บทที่ 43 : สร้างความตกใจเล็กน้อยให้กับเหล่าอัจฉริยะระดับ S

“มีคนอยู่ด้วยเหรอ ? เป็นไปได้ยังไง ?”

“ดวงตาของจ้าวปิศาจนั่นยังเปิดอยู่  แสดงว่ามันยังมีชีวิต  แล้วมันจะมาอยู่กับพวกมนุษย์เราได้ยังไง”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินหลาน  สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นจ้าวปิศาจเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของพวกฉินหลานก็เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีกไปหลายครั้งจนสุดท้ายก็กลายเป็นเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

“ความรู้สึกกดดันมันก็แรงเกิ๊น  ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย  ขนาดอยู่ห่างกันตั้งหลายสิบเมตรเลยนะนั่น”

“บ้าไปแล้ว ! สรุปคือไม่ใช่จ้าวปิศาจมันเดินเอง  แต่เป็นคนนั้นที่หิ้วคอมันไว้แล้วลากมานี่เหมือนลากหมาตายตะหาก !”

“หม่ายก้อด...  นี่มันสิ่งมีชีวิตน่ากลัวจากไหนกันล่ะเนี่ย  ถึงกับจับจ้าวปิศาจได้ทั้งเป็นเลย  ทำได้ไงกัน”

“หืม ? ทำไมคนที่หิ้วจ้าวปิศาจถึงดูคุ้น ๆ ล่ะ”

“ลั่วซือหาน...”

เมื่อฉินหลานจำได้ว่าลั่วซือหานคือผู้ที่จับจ้าวปิศาจ  ดวงตาของเขาก็กระตุก  สีหน้าก็มืดหม่นลงทันที

โดยเฉพาะหลังจากที่เห็นลั่วซือหานโยนจ้าวปิศาจลงพื้นอย่างไม่แยแส  ทุกคนต่างอ้าปากค้างแทบจะถึงพื้น

ควรทราบว่าถึงแม้ลั่วซือหานจะสูง 176 เซนติเมตร  แต่จ้าวปิศาจตัวนั้นสูงถึง 5 เมตร  และเมื่อมันยืน 2 ขาจะสูงกว่า 30 เมตร

ความสูงที่ต่างกันมาก  ประกอบกับข้อเท็จจริงที่ว่ามันโดนหิ้วเหมือนของเล่นนั้นช่างเป็นภาพที่น่าตกใจยิ่งนัก

“มะ...  แม่จ้าวท่านใดกันคับเนี่ย  จ้าวปิศาจนั่นต้องหนักถึงห้าตันแน่ ๆ !”

“เกิน  เกินชัวร์ ! อย่างน้อยก็ต้องสิบตัน !”

“เชี่ย ! นั่นมันลั่วซือหานนี่หว่า ! อัจฉริยะระดับเอสนัมเบอร์วันของปีนี้ !”

“จริงด้วย ! โคตรสวย ! งามสง่า ! ยิ่งกว่านางฟ้าเย่ซะอีก !”

“อะไรน่ะ ? มีคนอื่นด้วยเหรอ ! แม่จ้าว ! สวยมาก ! มีสาวสวยเซ็กซี่ตั้งห้าคนแหนะ !”

พวกขี้แพ้เอาแต่เอ่ยปากชมพวกลั่วซือหานไม่หยุด  ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าจ้าวปิศาจนั่นยังไม่ตายล่ะก็  ป่านนี้คงหน้าด้านวิ่งเข้าไปประจบประแจงกันในระยะประชิดแล้ว

ส่วนพวกฉินหลานนั้นเมื่อรู้ว่าเป็นลั่วซือหานนัยน์ตาของทุกคนก็หดเหลือเท่ารูเข็ม

แม้แต่นางฟ้าเย่เมี่ยวเตี๋ยผู้เย็นชาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา

