บทที่ 40 : เห็นหน้าคุณยายแล้วยังกล้าขัดขืนอีก ?

สองเหล่าเปี่ยวเห็นการสลับตัวประกันอย่างชำนิชำนาญก็เงิบกันเลยทีเดียว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมองที่ลูกพี่ลูกน้องหญิงของตนที่พูดจาด้วยน้ำเสียงเย็นชา  ใบหน้าที่ตกตะลึงของสองเหล่าเปี่ยวก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป  น้ำตาแห่งความไม่อยากจะเชื่อค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม

“พวกหล่อนยังจะเล่นแบบนี้ได้อีกเหรอ  ฮืออออออออออ...”

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ ! รีบส่งของมาเร็ว ๆ เข้า  ยังมีแกะอ้วนรอเชือดอีกเยอะ !”

“โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ...”

น้ำตาไหลอาบแก้ม  ทั้งสองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งถุงมิติให้ไป

ซูเสี่ยวเถาไม่พอใจทันทีที่เห็นแบบนั้น

“เห้ย ! หมายความว่าไงนิไอ้เหล่าเปี่ยวของหยิงหยิง  เก่งนักนะ  มีแอบซ่อนของไว้ด้วยน่ะหา !”

“ไม่  นั่นไม่ใช่...”

“ไม่ได้การ ! ฉันต้องโทรบอกหัวหน้าห้องแล้วบอกให้เธอไปบอกพวกเจ๊ ๆ หมวย ๆ คนอื่น ๆ ให้เวลาค้นตัวต้องละเอียดกว่านี้  เราต้องประหยัดกว่านี้”

“เดี๋ยวก่อน  มันจะใช่แบบนั้นเหรอ ? ? ?”

“ไอ้พวกสารเลวพวกนี้นี่มันไม่ซื่อเลยซักนิด  คราวหน้าเราต้องเด็ดขาดกว่านี้  ไม่งั้นมันอาจได้ของไม่พอด้วยซ้ำ !”

“ทำไมกานนนนนนน ? ! ! !”

“ไม่ได้เด็ดขาด ! ต้องให้พวกเจ๊ ๆ หมวย ๆ ไปปล้นซ้ำอีกรอบดีกว่า”

“ทำไมกานนนนนนน ! ! ! !”

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของซูเสี่ยวเถา  เหล่าเปี่ยวของเฉียนหยิงหยิงก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ถ้าพวกเธอทำอย่างนั้นจริง ๆ ล่ะก็  พวกตนจะไม่ใช่แค่โดนอีนังโจรชั่วพวกนี้ปล้นอีกรอบนั้นแน่  แต่อาจจะถูกเพื่อนนักศึกษาที่เป็นเจ้าของทรัพย์สินที่โดนขโมยจับถลกหนังทั้งเป็นซ้ำอีก

ตายห่า

พอหันหน้าไปเห็นดวงตาของพี่น้องโดยรอบเขียวปั้ดไปแล้ว  เหล่าเปี่ยวก็ตกใจและต้องรีบ

อธิบายทันที

“ไม่ ๆ ๆ เจ๊เสี่ยวเถา ! ผมไม่ได้ซ่อนนะ ! อันนี้ผมยืมมาจากคนอื่นอีกที  ถุงมิตินี่ก็ไม่ใช่ของผม ! อันของผมโดนปล้นไปแล้ว ! เจ๊ต้องคืนให้ผม  โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ...”

เหล่าเปี่ยวตกใจมากจนแทบฉี่ราดและเริ่มร้องไห้คร่ำครวญพลางพยายามคว้าแขนของซูเสี่ยวเถาไว้

ซูเสี่ยวเถาหลบหลีกอย่างรังเกียจแบบเห็นได้ชัด

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วบอกมา ! ยังซ่อนของไรไว้อีก !”

“หมดแล้วคับเจ๊  หมดแล้วจริง ๆ หมดไม่เหลือแล้ว... โฮฮฮฮฮฮฮฮ...”

“หยิงหยิง  ฉันจะหักแขนเหล่าเปี่ยวเธอซักข้างได้ป๊ะ”

“ทำมายยยยยยยยยยยยย ? !”

“เอาสิ  ขอแค่ไม่ตายจะรื้อทั้งร่างก็ตามสบายเลย”

“ทำมายยยยยยยยยยยย ? ! ! !”

