บทที่ 41 : คุยกันก่อนสิ ขอพักหายใจหน่อย

จ้าวปิศาจนอนอยู่กลางซากปรักหักพัง  ลมหายใจของมันเข้ามากกว่าออก

แต่หัวใจของมันได้พังทลายลงอย่างแท้จริง  และแม้แต่น้ำตาก็ไม่มีเหลือให้ไหลอีกแล้ว

“ก็บอกว่า  เดี๋ยวก่อนไง  ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลยเล่า  ฮือออออออ...”

“หัวหน้าห้อง ?”

จ้าวปิศาจนอนสะอึกสะอื้นอยู่กับพื้น  ขณะที่ดวงตาของเฉียนหยิงหยิงกับฉีเยียนหรานเป็นประกายเมื่อเห็นร่างหนึ่งที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

“หัวหน้าห้อง  ทำไมมานี่ล่ะ”

เมื่อเห็นลั่วซือหานค่อย ๆ หดขาลงด้วยสีหน้าเย็นชา  เฉียนหยิงหยิงกับสาว ๆ ที่เหลือก็รีบวิ่งไปวนรอบตัวเธอ

แล้วเหยาจื่อซวนกับตู้ซานก็ตามมาทันพอดี

“อา ! ! ! ซานเป่าเอ๋อ ! ซวนเป่าเอ๋อ !”

“เจ๊หยิง ! เยียนหราน !”

เจ๊ ๆ หมวย ๆ ทั้ง 4 ต่างดีใจที่ได้เจอหน้ากัน  พวกเธอรีบกอดและกระโดดโลดเต้นกันไปมาทันที  เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานกลับไม่ค่อยยิ้มเลย

แต่ในขณะนั้นเอง  ซูเสี่ยวเถาพลันเปลี่ยนร่างไปเป็นเด็กหญิงที่ถูกรังแก  เธอร้องไห้โวยวายและโผเข้ากอดลั่วซือหาน

“หัวหน้าห้องงงงงงง ! ไอ้ปีศาจนี่มันรังแกเสี่ยวเถา ๆ อ่า ! เสี่ยวเถา ๆ ตกใจมากเลยอ่า  แงงงงงงง...”

เมื่อรู้สึกถึงท่าทางยั่วยวนของซูเสี่ยวเถาในอ้อมแขน  ลั่วซือหานก็รู้ว่าเธอจงใจทำ  แต่เธอก็ไม่อาจเปิดโปงหล่อนได้

ยิ่งไปกว่านั้น  เมื่อสักครู่นี้จ้าวปิศาจก็พึ่งโจมตีหล่อนจริง ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่อาจยอมให้เกิดขึ้นกับนักศึกษาห้อง 1 ได้อย่างเด็ดขาด

“ไม่ร้องนะเสี่ยวเถา  เจ๊อยู่นี่แล้ว  เดี๋ยวเจ๊ปกป้องเธอแล้วจะสั่งสอนไอ้เสือปีศาจนั่นให้รู้เรื่องให้เอง”

ขณะที่พูดเธอก็โอบกอดซูเสี่ยวเถาที่กำลังร้องไห้ไว้ในอ้อมแขนไปด้วย  และ 4 สาวเจ๊หมวยที่กำลังกระโดดโลดเต้นมีความสุขไปหาจ้าวปิศาจด้วยสีหน้าถมึงทึง

“มึงสินะที่กล้ารังแกน้องกู !”

มึงกล้าฟังที่มึงพูดปะ ? เอาจริง ๆ

กูไปรังแกมันตอนไหน  มีแต่พวกมันแหละเดาะกูอย่างกะลูกวอลเล่ย์ !

จ้าวปิศาจถึงกับอึ้ง  น้ำตาที่น่าจะแห้งไปแล้วกลับไหลอาบแก้มอีกรอบ

ถ้าโครงกระดูกทั้งร่างของมันไม่ดูเหมือนจะพังหมดแล้วล่ะก็  ป่านนี้มันคงลุกขึ้นมาตีฝีปากด่าสวนให้ตายกันไปข้างไปแล้ว

“เจ๊ ๆ หมวย ๆ พวกหนูใจเย็น ๆ ก่อนดีมั้ย  ฮื้ม ? ฉันเนี่ยนะ ? รังแกหนู ?”

“อ๊า ! ! ! เสือตัวเบ้อเริ่มเลยอ่า ! เสือตัวเบ้อเริ่มน่ากลัวจังเลยง่า ! ฮือออออ...”

“? ? ?”

