บทที่ 34 : จับรางวัล 10 ครั้งรวด ! อัปเกรดศักยภาพอีกครั้ง ! ความแข็งแกร่งพุ่งพรวด !

“ตรงนี้ก็โอ  วิวสวยดี”

บนยอดต้นไม้ใหญ่  ณ  ยอดเขาแห่งหนึ่ง

เฉินมู่เอนตัวอยู่บนกิ่งไม้  ปากเคี้ยวใบหญ้าพลางเปิดแผงควบคุมระบบ

จุดตรงนี้เป็นจุดชมวิวสูง  ด้วยเนตรแห่งกาลเวลา  เขาสามารถมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีอย่างน้อย 10 กิโลเมตรได้

การนอนตรงนี้ช่วยให้เขาได้พักผ่อนไปพร้อม ๆ กับการสังเกตกิจกรรมของเหล่าลูกหมูสาว  ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

“ระบบ ! จับรางวัล !”

[ ติ๊ง ! ]

[ คุณได้รับ : หอกทำลายล้าง (เทพ), ศักยภาพ +15%, หินวิญญาณระดับกลาง +20 ก้อน ]

[ คุณได้รับ : เคล็ดกระบี่เก้าแยก (จักรพรรดิ), โลหิตมังกรน้ำแข็ง 1 ขวด, หินวิญญาณระดับต่ำ 10 ก้อน

[ คุณได้รับ : หม้อหยินหยางสรรสร้าง (จักรพรรดิ), หินวิญญาณระดับต่ำ +20 ก้อน, ค่าโลหิตปราณ +2000 ]

[ คุณได้รับ : ดาบลำแสงดาวตก (จักรพรรดิ), หินวิญญาณระดับกลาง +30 ก้อน, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ คุณได้รับ : วิชาเต้ากู่ฉางชิง (จักรพรรดิ), ค่าโลหิตปราณ +1000, หินอ้าวหาน +1 ก้อน ]

[ คุณได้รับ : คัมภีร์จิตบริสุทธิ์หมื่นเงียบเหงา (จักรพรรดิ), หินวิญญาณระดับกลาง 10 ก้อน, ค่าโลหิตปราณ 1,000 หน่วย ]

[ คุณได้รับ : กระบี่มังกรเพลิง (จักรพรรดิ), ศักยภาพ +10%, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ คุณได้รับ : คัมภีร์ดาบทำลายล้าง (จักรพรรดิ), เกสรประหลากใจวิญญาณ, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ คุณได้รับ : ย่างก้าวมังกรท่อง (จักรพรรดิ), หินวิญญาณระดับต่ำ 20 ก้อน, น้ำไร้เกลียดชัง 1 ขวด ]

[ คุณได้รับ : ระฆังปราบวิญญาณ (จักรพรรดิ), ผลึกนภาหู่เฟิ่ง, ค่าโลหิตปราณเพิ่ม +1000 ]

[ ติ๊ง ! ]

[ ยินดีด้วย ! ]

[ ศักยภาพเต็มแล้ว ! อัปเกรดเรียบร้อยแล้ว ! ]

“ฟู่ ~ !”

ด้วยเสียงหึ่งเบา ๆ ร่างของเฉินมู่ก็แปรสภาพเป็นแม่เหล็กที่ดูดซับแสงดาวในทันที

พลังวิญญาณและแสงดาวที่อยู่รอบข้างประดุจมังกรยักษ์  ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเฉินมู่อย่างบ้าคลั่ง

แสงดาวเริ่มขยายเส้นลมปราณของเฉินมู่อย่างรุนแรง  ปรับปรุงกายา  เสริมสร้างเนื้อเยื่อ  กระดูก  และอวัยวะภายใน  เมื่อโลหิตปราณเริ่มโคจรอีกครั้งเฉินมู่ก็สามารถสูดพลังวิญญาณจำนวนมากมามหาศาลเข้าร่างได้ในทุก ๆ ลมหายใจ

เมื่อมองจากระยะไกลแล้วจะเห็นเหมือนว่าพลังวิญญาณที่ล้อมรอบตัวเฉินมู่ได้แปรสภาพเป็นหมอกไปแล้ว

หลังจากเวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบ  ในที่สุดเฉินมู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา  พลังวิญญาณที่คลุมเครือก็แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาได้สติ  ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

“ในที่สุดไอ้ศักยภาพหมา ๆ นี่มันก็อัปเกรดซักที !”

