บทที่ 38 : พันธมิตรผู้เสียหาย ! หญิงสาวกล่าวว่า : สกปรกเกินไป ไม่ต้องการ

“นาย ๆ ได้ยินข่าวยัง ? นักศึกษาจากมหาลัยไท่เหอกะมหาลัยว่านหูถูกปล้นด้วยแหละ”

“ได้ยินแล้ว ๆ ! ฮ่า ๆ ๆ ฮาแตกอะ ! เพื่อนฉันคนนึงเรียนอยู่มหาลัยไท่เหอ  มันบอกมีเพื่อนหลายคนไม่ใช่แค่โดนปล้นสมบัติล้ำค่าหายากกับหัวสัตว์ปิศาจไปนะ  แต่แม้ถุงมิติยังโดนเลย”

“ฮ่า ๆ ๆ ข่าวนายอะตกรุ่นแล้วเพื่อน  อัปเดตล่าสุดคือสถาบันเทียนชูกะสถาบันเสวียนหยางเองก็โดนปล้นเหมือนกัน”

“พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ! ฝีมือใคนกันแน่  โคตรกล้าเลย  ถึงขนาดกล้าปล้นแปดมหาลัยชั้นนำ”

“ไม่ใช่แค่นั้นหรอก  ตอนนี้นอกจากสถาบันหลงอู่กะสถาบันหลวงแล้ว  แปดมหาลัยชั้นนำที่เหลือกะแปดตระกูลใหญ่ก็โดนปล้นไปหมดแล้ว”

“สุดยอดเลย  นี่แหละผู้กล้าที่แท้ทรู  ฮ่า ๆ ๆ”

ภายในป่าลึกแห่งหนึ่งในแดนลับ

นักศึกษาหลายคนจากสถาบันหลงอู่เดินเล่นไปพูดคุยกันไปอย่างสนุกสนาน

ถึงอย่างไรภัยพิบัติแบบนี้ก็ถือเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์จริง ๆ

ทุกคนรู้ดีว่าแปดตระกูลใหญ่และแปดมหาวิทยาลัยชั้นนำนั้นไม่ใช่ขุมกำลังที่ตนควรไปหาเรื่องด้วย  แต่ตอนนี้กลับมีคนกล้ามาปล้นพวกนั้นกลางวันแสก ๆ ซึ่งนับเป็นครั้งแรกจริง ๆ สำพวกดอกไม้ในเรือนกระจก

“ฮ่า ๆ ๆ พวกนายไม่รู้หรอก  พวกคนจากแปดตระกูลใหญ่ที่ถูกปล้นไปนั่นโกรธแค้นหน้าดำหน้าแดงกันเลยทีเดียว  เห็นพวกมันบอกจะจัดตั้งพันธมิตรผู้เสียหายไปแก้แค้นด้วย”

“เรื่องนี้ได้รายงานไปยังเบื้องบนแล้ว  ได้ยินมาว่าพวกรองอธิการต่างโกรธใหญ่เลย”

“ฉันได้ยินมาว่าโจรเป็นนักศึกษาหญิงสามคน  สวยมากทุกคน  แล้วเป็นไงล่ะ  พวกนางแม่งอย่างกะฝูงตั๊กแตนห่าใหญ่  ปากบอกอยากได้อะไรก็ต้องได้  ไม่มีใครหยุดได้เลย”

“ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้เหลือแค่พวกเรานักศึกษาจากหลงอู่กะสถาบันหลวงที่ยังไม่โดน  พวกนั้นคงกลัวมหาลัยทั้งสองของเราเลยไม่กล้าลงมือไง  กลับไปคราวนี้คงโดนเอาเรื่องหาว่าเราโกงแน่ ๆ”

“จริง  พอกลับไปแล้วต้องไปบอกคุณชายซูกะคุณชายจ้าวให้พาเราไปเยี่ยมคนเจ็บหน่อยแล้วล่ะ  ฮ่า ๆ ๆ”

“หึ  อย่างน้อยยัยผู้หญิงพวกนั้นก็ยังรู้ตัวดีว่าไม่ควรมาอวดเก่งต่อหน้าสถาบันหลงอู่เรา  ไม่อย่างนั้นฉันจะแสดงพลังของศิษย์ยุทธ์หกดาวให้ยัยพวกนั้นเห็นไปแล้ว !”

“พูดตามตรงนะ  ฉันรอให้พวกหล่อนมาปล้นเราว่ะ  คงจะดีไม่น้อยเลยที่ได้เห็นสาวสวยมาปล้น”

เมื่อได้ยินแบบนั้นคนอื่น ๆ ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

อย่างไรก็ตาม  ในวินาทีถัดมา...

