บทที่ 36 : งั้นที่ไม่ช่วยทีมแต่มาซุ่มแบบนี้ก็เพื่อผ้าขี้ริ้วพวกนี้งั้นเหรอ

“ซือหาน ?”

ในป่าอันเงียบสงบ

เมื่อเห็นลั่วซือหานและอีกสองคนหมอบอยู่ในพุ่มไม้  เย่จิ่นชิวก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเสียงเรียก  ลั่วซือหานก็เงยหน้าขึ้นและรีบโบกมือพร้อมกับกระซิบ

“เร็วเข้า ๆ มานี่เร็ว !”

“เบาเสียงหน่อยนะเจ๊ชิว  อย่าให้พวกมันรู้ตัว”

เย่จิ่นชิวและอีกสองคนต่างตกใจ  หลังจากสบตากันพวกเธอก็ทำตามนั่งย่อตัวลงข้าง ๆ ลั่วซือหาน

“ซือหาน  ตรงนี้มีไรเหรอ...”

“อ๋อ  กะลังดูไก่ตีกันอยู่อะ”

เย่จิ่นชิวงงเต้ก  จากนั้นก็มองตามสายตาของลั่วซือหานและเห็นว่ามีการต่อสู้เกิดขึ้นในป่าด้านนอกจริง ๆ ด้วย

แต่...  จะพูดยังไงดีล่ะ...

เย่จิ่นชิวขมวดคิ้วหนักขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ดูไป  จนในที่สุดไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น  แต่แม้แต่จ้าวหลินซีและซ่งเหมยก็พูดไม่ออกเช่นกัน

“ไม่จริงน่า  เรียกไอ้แบบนี้ว่าการต่อสู้ก็ได้เหรอ”

“เจ๊ชิว  พวกมันทำไรอยู่อะ  ทำไมต้องทำท่าแบบนั้นด้วย”

เย่จิ่นชิวอ้าปากจะตอบ  แต่ก็พลันรู้ตัวว่าตัวเธอเองก็ไม่สามารถอธิบายได้เหมือนกัน

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานจึงเหลือบมองทั้งสองด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วตอบแทน

“เพราะอาจารย์ไม่เพียงแต่สอนการฝึกฝนวิชายุทธ์  และทักษะยุทธ์ให้เราเท่านั้น  แต่ยังช่วยยกระดับความตระหนักรู้ในการต่อสู้และเปิดโลกทัศน์ของเราให้กว้างขึ้นด้วย”

“เพราะงั้นพวกเธอย่อมดูถูกการต่อสู้แบบอ่อนแอนี่เป็นธรรมดา”

ทั้งสองพึ่งจะรู้ตัว  แต่ยิ่งมองมากเท่าไหร่  สีหน้าของพวกเธอก็ยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความอึดอัดมากขึ้นเท่านั้น

“ไม่จริงน่า ! นั่นมันโอกาสดีมากเลยนา ! ปล่อยให้มันหลุดมือไปดื้อ ๆ แบบนี้จริงดิ๊ ? เป็นฉันล่ะก็ตบสวนไปแล้ว  ไอ้นี่ดันกางแขนให้มันเตะซะงั้น”

“บ้า  การ์ดเปิดโล่งขนาดนั้น  ไม่ตีศอกซักเปรี้ยงให้มันเจ็บบ้างรึไง  แบบนี้ก็ได้เหรอ  แบบนี้มันถูกแล้วเหรอ”

“โนววว...  นี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบมือสมัครเล่นแล้ว  แม้แต่คุณปู่ที่เต้นระบำพื้นบ้านก็ยังทำได้ดีกว่าไอ้พวกนี้อีก”

เมื่อเห็นจ้าวหลินซีค่อย ๆ แปลงร่างเป็นสิ่ว (ชอบแซะ) เย่จิ่นชิวจึงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ซีซี  เธอจะดูถูกคนอื่นเพราะแค่อีกฝ่ายอ่อนแอและฝีมือต่อสู้ด้อยกว่าไม่ได้นะ”

“เพราะพวกนั้นต่างก็ทุ่มเทอย่างหนักเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ของตัวเองมาแล้ว”