เหล่าเปี่ยวจิตใจแทบจะแตกสลายรีบโบกไม้โบกมืออย่างบ้าคลั่ง

“หมดแล้วค้าบบบบบบ ! หมดแล้วจริงจีงงงงงงง ! ผมไม่เหลือไรในชีวิตแล้วค้าบบบบบบ  โฮฮฮฮฮฮ...”

“เจ๊หยิง ! ได้โปรดเถอะเจ๊หญิง ! ผมไม่มีเหลือแล้วจริง ๆ ! เด๋วทุกตรุษจีนผมจะซื้อถังหูลู่เลี้ยงโอเคมั้ยคับเจ๊  โฮฮฮฮฮฮ...”

ซูเสี่ยวเถาจ้องมองมันแล้วขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

“ช่างเถอะ  คราวนี้คงหมดแล้วจริง ๆ”

ขณะที่พูดซูเสี่ยวเถาเหยียดตัวตรงและหันไปมองไอ้หนุ่มตาเขียวคนข้าง ๆ

“เห้ย ! เอามา !”

ไอ้หนุ่มนั่นก็สะดุ้งเลยก่อนที่จากโกรธจนตาเขียวเปลี่ยนกลับมาเป็นตาปกติ

“หือ ? ผม  ให้คับให้  นี่คับ ๆ ! !”

เนื่องจากไอ้หมอนี่เคยลองโดนกลอุบาย ‘ลอกคราบไม่ก็ตาย’ ดังนั้นอย่างมันหรือจะกล้าร่วมสนุกอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม  ขณะที่กำลังหยิบดอกไม้สีฟ้าดอกเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า  จู่ ๆ ก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายขึ้นด้านหลังซูเสี่ยวเถาอย่างกะทันหัน

ในวินาทีต่อมา  มีฝูงเสือขาวที่มีลวดลายคล้ายสายฟ้าตัวเขื่องพุ่งออกมาเฉยเลย

ไอ้หนุ่มที่กำลังยื่นของให้พอเห็นภาพนี้เข้าก็ตัวสั่นแล้วแหกปากร้องด้วยความหวาดผวา

“เชี่ยแล้ว  นั่นคือจ้าวปิศาจ ! จ้าวปิศาจจจจจจจจ ! ! !”

“อะไรน้า ~ ? ? ?”

เมื่อได้ยินแบบนั้นสีหน้าของคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด  พอดูลายบนหน้าผากเสือให้ดี ๆ แล้วก็ยิ่งผวาหนักกันใหญ่

“จ้าวปิศาจ ! ! ! จ้าวปิศาจมันยกทัพมาแล้วโว่ยยยยยยยยย... ! ! !”

มีคนตะโกนขึ้นมา  และกลุ่มผู้เคราะห์ร้ายที่กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นก็หันหลังวิ่งหนีไปโดยไม่สนใจความเจ็บปวดของตนเอง

ถึงแม้จะขาพิการก็ยังต้องวิ่ง  เพราะถ้าไม่วิ่งแล้วจ้าวปิศาจที่มีระดับฝีมือเทียบเท่าหรือแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์ยุทธ์ลงมือล่ะก็  นั่นเท่ากับตกอยู่ในอันตรายอย่างแท้ทรู

เมื่อซูเสี่ยวเถาเห็นว่าทุกคนวิ่งหนีกันไปหมดแล้วเธอก็โกรธขึ้นมาทันที

“เห้ย ! อย่าพึ่งหนีเซ่ ! เอาของมาก่อนนนนนนน !”

“เวรเอ๊ย ! แกะอ้วนตั้งหกสิบกว่าตัว ! แต่พึ่งเชือดไปแค่สาม ! ไอ้สารเลวเอ๊ยอย่าหนีนะโว่ยยยยยยย !”

ณ  จุดนี้ใครจะไปสนใจพวกซูเสี่ยวเถาอีกล่ะ  มีปัญหากับหล่อนอย่างมากสุดก็แค่โดนจับลอกคราบ  แต่มีปัญหากับจ้าวปิศาจนั่นจะมากจะน้อยก็จบที่ตายห่าเหมือนกันหมด !

เมื่อเห็นฝูงชนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตาซูเสี่ยวเถาจึงกัดฟันแน่นและตัวสั่นด้วยความโกรธ

ทั้ง 3 คนหันหลังกลับ  เงยหน้ามองจ้าวปิศาจที่สูงอย่างน้อย 5 เมตร  ดวงตาของพวกเธอลุกเป็นไฟแทบจะทันที

“ไอ้เสือเหี้ย  คืนแกะอ้วนกูมานะ !”