“หนึ่งเดือน...  คุณรู้มั้ยว่าตลอดเดือนที่ผ่านมานี่กูต้องเจอกับเหี้ยห่าอะไรบ้าง”

เฉินมู่หัวเราะอย่างสนุกสนาน  รู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นถึง 5 เท่าจากการพัฒนาศักยภาพ  และความคับข้องใจภายในใจเองก็หายไป

หลังจากที่อัปเกรดศักยภาพจากระดับ F ขึ้นมาได้นั้น  เขาไม่เพียงแต่จับรางวัลได้ของน้อยลงเท่านั้น  แต่โอกาสออกค่าศักยภาพยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินอีกต่างหาก

หลังจากที่ไม่ได้อะไรเลยติดต่อกัน 5 วันเขาก็เริ่มเก็บเงินเพื่อสุ่มกาชา 10 ครั้งรวดด้วยความโมโห  และโชคดีที่ใช้เวลาแค่สามสี่วันก็ได้ค่าอารมณ์ครบ  และแน่นอนว่ามีของดี ๆ โผล่มามากมาย  และศักยภาพก็เริ่มโผล่มาให้เห็น

แต่ถึงแม้จะสุ่ม 10 ครั้งรวดก็ตาม  ก็ออกศักยภาพจำนวนสูงสุดคุณแค่ 3 ครั้งเท่านั้น

ดังนั้นในเดือนที่ผ่านมานี้โอกาสในการอัปเกรดศักยภาพเลยค่อนข้างช้า

วันนี้จึงเป็นวันที่โชคดีที่ในที่สุดก็เก็บค่าศักยภาพครบและอัปเกรดจนได้

แน่นอนว่าตลอดเดือนที่ผ่านมาก็ใช่ว่าจะเป็นข่าวร้ายไปเสียทั้งหมด

เขาได้สะสมวิชายุทธ์  อาวุธ  และทักษะยุทธ์ระดับจักรพรรดิและระดับเทพเอาไว้มากมายจนแทบจะถือไม่ไหวแล้ว  ทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนระดับจักรพรรดิเองก็ยังมีอยู่อย่างเหลือเฟือด้วย

ทรัพยากรระดับจักรพรรดิเหล่านี้ยังดีกว่าทรัพยากรที่เขา  บุตรชายคนโตของตระกูลเฉินเคยมีมาก่อนถึง 10 เท่า

ยิ่งไปกว่านั้น  ในที่สุดเขาก็ได้รู้จากเย่หานยู่ว่า  ทรายดาราและอุกกาบาตสีชาดที่เขาจับได้ในตอนแรกนั้นเป็นวัสดุสำหรับการตีเหล็ก

พูดให้ชัดเจนก็คือมันเป็นไอเทมล้ำค่าสำหรับอัปเกรดระดับให้แก่อาวุธระดับจักรพรรดิ

ยิ่งไปกว่านั้น  ด้วยการฝึกฝนและพัฒนาอย่างต่อเนื่องทุกวัน  รวมถึงความช่วยเหลือจากเย่หานยู่ในตอนกลางวัน  และฉินเสี่ยวเสี่ยวในตอนกลางคืน  ความเร็วในการฝึกฝนของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็น 500 เท่าของความเร็วเดิม

ถ้าเอาคนที่มีศักยภาพระดับ S อย่างลั่วซือหานเป็นตัวเปรียบเทียบล่ะก็  ความเร็วในการฝึกฝนและพลังการต่อสู้ของเขาในปัจจุบันจะเท่ากับมากกว่าเธอถึง 50 เท่า

อย่าคิดว่า 50 เท่าเป็นตัวเลขน้อย ๆ เพราะนั่นคือเทียบจากศักยภาพระดับ S ซึ่งเป็นการเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนและพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

