บทที่ 39 : ใบหน้าที่น่ารักที่สุด ! แต่วิธีการกลับโหดเหี้ยมที่สุด !

“รอแป๊บนะ ? !”

“ดูเหมือนว่า...  จะไม่ใช่พวกเธอนะ”

เดิมทีกลุ่มคนเหล่านี้ตั้งใจจะลงไม้ลงมือทันที

เพราะสุดท้ายแล้วก็มีแค่เทวดาเท่านั้นที่รู้ว่าพวกตนใช้ชีวิต 2 วันในแดนลับนี้อย่างไร

ทว่าขณะที่ฝูงชนกำลังจะลงมืออยู่นั้นเอง  จู่ ๆ ก็มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งที่อยู่หน้าสุดเกิดอาการสับสนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ดูเหมือนจะไม่ใช่นะ  ถึงสามคนนี่จะสวยก็เถอะ  แต่ก็ไม่ใช่คนที่ปล้นเราอะ”

“จริงด้วย  ถึงจะมีสามคนเหมือนกัน  แล้วก็สวยทุกคนเหมือนกันก็เถอะ  แต่คนที่ปล้นเรามันอีฆาตกรเลือดเย็นของแท้”

“ไม่ ! ไม่ใช่แบบนั้น ! เป็นพวกมันนั่นแหละ ! ! !”

ทันใดนั้น  นักศึกษาชาย 5 คนก็โผล่ออกมาจากฝูงชนแล้วชี้ไปหน้าพวกซูเสี่ยวเถาซึ่งกำลังเอามือปิดหน้าอย่างโกรธจัด

“พวกมันนั่นแหละ ! กูจำได้แม่นเลย  ต่อให้กลายเป็นผงกูก็ไม่มีวันลืม !”

“โดยเฉพาะอีนั่น ! มันหน้าตาน่ารักสุด  แต่วิธีแม่งเหี้ยมสุดแล้ว !”

“หืม ? ไม่ถูกนะ”

ฝูงชนมองพวกเขาด้วยความสงสัย

“อีคนที่ปล้นเราไม่ใช่ฆาตกรเลือดเย็นเหรอ ? แล้วไมกลายเป็นเด็กน่ารักไปได้อะ”

“ใช่มะ ? ทุกคนไม่ได้ตรวจสอบก่อนเหรอ ? เป็นฆาตกรเลือดเย็นตะหาก”

“เดี๋ยว ๆ ๆ เหมือนจะมีอะไรบางแหม่ง ๆ”

ยิ่งมีคนมากขึ้นก็ยิ่งต้องมีนักวางแผนกลยุทธ์เพิ่มขึ้น

ไม่นานนักก็มีคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“พวกนายคิดว่าเป็นไปได้ปะ  ว่าคนร้ายที่ปล้นเราจะไม่ได้มีแค่สามคน  แต่มีเป็นฝูงใหญ่”

เมื่อได้ยินแบบนั้นฝูงชนต่างก็เงียบไปแป๊บหนึ่ง

แต่ถ้าคิดย้อนกลับไป...  มันก็ดูเป็นไปได้ทีเดียว

ถึงอย่างไรแดนลับแห่งนี้มันก็กว้างใหญ่ไพศาลเกินไป  แถมนักศึกษาที่เข้ามาก็มีจำนวนเกิน 100,000 คน  แล้วแค่กลุ่มเล็ก ๆ 3 คนแค่กลุ่มเดียวจะไปหาเรื่องทีมใหญ่เป็นพันทีมในเวลาแค่สองวันได้อย่างไร

ความเร็วนี้แม้แต่เทพเจ้าก็คงตามไม่ทันหรอกใช่ไหมล่ะ

“อืม  ก็เป็นไปได้จริง ๆ แหละ”

“เดี๋ยว ๆ ฉันพึ่งนึกไรออก  ตอนถูกปล้นผู้หญิงสามคนนั่นจะพูดอะไรเรื่องประหยัดและขยันอะไรเงี้ยบ้างป่าว”

“เออ ! ตอนเราโดนปล้นก็เจอ !”

