บทที่ 44 : การปรากฏตัวครั้งแรกของห้อง 1 ! ทุกคนต่างตะลึง !

เมื่อลั่วซือหานลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน  ทุกคนต่างตกใจและหันมองตามในทิศทางที่เธอมองไปโดยไม่รู้ตัว

และเมื่อทุกคนเห็นเย่จิ่นชิวเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มหญิงสาวสวยสง่า  ทั้งหมดต่างก็ตกตะลึงในทันที

“โอ้โห ! มีแต่สาว ๆ สวย ๆ ทั้งนั้นเลย”

“หนึ่ง  สอง  สาม...  แม่จ้าว  ตั้งสามสิบคน  สาวสวยตั้งสามสิบคนแหนะ”

“เดี๋ยวก่อน ? นั่นมัน...  เย่จิ่นชิวเหรอ ? ทายาทตระกูลเย่ !”

“พระเจ้าจอร์จ ! ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอได้อันดับสองทั้งในอันดับเทพธิดากับอันดับอัจฉริยะ ! ความสง่างามของเธอนั้นเหนือกว่านางฟ้าเย่ซะอีก !”

“ว้าว ๆ ๆ ! สาวสวยเยอะแยะไปหมดเลย ! ถ้าผมเลือกซักคนนึงมาเป็นแฟนได้ล่ะก็  ผมคงตายอย่างมีความสุขแล้วล่ะค้าบ !”

เดิมทีพวกเขาคิดว่าพวกลั่วซือหานทั้ง 6 ก็สวยสุดยอดกันอยู่แล้ว

แต่พอมาดูตอนนี้แล้ว  รู้สึกเหมือนตัวเองหลงเข้าไปในถ้ำสาวงามเลย !

ไม่ไหว ๆ เก็บน้ำลายไว้ไม่อยู่เลยจริง ๆ

แม้แต่หลิ่วยวนกับลู่เฉินก็ยังตะลึง

“ก็ได้ยินมานานแล้วว่ามีอาจารย์เจ้าชู้คนนึงที่สถาบันหลวงเล่นจีบเอานักศึกษาสวย ๆ ปีหนึ่งไปหมดทั้งชั้นปี  ตอนนี้ดูแล้วท่าจะจริงว่ะ”

พวกเขาคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นทันทีที่เห็นลั่วซือหาน  แต่เพราะพฤติกรรมของลั่วซือหานน่าตกใจเกินไปก็เลยลืมไปเสียสนิท

เมื่อพวกเย่จิ่นชิวมาถึง  ทุกคนจึงได้นึกถึงตำนานที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองว่าเป็นเพียงข่าวลือนั่นขึ้นมาได้

ขณะที่ทุกคนจ้องมองพวกเย่จิ่นชิวอย่างตั้งใจอยู่นั้น  เพื่อนสนิทของเย่เมี่ยวเตี๋ยก็กระซิบอะไรบางอย่างอยู่ในฝูงชน

“เจ๊เตี๋ย  เป็นเย่จิ่นชิว”

เย่เมี่ยวเตี๋ยมองเย่จิ่นชิวด้วยสีหน้าเรียบเฉยและพูดเบา ๆ

“ไม่เป็นไรหรอก  เธอเป็นแค่ทายาท  ถ้าเธอยังไม่ขึ้นเป็นประมุขตระกลูฉันก็ยังมีโอกาสอยู่”

ราวกับว่าเธอนึกอะไรบางอย่างออก  เย่เมี่ยวเตี๋ยจึงพูดออกมาโดยไม่มีร่องรอยอารมณ์ใด ๆ

“ไปตรวจสอบอาจารย์ที่ปรึกษาของเย่จิ่นชิวซิ”

พอได้ยินเแบบนั้น  เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จึงดูมีท่าทีสงสัยเล็กน้อย

