บทที่ 35 : ไม่มีคำหยาบคายแม้แต่คำเดียว แต่คำด่าทอในนั้นกลับหยาบคายยิ่งกว่าคำหยาบคายใด ๆ

ทุกคนดูตกตะลึง  แต่ทันใดนั้นพวกเขาก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงต้นภาคเรียนที่สถาบันหลวงขึ้นมาได้

“เดี๋ยวก่อนนะ ! สามสิบหกคน ?”

“อย่าบอกนะว่าห้องหนึ่งที่ว่านั่น  คือห้องที่เอาเฉพาะสาวสวยน่ะ”

หลี่หมิงซินกระตุกมุมปากเล็กน้อย

“ครับ”

“แม่จ้าว ! มีอาจารย์โหดขนาดนี้ด้วยเหรอ”

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้

พวกเขารู้อยู่แล้วว่ามันคือความจริง  แต่พูดตามตรง  ตอนแรกที่ได้ยินก็คิดว่ามีคนอื่นทำเพื่อทำลายชื่อเสียงของสถาบันหลวง

ยิ่งไปกว่านั้น  ในเวลานั้นพวกเขาทั้งคู่ต่างสงสัยซึ่งกันและกันว่าอีกฝ่ายอาจไปก่อเรื่องเสียเองรึเปล่ามากกว่า

ที่จริงแล้ว  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาใส่ร้ายป้ายสีสถาบันหลวง

แต่เมื่อไปสืบมาเพิ่มแล้วพบว่าเป็นความจริง  ความคิดแรกของพวกเขาคือ  สถาบันหลวงนั่นมันบ้ากันไปหมดแล้ว

แต่เรื่องนั้นมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของสถาบันหลวง  เกี่ยวอะไรกับเราตรงไหน

ดังนั้นก็เลยไม่เคยใส่ใจเรื่องนั้นเลย

แต่พอเห็นเหล่านักศึกษาห้อง 1 เป็นระเบียบเรียบร้อยสมบูรณ์แบบในวันนี้แล้ว  และได้ยินหลี่หมิงซินยืนยัน  พวกเขาก็เริ่มเสียความสงบไปซะงั้น

“ไม่สิรองอธิการหลี่  ผมได้ยินมาว่าอาจารย์เป็นเด็กที่พึ่งปลุกพลัง...  เอ่อ...”

ถ้าคิดในมุมนั้นแล้ว  ไอ้หนุ่มที่ยืนนำหน้าก็ดูค่อนข้างเด็กทีเดียว...

ใช่แล้ว  มันกลมกลืนอย่างกับเป็นครอบครัวเดียวกัน !

เฉียนหยวนจงรู้สึกชาหนึบเล็กน้อยและยังเริ่มหายใจลำบากขึ้น

“รองอธิการหลี่  อาจารย์เฉินพึ่งปลุกศักยภาพ  แล้วก็ยังอยู่แค่ระดับเอฟ...”

เปลือกตาของหลี่หมิงซินกระตุก  เขารู้สึกถึงสายตารอบข้างที่จ้องมองมาจึงพยักหน้าอย่างอึดอัดและพูดไม่ออก

“จริงครับ  อาจารย์เฉิน...  ถึงแม้ศักยภาพจะไม่สูงนัก  แต่วิธีการสอนของเขาน่ะ...  อืม...”

ทันใดนั้นหลี่หมิงซินก็เงียบไป

เพราะเขายังจำภาพเหตุการณ์ที่ตัวเองต้องคำถามถึงการมีชีวิตอยู่ตอนที่แอบเห็นนอกประตู

“ก็ถือว่าดีทีเดียวครับ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นพวกเฉียนหยวนจงต่างก็อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ  หากไม่ใช่เพราะมีบุคคลสำคัญจากสถาบันต่าง ๆ อยู่ด้วยพวกเขาคงจะยกนิ้วโป้งให้ไปแล้ว

สถาบันหลวงช่างบ้าบิ่นเหลือเกินที่ยอมตามใจเด็กที่พึ่งปลุกพลังได้ศักยภาพระดับ F ถึงขนาดนี้

ถึงแม้ทุกคนจะเดาได้ว่าเฉินมู่ต้องมีภูมิหลังใหญ่โต  แต่คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในที่นี่ต่างก็มาจากแปดตระกูลใหญ่ทั้งนั้น  ไม่ว่าสถานะของเขาจะสูงแค่ไหนก็ตาม  แต่เอาจริง ๆ แล้วมันจะสูงได้สักแค่ไหนกันเชียว

ดังนั้น...  ในอีกแง่หนึ่ง...