“แต่ของเราตอนมันปล้นไม่พูดไรเลย  บ้าชิบ ! คิดไปคิดมาก็โมโหแล้ว  พวกมันเหยียบหน้าอกฉันแล้วบอกว่ารถขยะโทรมาบอกว่าเราเป็นขยะ”

หลี่เฟิงและเพื่อน ๆ ทั้ง 6 หนุ่มเองก็โบกไม้โบกมือส่งซิกว่าตัวเองก็เจอเหมือนกัน

“เวรแท้ ! พวกเราก็โดนเหมือนกัน  มันด่าว่า ‘ปล่อยบอต’ ‘วอร์มอัป’ แล้วยังมี ‘กะลังอ่านคู่มือเล่น’ สารพัดสารเพ  น่าโมโหชิบหาย !”

หลี่เฟิงทั้ง 6 หนุ่มลุกขึ้นนั่งพร้อมกับชี้หน้าพวกซูเสี่ยวเถาอย่างตื่นเต้นขณะที่เธอกำลังคายเลือดออกมา

“บ้าเอ้ย ฉันถึงกับบอกว่าจะให้ครอบครัวมาช่วยสู้ด้วยซ้ำ”

หลี่เฟิงและอีกหกคนลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ซูเสี่ยวเถาด้วยความโกรธและตะโกนประท้วง

“ร่อง ! ! !”

“ประสบการณ์ของเราเหมือนกันเป๊ะ ! เหมือนกันทุกอย่าง ! ! !”

“พวกมันนั่นเอง ! พวกมันพยายามขโมยของของเรา ! แล้วพวกมันยังบ่นว่าของของเราสกปรกอีก !”

ดูเหมือนว่าหลี่เฟิงและเพื่อนร่วมทางทั้งหกคนจะพบเพื่อนร่วมอุดมการณ์ และพวกเขาก็รีบชี้จุดเกิดเหตุของซูเสี่ยวเถาและเพื่อนร่วมทางอีกสองคนอย่างร้อนรน

ในขณะนั้นเอง กลุ่มคนเหล่านั้นก็ตระหนักถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

“โอ้พระเจ้า ! เข้าใจแล้ว ! คนที่ขโมยของของเราไม่ใช่แค่สามคน ! มันเป็นกลุ่มใหญ่เลย !”

“ราชาแห่งความคิด” ดวงตาของเขาแดงก่ำ ชี้ไปที่ซูเสี่ยวเถาและกัดฟันแน่น

“เหมืออีโจรพวกนี้เป๊ะเลย  พวกมันต้องสมรู้ร่วมคิดกันแน่ ๆ !”

“พี่น้อง ! พอแล้ว ! จัดการพวกมันซะ ! แก้แค้นมัน !”

เมื่อได้สติฝูงชนก็ตื่นเต้น  ในขณะที่ซูเสี่ยวเถาและเพื่อนอีก 2 คนยืนเล่นกับจิ้งหรีดด้วยกัน

“เอาไงดีอะเจ๊เถา  ถูกจับได้แล้วอะ ฆ่าให้เกลี้ยงดีมะ”

“ที่นี่มีสมาชิกจากแปดตระกูลใหญ่อยู่ไม่น้อยเลย  ฆ่าหมดนี่มันไม่ถูกใช่ป่าว”

“ไม่เป็นไรหรอก  จารย์แกบอกว่าจะช่วยเราเอง  ต่อให้ฟ้าถล่มก็มีแกแบกให้อะ”

“หืม ? อาจารย์ว่างั้นเหรอ”

“ว่างั้นเหรอ ?”

“ว่างั้นเหรอ ?”

“เอ่อ...  ใครจะไปสนล่ะ  ยังไงซะถ้ามีอะไรผิดพลาดเด๋วจารย์ก็จัดการเองแหละ  ทำไมต้องมานั่งกังวลด้วยล่ะ”

“นั่นสิ !”

เฉียนหยิงหยิงหัวเราะเบา ๆ พลางถูมือเข้าด้วยกันขณะมองไปยังฝูงชนนับสิบที่อยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

“มีแกะอ้วนมาเยอะขนาดนี้มันต้องมีของเหลือตกเยอะแน่ ๆ บางทีเราอาจจะเอาไปแลกกะเนื้อสมบัติระดับจักรพรรดิได้ก็ได้นะ !”