เมื่อสัตว์ปิศาจบรรลุระดับเทียบเท่าขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ของมนุษย์  พวกมันจะพัฒนาสติปัญญาขึ้นมา  เมื่อพวกมันไปถึงขอบเขตเทียบเท่ามหาปรมาจารย์ยุทธ์แล้ว  มันจะมีจะมีสติปัญญาใกล้เคียงกับผู้ใหญ่ทั่ว ๆ ไป

จ้าวปิศาจที่บรรลุระดับเทียบเท่าขอบเขตบรรพชนยุทธ์  สติปัญญาจะเทียบได้กับคนฉลาดคนหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าซูเสี่ยวเถาและอีกสองคนดูถูกเหยียดหยามมันมากขนาดนั้นมันจึงโกรธเป็นธรรมดา

“เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา  กล้าดียังไงมาพูดจาไม่เห็นหัวเปิ่นจุน (ข้าผู้เป็นจ้าว/ข้าจ้าว) เช่นนี้ !”

“หยุดแพล่มเลยไอ้เวร  เอาแกะอ้วนกูคืนมา !”

ซูเสี่ยวเถาไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเลย  การสูญเสียเนื้อสมบัติระดับจักรพรรดิที่มาป้อนถึงปากนั่นต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่ !

เมื่อเห็นแบบนั้นจ้าวปิศาจก็ยิ่งโกรธแค้นจนกัดฟันแทบแตก  ก่อนมันจะเอ่ยปากตะคอก

“ไอ้เลว ! ทีมึงล่ะฆ่าคนของกูไปเพียบ ! ไม่พอยังจะมาเรียกร้องค่าชดเชยอีก  หาเรื่องตายแบบนี้ถ้ามึงไม่ตายแล้วใครจะตาย ! ! !”

ซูเสี่ยวเถาโดนเถียงกลับก็กำหมัดเล็ก ๆ แน่น

“ไอ้เสือเหี้ยนี่ ! มึงมาไล่ฝูงแกะอ้วนกูแตกกระเจิงหมด  ทำให้กูเสียเนื้อสมบัติระดับจักรพรรดิไม่มีเหลือ  มึงตะหากที่หาเรื่องเจ็บตัว !”

“พี่น้อง ! เอาหัวหมาของไอ้เสือเหี้ยนี่ไปรับรางวัลกันเถอะ !”

เฉียนหยิงหยิงและฉีเยียนหรานเองก็โกรธจนทนไม่ไหวมาตั้งนานแล้ว  เนื้อสมบัติระดับจักรพรรดิที่กำลังจะเข้าปากกลับหลุดลอยไปซะได้  นี่มันอาทนได้แต่อาสะใภ้ทนไม่ไหวจริง ๆ (แปลว่า)

เมื่อจ้าวปิศาจเห็นว่าเจ้ากระจ้อยทั้ง 3 กำลังจะลงมือขัดขืนมันก็ยิ่งโกรธจนแทบจะหัวเราะออกมาแทน

“เป็นแค่มนุษย์เหม็นสามตัวที่พลังพึ่งตื่นได้สองเดือนยังกล้ามาอวดเก่งใส่เปิ่นจุน  ลูกน้องงงงงงง  กลืนพวกมันทั้งเป็นซธ !”

“โฮกกกกกกกกกก ! ! !”

เมื่อได้ยินคำสั่ง  เสือกว่าสามสิบตัวที่อยู่ด้านหลังก็คำรามขึ้นฟ้าแล้วแปลงร่างเป็นสายฟ้าแลบพุ่งเข้าใส่ซูเสี่ยวเถาที่วิ่งนำหน้าในทันที

เห็นแบบนั้นซูเสี่ยวเถายิ่งกัดฟันกรอดไม่ชอบใจ  โลหิตปราณของเธอพลุ่งพล่านราวกับน้ำมันที่ลุกไหม้ แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในทันที

เปลวไฟสีทองแหลมคมราวกระบี่พุ่งทะลุฟ้าราวกับยิ่งออกไปได้ปกคลุมกำปั้นเล็ก ๆ อันบอบบางของเธอในทันที

“โกรธแล้วนะโว่ยยยยยย  ยิ่งคิดยิ่งโกรธ  เตรียมตัวตายเหอมื้ง !”

“หมัดแปดสุดขั้วถล่มสวรรค์ ! ! !”

ปั้ง ! ! !

“เอ๋งงงงงงงงงง ! ! !”