เมื่อเห็นซูเสี่ยวเถาซบอกลั่วซือหานพลางร้องไห้โฮ  จ้าวปิศาจถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเหลือจะเชื่อ

“ท่านบรรพชนยายเอ๊ย  จะเอางี้จริงดิ๊”

“ระหว่างมึงกะกูใครกันแน่ที่น่ากลัวกว่า”

“แม่จ้าวโว้ย !”

ในที่สุดจ้าวปิศาจก็ฉวยโอกาสและร้องออกมาด้วยสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่สุด

“พวกหล่อนจู่ ๆ ก็มาอันฉันโดยไม่พูดไม่จาอะไรซักคำ  เจ้าเด็กแสบสามตัวนี่ตอนแรกก็ดูน่ารักดีอยู่แท้ ๆ แต่กลับโหดเหี้ยมกับลูกน้องฉันยิ่งนัก !”

“ถ้าฉันไม่แข็งแรงขนาดนี้ล่ะก็  นังบรรพชนยายสามนางนี่คงฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว !”

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว !”

“?”

“มึงทำน้องกูกลัวไปหมดไม่พอยังจะรังแกเธออีก  วันนี้กูต้องแก้แค้นให้เธอให้ได้ !”

“?”

“บอกมาซิ  มึงอยากตายเลย  หรือจะยอมจ่ายเงินซื้อชีวิตตัวเองไว้”

“? ? ?”

เมื่อได้ยินแบบนั้นใบหน้าเสือที่ตกตะลึงของจ้าวปิศาจก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“ท่านบรรพชนยาย  ท่านอยากฟังที่ตัวเองพูดเองดูมั้ยวะคับ  ท่านอยากฆ่าผมไม่พอยังหมายตาทรัพย์สินผมอีกเนี่ยนะ  ผมเป็นปิศาจนะเว่ยอียาย  แม่จ้าว  มึงนี่...”

ปัง ! ! !

ก่อนที่จ้าวปิศาจจะพูดจบ  เสือทั้งตัวก็กลายร่างเป็นลูกปืนใหญ่และพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในช่องท้องของมันนั้นโหมกระหน่ำราวกับพายุ  และก่อนที่มันจะรู้สึกตัวเต็มที่ปากก็กระอักเลือดคำโตออกมาแล้ว

เมื่อรู้สึกว่ากระดูกของตนค่อย ๆ แหลกละเอียดทีละนิ้วและเส้นลมปราณถูกทำลาย  นัยน์ตาของจ้าวปิศาจก็หดแคบลงอย่างรวดเร็ว  ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เมื่อตกลงพื้นมันก็เห็นแต่ใบหน้าอันงดงามน่าทึ่งอย่างยิ่งเพียงแต่ไร้ซึ่งอารมณ์ประกอบกับสายตาเย็นชา  ทำให้หัวใจของจ้าวปิศาจพลันเต้นด้วยพายุที่โหมกระหน่ำ

“นังตุ๊กตาน้อยนี่พึ่งพลังตื่นแท้ ๆ แต่มันกลับไม่สนการป้องกันแล้วตัดระดับพลังยุทธ์เราได้เฉยเลย”

“พลังการฝึกฝนของนังเด็กนี่ยังแข็งแกร่งกว่านังเด็กสามตัวนั่นรวมกันตั้งสิบเท่า !”

“แล้วตกลงนังสัตว์ประหลาดนี่มันโผล่มาจากไหนอีกวะ ? !”

จ้าวปิศาจกระอักเลือดอีกรอบและไม่กล้าพูดอะไรอีก  เมื่อเห็นลั่วซือหานเดินเข้ามาใกล้มันจึงรีบอ้าปากพูด

“ผมจะจ่ายเงินซื้อชีวิตคับ !”

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานจึงปล่อยซูเสี่ยวเถาที่กำลังทำหน้าบูดบึ้งใส่จ้าวปิศาจ  แล้วเอื้อมมือเรียวสวยของตนไปจับคอของจ้าวปิศาจ  แล้วก็ยกตัวมันขึ้นราวกับไม่ได้ถืออะไรอยู่

“นำทางไปที่ถ้ำของมึงซะ”

“เด๋ว ๆ ! ท่านบรรพชนยาย  พูดคุยกันก่อนสิ  ขอผมพักหายใจหน่อย”

“หุบปาก !”

“โอเคคับ !”