เฉียนหยิงหยิงเช็ดน้ำลายที่หยดจากปาก  ในใจตอนนี้เต็มไปด้วยรสชาติอันแสนอร่อยของเนื้อสมบัติ

เมื่อได้ยินแบบนั้นซูเสี่ยวเถาก็เช็ดน้ำลายตามด้วยดวงตาเป็นประกาย

“หยิงหยิงพูดถูก  ถึงเวลาแล้วที่จะดึงเอาจิตวิญญาณอันเป็นเลิศของห้องหนึ่งเราออกมา”

“เดี๋ยวก่อนนะ  เจ๊เสี่ยวเถา  และเจ๊หยิง”

จู่ ๆ ฉีเยียนหรานก็นึกถึงคำถามสำคัญขึ้นมาได้

“ดูจากสภาพแล้ว  พวกนี้เหมือนถูกพวกเจ๊ ๆ ห้องเราปล้นไปจนไม่เหลือแล้วนะ  แล้วพวกนี้ยังจะเหลืออะไรดี ๆ อยู่อีกมั้ย”

โอ๊วหม่ายก้อด ! x2

ทั้งสองต่างตกตะลึงและพูดไม่ออกทันที

“นี่มัน……”

ซูเสี่ยวเถาเหลือบมองเฉียนหยิงหยิง  จากนั้นก็มองฝูงแกะอ้วนที่กำลังจะวิ่งเข้ามาแบบโง่ ๆ แล้วเธอก็กลับมาตั้งสติใหม่อีกครั้ง

“ถุงเก็บของนี่ไม่มีแล้ว  แต่นี่ก็วันที่สามแล้วนา  อาจมีบางคนได้ของมีค่าหายากมาบ้างก็ได้หนิ”

“เหรอ ? !”

ดวงตาของเฉียนหยิงหยิงเป็นประกาย

“เจ๊เถาพูดถูก  ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะไม่มีของอะไรเลย  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าในช่วงสองวันมานี้จะไม่เจอของขยะอะไรเลยหนิ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นแววตาของฉีเยียนหรานก็เป็นประกาย  และมองทุกคนราวกับมองเหยื่อ

“ที่พูดมาก็มีเหตุผล !”

“ตื้บเลยเถอะ ! ใครสนล่ะว่าพวกมันจะมีไม่มี ! ตื้บไว้ก่อนค่อยว่ากัน ! สองวันมานี้เราพึ่งฆ่าสัตว์ปิศาจไปแค่พันกว่าตัวเอง  รีบ ๆ จัดการไอ้พวกนี้ให้เสร็จแล้วไปหาฟาร์มหัวสัตว์ปิศาจต่อดีกว่า !”

“ถูกต้อง ! ฟังเจ๊เสี่ยวเถา !”

ฉากที่เห็นคือสาวน้อยน่ารักทั้ง 3 คนที่ตอนนี้ตาลุกวาวขณะที่แบมือเล็ก ๆ ออกมา  ดูราวกับหมาป่า 3 ตัวกำลังน้ำลายไหลจ้องมงฝูงแกะ

ฝูงชนที่ตั้งใจจะเข้าไปรุมกลับตกใจอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ไรวะน่ะ  เกิดไรขึ้น  พวกมันมีแค่สามคนแต่ไม่กลัวเราเลย ?”

“เห้ยเพื่อน ๆ...  ทำไมฉากนี้มันดูคุ้น ๆ จังวะคับ”

“เห้ย ! ! ไอ้พวกกระจอก ! ส่งของมาให้หมด ! แล้วม้วนหางไปซะ !”

ทุกคน :  ?  ?  ?

เมื่อได้ยินวลีที่คุ้นเคยนั้นทุกคนก็เบิกตาโต

ต้องยอมรับว่าเมื่อความทรงจำที่ตายไปแล้วกลับมาหลอกหลอน  มันก็ยากจริง ๆ ที่จะสลัดทิ้งได้

“นี่  มันยังจะเอาอีกเหรอ  พวกมึงยังเหลือความเป็นคนอยู่มั้ยวะเนี่ย  ปล้นกูไปครั้งนึงก็แล้ว  นี่ยังอยากจะปล้นกูซ้ำอีก !”

“เหี้ย ! พี่น้องเอ๊ย  ไม่ต้องแพล่มแล้ว  ฆ่างแม่งเลยเหอะ  แก้แค้นให้ได้ !”

ทันทีที่ ‘ราชาแห่งไอเดีย’ แหกปากสั่ง  ทุกคนก็ได้สติกลับมาสู่ความเป็นจริง

“เออ  พวกมันมีแค่สามตัว  เรามีหกเจ็ดสิบคน  จะจัดการพวกมันไม่ได้รึไงวะ  ลุยยยยยยย !”