ทำไมต้องตรวจสอบอาจารย์ของเธอด้วยล่ะ

เย่เมี่ยวเตี๋ยจ้องมองพวกเย่จิ่นชิวที่กลับมาพบกับลั่วซือหานอย่างตั้งใจ

“เห็นนักศึกษาหญิงพวกนั้นมั้ยล่ะ  ดูเหมือนพวกเธอกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่แท้ ๆ แต่ที่จริงแล้วแต่ละคนกลับยืนอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมอย่างระมัดระวัง”

“นี่ไม่ใช่ทำไปโดยเจตนา  แต่มันเป็นนิสัยที่ทำโดยไม่รู้ตัวที่เกิดจากการสั่งสมมาเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา”

“ยิ่งไปกว่านั้นนะ  ถ้าเธอสุ่มเลือกคนในกลุ่มนั่นมาซักคน...”

แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะไม่แน่ใจ  ในใจเธอมักรู้สึกว่าคนเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาดอย่างเหลือเชื่อ

ควรรู้ก่อนว่าเมื่อเรากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งเวลานาน  เราจะพัฒนาอารมณ์และออร่าบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าพวกเธอจะยังไม่เปล่งประกายออร่าอันไร้เทียมทานออกมาก็ตาม  แต่พวกเธอก็ได้สร้างรากฐานไว้แล้ว  สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือการสั่งสมประสบการณ์

ยิ่งไปกว่านั้น  ปฏิกิริยาแรกของพวกเธอเมื่อเห็นจ้าวปิศาจกลับไม่ใช่ความกลัว  แต่เป็นความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็น

ท่าทีที่ไม่ใส่ใจและความกล้าหาญในการแตะและสัมผัสเหล่านั้นไม่ใช่สัญญาณของความไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างแน่นอน

ภาพของสาวสวยทั้งหลายที่กำลังอยากรู้อยากเห็น  บ้างก็งัดปากของจ้าวปิศาจให้อ้าออกแล้วส่องดูข้างใน  บ้างก็พยายามเลาะฟันมันออกมานั้นช่างเป็นฉากที่น่าตกใจสุด ๆ

แต่การที่พวกเธอกล้าทำแบบนั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพวกเธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องกลัวจ้าวปิศาจตัวนี้เลย

ซึ่งนี่มันน่ากลัวมาก

มีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้นว่าทำไมทั้งห้องถึงได้ทำแบบนี้

นั่นคือสิ่งที่อาจารย์ของพวกเธอสอนมานั่นเอง

“หัวหน้าห้อง  เขี้ยวเสือนี่มีค่ามั้ยอะ  ถ้าไม่มีค่างั้นไม่ถอนดีกว่า  มันแข็งไปหน่อย”

“หัวหน้าห้อง  ขนหางของเจ้าเสือนี่นุ่มนิ่มมากเลย ! ฉันถอนขนมันมาทำไม้ปัดฝุ่นได้มั้ยอะ”

“หัวหน้าห้อง ๆ เสือนี่หนวดยาวจังเลย ! เดี๋ยวเอาไปทำพัดให้อาจารย์ที่หลังดีมะ”

“พี่ซู่ซู่  ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ  รอจนกว่าเราจะฆ่าราชาปีศาจได้ค่อยเอาหนวดมันมาทำดีกว่า”

“เออใช่แล้ว  ของจ้าวปิศาจมันขยะจริง ๆ นั่นแหละ”

เมื่อเห็นกลุ่มสาว ๆ เต้นระบำอย่างบ้าคลั่งในเขตอันตรายของมันโดยที่ตัวมันไม่สามารถขัดขืนหรือโกรธได้  ก็คงนึกภาพออกได้ว่าจ้าวปิศาจรู้สึกอับอายขายหน้ามากแค่ไหน

“เชิญเลย ๆ เชิญพวกมึงก่อเรื่องตามสบายเลย ! กูแจ้งไต้เท้าราชาปิศาจแล้ว  พอท่านฆ่าพวกมึงทั้งหมดได้เมื่อไหร่กูจะจับพวกมึงทั้งหมดไปตากแห้งไว้เคี้ยวเล่นเป็นเนื้อแดดเดียวเลยคอยดู !”