ทันใดนั้นเองสาวสวยคนหนึ่งก็กระโดดออกมาจากพุ่มไม้ขวางทางทุกคนไว้  เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ  แค่ยืนกอดอกและพยักหน้า

“ส่งผลทลายปฐพีกะถุงมิติมาแล้วม้วนหางไปซะ !”

ทั้ง 6 คนต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น

และหลังจากรู้ตัวว่าถูกปล้นก็รีบ...

“พรูด !”

“พรูด ! ! ! ฮ่า ๆ ๆ !”

ทั้ง 6 คนอดหัวเราะออกมาไม่ได้  และหลังจากสบตากันแล้วก็ยิ่งหัวเราะดังขึ้นไปอีก

“กูล่ะเชื่อ  แม่งบังเอิญมาเจอจริงด้วยว่ะ  ฮ่า ๆ ๆ”

“ไมมีแค่คนเดียวล่ะ ? ไม่ใช่ว่ามีสามคนเหรอ ?”

“เฮ่เพื่อน ๆ คับ  ดูดิ ๆ หล่อนโคตรสวยเลยอะ  ฮ่า ๆ ๆ”

ทั้ง 6 คนอยู่ในขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 6 ดาว  แม้จะไม่ได้ไร้เทียมทานแต่ก็ไม่เคยกลัวใคร  ยกเว้นอัจฉริยะกลุ่มผู้นำของคนรุ่นใหม่ไม่กี่คนที่มีศักยะภาพ S เท่านั้น

โดยเฉพาะในสถานการณ์ 6 ต่อ 1 แบบนี้  ต่อให้เป็นศิษย์ยุทธ์ 8 ดาวที่ก็ยังกล้าท้าเลย

“นี่ ๆ คนสวย  ตะกี๊เธอบอกให้เราส่งถุงมิติให้ชะ ? แล้วไอ้ผลทลายปฐพีที่ว่าอะอยู่ไหนหรา ?”

“เฮ่เพื่อน  นั่นไง ! ดูสิ ๆ !”

เมื่อได้ยินแบบนั้นนักศึกษาที่ถามเมื่อกี๊จึงหันมองไปตามมือเพื่อนที่ชี้  ​​แล้วก็เห็นผลไม้สีดำที่ห้อยอยู่บนต้นไม้ต้นเล็ก ๆ บนเนินเขาลาดเอียง

มีจริง ๆ ด้วย

กลุ่มคนสบตากัน  สีหน้าที่ทำใส่นักศึกษาหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งตรงหน้าก็แปลกประหลาดยิ่งนัก

“อ๋อ ? คือเธอมาตกปลาแถวนี้เองเหรอ ?”

“ฮ่า ๆ ๆ !”

ทั้ง 6 คนหัวเราะลั่นจนแทบจะน้ำตาเล็ด

แต่ถึงกระนั้นผลทลายปฐพีก็ยังเป็นสมบัติฟ้าดินชั้นยอด  เป็นของดีที่แท้ทรู

“น้องหนูจ๊ะ  ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลผลทลายปฐพีให้พวกเรามาตั้งนานน่ะ  ผลนี่พวกเราจะเอาไปเอง  ส่วนน้องหนูก็ทิ้งถุงมิติไว้นี่แล้วไปซะเถอะนะ”

“ใช่ ๆ อย่าหาว่าเรารังแกเด็กเลยนะ  รีบ ๆ เอาของมาแล้วไปซะไป๊”

เมื่อเห็นว่าทั้ง 6 คนไม่สนใจตนเลยสักนิดและยังกล้าจะไปเก็บผลทลายปฐพีอีก  ฝ่ายนักศึกษาหญิงจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หาที่ตาย !”

วูบ !

ร่างของเธอแวบหายไป  แล้วในวินาทีต่อมาก็ไปโผล่หน้าไอ้คนที่กำลังเด็ดผลไม้

ในขณะที่มันกำลังเครื่องค้างอยู่นั้นเธอก็ใช้มือเล็ก ๆ นั่นบีบไหล่มันเบา ๆ

จากนั้นแขนของไอ้หนุ่มที่กำลังเอื้อมออกไปก็ร่วงผลอยห้อยย้อยอย่างควบคุมไม่ได้

แล้ว...

“อ๊ากกกกกกกกกกก ! ! !”

“แขนนนนนนนนนนนน ! ! !”