เมื่อได้ยินแบบนั้นคนอื่น ๆ ก็พากันวิ่งกรูเข้าใส่ทันที

พวกซูเสี่ยวเถาเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้กลัวเลย  ตรงกันข้ามกลับตื่นเต้นกว่าเดิม

“เห้ย  ไอ้พวกแกะ ! ย่าแกมาแล้วววววว !”

ทั้งสามคนหัวเราะและพุ่งเข้าโจมตีแบบโอบล้อมทันที

โดยมีซูเสี่ยวเถาอยู่ด้านหน้า  เฉียนหยิงหยิงกับฉีเยียนหรานอยู่ด้านหลัง  การต่อสู้ที่ดุเดือดกำลังจะปะทุขึ้น

เหรอ……

พึ่งพูดไปแหม็บ ๆ

ทันทีที่ถูกสัมผัส  ฝ่ายของกลุ่มผู้เสียหายก็ถูกซัดลอยขึ้นไปกลางอากาศเหมือนกระสอบขาด

จากระยะไกลจะดูเหมือนมีรถบรรทุกคันหนึ่งได้พุ่งชนฝูงแกะที่เดินข้ามถนน  ทำให้เกิดความโกลาหลใหญ่หลวง

ฝูงชนมีกำลังพล 70 คน  แต่ไม่มีสักคนที่รับแรงกระแทกได้แม้แต่ทีเดียว

30 วินาที

แค่ 30 วินาทีเท่านั้น

จากนั้น  สมาชิกกลุ่มผู้เสียหายก็คุกเข่าลงกับพื้นและเริ่มร่ำไห้คร่ำครวญ

เมื่อเห็นแบบนั้นพวกซูเสี่ยวเถาก็สบตากันแล้วรีบแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง  โดยต่างก็คว้าคอเสื้อคนขึ้นมาจ้องแบบจะกินเลือดกินเนื้อ

“เอาของมาให้หมดไม่งั้นตาย !”

“ให้คับ ๆ ได้โปรดเถอะคับคุณย่า  ย่าตีผมอีกเลย  โฮฮฮฮฮฮฮ...”

เมื่อเห็นว่าแกะอ้วนตัวนี้สายตาดี  ซูเสี่ยวเถาจึงพ่นลมหายใจสองครั้งแล้วหยิบผลไม้ขึ้นมาหนึ่งลูก

“ม้วนหาง !”

“คับ ๆ !”

เมื่อได้ยินแบบนั้น  ชายคนนั้นก็รู้สึกราวกับว่าตนได้รับการอภัยโทษ  ไม่สนใจเลยว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ยังอยู่ตรงนั้นและรีบลุกขึ้นเผ่นแนบ

ซูเสี่ยวเถาเห็นแบบนั้นก็หัวเราะเบา ๆ แล้วโยนผลไม้ในมือทิ้งไปพร้อมกับทำหน้าบึ้ง

“อะไรเนี่ยขยะเนี่ย...”

นั่นแค่ขยะเหรอ ?

นั่นมันสุดยอดผลไม้ระดับปฐพี่ ! สมบัติล้ำค่าที่มีมูลค่ามหาศาลในโลกภายนอก...

นักศึกษาที่นั่งข้าง ๆ โกรธจัดจนตาเขียวไปหมด  สมบัติล้ำค่าที่พวกตนต่อสู้ดิ้นรนอย่างสุดกำลังเพื่อจะได้มานั้นไม่เพียงแต่ถูกนังโจรนี่ปล้นไปเท่านั้น  แต่ยังโดนดูถูกเหยียดหยามอีกด้วย  ในใจก็อยากจะถามเหลือเกินว่า ‘โลกนี้มันจะไม่มีความยุติธรรมเหลือเลยรีไงกานนนนนน ? !’

แต่ในขณะนั้นเอง  กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งในหมู่ฝูงชนจู่ ๆ ก็ตกใจอุทานขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

“เจ๊เสี่ยวเถา ? ? ?”

“เจ๊หยิง ? ? ?”

ซูเสี่ยวเถาและเฉียนหยิงหยิงต่างตกใจ  เมื่อมองดูใกล้ ๆ จึงรู้ว่าเป็นคนรู้จักเก่า

“เหล่าเปี่ยว ?” (เรียกลูกพี่ลูกน้องแบบสนิทสนม)

“เหล่าเปี่ยว ?”