เมื่อได้เห็นความมุ่งมั่นของนักศึกษาห้อง 1 แล้วพวกเขาก็อดอิจฉาไม่ได้

เมื่อเห็นสีหน้าซับซ้อนของทุกคน  จ้าวเทียนหยูรองอธิการบดีสถาบันเสวียนหยางจึงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย

“ก็น่าประทับใจมากเลยนะครับนั่น  รองอธิการหลี่  ผมอยากรู้จังว่าเขาคัดเลือกนักศึกษาหญิงปีหนึ่งที่สวยที่สุดทั้งสามสิบหกคนนั่นได้ยังไง”

ทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้ทุกคนก็เริ่มซุบซิบกันใหญ่

“เห็นว่าแม้แต่เย่จิ่นชิวกับลั่วซือหานก็ยังไม่เว้น  แล้วทำไมอาจารย์คนอื่น ๆ ถึงไม่ก่อเรื่องบ้างล่ะครับ”

ก่อเรื่องเหรอ  จะไปก่อเรื่องยังไงก่อน

หัวบนคอมันหนักไปเหรอ

หลี่หมิงซินถ่มน้ำลายในใจพลางคิดว่าไอ้พวกเหี้ยนี่แม่งแค่อยากเห็นกูขายหน้าเท่านั้นเอง

“ก่อร่งก่อเรื่องอะไรนั่นเป็นไปไม่ได้หรอกครับ  คณาจารย์และเจ้าหน้าที่ของมหาลัยเราทุกคนมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก”

กูไม่เชื่อมึงหรอกโว่ย  ไอ่แก่นี่  แค่โกหกยังห่วยเลย

จ้าวเทียนหยูเยาะในใจแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

“ผมเห็นว่า  แม้แต่ลั่วซือหาน  ไม่สิ  รวมถึงนักศึกษาคนอื่น ๆ ด้วยก็ยังชื่นชมอาจารย์เฉินที่เป็นผู้มีศักยภาพระดับเอฟด้วยนี่ครับ”

มึงจะเอาให้ได้จริงดิ ?

ถ้ามึงโดนมันด่าล่ะก็  มึงทำเหี้ยไรไม่ได้หรอกนอกจากยอมรับ

ทุกประโยคที่มันด่ามาแต่ละคำไม่มีคำหยาบเลยด้วยซ้ำ  แต่คำด่ามันแต่ละคำกลับหยาบกว่าคำหยาบซะอีก

หลี่หมิงซินบ่นพึมพำอยู่ในใจ

“เด็ก ๆ ของเราทุกคนล้วนเป็นเด็กดีที่เคารพครูบาอาจารย์น่ะสิครับ  แต่พวกเธอจะเชื่อฟังอาจารย์หรือไม่นั้นมันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถในการสอนของอาจารย์คนนั้น ๆ เองอยู่ดี”

“แต่ว่าโดยปกติแล้วนักศึกษาปีสามของเราต่างก็มีความสามารถมากกว่าอาจารย์ไปแล้วทั้งนั้น  ทว่าพวกเขาก็ยังให้ความเคารพอาจารย์มากอยู่ดีนี่”

นั่นคือสิ่งที่พวกเขาพูดกัน  แต่ข้อเท็จจริงจะเป็นอย่างนั้นได้หรือเปล่าก็ไม่รู้

อาจารย์เหล่านั้นเริ่มต้นด้วยขอบเขตราชันยุทธ์ที่มีศักยภาพระดับ B แต่แล้วเฉินมู่ล่ะ ? เขาเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ระดับ F เท่านั้น

จ้าวเทียนหยูเม้มปากและพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย

“คนที่มีศักยภาพระดับเอฟ...  เอ่อ...  ผมก็ไม่ใช่คนชอบก่อเรื่องหรอกนะครับรองอธิการหลี่”

หลี่หมิงซิน : ...