เธอเองก็ไม่ปล่อยพวกนั้นไปเหมือนกันแหละ

ลั่วซือหานพูดไม่ออก

ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่าเย่จิ่นชิวก็มีด้านที่เจ้าเล่ห์แบบนี้ด้วย

ลั่วซือหานกระตุกริมฝีปากแบบหมดคำจะพูด

“ตอนนี้เธอคงเข้าใจแล้วใช่มั้ยว่าจารย์แกเลี้ยงดูพวกเราดีแค่ไหน”

เหยาจื่อซวนและตู้ซานซึ่งอยู่กับลั่วซือหานรวมถึงจ้าวหลินซีและซ่งเหมยต่างพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อได้ยินแบบนั้น

“จริง ๆ แล้วไอ้สารเลวที่ชอบพ่นพิษนั่นมันก็ร้ายกาจไม่เบา  เสียดายอย่างเดียวคือมันยังมีปากเนี่ยแหละ”

ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิว : ...

“เออใช่ !”

เหมือนจะนึกอะไรออก  ดวงตาของจ้าวหลินซีเป็นประกายและพูดอย่างตื่นเต้น

“หัวหน้าห้อง  พวกเธอฆ่าสัตว์ปิศาจไปกี่ตัวละ ? เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังนะ  เราเจอกับสัตว์ปีศาจที่ดูเก่งมากตัวนึงด้วย  แต่น่าเสียดายที่มันเปราะบางเกินไป ! ฉันตบหัวมันทีเดียวก็แตกแล้วอะ !”

“ฉันก็ด้วย ๆ !”

พอได้ยินแบบนั้นซ่งเหมยก็ดูสนใจขึ้นมาทันที

“ถ้าถามว่ามันเป็นสัตว์ปีศาจที่เก่งขนาดไหนน่ะเหรอ  ก็เทียบเท่ากับขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์มั้ง  ฉันใช้พลังแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ก็หักขามันได้ข้างนึงได้แล้ว  ตอนแรกคิดว่ามันจะเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากซะอีก”

เมื่อได้ยินดังนั้นลั่วซือหานก็กระตุกมุมปากอย่างเขินอาย

หล่อนไม่รู้เลยเหรอว่าตัวเองมีความสามารถแบบไหน...

แม้หล่อนจะอยู่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์แล้วก็เถอะ  แต่ที่หล่อนสามารถเอาชนะแม่ทัพปีศาจขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสูงได้อย่างง่ายดายนั่นน่ะ...

ก็สมเหตุสมผลอยู่...

นี่เป็นการต่อสู้ครั้งแรกของพวกเธอ  โดยปกติแล้วพวกเธอจะต่อสู้กับเพื่อนร่วมห้องและเฉินมู่เท่านั้น  ไม่เคยประลองกับใครนอกเหนือจากกลุ่มเพื่อนสนิทมาก่อน

การขาดความตระหนักรู้ในตนเองจึงเป็นเรื่องปกติ

แต่เพราะหัวข้อนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดทำให้เหยาจื่อซวนและตู้ซานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เองก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเช่นกัน  และในไม่ช้าทั้ง 4 คนก็เริ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวก็พูดไม่ออกและเอามือกุมหน้าผาก  แต่เหตุการณ์นี้ก็เปิดโอกาสให้เย่จิ่นชิวได้เปรียบ

“ว่าแต่ซือหาน  พวกเธอมานั่งดูพวกนั้นทำไมเหรอ”

พวกเธอต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่ ๆ ไม่งั้นจะมาเสียเวลาตรงนี้ทำไม

เมื่อได้ยินดังนั้นลั่วซือหานจึงมองไปยังกลุ่มคนที่ยังคงทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่

“ลองดูดี ๆ ว่านั่นอะไร”

เย่จิ่นชิวชะงักไปก่อนจะพยักหน้าแล้วมองให้ดี ๆ

“ศพทหารปีศาจเพียบ  กับดอกไม้สีแดงนั่นงั้นเหรอ ?”

