บทที่ 42 : เหล่าอัจฉริยะระดับ S รวมตัวกัน สร้างความประทับใจครั้งยิ่งใหญ่

“นั่นคือนางฟ้าเย่  อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบันหลงอู่ !”

“โอ้โห ! ทั้งสวยทั้งสง่าทั้งอ่อนช้อย  ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะเป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อเทพธิดา !”

“โอ้โห ! นางฟ้าหนิงจากสถาบันเทียนชู ! เทพธิดาผู้สวยสง่าอันดับสาม ! เธอก็มาที่นี่ด้วย !”

“นั่นองค์ชายลู่จากสถาบันเสวียนหยาง !”

“และก็คุณชายหลิ่วจากสถาบันหยุนเซียวก็มาด้วย ! แม่จ้าว ! นอกจากที่สถาบันหลวงแล้วอัจฉริยะระดับเอสอีกสี่คนก็มากันครบแล้วนะ !”

ในเขตปลอดภัยนอกค่ายปีศาจ  กลุ่มนักศึกษาที่กำลังดื้อรั้นและเถียงกับอาจารย์อยู่นั้นจู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นเมื่อเห็นทั้ง 4 คนเดินนำหน้ามา

นักศึกษาจำนวนมากจากทั้ง 4 สถาบันต่างรีบไปเอาใจอัจฉริยะประจำสถาบันของตน  โดยทำตัวราวกับว่ายอมจำนนต่ออัจฉริยะเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง

ส่วนนักศึกษาคนอื่น ๆ ก็เข้าหานักศึกษาคนนั้นอย่างกระตือรือร้นด้วยรอยยิ้มประจบประแจง  เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับอัจฉริยะตัวจริง

ต้องบอกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับอาจารย์ที่ยึดติดกับกฎเกณฑ์ล้าสมัยแล้ว  พวกเขามีความเชื่อมั่นในตัวผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นเดียวกันมากกว่า

เหตุการณ์นี้ทำให้อาจารย์พูดไม่ออกและรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว

อย่างไรก็ตาม  การแข่งขันในแดนลับนี้ก็มีกฎอยู่  อาจารย์สามารถปกป้องพวกเขาอย่างลับ ๆ ได้เท่านั้น  ไม่สามารถอยู่ด้วยได้  เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังคุยกันอย่างสนุกสนานจึงได้แต่พูดว่า

“ในเมื่อองค์ชายหลิ่วกับคุณชายลู่มากันครบแล้ว  งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”

“ผมอยากจะขอความกรุณาจากทุกท่านช่วยดูแลนักศึกษาของเราด้วยครับ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นหลิ่วยวนก็ยิ้มอย่างอบอุ่น

“อาจารย์ทุกท่านโปรดวางใจเถอะครับ  มีเราอยู่ที่นี่แล้วจะไม่ปล่อยให้เพื่อน ๆ นักศึกษาได้รับอันตรายเด็ดขาด”

อาจารย์ทั้งสองพยักหน้า  สบตากัน  แล้วก็หายไปจากตรงนั้น  ปล่อยให้พื้นที่นั้นเป็นของพวกนักศึกษาไป

เห็นแบบนั้นแล้วหลิ่วยวนจึงหันไปมองเย่เมี่ยวเตี๋ยกับหวางหยู่หนิงแล้วยิ้มให้

“นางฟ้าเย่  นางฟ้าหนิง  เรามาถึงด่านสุดท้ายแล้วนะครับ  พวกคุณว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป  มีความคิดเห็นอะไรยังไงบ้างมั้ยครับ”

ใบหน้าของเย่เมี่ยวเตี๋ยเย็นชาดุจก้อนน้ำแข็ง  เธอมองแรงใส่หลิ่วยวนผู้เสแสร้งด้วยความรู้สึกดูถูก  จึงไม่สนใจเขาและเฝ้ามองเหล่าปีศาจที่อยู่ไกลออกไปแทน

ถึงแม้หวางหยู่หนิงจะไม่ชอบเขาเช่นกัน  แต่การไม่ตอบเลยก็คงไม่เหมาะสมนัก  เพราะถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็แสดงอัธยาศัยดีเข้ามาชวนคุยแล้ว

“สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการทำความเข้าใจกับสถานการณ์ของเผ่าปีศาจ”

“นางฟ้าหนิงพูดถูกแล้วครับ”

หลังจากเหลือบมองลู่เฉินที่กำลังพัดตัวเองอวดท่าทางอยู่นั้น  หลิ่วยวนก็หันไปมองพวกเพื่อนนักศึกษาที่พึ่งกลับมามือเปล่า