เฉินมู่ได้ลองแอบคำนวณดูแล้ว  ว่าด้วยพลังที่เพิ่มขึ้นถึง 50 เท่านี้  จะทำให้เขาแข็งแกร่งกว่าตอนที่อยู่ในขอบเขตจักรพรรดิในชาติก่อนอย่างน้อย 100 เท่า

นั่นมันคนละเรื่องกันแล้ว

“อิงจากศักยภาพของลั่วซือหาน  ถ้าพลังการต่อสู้เรามากกว่าเธออย่างน้อยห้าสิบเท่า  งั้นพอเราเลื่อนเป็นศักยภาพระดับเอส  แปลว่าพลังการต่อสู้เราจะเพิ่มขึ้นอีกประมาณสามร้อยเท่า”

“ระบบนี่โคตรสุดยอด !”

หลังจากสำรวจมา 1 เดือน  เขาก็ค้นพบว่ารางวัลไม่ได้ขึ้นอยู่กับศักยภาพเพียงอย่างเดียว  แต่ยังมีปัจจัยอื่น ๆ ที่สำคัญไม่แพ้กัน

คิดว่าเหตุใดพละกำลังของเขาจึงเพิ่มขึ้นมากมายขนาดนี้

ตั้งแต่อายุ 1 ขวบถึง 18 ปี  ร่างกายได้รับการขัดเกลาโดยใช้สมบัติฟ้าดินชั้นยอดของตระกูลเฉิน  โดยได้เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายด้วยสมบัติที่เริ่มต้นจากระดับปราชญ์

หลังจากพลังตื่นเมื่ออายุครบ 18 ปี  เขาก็ได้รับพลังจากวิชาระดับเต๋าเช่น  คัมภีร์เต้าซวน, คัมภีร์ซูอู่  และคัมภีร์อู่เลี่ยง

ต่อมาก็ชำระล้างและขัดเกลาด้วยโลหิตมังกรเพลิง  ของเหลวไขวิญญาณหมื่นปี  แก่นปฐพี  และอื่น ๆ ที่เป็นไอเทมฟ้าดินที่อยู่เหนือระดับจักรพรรดิ

อาจกล่าวได้ว่าเฉินมู่เป็นคนแรกที่เริ่มต้นฝึกฝนด้วยมาตรฐานที่สูงเกินมนุษย์เช่นนี้  นับตั้งแต่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนี้เกิดการกลายพันธุ์

ไม่สามารถจำลองซ้ำได้

เฉินมู่จ้องมองมือของตัวเองด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง  เฝ้ารอช่วงเวลาที่ศักยภาพของตนจะได้รับการปลุกให้ตื่นอย่างเต็มที่  และจะได้กลับเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิอีกครั้ง !

คิดเสร็จแล้วเขาก็รีบเปิดแผงควบคุมขึ้นมา

[ ชื่อ ] : เฉินมู่

[ ระดับ ] : ราชันยุทธ์ (4 ดาว)

[ โลหิตปราณ] : 362362

[ กายา ] : กายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้าง (เต๋า)

[ พิเศษ ] : เนตรแห่งกาลเวลา

[ ศักยภาพ ] : ระดับ D (5%)

“ดีมาก  ศักยภาพถึงระดับดีแล้ว  พลังโลหิตปราณก็สูงถึงสามแสนหกแล้ว  ถ้าไม่ใช่เพราะเป้าหมายการฝึกต้องเป็นระดับสิบดาวล่ะก็  ป่านนี้ด้วยค่าโลหิตปราณนี่เราคงไปถึงขอบเขตปราชญ์ยุทธ์สามดาวไปแล้ว”

สีหน้าของเฉินมู่สงบนิ่ง  เขาไม่สนใจเรื่องระดับพลัง  ความแข็งแกร่งต่างหากคือรากฐานของทุกสิ่ง

ตราบใดที่ตนยังแข็งแกร่งพอ  เขาก็จะฝึกฝนต่อไปแม้ว่ามันจะมีระดับถึง 20 ดาวเลยก็ตามที