สมองอาจมีความล่าช้าในการตอบสนอง  แต่การรับรู้ความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่

ความเจ็บปวดแสนสาหัสนั้นรุนแรงมากจนไอ้หนุ่มต้องแหกปากออกมาอย่างแรงจนต่อมทอนซิลอักเสบเฉียบพลัน

รอยยิ้มของอีก 5 คนก็หายวับไปทันทีที่เห็น

“เชี่ยเหี้ย ! เกิดไรขึ้นวะน่ะ !”

“อีเหี้ยนี่  มึงทำไรหลี่เฟิงวะ  ไม่รู้เหรอว่ามันมาจากตระกูลหลี่น่ะหา !”

“หาเรื่องตายแล้วมั้ยมึง  พวกเราลุย  ยำอีนี่ให้เละกันเถอะ !”

ถึงแม้พวกมันจะไม่รู้ว่านักศึกษาหญิงนั่นทำอะไรลงไป  แต่ในเมื่อลงมือแล้วก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรอีก

เมื่อเห็นชาย 5 คนเข้ามาใกล้  ฝ่ายหญิงกลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย  ตรงกันข้าม  เธอกลับยิ้มเยาะพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

“กรงเล็บเทพมังกร !”

แววตาของฝ่ายชายทั้งหลายเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น  และด้วยเสียงคำรามดุจมังกร  พวกมันกางกรงเล็บออกและตะปบใส่ฝ่ายหญิงตัวน้อยทันที

ถ้ากรงเล็บนั้นตะปบโดนเต็ม ๆ ล่ะก็  ศิษย์ยุทธ์ทั่วไปคงกลายเป็นตุ๊กตาเลือด  ทว่าแน่นอนว่าฝ่ายหญิงนี่ไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว

ขณะที่กรงเล็บเข้ามาใกล้  เธอก็ฉวยจังหวะนั้นยกแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างฉับพลัน  แล้วก็เคลื่อนไหวราวกับงูวนรอบกรงเล็บเหล่านั้น  ใช้นิ้วโป้งของทั้งสองมือกดข้อศอกของศัตรูทั้งสอง

“โอ๊ย !”

“เหี้ย ! ! !”

แขนของพวกมันอ่อนยวบลงทันที  แล้วก็หมดสติล้มพับไปเลย  แต่ว่าความเจ็บปวดกลับทำให้ดวงตาของพวกมันแทบจะถลนออกจากเบ้า

ฝ่ายหญิงไม่ยอมจบแค่นี้  เธอขยับตัวออกข้าง  งอขาขวาไปข้างหน้าเหมือนท่ายืนม้า  จากนั้นก็กระทุ้งศอกอย่างแรง  ส่งไอ้หนุ่มคนหนึ่งปลิวกระเด็นเหมือนถุงกระสอบขาด ๆ เสียงกระดูกลั่นกลางอากาศดังกร๊อบแกร๊บ

แต่เรื่องก็ยังไม่จบ

ขณะที่อีกสองคนกำลังเครื่องค้าง  เธอหันหลังกลับเพื่อหลบการโจมตีแต่กลับไม่เห็นใครโจมตีมา  เลยยกขายาว ๆ ขึ้น  หลังจากเสียงกรีดร้องของทั้งสามดังขึ้นพร้อมร่างที่กระเด็นถอยหลังไป  บนใบหน้าพวกมันก็มีรอยเท้าเล็ก ๆ ปรากฏประดับขึ้นมา

“แค่เนี้ย ?”

สาวน้อยเดินไปเหยียบลงบนหน้าอกของไอ้หนุ่มคนหนึ่งแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

“ขนาดเราให้โอกาสแล้วนายก็ยังคว้าไม่ได้อีกเหรอ”

เปลือกตาของ 5 หนุ่มกระตุกยิก ๆ แม้ว่าจะเจ็บปวดมากก็ตาม  แต่พวกตนควรจะโดนยัยสาวน้อยเวรนี่เยาะเย้ยต่อหน้าระยะประชิดแบบนี้รึไง

พวกมันได้แต่อึ้ง

“สรุปคือ  พวกนายเวลาสูบบุหรี่แค่สูดควันอย่างเดียว  ไม่พ่นออกมาปล่อยให้มันซึมเข้าปอดเฉย ๆ เลยเหรอ”

“มึง ? !”

เมื่อ 5 หนุ่มได้สติพวกมันก็โกรธจัดทันที

“รถเก็บขยะโทรมาบอกว่าพวกนายอะกากมาก”

“มึง ? ! !”

“ปล่อยบอตอยู่ ?”

“มึง ? ? ?”

“เปลี่ยนเป็นเล่นมือเถอะ”

“? ? ?”