“สิ่งที่ผมพยายามจะบอกก็คือ  เราไม่ควรปล่อยให้ผู้มีพรสวรรค์ตั้งหลายคนต้องมาสูญเปล่าไปต่างหาก  ถึงห้องนั้นมันจะดูมีอนาคตสดใสก็เถอะ  แต่คุณก็รู้นี่ว่าโลกนี้มันเป็นยังไง  มันอยู่ที่การพัฒนาและความแข็งแกร่ง”

“เด็กที่พลังพึ่งตื่นจะไปรู้อะไรซักแค่ไหน  จะสอนอะไรใครได้บ้าง”

“จะสอนกลุ่มอัจฉริยะจากแปดตระกูลใหญ่ให้ฝึกฝนวิชาอะไรได้  ระดับการฝึกฝนถึงขั้นแล้วยังก่อน  ชั่วชีวิตนี้จะถึงขอบเขตนักยุทธ์หรือเปล่าก็ไม่รู้  แล้วจะไปสอนคนที่ศักยภาพสูงกว่าได้ไง”

“ที่รองอธิการจ้าวพูดก็มีเหตุผล”

“เอาจริง ๆ นะ  ถ้าอาจารย์ระดับเอฟมาสอนคนระดับเอส  ไม่สิ  แค่ระดับเอผมก็ยังนึกไม่ออกแล้วว่าจะสอนยังไง”

“รองอธิการหลี่  คนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นขนาดนี้คุณไม่ควรปล่อยให้มีใครมาทำอะไรตามใจชอบแบบนี้นา”

ถึงแม้ทุกคนจะดูเหมือนพูดด้วยเจตนาดี  แต่หลี่หมิงซินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าไอ้พวกตาแก่เวรนี่กำลังเยาะเย้ยตนอยู่  พวกมันกำลังรอที่จะได้ดูตนโชว์โง่อยู่ชัวร์ป้าด

อย่างไรก็ตาม  หลี่หมิงซินมั่นใจในตัวเฉินมู่มาก  ต่อให้เจ้าตัวจะสอนอะไรใครไม่ได้เลยก็ตาม  แต่คนที่เป็นแบ็กให้มีหรือจะดูอยู่เฉย ๆ น่ะ

“เรื่องนั้นพวกคุณไม่มาห่วงแทนหรอก  ผมน่ะมั่นใจในห้องหนึ่งนี่มาก”

พอเห็นแบบนั้นจ้าวเทียนหยูก็เยาะเย้ยต่อ

“อ้อ ? งั้นก็พอดีเลย ! แปดมหาลัยชั้นนำเราก็มีเตรียมรางวัลสำหรับแดนลับครั้งนี้ไว้ด้วยหนิ  ในเมื่อรองอธิการหลี่มั่นใจในอาจารย์คนนั้นมาก  งั้นเรามาเพิ่มเดิมพันกันหน่อยเป็นไง”

บรรดาผู้บริหารจากมหาวิทยาลัยอีก 6 แห่งต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

“หืม ? จะดีเหรอครับ ? งั้นผมขอพนันด้วยคน  ผมพนันว่าหลิ่วยวนจากห้องสี่ของสถาบันหยุนเซียวจะได้ที่หนึ่ง  ขอใช้สมุนไพรระดับปราชญ์ที่ผมเก็บไว้  ก็คือหญ้าดอกบัว”

“สถาบันเทียนชูของผมพนันว่าหวางหยู่หนิงจากห้องเจ็ดจะได้ที่หนึ่ง  และของเดิมพันคือสมุนไพรระดับปราชญ์  ไข่มุกน้ำค้างสวรรค์”

“งั้นผมก็ขอพนันด้วย...”