เนื่องจากเคยฆ่าจ้าวปิศาจมาแล้วพวกเขาจึงรู้ดีว่าการฆ่าจ้าวปิศาจนั้นยากลำบากขนาดไหน

แต่ละทีมต้องจ่ายราคาที่แสนสาหัส  ทั้งสูญเสียชีวิตและยังต้องเสียไพ่ตายบางส่วนกว่าจะฆ่าได้ตัวหนึ่งแบบหวุดหวิด

ด้วยเหตุนี้เองที่เหล่าอัจฉริยะระดับ S ทั้งหลายเหล่านี้ถึงได้รับบาดเจ็บในระดับต่าง ๆ กันไป

ส่วนการจับมาเป็น ๆ แบบนี้นี่ยิ่งไม่ต้องพูดเลย

แต่ตอนนี้จ้าวปิศาจตัวนี้ไม่เพียงแต่เชื่อฟังอย่างเหลือเชื่อเท่านั้น  มันยังยอมให้ลั่วซือหานโยนทิ้งลงพื้นเหมือนเศษขยะชิ้นหนึ่งซึ่งเป็นอะไรที่เชื่อไม่ลงอย่างยิ่ง

“ลั่วซือหาน...  เธอ...  แข็งแกร่งมาก...”

ซูซิงหางจ้องมองลั่วซือหานอย่างตั้งใจ  หลังจากความตกใจในตอนแรกจางหายไปดวงตาของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยไฟนักสู้ที่ไร้ขีดจำกัด

ในทางกลับกัน  หลิ่วยวนและลู่เฉินนั้นดูจะอยู่กับความเป็นจริงมากกว่า

หลังจากได้สติกลับคืนมาทั้งสองก็รีบปั้นยิ้มเสแสร้งและเดินหน้า 2 ก้าว

“นางฟ้าคับ  ขอถามได้มั้ยว่าเธอคืออัจฉริยะจากสถาบันหลวง  นางฟ้าลั่วซือหานใช่รึเปล่า”

เมื่อเห็นทั้งสองลังเลที่จะเดินเข้ามาใกล้เพราะกลัวว่าจู่ ๆ จ้าวปิศาจมันจะลุกพรวดพราดขึ้นมาอาละวาด  ในแววตาของลั่วซือหานก็ฉายแววดูถูกเล็กน้อย  ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับและเดินอย่างไร้ความรู้สึกไปยังท้องของจ้าวปิศาจ

เมื่อพวกหลิ่วยวนเห็นว่าเธอไม่แม้แต่จะทักทายหรือมองพวกตนสักนิด  พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธขึ้นมา

ทว่าตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะบุ่มบ่าม  หลังจากระงับความโกรธแล้วลู่เฉินก็เผยรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของตนอีกครั้ง

“นางฟ้าลั่ว  ค่ายหลักของเผ่าปีศาจอยู่ไม่ไกลจากเรา  ที่นั่นมีสัตว์ปิศาจมากมายรวมทั้งแม่ทัพปิศาจกับปิศาจใหญ่อีกเพียบ  พวกเราพึ่งปรึกษาหารือกันและตัดสินใจว่าจะร่วมมือกันในการพิชิตแล้วค่อยแบ่งผลประโยชน์กันอย่างเท่าเทียมกันทีหลัง”

“ไม่ทราบนางฟ้าลั่วจะยอมเข้าร่วมกับเรามั้ย”

ลั่วซือหานทำทีเป็นหูทวนลม  ลูบขนเสือนุ่ม ๆ บนท้องของจ้าวปิศาจแล้วเตรียมจะนั่งลงรอคน

เมื่อลู่เฉินเห็นว่าเธอยังไม่ตอบอะไรสีหน้าก็มืดหม่นลงทันที

ในฐานะอัจฉริยะระดับ S เขาเป็นที่ชื่นชมของทุกคนไม่ว่าจะไปที่ไหน  แม้ว่าภูมิหลังตระกูลจะเทียบกับแปดตระกูลใหญ่ไม่ได้ก็ตาม  แต่อย่างน้อย ๆ เขาก็ยังเป็นคุณชายใหญ่ของสมาคมอันดับหนึ่งของประเทศหลง  แม้แต่หวางหยู่หนิงผู้หยิ่งยโสก็ยังต้องให้เกียรติเขา