เย่จิ่นชิวถามด้วยแววตาที่แฝงความสงสัยเล็กน้อย

“ดอกไม้นั่นก็แค่ระดับเหลืองเองไม่ใช่เหรอ  แล้วศพของทหารปีศาจก็ยิ่งไร้ประโยชน์เข้าไปใหญ่ด้วย”

เมื่อได้ยินแบบนั้นลั่วซือหานจึงหรี่ตาลงเล็กน้อยและพูดอย่างระมัดระวัง

“จิ่นชิว  ธรรมเนียมของห้องเราคืออะไร”

“ประหยัดและขยัน  เปิดโลกทัศน์ให้กว้าง  ใช่มั้ย ?”

“ใช่  เราจำเป็นต้องเปิดโลกทัศน์ให้กว้าง  ต้องเปิดโลกทัศน์ให้กว้างเข้าไว้”

เย่จิ่นชิว  ยังคงรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อได้ยินลั่วซือหานพูดอย่างจริงจัง

ก่อนเข้าเรียนห้อง 1 เธออาจจะเคยใส่ใจเรื่องเหล่านั้นบ้างเล็กน้อย

แล้วตอนนี้ล่ะ  ของพวกนั้นมันขยะ  ขยะที่แม้แต่หมายังต้องส่ายหน้า

ลั่วซือหานสังเกตเห็นสีหน้าสับสนของเธอแล้วรู้ว่าเธอยังไม่ได้เปิดโลกทัศน์ให้กว้าง

“พวกเธอจำสิ่งที่จารย์แกพูดก่อนแยกย้ายได้มั้ย  ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเรา  เราต้องเอากลับไปด้วย”

“แต่พวกนั้นมันไม่ใช่ของเรานะ ! ไม่ใช่พวกนั้นเป็นคนฆ่าเหรอ”

“ใครบอก ?”

ลั่วซือหานเหลือบมองเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“ในเมื่อฉันเห็นแล้วมันก็เป็นของฉันสิ”

“อ๋อ ?”

“แล้วใครบอกว่าฉันอยากได้แค่ไอ้ของพวกนั้นล่ะ”

“อ๋า ? ?”

“ของที่พวกมันพกติดตัวอยู่ก็เป็นของฉันด้วย”

“หา ? ? ?”

“เสี่ยวซาน ! ไป !”

“จ้า !”

“? ? ?”

เมื่อเห็นตู้ซานสะบัดตัวออกจากการ ‘เม้ามอยอย่างเพลิดเพลิน’ และวิ่งออกมาจากพุ่มไม้ในพริบตา  เย่จิ่นชิวก็ตกตะลึงไปเลย

ในฐานะบุตรสาวคนโตของตระกูลเย่และทายาทของตระกูลเย่

เธอไม่เคยคิดที่จะทำเรื่องแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ

ใครจะไปคิดว่าลั่วซือหานจะเก่งกาจในด้านนี้ขนาดนี้ ? !

“ไอ้พวกกระจอกตรงนั้นน่ะ ! ส่งถุงเก็บของมาแล้วม้วนหางไปซะ !”

“? ? ?”

“เอ๊ะ ?”

“หา ? ?”

“อ้าว ? ? ?”

เมื่อเห็นตู้ซานเลียนแบบท่าทางประสานมือและการพูดจาเย็นชาของเฉินมู่  เย่จิ่นชิวก็เต็มไปด้วยคำถามมากมายในใจ

ลั่วซือหานไม่ได้รอเธอแต่กลับพาเหยาจื่อซวนออกไปก่อน

กลุ่มนักศึกษาชายห้องนั้นต่างตกตะลึงในตอนแรก  จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง

“ฮ่า ๆ ๆ พระจ้าวโว้ย  นี่กูไม่ได้หูฝาดใช่ป๊ะเนี่ย  พวกเรากะลังเจอโจรปล้นกลางถนนป๊ะวะเพื่อน”

“ว้าว ๆ ๆ ! สาวสวยสามคนเลยเหรอ ! ขอบคุณสวรรค์ที่มอบของขวัญชิ้นนี้มานะค้าบ ! ฮ่า ๆ ๆ !”