“เอาจริง ๆ โลหิตปราณเราเพิ่มเร็วไปแท้ ๆ แต่ไตเนี่ยสิ  ทำงานหนักจนแทบจะแบกไม่อยู่อยู่แล้ว”

“โชคดีที่มีสมบัติให้ใช้ฝึกฝนร่างกายทุกวัน  ไม่งั้นถ้าต้องทำงานหนักไม่ให้หยุดพักตั้งกะเช้ายันค่ำแบบนี้  ต่อให้เป็นจอมยุทธ์ขอบเขตจักรพรรดิก็เอาไม่อยู่หรอก”

เฉินมู่ส่ายหน้า  พอคิดถึงเย่หานยู่กับฉินเสี่ยวเสี่ยวปุ๊บก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

“ช่างมันเถอะ  ตอนนี้ก็เคลียร์เรื่องความรู้สึกกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว  ถึงเวลากลับมาส่องพวกลูกหมูน้อยน่ารักของเราแล้วล่ะ”

“ไหนขอดูหน่อยซิว่าผู้โชคดีคนแรกเป็นใคร”

เฉินมู่มองไปยังระยะไกลด้วยความยินดี  และในไม่ช้าก็พบเป้าหมาย

“อ้อ ? เจอสามตัวแรกละ...  หา ?”

เฉินมู่ถึงกับตกใจและอดไม่ได้ที่จะหรี่ตามอง

...

“ขอแสดงความยินดีกับรองอธิการหลี่ด้วยนะ ! ปีนี้ถึงกับมีนักศึกษาศักยภาพระดับเอสตั้งสี่คน”

นอกเขตแดนลับ

บรรดาผู้มีอำนาจจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ และเจ้าเมืองเหลียนฮวานั่งอยู่ในเต็นท์ชั่วคราว  แลกเปลี่ยนคำชมและขิงซึ่งกันและกัน  แสดงให้เห็นถึงความกลมกลืนอย่างสมบูรณ์แบบราวพ่อกับลูก  ราวพี่กับน้อง

เมื่อหลี่หมิงซินได้ยินว่าเพื่อน ๆ กำลังยกหางให้ก็หัวเราะเสียงดัง

“ทั้งหมดเพราะท่านอธิการฉินเลยครับ  มันไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย  หน้าที่ผมคือแค่คอยดูแลพวกเด็ก ๆ เท่านั้นเอง”

คนอื่น ๆ ได้ยินแล้วก็ดูไม่ค่อยเป็นมิตรและไม่อยากพูดคุยด้วย

ทว่าผู้บริหารสถาบันที่มีนักศึกษาที่มีศักยภาพระดับ S ก็ยังคงยินดีที่จะพูดชมให้อยู่

“อ้อ  ว่าแต่ว่ารองอธิการหลี่  ผมได้ยินมาว่าซูซิงหางกับฉินหลานของสถาบันคุณต่างก็บรรลุระดับศิษย์ยุทธ์แปดดาวแล้วหนิ  ผมอยากรู้ว่าลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวล่ะเป็นไงบ้าง”

“เอ่อ  ผมรู้ว่าลั่วซือหานเป็นอัจฉริยะที่หนึ่งในการจัดอันดับรวมของปีนี้  ป่านนี้เธอคงอยู่ในขอบเขตศิษย์ยุทธ์เก้าดาวแล้วมั้ง”

ดูเหมือนหลี่หมิงซินจะรู้สึกเขินเล็กน้อยขณะพูด

เขาทำงานยุ่งมากและไม่ได้เจอเฉินมู่มาเป็นเดือนแล้วจึงไม่รู้ว่าเด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้าง

ปัญหาคือเราจะรู้ไม่ได้เลยจนกว่าพวกเธอจะใช้พลังโลหิตปราณออกมา...