หลี่หมิงซินรู้แล้วว่าไอ้พวกตาแก่นี่มันวางแผนเรื่องนี้มาตลอดและรอให้ตนกระโดดลงหลุมอยู่  แต่ในเมื่อพวกมันอยากเล่นนักก็จัดไปสิ  หลี่หมิงซินไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย

หากไม่นับเรื่องนิสัยของเฉินมู่แล้ว  ถ้าพิจารณาแค่ทัศนคติของท่านอธิการฉินที่มีต่อเขา  แม้วันนี้ตนจะแพ้พนัน  แต่ท่านอธิการฉินก็ยังคงต้องชมเชยตนอยู่ดีแหละ

ยิ่งไปกว่านั้นคือหลี่หมิงซินไม่คิดว่าเฉินมู่จะแพ้เลยด้วยซ้ำ

“โอเค  งั้นเรามาพนันกัน  ผมจะใช้หญ้ากระดูกหินเป็นของเดิมพันแล้วกัน”

เขารู้ว่าพวกเวรนี่ต้องการแบบนี้  และตามคาด  ดวงตาของจ้าวเทียนหยูเป็นประกายทันทีที่เขาอ้าปากพูด

โอเค ! งั้นก็มาพนันกันเลยว่าใครจะได้ที่ 1 !

ขณะที่หลี่หมิงซินพูดแววตาของเขาฉายแววประชดประชันแวบหนึ่ง

...

“อารอง  อาสาม  ผมขอฝากเรื่องนี้ไว้ให้พวกท่านจัดการนะครับ”

ในหุบเขาแห่งหนึ่งภายในแดนลับ

ฉินหลานมองชายวัยกลางคน 2 คนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ไอ้เฉินมู่นั่นมันต้องตาย !”

“วางใจได้เลย”

อารองยิ้ม  แต่อารมณ์บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความดูถูก

“ก็แค่ศิษย์ยุทธ์ธรรมดา ๆ ด้วยฝีมือจอมยุทธ์ขอบเขตปราชญ์อย่างเราสองคนก็จับมันได้สบายอยู่แล้ว”

“แต่ว่านะเสี่ยวหลาน  หลานแน่ใจนะว่าไม่อยากให้อาสามไปด้วย”

“ไม่จำเป็นครับ”

ฉินหลานตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

“ไอ้เฉินมู่มันรู้จักอาหญิงด้วยน่ะสิ  แปลว่ามันต้องเป็นคุณชายจากซักตระกูลที่ทรงอำนาจมากแน่ ๆ แล้วคนแบบนั้นมันก็ต้องมีคนคุ้มครอง  ให้ท่านทั้งสองลงมือด้วยกันจะชัวร์กว่า”

“เอ้อ  แล้วก็อย่าลืมทำความสะอาดให้เรียบร้อยด้วยนะครับ  เพราะตอนนี้ผมยังไม่อยากทะเลาะกับอาหญิง  ทุกอย่างต้องทำอย่างค่อยเป็นค่อยไป”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลย  แดนลับแห่งนี้จำกัดเฉพาะผู้ที่มีระดับต่ำกว่าปราชญ์ยุทธ์เท่านั้น  ต่อให้มันจะมีปราชญ์ยุทธ์ซักกี่คนคอยคุ้มครองก็ตาม  แต่ในเรื่องระดับการฝึกฝนของมันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้กับพวกเราทั้งคู่แน่นอน”

ฉินหลานพยักหน้า  สบตากับทั้งคู่แล้วมองดูทั้งคู่จากไป

ในขณะนั้น  พวกหลี่เฉิงคุนก็ก้าวออกมาและยิ้มให้

“อย่าห่วงไปเลยคุณชายฉิน  ปราชญ์ยุทธ์ทั้งสองท่านนี้ร่วมมือกันก็เทียบเท่ากับตระกูลชั้นสองแล้ว  ไอ้เฉินมู่มันต้องตายแน่ ๆ”

ฉินหลานกัดฟันแน่น  ใบหน้าบึ้งตึง  กำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงท่าทีของเย่จิ่นชิว  ในใจก็ยิ่งอยากจะฉีกเฉินมู่เซิงเป็นชิ้น ๆ

“ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นใคร  แต่ถ้าเขากล้าแตะต้องผู้หญิงของฉันมันก็ต้องตาย !”