เนื่องจากชุดนักศึกษาไม่สะดวกต่อการต่อสู้และฉีกขาดง่าย  ทุกคนจึงเปลี่ยนไปสวมชุดหน่วยรบพิเศษที่เฉินมู่แจกให้ก่อนออกเดินทาง

ชุดหน่วยรบพิเศษนี้มีดีไซน์ที่ธรรมดามาก  เหมือนกับชุดลำลองทั่วไป  แต่มีความยืดหยุ่นสูงมากและมีคุณสมบัติในการป้องกันตัวได้ในระดับหนึ่ง

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่คนเหล่านี้จะไม่สามารถจำแนกตัวตนของพวกลั่วซือหานได้

เมื่อเห็นแบบนั้นลั่วซือหานจึงไม่เสียเวลาฟังพวกมันแพล่มและสั่งการ

“เสี่ยวซาน  รีบ ๆ ทำให้เสร็จเถอะ”

“ค่ะ  หัวหน้าห้อง !”

ตู้ซานตอบรับ  และด้วยสีหน้าเรียบเฉย  เธอหายวับไปโผล่หน้านักศึกษาชายที่อยู่ตรงหน้า

ในจังหวะที่เจ้าตัวหลุดโฟกัสไปชั่วขณะนั้นเอง  ตู้ซานก็วางมือเล็ก ๆ ของเธอลงบนไหล่มันเบา ๆ แล้วค่อย ๆ บีบอย่างเบามือ

แต่วินาทีต่อมา  เสียงกรีดร้องเหมือนหมูถูกเชือดก็ระเบิดขึ้นมา

“โอ๊ยยยยยยยยยยย ! ! ! แขนนนนนนนนนนน ! ! !”

อีก 7 คนเห็นแบบนั้นต่างก็ตกใจ  และก้าวเดินก็หยุดชะงักลงทันที

แต่ตู้ซานไม่มีเจตนาจะปล่อยไปง่าย ๆ เธอยกมือซ้ายขึ้นและทำแบบเดิมอีกครั้ง  คราวนี้เธอได้เพิ่มเสียงกรีดร้องของหมูถูกเชือดให้ดังขึ้นกว่าเดิมอีก

เมื่อเห็นแบบนั้นสีหน้าของอีก 7 คนก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“ไรวะ  เกิดไรขึ้นวะ”

“ยัยนั่นทำไรวะ  ไมแขนซูหยานถึงอ่อนยวบอย่างกะเส้นก๋วยเตี๋ยวแบบนั้นล่ะ”

“หล่อน...  เป็นใครกันแน่ ? ทำไมถึงไม่เคยเจอคนรุ่นเดียวกันที่โหดขนาดนี้มาก่อนเลยล่ะ ? !”

เมื่อเห็นแบบนั้นตู้ซานก็เตะมันล้มโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ จากนั้นก็หายตัวไปหาอีกคน

“ส่งถุงมิติมาแล้วม้วนหางไปซะ !”

ขณะที่เธอกำลังจะลงมือ  นักศึกษาชายก็ตกใจและรีบยกมือขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด

“ให้แล้วคับ ๆ ! ได้โปรดเถอะคับคนสวย  ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย !”

ตู้ซานเหลือบมองคนอื่น ๆ ที่เหลือซึ่งทำให้พวกมันกลัวทันที

“ให้คับ ๆ ให้หมดเลยคับ  ให้เด๋วนี้เลยคับ !”

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมแก๊งแทบจะโดนเปรี้ยงเดียวจอด  แม้แต่คนที่สมองหมาปัญญาควายที่สุดก็ยังฉลาดพอที่จะรู้ว่าตัวเองไม่ควรแหยมกับคนสวยคนนี้

โดยไม่ลังเล  ทุกคนเขารีบถุงมิติออกมาโยนให้ตู้ซานแล้วสับตีนหมาเผ่นแนบหายไป

เมื่อพวกเย่จิ่นชิวทั้ง 3 คนได้สติแล้วก็เดินไปหาลั่วซือหาน  เย่จิ่นชิวรู้สึกแย่เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังเอาไอเทมจัดเก็บลงในถุงมิติของตัวเองอย่างมีความสุข

งั้นที่หล่อนไม่ช่วยทีมแต่มาคอยซุ่มเงียบตรงนี้ก็เพื่อผ้าขี้ริ้วพวกนี้งั้นเหรอ