“ถ้ายังไม่ไหวอีกก็ให้พ่อแม่มาเล่นแทน”

“แม่งเอ๊ยยยยยยยยยยย ? ? ?”

“ยิ่งกากก็ยิ่งต้องฝึก”

“? ? ?”

“นี่มันเกมฟาร์มของชัด ๆ”

“พรวด ! ! !”

ในที่สุดทั้ง 5 หนุ่มก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปจนกระอักเลือดคำใหญ่เต็มปาก

สาวน้อยก็ฉลาดหลักแหลม  รีบกระโดดหนีไปก่อนที่เลือดจะกระเด็นมาโดนตัว

“ไอ้พวกขยะไร้ประโยชน์เอ๊ย”

หลังจากพูดจบเธอก็มองไปที่พุ่มไม้

“เจ๊เสี่ยวเถา ! เจ๊หยิง ! ออกมาได้แล้ว  ไอ้พวกนี้มันขยะล้วน ๆ ไม่มีคนคุ้มครองหรอก”

“โอเค !”

เมื่อได้ยินแบบนั้น  ซูเสี่ยวเถากับเฉียนหยิงหยิงที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ก็กระโดดออกมาด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเห็นแบบนั้น 5 หนุ่มที่ยังคงกระอักเลือดไม่หายก็ชี้หน้าพวกซูเสี่ยวเถาด้วยสีหน้าสั่นเทาและกัดฟันกรอด

“อีพวกโจรชั่ว...  มึงยังจะมีคนซุ่มคอยช่วยเหลืออี๊กกกกก !”

“พรวด ! ! !”

ซูเสี่ยวเถาถอยหลัง 1 ก้าวด้วยสีหน้ารังเกียจ  กลัวเลือดกระเด็นมาโดน

“พวกมันไม่มีแม้แต่คนคุ้มครอง  แต่ยังกล้าเรียกตัวเองว่าคนตระกูลหลี่  ทุ้ย”

“มึง ? ! ! !”

“พรวด ! ! !”

เดิมทีหลี่เฟิงตั้งใจจะเข้าไปช่วยคนคนนั้น  แต่พอได้ยินแบบนี้เข้าก็จำต้องร่วมกลุ่มกระอักเลือดด้วยคน

เฉียนหยิงหยิงเหลือบมองด้วยสีหน้ารังเกียจแล้วถอยหลัง 1 ก้าว

“พวกมันเป็น ‘แปดตระกูลใหญ่’ ภาษาไรอะ  ความคิดทั้งหมดมีแค่นี้เนี่ยนะ”

“หยะแหยงอะ  ไอ้หลี่เฟิงนี่ยังจะอ้วกอีก”

หลี่เฟิง :  ?  ?  ?

“เอาไงดีอะ  เปื้อนเลือดหมดเลย  หยะแหยง  หยี ~”

ฉีเยียนหรานที่เป็นผู้ลงมือดูจะงุนงงนิดหน่อย

“เอาไงดีอะเจ๊หยิง  ยอมแพ้ดีป๊ะ”

“ไม่ไหว ๆ ๆ นี่มันแค่กองขยะเปียกชัด ๆ แต่ไอ้พวกนี้ทำอย่างกะเป็นสมบัติล้ำค่า  ฉันไม่อยากแตะเลยอะ  มันสกปรกเกิน”

“มึง ? ! !”

ทั้ง 6 หนุ่มนั่งเรียงกันพลางจ้องมองอย่างเคียดแค้น  จากนั้นก็หงายหลังตึงพร้อมกระอักเลือดเป็นน้ำพุต่อ

ซูเสี่ยวเถาเหลือบมองแล้วส่ายหัวอย่างดูถูก

“ช่างมันเถอะ  ผลไม้เน่านี่ยังไม่เปื้อน  เก็บก่อนแล้วไปรอแกะอ้วนต่อดีกว่า”

“ตรงนั้นมีอะไรเคลื่อนไหว ! นั่นไง !”

ขณะที่ฉีเยียนหรานกำลังจะเก็บผลไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้น  จู่ ๆ ก็มีคนหลายสิบคนวิ่งออกมาจากป่าด้านข้าง

พวกมันอยู่รวมกันเป็นฝูงหนาแน่น

เมื่อกลุ่มคนเหล่านี้เห็นฉีเยียนหรานกับเพื่อนอีกสองคน  ดวงตาของพวกมันก็เป็นประกาย

“สามคน...  ตรงกันเป๊ะ  พวกมันนั่นแหละ !”

“พี่น้อง ! ฆ่าอีโจรสามตัวนี่ซะ ! แก้แค้นให้เพื่อนเรา ! ! !”