พวกซูเสี่ยวเถาต่างกระพริบตางง ๆ และพอเพ่งดูสิ่งมีชีวิตที่สภาพน่าสมเพช 2 ตัวนั้นที่ตอนนี้หัวมีแต่รอยปูดเหมือนหัวหมูดูใกล้ ๆ แล้วก็ต้องอึ้ง  เพราะจริง ๆ แล้วคือญาติของพวกเธอเองซะงั้น

“ไอ้หนูนี่แกมาทำไรที่นี่อะ”

เหล่าเปี่ยวถลึงตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจใส่

“ซูเสี่ยวเถา ! หล่อนคิดว่าฉันมาทำไรที่นี่ล่ะหา !”

“เฉียนหยิงหยิง  ความจำหล่อนมันแย่จริง ๆ...”

ซูเสี่ยวเถาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งด้วยสีหน้าว่างเปล่าก่อนจะพึมพำกับตัวเองราวกับพึ่งนึกอะไรออก

“อ๋อ  งั้นแกก็กระจอกเหมือนกันสินะ  เป็นไง  โดนปล้นมาหรา ?”

อะไรวะ ? !

เหล่าเปี่ยวโกรธจัดจนตัวสั่น  ปิดหน้าและกำลังจะสบถ  แต่เมื่อเห็นซูเสี่ยวเถาและเฉียนหยิงหยิงจ้องมองมาก็เชื่อฟังทันที

เพราะจำได้ว่าตนกับพี่ชายก็เคยโดนปล้น

“จะ... เจ๊เล็กคับ...  แหะ ๆ...”

เหล่าเปี่ยวฝืนยิ้มออกมาอย่างอึดอัดใจ

“ในเมื่อพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน  เจ๊ช่วยอย่าปล้นของผมได้ป่าวคับ...”

“เอามา”

“? ? ?”

เปลือกตาของเหล่าเปี่ยวกระตุกยิก ๆ ด้วยความโกรธจัด

“ฮ่า ๆ ผม...  เอ่อ  ก็เป็นสาขาหนึ่งของตระกูลซูนะ...  ผมยังซื้อถังหูลู่ให้เธอตอนปีใหม่ด้วยนะ...”

“ใช่ ๆ เจ๊หยิง  ผมยังเคยเอาเงินอั่งเปาทั้งหมดให้เจ๊ตอนตรุษจีนเลยนะ”

โดยปกติแล้วฝ่ายที่เป็นพี่สาวจะเป็นคนซื้อของให้น้องชาย  แต่ใน 2 กรณีนี้เป็นฝ่ายน้องชายต้องเป็นคนซื้อของขวัญให้พี่สาวทุกครั้ง

ซูเสี่ยวเถาได้คิดทบทวนคำพูดของอีกฝ่ายก่อนจะตัดสินใจตกลง

“โอเค  ตรุษจีนเราก็เจอกันบ่อย ๆ เพราะงั้นปล้นกันแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดี”

“นั่นสิ  พวกตาแก่ที่บ้านคงเฉ่งยับหาว่าฉันรังแกนาย”

หล่อนไม่ใช่แค่รังแกหรอก (น้ำตาไหลอาบหน้า)

ซูเสี่ยวเถาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่งและตบไหล่เขาเบา ๆ ด้วยสีหน้าให้กำลังใจ

“ไม่ต้องห่วงนะเหล่าเปี่ยว  ฉันไม่ปล้นของจากครอบครัวตัวเองหรอก”

“ใช่แล้ว  เหล่าเปี่ยว  ฉันเองก็ไม่มีทางปล้นของจากครอบครัวตัวเองเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินแบบนั้น  เหล่าเปี่ยวทั้งสองต่างก็ดีใจมากและพยายามลุกขึ้นเพื่อแสดงความขอบคุณโดยสัญชาตญาณ

ทว่าในขณะนั้นเอง  ซูเสี่ยวเถากลับหันไปมองเฉียนหยิงหยิงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า...

“หยิงหยิง  เธอเอาไอ้แกะอ้วนตัวนี้ไปได้เลย !”

เหล่าเปี่ยวทั้งสอง :  ?  ?  ?  ?  ?  ?