แม้ร่างจะเล็กนิดเดียว  แต่หมัดของซูเสี่ยวเถากลับบดขยี้ขากรรไกรของเสือตัวมหึมาแตกละเอียด  ทั้วร่างปลิวกระเด็นกลายเป็นถุงกระสอบขาดวิ่น  ตัวเสือบิดเป็นเกลียวกระเด็นไปฟาดฝูงเสือที่วิ่งตามมันมา

[ สังหารปีศาจใหญ่ +1 ]

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตีกลับซูเสี่ยวเถาจึงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นพยาบาท  และด้วยความพยาบาทนี้เธอจึงใช้มันในการใช้ออกด้วยก้าวย่างสวรรค์ซึ่งเป็นทักษะยุทธ์ระดับปราชญ์ที่เฉินมู่สอนให้พุ่งเข้าใส่ฝูงเสือ

ก่อนที่เสือที่โดนอัดจะทันตอบโต้  เธอก็คว้าขาข้างหนึ่งของมันแล้วกระชากอย่างแรง

“มายายมึงนี่มา ! ! !”

“แควก ! ! !”

“เอ๋งงงงงงงง ! ! !”

เสือตัวนั้นเริ่มมึนงงจากแรงกระแทก  แต่หลังจากที่ขาหน้าทั้งสองข้างของมันร่วงตก  มันก็กลับมามีสติอีกครั้ง

มันเงยหน้าขึ้นแล้วคำรามเสียงแหบห้าวออกมา  ในวินาทีต่อมาก็ถูกจับหางและถูกใช้เป็นค้อนอุกกาบาตหมุนตัวติ้ว ๆ และกระโดดฟาดลงจากกลางอากาศโดยที่มันยังหลับตาอยู่

ปัญหาหลักคือมันลืมตาไม่ไหวแล้ว  และมันได้หมดสติไปเพราะความเจ็บปวด

เสือตัวอื่น ๆ ที่กำลังโจมตีซูเสี่ยวเถาจากด้านหลังต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ  ก่อนจะเผยเขี้ยวเล็บออกมาตะปบเธอในทันที

อย่างไรก็ตาม  ในขณะที่เสือ 2 ตัวกำลังจะตะปบหลังซูเสี่ยวเถาจู่ ๆ ก็มีร่าง 2 ร่างปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกมันอย่างกะทันหัน

“เห้ย  จะลอบกัดเจ๊เถาเหรอ  คิดว่าเราฝึกยุทธวิธีสามสามมาเล่น ๆ รึไงยะ”

แต่ถ้าไม่พูดถึงเรื่องนั้นคงจะดีกว่า  เพราะมันทำให้นึกถึงการฝึกฝนอันโหดร้ายของเฉินมู่ในช่วงเวลานั้น ซึ่งกระตุ้นอารมณ์โกรธอย่างแรง

“มานี่ !”

ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย  สองสาวแต่ละคนก็ใช้มือเพียงข้างเดียวฟันขาเสือขาดฉับ  แต่พวกเธอก็ไม่ยอมจบกับพวกมันง่าย ๆ มืออีกข้างฟาดใส่หลังพวกมันอย่างแรงเพื่อซ้ำให้ตาย

จ้าวปิศาจเห็นลูกน้องบาดเจ็บสาหัสล้มตายไปในเวลาไม่ถึงนาทีก็ยิ่งโกรธจัดขึ้นไปอีก

“พวกเวรนี่...  กล้าดียังไงมาดูถูกพวกกูเผ่าเสือขาวผลึกสายฟ้าแบบนิ ! ไอ้พวกเด็กเวรสามตัวไปตายห่าซะไป๊ !”

จ้าวปิศาจคำรามและพุ่งเข้าใส่ด้านหลังศีรษะของซูเสี่ยวเถาอย่างแรง

ซูเสี่ยวเถารู้สึกถึงลมแรงพัดมาจากด้านหลังศีรษะ  หลังจากจัดการกับเสือตัวสุดท้ายที่ยังยืนอยู่ได้แล้ว เธอก็หันกลับมาและต่อยมัน

ปัง ! ! !