“ดูจากสภาพแล้วนายคงเข้าไปเช็กมาแล้วสินะ  ได้ข้อมูลอะไรมาบ้างล่ะ”

พอได้ยินแบบนั้นทุกคนก็ต่างก็พูดไม่ออกเพราะความอับอาย

“เอ่อ...  สถานการณ์ของเผ่าปีศาจค่อนข้างซับซ้อนน่ะ  จากที่เราสังเกตดูแล้ว  นอกจากราชาปีศาจที่บาดเจ็บและกำลังพักฟื้นแล้ว  มันยังมีแม่ทัพปีศาจอีกสี่ตัว  ปิศาจใหญ่อีกสิบตัว  ส่วนทหารปิศาจกับพวกกีกี้ก็ประมาณพันตัว”

หลิ่วยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่มีจ้าวปิศาจเลยเหรอ”

กลุ่มคนเหล่านั้นมองหน้ากันด้วยความงุนงงและยิ่งรู้สึกอับอายมากขึ้นไปอีก

“ก็...  ควรจะมีมั้ง ? แต่...”

หลิ่วยวนเข้าใจในทันทีแล้วจึงยิ้ม

“ไม่เป็นไรหรอก  แค่นี้ก็ถือว่าน่าประทับใจมากแล้วที่สามารถรวบรวมข้อมูลได้มากขนาดนี้”

ดูเหมือนเพื่อรักษาหน้าตา  หลี่ตี้ซึ่งใบหน้าบวมเล็กน้อยจึงมองเขาด้วยสีหน้ายืนยัน

“องค์ชายหลิ่ว  พวกเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามีจ้าวปิศาจอยู่จริงมั้ย  แต่พวกเรามั่นใจจำนวนของแม่ทัพปิศาจกับปิศาจใหญ่แน่นอน”

“ถึงแม้เมื่อกี๊เราจะไม่ได้ฆ่าทหารปีศาจไปซักเท่าไหร่  แต่เราก็เข้าใจถึงความแข็งแกร่งของพวกมันได้ชัดเจนแล้ว”

“ก็ไม่แปลกหรอกที่จะไม่มีจ้าวปิศาจอยู่ในค่าย”

เมื่อเห็นความประหลาดใจของหลิ่วยวน  ลู่เฉินจึงใช้พัดพัดตัวเองและยิ้มให้

“เมื่อวานนางฟ้าเย่กับนางฟ้าหนิงฆ่าไปคนละตัว  ฉันจำได้ว่าพี่หลิ่วเองก็ฆ่าไปตัวนึงเหมือนกัน  ใช่มั้ย”

เมื่อได้ยินแบบนั้นคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงไปในทันที

“แม่จ้าวโว้ย ! พวกเล่นฆ่าจ้าวปิศาจกันได้แล้วเหรอเนี่ย  พระเจ้าจอร์จ  นั่นมันเทียบเท่ากับบรรพชนยุทธ์เลยนะนั่นน่ะ !”

“สมกับเป็นอัจฉริยะระดับสูงจริง ๆ ! ถึงกับสามารถฆ่าจ้าวปิศาจได้สำเร็จ ! ฉันเองแม้จะมีศักยภาพระดับเอก็เถอะ  แต่การจะฆ่าแค่ปิศาจใหญ่ก็ใช้เวลาไปครึ่งชีวิตแล้ว”

“เก่งโคตร...”

เมื่อได้ยินคำชมจากคนรอบข้าง  เย่เมี่ยวเตี๋ยและหวางหยู่หนิงกลับไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรมากนัก  แต่หลิ่วยวนกลับรู้สึกดีใจเล็กน้อย

เขาชอบเวลาที่มีคนอื่นชื่นชมและชอบเสพความรู้สึกที่ว่าตัวเองเป็นจุดสนใจ

แม้ว่าเขาจะต้องจ่ายราคาอย่างหนักด้วยการสังเวยชีวิตลูกน้องไป 3 คนเพื่อสังหารจ้าวปิศาจตัวนั้นก็ตาม  แต่ในเมื่อฆ่าจ้าวปิศาจได้แล้วก็คือฆ่าได้แล้วนั่นแหละ

“เฮ่อ ~ พี่ลู่  นายเองก็ฆ่าไปตัวนึงเหมือนกันนี่นา”

เมื่อเห็นว่าเขาให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี  ลู่เฉินจึงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ความสามารถของพวกฉันในการฆ่าจ้าวปิศาจตอนนั้นอาศัยการลอบฆ่าล้วน ๆ แถมยังต้องพึ่งโชคด้วย”

