

เด็กสาวใสซื่อน่ารักเหล่านี้กลับกลายร่างเป็นกลุ่มนักรบผู้ดุร้ายในทันที

เสือปีศาจที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับตะลึง  เมื่อได้สติกลับคืนมานัยน์ตาของมันก็หดแคบลงทันที  และอารมณ์ความรู้สึกมากมายก็พลุ่งพล่านอยู่ในใจ

“นังเด็กผู้หญิงตัวกระเปี๊ยกพวกนี้...  เป็นใครกันแน่...”

จ้าวปิศาจเริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว  เพราะการเห็นพวกเธอทำให้มันนึกถึงตำนานอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

ส่วนลั่วซือหานไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้นในตอนนี้  หลังจากเหลือบมองนักศึกษาที่กำลังวิ่งหนีตายออกมา  เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ตรงไปข้างหน้าสามสิบห้าเมตร  เลี้ยวที่สิบนาฬิกาแล้วแทรกเข้าไปจากทางขวา !”

“ปฏิบัติการสี่ทีม ! กลยุทธ์หนึ่งจุดสองด้าน !”

“แยกย้าย !”