แม้จะมีขนาดต่างกันอย่างมาก  แต่หมัดกับกรงเล็บที่ปะทะกันก็ทำให้เกิดเสียงทึบ ๆ เหมือนโลหะกระทบกัน

ซูเสี่ยวเถาหยุดไปกึกหนึ่ง  จากนั้นก็ต้องถอยหลัง 1 ก้าวอย่างกะทันหัน  ในขณะที่ขาของจ้าวปิศาจสั่นเทา  ร่างใหญ่โตมโหฬารของมันเซถลาถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะทรงตัวได้ใหม่

เมื่อทรงตัวได้แล้วสีหน้าของจ้าวปิศาจก็เปลี่ยนไป  มันชูขาหน้าที่สั่นเล็กน้อยขึ้นมาดูด้วยนัยน์ตาที่หดแคบลงอย่างฉับพลัน

“นี่มัน...  เป็นไปได้ไงกัน”

“มันพึ่งพลังตื่นได้แค่สองเดือน  ทำไมมีพลังโลหิตปราณมากมายขนาดนิ !”

“นะ...  นี่มันเทียบเท่ากับขอบเขตมหาปรมาจารย์ยุทธ์สุดปลายยอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้วนะเห้ย !”

จริง ๆ แล้วตรงนี้ไม่มีมหาปรมาจารย์ยุทธ์สุดปลายยอดอะไรนั่นหรอก  มีเพียงลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวจากห้อง 1 เท่านั้นที่บรรลุถึงระดับดังกล่าวได้

แต่กระนั้นในมุมมองของจ้าวปิศาจตัวนี้  แม้ว่าซูเสี่ยวเถาจะเป็นมหาปรมาจารย์สุดปลายยอดก็ตาม  ทว่าถึงเธอจะรีบร้อนฝึกฝนไปหน่อยแต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ขาของจ้าวปิศาจอย่างตนชาได้หรอกใช่ไหม

นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ

“มึงเป็นใครกันแน่”

“เจ๊เถา  เจ๊ไม่เป็นไรนะ”

ซูเสี่ยวเถาสะบัดมืออย่างโมโห

“ฉันสบายดี  ไอ้สารเลวนี่  มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครวะมาถามยอกย้อนกูเนี่ย”

“พี่น้อง ! เพื่อเนื้อสมบัติ  รีบเอามันเลยเถอะ !”

เมื่อได้ยินแบบนั้นพวกเฉียนหยิงหยิงก็รีบพุ่งเข้าใส่ทันที  แล้วทั้ง 3 สาวก็ไม่รอช้า  เมื่อประชิดตัวได้ก็ลงมือซัดจ้าวปิศาจอย่างเหี้ยมโหดไม่มียั้งมือ

ในชั่วพริบตาเดียว  จ้าวปิศาจร่างยักษ์ก็ราวกับกระสอบทราย  โดนการโจมตีสามประสานเข้าไปก็ไร้เรียวแรงจะขัดขืนโดยสิ้นเชิง

ขณะที่มันกระเด็นไปมา  มีเพียงเสียงคร่ำครวญของจ้าวปิศาจและคำสบถด่าด้วยความโกรธของสามสาวเท่านั้นให้ได้ยิน

“มึงทำฝูงแกะอ้วนกูหนีหมด !”

“ไอ้เสือเหี้ย ! เหี้ยแล้วยังจะกล้าขัดขืนอีก  ยังไม่ยอมจำนนอีกเหรอวะ !”

“เอาไปแดกซะ ! หมัดถล่มสวรรค์ !”

“ศอกเสียบใจ !”

“ถอดกระดูก !”

“ไอ้ปีศาจเสือน้อยนี่ ! กล้าดียังไงมารังแกน้อง ๆ ฉัน ! หาที่ตาย !”

ขณะที่จ้าวปิศาจกำลังถูกรุมซ้อมกลางอากาศแบบไม่มีวันได้แตะพื้นอยู่นั้นเอง  จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังมาจากทางซ้าย

“หา ? ! เดี๋ยวก่อน ๆ เดี๋ยว ๆ ๆ ! ! !”

จ้าวปิศาจที่กำลังร่ำไห้กลางอากาศก็ตกใจอีก  แต่ก่อนที่มันจะทันได้พูดอะไรต่อ...

ในวินาทีต่อมา  มันรู้สึกถึงแรงกระแทกจากด้านซ้ายราวกับโดนรถบรรทุกขนาดใหญ่ซัดเข้าเต็มรัก  ตัวมันงอเป็นกุ้ง  หัวกับหางโขกกันเองโดยอัตโนมัติ

จากนั้นตัวมันก็พุ่งออกไปเหมือนลูกปืนใหญ่  หักต้นไม้ใหญ่ที่ขวางทางไปสิบกว่าต้นกว่าจะหยุดลงในที่สุด