“หา  ไม่จริงหรอก  ในเมื่อฆ่ามันได้ก็คือฆ่ามันได้  จ้าวปิศาจเป็นถึงขอบเขตบรรพชนยุทธ์  ถึงจะลอบกัดก็เถอะแต่คนส่วนใหญ่กัดมันไหวซะที่ไหนล่ะ  แต่พี่ลู่กลับฆ่ามันได้ก็แน่นอนว่าเพราะความแข็งแกร่งของตัวนายเอง”

ทั้งสองเริ่มกล่าวชมเชยกันและกันทำให้พวกเย่เมี่ยวเตี๋ยถึงกับพูดไม่ออก

โชคดีที่หลิ่วยวนนึกถึงจุดประสงค์ของการมาที่นี่ออกพอดีและพูดขึ้น

“ว่าแต่พี่ลู่  นายบอกว่าเป็นธรรมดาที่ไม่มีจ้าวปิศาจในค่ายนี่  มันไปเกี่ยวอะไรกะจ้าวปิศาจที่เราฆ่าด้วยล่ะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นรอยยิ้มของลู่เฉินก็ยิ่งกว้างขึ้น

“จ้าวปิศาจเป็นลูกน้องที่เก่งที่สุดของราชาปีศาจ  สองวันมานี้เราฆ่าทหารปีศาจกับพวกกีกี้ไปไม่น้อยเลย  นอกจากนี้พวกมันยังบุกเข้ามาอย่างกะทันหัน  เพราะงั้นแปลว่าราชาปีศาจจะต้องส่งจ้าวปิศาจซึ่งเป็นลูกน้องของมันออกมานำทีมตรวจสอบสถานการณ์อย่างแน่นอน”

“ราชาปิศาจที่มีจ้าวปิศาจใต้บังคับบัญชาได้ซักสี่ห้าตัวก็ถือว่าเป็นระดับสูงสุดแล้ว  พวกเราสี่คนฆ่าพวกมันไปสี่ตัว  เพราะงั้นการที่ไม่มีจ้าวปิศาจเหลืออยู่ในค่ายก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ”

“อืม ? พี่ลู่พูดถูก !”

เมื่อหลิ่วยวนรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมา

“ในเมื่อในค่ายนอกจากราชาปิศาจแล้วก็มีแค่แม่ทัพปีศาจบางส่วนเท่านั้นที่คุกคามเราได้  งั้นการเคลียร์ค่ายนี่ก็ง่ายขึ้นเยอะ”

ระดับสูงสุดของพวกเขาก็แค่ศิษย์ยุทธ์ 8 ดาวเท่านั้น  และการนำกลุ่มไปล้อมโจมตีแม่ทัพปีศาจก็เป็นเรื่องยากลำบากสำหรับพวกเขามากแล้ว

ถ้ายังมีจ้าวปิศาจอยู่ด้วยล่ะก็  พวกเขาคงต้องคิดยอมแพ้จริง ๆ

ไพ่ตายของพวกเขาก็คือการฆ่าราชาปีศาจตนนั้น

หากพวกเขาใช้ไพ่ตายโดยที่ยังไม่เห็นหน้าราชาปิศาจล่ะก็  แม้ว่าพวกเขาจะสามารถสังหารราชาปิศาจได้ด้วยความช่วยเหลือจากผู้คุ้มครองของตนก็ตาม  แต่อันดับในการแข่งขันครั้งนี้มันจะพังทลายเอา

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้หลิ่วยวนจึงมองไปที่ลู่เฉินแล้วพูดว่า...

“พี่ลู่  คิดไงถ้าเกิดเราร่วมมือกัน”

ลู่เฉินพยักหน้าโดยไม่แสดงความเห็นใด ๆ

“เรื่องปกติอยู่แล้ว  นางฟ้าเย่  นางฟ้าหนิง  พวกเธอคิดยังไงบ้างล่ะ”

“เมื่อจอมยุทธ์ระดับเอสเราสี่คนลงมือ  การฆ่าราชาปิศาจตัวนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น”

“เมื่อฆ่าเสร็จแล้วเราจะผ่าหัวกับตัวมันออกเป็นสองส่วนเท่า ๆ กัน”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นเย่เมี่ยวเตี๋ยจึงตอบอย่างใจเย็นว่า “ตกลง” และหวางหยู่หนิงก็เห็นด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นแบบนั้นดวงตาของลู่เฉินก็เปล่งประกายด้วยความยินดี

“นางฟ้าเย่  นางฟ้าหนิง  หลังจากนี้พวกเราจะนำทัพบุกทันที  พวกเธอคอยนำคนของพวกเธอตามสนับสนุนจากด้านหลัง”

“พาพวกเราไปด้วยเถอะองค์ชายหลิ่ว ! พวกเราช่วยเคลียร์พวกกีกี้ได้ !”