“อืม  ว่านะ  ลั่วซือหานมีพื้นฐานที่ดีกว่า  เพราะงั้นเธอน่าจะเข้าสู่ขอบเขตนักยุทธ์ได้ในอีกไม่กี่วัน”

ขอบเขตศิษยุทธ์ 9 ดาวนั้นยังขาดค่าโลหิตปราณอีก 1,000 แต้มเท่านั้นจึงจะกลายเป็นขอบเขตนักยุทธ์  และจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีก 1 เดือนในการฝึกฝนเพื่อให้ครบ 1,000 แต้มนั้น

ความสามารถของลั่วซือหานในการครองที่ 1 นั้นต้องเป็นผลมาจากโลหิตปราณและพลังอันเหนือธรรมดาของเธออย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น  เฉียนหยวนจงรองอธิการบดีแห่งสถาบันหลงอู่จึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไป

“ว่าแต่  รองอธิการหลี่  ผมพึ่งเห็นกลุ่มคนจากสถาบันคุณ...  เอ่อ...  เป็นนักศึกษาใช่มั้ย  คนไม่เยอะ  แต่ดูเป็นระเบียบดี  พวกเธอคืออะไรเหรอ...”

“อ๋อ  หมายถึงห้องหนึ่งใช่มั้ย  นั่นห้องที่อาจารย์เฉินสอนน่ะ”

หลี่หมิงซินรู้ว่าเรื่องซุบซิบทั้งหมดที่พูดมานั้นสุดท้ายจะเป็นตัวนำเข้าสู่คำถามนี้  และเขาก็อดรู้สึกภูมิใจเล็กน้อยไม่ได้

“ห้องหนึ่งเหรอครับ  ก็คือห้องเรียนทั้งห้องว่างั้น  แต่มีนักศึกษาแค่ไม่กี่คนเองเนี่ยนะ”

“ครับ  เป็นห้องพิเศษก็เลยมีคนน้อย”

“แม้จ้าว  สถาบันคุณก็โหดเกิ๊น ! ตอนที่ห้องนั่นโผล่มาผมเนี่ยคิดว่ากองทัพมาเองซะอีก”

“ฮ่า ๆ ๆ คุณพูดถูก  พวกเธอมีระเบียบวินัยมาก ! ห้องอื่นเละเทะกันหมดแท้ ๆ แต่มีแต่พวกเธอเท่านั้นที่เงียบกริบ  ถ้าผมมีห้องแบบนั้นบ้างล่ะก็  ต่อให้นอนหลับอยู่ผมก็ยังหัวเราะออกมาแน่ ๆ”

“นั่นสิ  ห้องแบบนี้จะต้องหล่อหลอมนักศึกษาให้เป็นหนึ่งเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  มีบรรยากาศที่ดีเยี่ยม  และเด็ก ๆ ที่จบจากห้องนี้จะต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งสุด ๆ ชัวร์ป้าด”

คำชมที่คนเหล่านี้พูดแน่นอนว่าเป็นของจริง  และความอิจฉาของพวกเขาเองก็เป็นของจริงเช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้วใครบ้างจะไม่ต้องมีห้องแบบนั้น  นั่นมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สามารถนำความรุ่งโรจน์มาสู่สถาบันได้อย่างง่ายดายเลยเชียวนะ

แล้วหลี่หมิงซินจะไม่รู้สึกยินดีที่ได้ยินดังนั้นได้อย่างไร

“เออใช่  รองอธิการหลี่  ผมคิดว่าในห้องนั่นมีนักศึกษาแค่สามสิบเจ็ดคนเองนะ  อาจารย์ที่ปรึกษาไม่ได้มาด้วยเหรอ  ไม่ใช่ว่าควรจะต้องมีการคุ้มครองเหรอครับ”

หลี่หมิงซินตกใจ  แต่ก็เข้าใจที่พูดในทันที

“อ๋อ  ไม่ใช่ครับ  ทั้งห้องมีนักศึกษาแค่สามสิบหกคน  ส่วนคนที่เดินนำหน้าก็คืออาจารย์เฉิน”

“อะไรกันเนี่ย ? เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นอาจารย์เหรอ ? ? ?”

เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็ต่างตกใจกันหมด