ถึงแม้จ้าวปิศาจจะโกรธจัด  แต่มันก็ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาแม้แต่น้อย  ถึงแม้จะถูกทุบตีอย่างไร้เหตุผลจนหัวหมุนไปหมด  แต่มันก็ยังเชื่อฟังและทำตัวเหมือนไม้กวาดในมือของลั่วซือหานมุ่งหน้าตรงไปยังถ้ำของมัน

“ยังอยากไปโด้ของที่ถ้ำกูอีก  เหอะ ๆ สวรรค์มีทางให้เดินไม่เดิน  นรกไม่มีทางให้เสือกอยากลง”

“จังหวะเหมาะเจาะพอดี ! พอเราไปถึงค่ายใหญ่  ราชาปิศาจต้องฆ่าพวกมึงทั้งหมดเพื่อแก้แค้นให้เปิ่นจุนแน่ !”

แววตาที่โหดเหี้ยมฉายวาบขึ้นในดวงตาของจ้าวปิศาจ  ขณะที่มันมองพวกลั่วซือหานก็แอบทำสายตาเยาะเย้ยใส่  และยังแอบยกยิ้มมุมปากนิด ๆ

...

“ทำไมยังไม่มากันอีกล่ะเนี่ย”

ลึกเข้าไปในแดนลับ

เฉินมู่เอกขเนกอยู่บนโขดหินก้อนใหญ่ที่ตั้งอยู่บนยอดเขา  ไขว่ห้างด้วยความเบื่อหน่าย  ปากพึมพำกับตัวเองพลางเคี้ยวใบหญ้า

“เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งวันแล้วนา  ถ้ายังไม่รีบมาอีกล่ะก็พวกสัตว์ปิศาจคงโดนโด้ไปหมดแน่”

ขณะที่พูดเฉินมู่ก็เอียงคอเล็กน้อยมองไปยังรอยแยกมิติสีดำบนท้องฟ้า  จากนั้นก็หันไปมองที่ราบกว้างใหญ่ของค่ายที่เชิงเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เขานอนอยู่ที่นี่มาทั้งวันแล้ว  แน่นอนว่าเมื่อช่วงสองสามวันก่อนเขาก็อยากลองทดสอบพละกำลังของตัวเองเหมือนกัน  แต่มันน่าเบื่อเกินไป  ไม่ต่างอะไรจากการเล่นตบเด็กทารกเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องการทิ้งสัตว์ปิศาจเหล่านั้นไว้ให้พวกลั่วซือหานได้ซ้อมมือล่ะก็  เขาคงฆ่าสัตว์ปิศาจระดับราชานั่นแล้วเอาเนื้อพวกมันทั้งหมดมาทำกับข้าวกินไปแล้ว

นอกจากนี้ตั้งแต่เมื่อสามชั่วโมงกว่า ๆ ที่แล้วยังมีนักศึกษาจำนวนมากได้แอบเข้าไปในค่ายเพื่อเช็กสถานการณ์ภายในอย่างต่อเนื่อง

เฉินมู่สังเกตว่าหากกลุ่มนักศึกษาเหล่านั้นไม่ได้สังเกตเห็นว่าสัตว์ปิศาจในค่ายนั่นจำนวนมันมากมายมหาศาลล่ะก็  ป่านนี้คงจะลงมือไปนานแล้ว

“มีราชาปิศาจตัวนึง  จ้าวปิศาจสามตัว  แม่ทัพปิศาจสิบตัว  ปิศาจใหญ่สามร้อย  แล้วก็กองทัพใหญ่ทหารปิศาจกีกี้อีกประมาณสามพัน  พวกศิษย์ยุทธ์แค่หกเจ็ดดาวเข้าไปก็ต้องระวังตัวแจก่อนล่ะนะ”

“อยากรู้จริงว่าพวกลั่วซือหานมาถึงแล้วจะทำไงต่อ”

ตลอดทั้งเดือนมานี้เฉินมู่ไม่เพียงแต่สอนวิชายุทธ์และทักษะยุทธ์ให้พวกเธอเท่านั้น  แต่ยังฝึกฝนสมรรถภาพและเสริมสร้างร่างกายให้ด้วย

นอกจากนี้เขายังคอยสอนถึงวิธีการต่อสู้ในสถานการณ์ต่าง ๆ อีกต่างหาก

เนื้อหาครอบคลุมถึงยุทธวิธีที่หลากหลาย  รวมถึงยุทธวิธีแบบหนึ่งจุดสองด้าน  ยุทธวิธีสามสาม  การเข้าตีด้านข้าง  การทำสงครามแบบหลายทิศทางด้วยกำลังพลจำนวนมาก  และการทำสงครามแบบกองทหารราบ

อย่างไรก็ตาม  การอภิปรายเชิงทฤษฎีเพียงอย่างเดียวยังไงก็ไม่พอ  จำเป็นต้องได้สัมผัสกับประสบการณ์จริงเพื่อที่จะได้เชี่ยวชาญการนำไปใช้