ทว่าตนแม้กระทั่งแสดงท่าทีอ่อนน้อมต่อลั่วซือหานแล้วแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่แม้แต่จะชายตามองจึงทำให้เขาโกรธมาก

เมื่อเห็นว่าลู่เฉินกำลังเศร้า  ซูเสี่ยวเถาจึงกระพริบตาแล้วแสร้งทำเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาพุ่งตัวเข้าไปกอดลั่วซือหานและทำท่าทางยั่วยวน

“เจ๊คะ  เจ๊ขา  เสี่ยวเถาอยากขี่เสือใหญ่อ่า !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นลั่วซือหานก็ยิ้มอย่างอบอุ่นแฝงด้วยความรักใคร่

“โอเค  เดี๋ยวเจ๊ช่วยนะ”

ขณะที่พูดลั่วซือหานก็ยกเท้าขึ้นเตะท้องของจ้าวปิศาจอย่างแรงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเตะปี๊บ

ในชั่วพริบตา  จ้าวปิศาจก็คร่ำครวญและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก  ทันทีที่ร่างของมันลอยขึ้นจากพื้น  มันก็รีบลงมานอนราบกับพื้นใหม่

เมื่อเห็นแบบนั้นบรรยากาศก็เงียบลง  แม้แต่ลู่เฉินกับหลิ่วยวนก็ยังอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า

จ้าวปิศาจเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตบรรพชนยุทธ์  แต่เธอกลับเล่นงานมันได้อย่างง่ายดายเช่นนี้โดยที่มันไม่กล้าแม้แต่จะคิดต่อต้าน

แถมยังได้เห็นความโล่งใจและความสิ้นหวังในแววตาของจ้าวปิศาจตัวนี้อีกด้วย

และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ...

พวกเขาได้มองซูเสี่ยวเถาเอามือเล็ก ๆ จับขนของมันแล้วตะกายปีนป่ายขึ้นไปอย่างหมดหนทาง  ท้องของมันบวมเป่งดูแล้วเจ็บแทน  แต่แม้จ้าวปิศาจตัวนี้จะเจ็บปวดจนต้องเบ้หน้ามันก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงออกมาสักคำ

จนกระทั่งซูเสี่ยวเถาขึ้นไปขี่อยู่บนหัวของมัน  แกว่งเท้าเล็ก ๆ และยกมือขึ้นฉลองราวกับได้รับชัยชนะ  ทุกคนจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ  อ้าปากค้างและจ้องมองด้วยตาที่แทบถลน

“เจ๊คะ ! ฉันก็อยากขี่เสือยักษ์ด้วยอะ !”

เมื่อเฉียนหยิงหยิงเห็นว่าซูเสี่ยวเถากำลังสนุกมากแค่ไหนดวงตาของเธอก็เป็นประกายและอดใจไม่ไหวอยากเข้าไปร่วมสนุกด้วย

เมื่อเห็นแบบนั้น  เหยาจื่อซวน  ตู้ซาน  และฉีเยียนหรานจึงขอร้องอยากจะขึ้นไปด้วย

ในสถานการณ์เช่นนี้  ลั่วซือหานจะทำอย่างไรได้ ? แน่นอนว่าเธอต้องตามใจอยู่แล้ว

“เอาล่ะ ๆ ~ ทุกคนขึ้นไปได้เลย”

“เย้ ! ถึงเวลาขี่เสือยักษ์แล้ว !”