จ้าวปิศาจโกรธจัด  แต่คนอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ต่างพูดอะไรไม่ออก

พวกเขาเคยคิดกันว่า  ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่จ้าวปิศาจจะถูกรังแกได้ง่าย ๆ แบบนี้โดยเฉพาะด้วยฝีมือของกลุ่มสาวสวย

พวกเธอไม่กลัวเลยหรือว่าจ้าวปิศาจตัวนี้จู่ ๆ จะลุกขึ้นมาอาละวาดน่ะ

“แม่มึงเอ๊ยยยยยย  สาวสวยพวกนี้ก็กล้าหาญเกินไปแล้ว !”

“นั่นยังจะไปดึงหางมันอี๊ก  อยากตายขนาดนั้นเลย ?”

“บรื๋อ  สาวสวยพวกนี้ก็โหดเกิ๊น  นั่นคือจะเลาะฟันจ้าวปิศาจเหรอนั่นน่ะ”

“หืม ? ว่าแต่สามสาวสวยนั่นก็...  ดูคุ้น ๆ นะ...  แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน”

“บ้าไปแล้วเพื่อน  อย่ามาล้อเล่นหน่า  นี่มันยุคไหนแล้วยังจะใช้มุกจีบสาวแบบนี้อีก  คิดว่าคนเค้าโง่กันหมดเหรอ”

“หืม ? ฉัน...  ฉันไม่ได้จะจีบซักหน่อย  เพียงแต่มันคุ้น ๆ จริง ๆ แต่ว่าเรื่องวันนี้มันก็น่าตกใจเกินไปจนลืมเรื่องอื่นไปหมดน่ะ”

“ไม่เอาน่าเพื่อน  รอดื่มซุปจากพวกคุณชายฉินเหอะ  สาวสวยพวกนั้นน่ะไม่ว่างให้พวกเราหรอก”

“อ้อ ? งั้นเหรอ ? อ่า...  งั้นก็ได้”

เมื่อเห็นว่าทุกคนได้สติและหันมามองพวกตน  ฉินหลานก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะไปตามจีบเย่จิ่นชิว

ท้ายที่สุดแล้วเรื่องผู้หญิงน่ะรอได้  แต่เรื่องราชาปิศาจกับของรางวัลนั้นรอไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น  เขากำลังรอแก่นปีศาจเพื่อจะเอากลั่นโลหิตปราณเพิ่มพูนพลังของตนให้ก้าวหน้า  ดังนั้นจึงต้องระงับความอยากที่จะไปเป็นหมาเลียรองเท้าและจัดระเบียบคนอื่น ๆ เพื่อเตรียมกลยุทธ์

“อย่างที่ทุกคนพึ่งเห็นไป  องค์ชายหลิ่วกับคุณชายลู่ได้เชิญพวกเธอแล้ว  แต่พวกเธอปฏิเสธ  แต่มีแค่เราหกคนก็พอแล้วล่ะนะ”

“งั้นเราก็ทำตามแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้กัน”

“เราจะทำตามที่ท่านบอกทุกอย่างเลยครับคุณชายฉิน ! คุณบอกอะไรเราก็ทำอย่างนั้น !”

“ถูกต้องแล้ว ! ด้วยทีมที่มียอดฝีมือระดับเอสตั้งหกคนแบบนี้  ไอ้ราชาปีศาจนั่นต้องพ่ายแพ้แน่นอน !”

ฉินหลานกับหลิ่วยวนสบตากัน  จากนั้นก็ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มก่อนจะรีบชูธงและพุ่งเข้าใส่ค่ายปีศาจทันที

เมื่อได้เห็นฉากนี้

ซ่งเหมยซึ่งนั่งถัดจากหลัวซือหานและเย่จิ่นชิวถามอย่างสงสัย

“เจ๊  เราจะไม่ไปกันเหรอ  จะปล่อยให้พวกมันยึดราชาปีศาจไปงั้นเหรอ”

ลั่วซือหานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า...