“ใช่ ๆ”

พวกขี้แพ้เหล่านี้รู้ดีว่าพวกตนไม่สามารถเอาชนะราชาปีศาจได้  แต่ก็ยังอยากได้เศษซากมาบ้างอยู่ดี  เพราะนี่คือการแข่งขันครั้งยิ่งใหญ่  และมีการบันทึกจำนวนที่ฆ่าได้ด้วย

เมื่อได้ยินเแบบนั้นดวงตาของหลิ่วยวนก็ฉายแววประชดเบา ๆ

“แน่นอน  หลังจากนี้ฉันยังต้องการความช่วยเหลือจากพวกนายอยู่...”

“นับเราเข้าไปด้วยนะ  ได้มั้ย”

หลิ่วยวนถูกขัดจังหวะก่อนที่จะพูดจบซึ่งทำให้เขาไม่พอใจ  แต่เมื่อเขาเห็นว่าเป็นใครสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

“พี่ซู ? พี่ฉิน ? พวกนายมาถูกเวลาจริง ๆ !”

ใช่แล้ว  ผู้มาใหม่เหล่านั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากซูซิงหางผู้โดดเดี่ยว  และฉินหลานซึ่งมาพร้อมกับพวกหลี่เฉิงคุน

ฉินหลานก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม

“พี่หลิ่ว  พี่ลู่  ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“ฮ่า ๆ พี่ฉินยังหล่อเหลาเหมือนเดิมเลยนะ  พอพวกนายมาร่วมด้วยแล้วก็รับรองได้ว่าโค่นกองทัพของราชาปิศาจนั่นได้แน่นอน”

เมื่อมีคนมีศักยภาพระดับ S เพิ่มมาอีก 2 คน  โอกาสในการคว้าชัยชนะย่อมสูงขึ้นอย่างแน่นอน

ส่วนใครจะได้หัวราชาปีศาจไปนั้น...  ฮ่า ๆ ๆ ถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้กันแล้ว

หลิ่วยวนเชื่อว่าแม้แต่เย่เมี่ยวเตี๋ยผู้เย็นชาก็ต้องคิดแบบเดียวกัน

เป็นเพราะว่าตอนนี้ความร่วมมือยังเป็นประโยชน์ต่อทุกฝ่าย  ทุกคนก็เลยเห็นพ้องกันโดยปริยาย

ในไม่ช้ากลุ่มนักศึกษาก็คิดแผนขึ้นมาได้  แม้ว่ากลยุทธ์ของพวกเขาจะยังคงบุ่มบ่ามอยู่  แต่ก็ดีกว่าที่นักศึกษารอบก่อน ๆ ใช้เยอะ

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังจะลงมือนั้นเอง  จู่ ๆ ก็มีใครบางคนอุทานออกมาอย่างกระทันหัน

“แม่จ้าว ! อะไรวะน่ะ !”

ทุกคนต่างตกใจและหันไปมองทางต้นเสียงโดยไม่รู้ตัว

และสิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือเสือขาวตัวมหึมา

เมื่อสังเกตดูดี ๆ แล้วสีหน้าของหลิ่วยวนก็เปลี่ยนไปทันที

“จ้าวปิศาจ ? !”

“อะไรนะ ! นั่นคือจ้าวปิศาจเหรอ ? ? ?”

พอได้ยินเแบบนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

แต่ไม่นานฉินหลานก็เริ่มรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“เดี๋ยวก่อน ! ท่าทางของจ้าวปิศาจตัวนั้น...  มันดูแปลก ๆ นะ”

คนอื่น ๆ หรี่ตาดูและรู้สึกงงเล็กน้อยเช่นกัน

“ดูเหมือน...  จะเป็นแบบนั้นจริง ๆ ว่าแต่ทำไมหัวมันถึงเชิดขึ้นงั้นล่ะ  เหมือนมันกะลังเดินตัวตรงอยู่เลย”

“เป็นไปได้มั้ยว่าจ้าวปิศาจนั่นแข็งแกร่งเกินไป  วิธีการเข้าตีของมันเลยแปลกไปจากตัวอื่น ๆ”

“เดี๋ยวก่อน ! มีอะไรไม่ถูกต้องแน่ ๆ ? !”

เมื่อรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น  เปลือกตาของฉินหลานก็กระตุก  รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงจนเหลือเท่ารูเข็มในทันที

“จ้าวปิศาจตัวนั้นมันถือคนไว้ด้วย !”