ทั้ง 4 คนหัวเราะคิกคักด้วยความดีใจ  จากนั้นก็ลอกซูเสี่ยวเถาโดยได้รับความช่วยเหลือจากลั่วซือหาน  แล้วพวกเธอก็ปีนขึ้นไปบนหัวของจ้าวปิศาจ  ทั้ง 5 คนตื่นเต้นและมีความสุขราวกับได้รับของเล่นชิ้นโปรด

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานก็ยิ้มด้วยความรักใคร่แล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังเสือและนั่งขัดสมาธิเพื่อฝึกฝนพลัง

เมื่อเห็นพวกซูเสี่ยวเถาทั้ง 5 เฉลิมฉลองกับการขี่จ้าวปิศาจ  และเห็นลั่วซือหานหลับตาพักผ่อนทุกคนต่างก็ไปไม่เป็น

“เอ่อ  นี่...”

“นี่คือจ้าวปิศาจอีกตัวนึงเหรอ...  ดูเหมือนกลายเป็นของเล่นให้ผู้หญิงพวกนั้นไปแล้วอะ”

“จ้าวปิศาจใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ...  ถึงขนาดไม่ขัดขืนเวลาโดนรังแกแบบนี้”

“ขัดขืน ? นายไม่เห็นความสิ้นหวังในแววตามันเหรอวะเพื่อน”

ต้องบอกว่าการกระทำของลั่วซือหานและพวกพ้องทั้ง 6 คนนั้นน่าตกใจมาก  จนทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรู้สึกมึนงงไปหมด

ฉินหลานซึ่งเป็นคนแรกที่ได้สติเหลือบมองเย่เมี่ยวเตี๋ยและหวางหยู่หนิงที่กำลังจ้องมองลั่วซือหานอยู่  จากนั้นก็หันกลับไปหาพวกหลี่เฉิงคุนที่ตอนนี้ยังคงตกอยู่ในอาการตกใจด้วยความโกรธจัด

“นายไม่ได้บอกเหรอว่าอาจารย์ห้องหนึ่งเป็นไอ้เศษสวะไร้ประโยชน์น่ะหา ! แล้วทำไมลั่วซือหานถึงเก่งกาจขนาดนี้ !”

“ถ้าทั้งห้องเป็นเหมือนลั่วซือหานหมดล่ะก็  เราจะแข่งกันไปเพื่อ ?”

เปลือกตาของหลี่เฉิงคุนกระตุกเล็กน้อยและกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก  แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ารู้สึกขายขี้หน้าหน่อย ๆ

อย่างไรก็ตาม  เขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วและหาสาเหตุได้ในทันที

“คุณชายฉิน  พลังของลั่วซือหานมันเกี่ยวอะไรกับไอ้คนไร้ประโยชน์นั่นล่ะ  นายลืมไปแล้วเหรอว่าลั่วซือหานมีศักยภาพระดับเอส  ต่อให้ไม่มีใครสอนเธอก็แข็งแกร่งได้เองตามปกติอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของฉินหลานหลี่เฉิงคุนก็รู้ว่าตนพูดถูก

“นอกจากนี้นะ  การที่ลั่วซือหานแข็งแกร่งไม่ได้หมายความว่าคนอื่น ๆ ในห้องจะแข็งแกร่งด้วย  เย่จิ่นชิวอาจจะพอเป็นไปได้  แต่คนอื่น ๆ ก็อยู่แค่ระดับเอกับยี่เหมือน ๆ พวกเรา  ไม่ว่าพวกเธอจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็จะแข็งแกร่งเท่าสองคนนั่นได้มั้ยล่ะ”

“ยิ่งไปกว่านั้นนะคุณชายฉิน  มีใครเป็นพยานเห็นเหตุการณ์ที่จ้าวซือหานจับจ้าวปิศาจตัวนั้นทั้งเป็นบ้างล่ะ  ถ้าเกิดว่าคนที่ทำคือผู้คุ้มครองของเธอล่ะจะเป็นยังไง”

ฉินหลานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ว่าลั่วซือหานจะแข็งแกร่งแค่ไหนเธอก็ยังเป็นแค่ศิษย์ยุทธ์ 8 ดาวเท่านั้น  เพราะคนอย่างพวกตนยังต้องฝึกฝนด้วยไอเทมล้ำค่าหายาก  สะสมทรัพยากรต่าง ๆ ทุกวันกว่าจะไปถึงขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 8 ดาวได้

ยิ่งไปกว่านั้นคือลั่วซือหานเป็นเพียงสาขาหนึ่งของตระกูลลั่ว  ในแง่ของทรัพยากรและสมบัติล้ำค่าแล้ว  ลั่วซือหานซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของตระกูล  จะมาเทียบกับตนที่เป็นหนึ่งในตระกูลฉินสายหลักได้อย่างไร

ส่วนทรัพยากรของมหาวิทยาลัยตี้ตูน่ะเหรอ ?

เหอะ  ไอ้อาจารย์ระดับ F ไร้ความสามารถจะไปแข่งขันกับอาจารย์คนอื่น ๆ ได้ยังไงก่อน

ข้อเท็จจริงที่ว่าเฉินมู่ไม่อนุญาตให้พวกลั่วซือหานทั้งห้องออกไปข้างนอกตลอดเดือนที่ผ่านมาเป็นหลักฐานที่ดีที่สุดในเรื่องนี้ไม่ใช่หรือ

ถ้าหากไม่สามารถเข้าถึงทรัพยากรของสถาบันและไม่มีอำนาจในการแสดงความคิดเห็น  เกิดพวกลั่วซือหานเปิดเผยเรื่องนี้ออกมาเจ้าตัวจะไม่เสียหน้าแน่หรือ

ดังนั้น  สิ่งที่หลี่เฉิงคุนพูดจึงสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

จ้าวปิศาจตนนี้คงถูกผู้คุ้มครองของลั่วซือหานจับให้  ไม่อย่างนั้นล่ะก็ระดับจ้าวปิศาจนี่จะไปถูกกลุ่มศิษย์ยุทธ์ตัวเล็ก ๆ รังแกได้ยังไงกัน

ยิ่งฉินหลานคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเหมือนว่ามันเป็นไปได้มากขึ้นเท่านั้น  เมื่อมองไปที่ลั่วซือหานอีกครั้ง ดวงตาก็เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยถากถาง

“ฮ่า ๆ ๆ แกล้งทำต่อไปเถอะ  เมื่อเราปราบราชาปิศาจและได้ที่หนึ่งแล้ว  ค่อยมาดูกันว่ายัยอัจฉริยะอันดับหนึ่งอย่างหล่อนจะมีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อฉัน”

“จังหวะเหมาะเจาะพอดี  เรายังสามารถใช้โอกาสนี้กดดันตระกูลลั่วกับเย่ได้ด้วย  แล้วยังจัดการเปิดโปงความไร้ค่าของไอ้เฉินมู่ได้อีก”

“อืม...  เฉินมู่...  คงไม่มีโอกาสเปิดโปงมันแล้วล่ะ  ยังไงซะการเปิดโปงคนตายก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

ฉินหลานเยาะเย้ย  แววตายิ่งมายิ่งแต่จะดุดันมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากเล่นไปได้สักพัก  พวกซูเสี่ยวเถาที่นั่งอยู่บนหัวของจ้าวปิศาจก็มองไปยังลั่วซือหานด้วยความสงสัย

“เจ๊  เราจะอยู่แต่ที่นี่เหรอ  ไม่เข้าไปฆ่าราชาปีศาจนั่นเหรอ”

ลั่วซือหานไม่ได้ลืมตา  แต่พูดอย่างใจเย็น

“รอทุกคนมาครบก่อนแล้วค่อยไป  ฉันบอกพวกเธอแล้วน่ะ”

ทันทีที่พูดจบลั่วซือหานก็ลืมตาขึ้นและมองไปยังที่ไกล ๆ

“มากันแล้ว”