“ค่ายปิศาจนั่นใหญ่มาก  มีสัตว์ปิศาจอย่างน้อย ๆ ก็พันตัว  เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกมันที่เป็นแค่ศิษย์ยุทธ์ไม่กี่สิบคนจะปราบได้”

ซ่งเหมยไม่ได้สงสัยในคำพูดดังกล่าว  แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงไม่เริ่มลุยทั้ง ๆ ที่ทั้งห้องก็มากันครบแล้วแท้ ๆ

“คือเราจะรอให้พวกมันยอมแพ้ก่อนแล้วค่อยไปเหรอ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นลั่วซือหานก็หันไปมองน้อง ๆ ที่อยู่รอบตัวด้วยความสงสัยและยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ถึงพวกมันจะมีศักยภาพระดับเอสหกคน  แต่แน่นอนว่าเราไม่แพ้หรอก”

“เราแค่ต้องรอจนกว่าพวกมันจะเริ่มตายและทนไม่ไหวแล้ว  จากนั้นเราค่อยเข้าตี”

ซ่งเหมยพึ่งรู้ตัวว่าลั่วซือหานทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้คนของตัวเองได้รับบาดเจ็บ

“อ้อ  ดีเลย ๆ งั้นเราพักซักหน่อยดีกว่าเนอะ”

“อืม”

ลั่วซือหานไม่สนใจสีหน้าเหม่อลอยของซ่งเหมยแล้วหันไปมองเถียนหยิงที่เกาะอยู่บนหัวเสือและกำลังเล่นชักเย่อกับซูเสี่ยวเถาอยู่

“เถียนหยิง, เซี่ยจู๋, หลี่ซือหยู่, หลี่ซินยี่”

“มาค่า !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทั้ง 4 สาวก็วางสิ่งที่กำลังทำอยู่ลงทันทีแล้วรีบวิ่งมาหาลั่วซือหานและนั่งย่อตัวลงตรงหน้าเธอ

“สามนาที  ไปรวบรวมข้อมูลของศัตรูมา”

“ค่ะ !”

เมื่อเผชิญกับเรื่องสำคัญ พวกเขาทั้งสี่ก็จริงจังเป็นอย่างยิ่ง หลังจากให้คำตอบแล้ว ร่างของพวกเขาก็หายไปจากที่นั้นในทันที

เมื่อเห็นแบบนั้น เย่จิ่นชิวก็พยักหน้า

“วิชาเงาของเถียนหยิงเก่งขึ้นมาก  น่าจะฝีมือไม่ด้อยไปกว่าเจ้าเมืองเถียนแล้ว”

ลั่วซือหานยิ้ม

“เซี่ยจู๋รู้ว่าระดับการฝึกฝนเธอต่ำที่สุดก็เลยฝึกฝนวิชาก้าวสวรรค์อย่างหนักเพื่อหาเส้นทางใหม่  ถ้าแค่วิชาก้าวสวรรค์  เอาแค่ความเชี่ยวชาญก็สู้พวกเราได้แล้ว”

“แต่ถ้าพูดถึงความเงียบสนิทก็ต้องวิชาประจำตระกูลหลี่  วิชาพรางเมฆาที่เป็นวิชาที่แม้แต่จารย์ยังต้องเอ่ยปากชม”

“พอพวกเธอได้ข้อมูลมาแล้วเราก็จะปลอดภัยขึ้นเยอะ”

เย่จิ่นชิวพยักหน้าเห็นด้วย

“ตอนนี้แค่รอให้พวกเธอกลับมาแล้วค่อยวางแผนกลยุทธ์”

หลังจากพูดจบทั้งสองก็หลับตาลงและเข้าสู่สภาวะทำสมาธิอีกครั้ง

เฉินมู่ที่นั่งอยู่บนโขดหินใหญ่เห็นภาพนี้แล้วอดที่จะพยักหน้าไม่ได้

“อืม  ไม่เลว  แสดงได้เหมือนแม่ทัพหน่อย ๆ แล้ว”