ตอนนี้สิ่งที่เขาหวังไว้ก็คือพวกสาว ๆ จะใช้สมองคิดให้ดีและไม่หยิ่งผยองหรือมั่นใจในตัวเองมากเกินไปเพราะเห็นว่าตัวเองมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

พวกเธอเป็นกลุ่มสตรีที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  แต่ละคนล้วนเป็นกำลังสำรองที่สำคัญของประเทศหลง  และเขาไม่ต้องการให้พวกเธอต้องมาจบชีวิตก่อนวัยอันควร

นอกจากนี้ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญก็คือ  เขายังต้องการใช้พวกมันฟาร์มค่าอารมณ์จากพวกเธอให้ด้วยนั่นเอง

ขณะที่พึ่งจะนึกถึงเรื่องนี้อยู่พอดี

จู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามของเสือดังมาจากด้านล่าง

เขาลุกขึ้นนั่งและเห็นว่ากลุ่มนักศึกษาที่เฝ้าสังเกตสถานการณ์มาสามชั่วโมงในที่สุดก็อดใจไม่ไหวและเริ่มลงมือ

ทว่า...  หลังจากผ่านไปเพียง 10 วินาทีเฉินมู่ก็ต้องถอนหายใจ

“ขนาดรวบรวมข้อมูลตั้งสามชั่วโมงแต่สุดท้ายไอ้พวกนี้ก็ยังตัดสินใจบุ่มบ่ามลงมือ  แม้แต่หมายังต้องสายหน้าเพราะเหลือจะเชื่อเลย”

“ไม่รู้ว่าอาจารย์ของพวกมันสอนมายังไง  หรือแค่นั่งสมาธิฝึกฝนเฉย ๆ ทั้งวัน ?”

“กลุ่มศิษย์ยุทธ์หกเจ็ดดาวบุกโจมตีรังแม่ทัพปีศาจ  พวกมันก็กล้าหาญเกิ๊น”

เหรอ

การต่อสู้กินเวลาเพียง 3 นาทีก่อนที่นักศึกษาคนหนึ่งจะถูกเสือฆ่าตาย  ซึ่งเป็นจังหวะที่เกิดขึ้นเร็วมากจนแม้แต่อาจารย์ที่แอบปกป้องอยู่ก็ยังไม่มีแม้แต่เวลาตอบสนอง

พวกเขาทำได้เพียงรีบกระโดดออกไปก่อนด้วยสีหน้าวิตกและเข้าจัดระเบียบนักศึกษาของตนให้ล่าถอย

แต่ถ้าจะพูดอีกนัยหนึ่ง  คนที่มาถึงที่นี่ได้ก่อนเวลาล้วนเป็นนักศึกษาที่เรียนเก่งที่สุดจากสถาบันที่เจ้าตัวเรียนอยู่  และแน่นอนว่าพวกนั้นทุกคนค่อนข้างหยิ่งยโส

ยิ่งอาจารย์บอกให้ถอยมากเท่าไหร่ก็ยิ่งต่อต้านมากเท่านั้น

พวกดื้อบางคนถึงกับพอเจออาจารย์ขวางทางอยู่ก็ลงไม้ลงมือทำร้ายอาจารย์หรือพยายามไล่อาจารย์ไปด้วยความหัวร้อน  ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่ควบคุมได้ยากจริง ๆ

แต่ยังโชคดีที่สถานการณ์นี้คลี่คลายลงหลังจากที่มีอัจฉริยะระดับ S จำนวน 4 คนจากสถาบันอื่นปรากฏตัวขึ้นมา

ไม่อย่างนั้นหากว่ายังยื้อต่ออีกแค่นาทีเดียว  ทั้งกลุ่มก็จะถูกทำลายล้างจนหมด

“ก็นะ  ใช่ว่าทุกคนจะเป็นนักศึกษามหาลัยนี่เนอะ”

[ ติ๊ง ! ]

[ ตรวจพบเป้าหมายที่ตรงตามเกณฑ์แล้ว ! ]

[ ผูกมัดกับเป้าหมายโดยอัตโนมัติ : เย่เมี่ยวเตี๋ย, หวางหยู่หนิง ]

เฉินมู่แปลกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย

“จำได้ว่าเด็กสองคนนี่ก็มีศักยภาพระดับเอสเหมือนกัน  แต่พวกเธออยู่มหาลัยอื่น  เพราะงั้นผูกมัดพวกเธอไปก็ไม่ช่วยอะไร”

“หรือมันกะลังแนะนำให้ไปแย่งคน...  อ้าว ?”

“นั่นมัน...  ลั่วซือหานเหรอ”