บทที่ 33 : ประเพณีอันดีงามของห้อง 1 : ประหยัดและขยันหมั่นเพียร ! เปิดโลกทัศน์ !

“นี่คือแดนลับภูเขาไท่หมิงเหรอ  คนเยอะมากเลย !”

“หืม ? พวกจากสถาบันหลวงหนิ !”

“โอ้โห ! หนุ่มหล่อสาวสวยเพียบเลย !”

“แม่จ้าว ! นั่นห้องไรอะ  ทำไมมีแต่สาวสวย...  เด๋วนะ ๆ ทำไมยืนกันเป็นระเบียบเรียบร้อยงั้นล่ะ”

หน้าประตูทางเข้าแดนลับภูเขาไท่หมิง

นักศึกษาปี 1 จากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ เดินทางมารอก่อนเวลา

และทันทีที่เหล่านักศึกษาจากสถาบันหลวงเทเลพอร์ตมาปุ๊บก็เกิดความวุ่นวายขึ้นปั๊บ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  เมื่อเห็นหน้าค่าตาของห้องของเฉินมู่ที่โดดเด่นสะดุดตากว่าใครเพื่อน

เมื่อเทียบกับบรรยากาศที่ผ่อนคลายและการสนทนาที่ครึกครื้นของห้องอื่น ๆ แล้ว  ห้อง 1 กลับมีความเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างยิ่ง  ไม่มีใครกระซิบกระซาบอะไรกันเลย  ดังนั้นนอกจากความเป็นกลุ่มสาวสวยแล้วนี่จึงเป็นอีกข้อที่ทำให้โดดเด่นอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่พวกหลี่หมิงซินเองก็ยังอดชื่นชมไม่ได้

“คำสั่งของเขาเข้มงวดมาก  เทียบเท่ากับกองทัพเลยทีเดียว  อาจารย์เฉินช่างเก่งกาจจริง ๆ”

“จริงด้วย ! ดูอย่างจ้าวหลินซี  ซูเสี่ยวเถา  แล้วก็เฉียนอิงอิงสิ  พวกเธอทั้งหมดมีใครบ้างที่ในเมืองหลวงนี้ไม่มีชื่อเสียงเหม็นโฉ่ในเรื่องชอบก่อปัญหา”

“ยัยพวกสมองกลับที่ถ้าไม่มีใครคอยเฝ้าก็เกือบจะจุดไฟเผาจวนเจ้าเมืองตลอดทั้งวันนั่น  ตอนนี้กลับประพฤติตัวดีเหมือนเด็กทารกกันหมดแล้ว”

จ้าวหลินซีและหมู่คณะ : พวกลุงคิดว่าพวกหนูอยากเป็นแบบนี้เหรอ  แต่ถ้าไม่เชื่อฟังก็ต้องโดนลงโทษอย่างหนัก  แถมโดนทรมานร่างกายอย่างเดียวไม่พอยังโดนทรมานจิตใจไปด้วยอีก  นี่มันฆ่าทั้งกายทั้งใจชัด ๆ (น้ำตาไหลอาบแก้ม)

“รองอธิการหลี่”

ในขณะนั้นเอง  รองอธิการบดีจากมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ก็เดินทางมาถึง

แม้ว่าพวกเขาจะทักทายกันอย่างสุภาพ  แต่หลายคนก็แอบมองนักศึกษาของห้อง 1 อยู่เงียบ ๆ

หลี่หมิงซินรู้ดีว่าข้อมูลนั้นเป็นความจริง  แต่เนื่องจากเขาได้รับคำสั่งห้ามเปิดเผยจึงทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่เห็น

“ว่าแต่ทุกคน  เด็ก ๆ มากันครบหมดแล้วใช่มั้ย”

“ยกเว้นบางสถาบันที่คิดว่าตัวเองยังมือไม่ถึง  นอกนั้นก็มาครบหมดแล้ว”

หลี่หมิงซินพยักหน้า

“งั้นเชิญทุกคนเลยครับ”

ทุกคนอยากถาม  แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ  พวกเขายังมีเวลาถามคำถามอีกมากมายหลังจากที่นักศึกษาและอาจารย์เข้าไปข้างในแล้ว

ยอดฝีมือจากมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งแปดแห่งช่วยกันเปิดประตูมิตินี้

จากนั้นประตูขนาด 10 ตารางเมตรก็ปรากฏขึ้น

เมื่อผู้นำจากมหาวิทยาลัยท่านอื่น ๆ พยักหน้าให้กันเสร็จ  หลี่หมิงซินก็พูดออกมาโดยไม่ลังเล

“เด็ก ๆ เหตุการณ์ในแดนลับภูเขาไท่หมิงนั้นเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน  เนื่องจากข้างในนั้นมีสัตว์ปิศาจระดับราชาอยู่  ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นให้กรุณาจำไว้ว่าความปลอดภัยของพวกคุณสำคัญที่สุด”

การผจญภัยเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการแสวงหาสมบัติล้ำค่าหายาก  รวมถึงการสั่งสมประสบการณ์เพื่อก้าวขึ้นเป็นบุคคลสำคัญ

ดังนั้นหลี่หมิงซินจึงไม่พูดอะไรมาก  หลังจากทักทายกันอย่างสุภาพแล้วเขาก็ให้ทุกคนเข้าไปข้างในด้วยกัน

เมื่อเห็นว่าพวกหลี่หมิงซินไปคุยกับเจ้าเมืองเหลียนฮวาที่พึ่งมาถึง  เฉินมู่ก็นำพวกลั่วซือหานเข้าไปข้างในอย่างใจเย็น

...

แดนลับภูเขาไท่หมิงเป็นเทือกเขากว้างใหญ่ไพศาลที่ซึ่งทุกสิ่งล้วนเขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตา

หลังจากเข้าไปข้างในเฉินมู่ก็รู้สึกว่าพลังวิญญาณนั้นเข้มข้นขึ้นมาก  เขาจึงหันไปมองนักศึกษาหญิงทั้งสองที่กำลังมองด้วยความสงสัยและตื่นเต้นแล้วหัวเราะเบา ๆ

“นึกว่าจะป๊อดซะอีก”

[ พูดไม่ออก +44 ]

“แต่ก็ดี  ช่วยให้ฉันไม่ต้องเสียเวลาช่วยพวกหล่อนเตรียมใจ”

ถึงอย่างไรมันก็เป็นเรื่องปกติที่จะรู้สึกกลัวและเป็นกังวลเมื่อก้าวเข้าสู่แดนลับแลที่สุดแสนจะอันตรายเช่นนี้เป็นครั้งแรก

เฉินมู่จึงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เห็นพวกเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“เอาล่ะ  เลิกไร้สาระกันแค่นี้”

เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเฉินมู่  ทุกคนจึงรีบแถวตรงและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

“จุดประสงค์หลักของการพาพวกคุณมาที่นี่ก็คือ...  เพื่อฝึกฝน”

“และเพื่อทดสอบผลลัพธ์จากการฝึกฝนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา”

“แต่ก่อนอื่น  ผมมีสามเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทราบ”

“สิ่งสำคัญประการแรกคือพวกคุณต้องกลับมาอย่างปลอดภัย  ผมไม่สนใจว่าพวกคุณจะทำอะไรหรืออยากทำอะไรในช่วงสามวันนี้”

“ผมขอพูดแค่อย่างเดียว  ตราบใดที่คุณไม่ตายที่นี่  เรื่องที่เหลือทุกอย่างผมจัดการเอง”

“เพราะงั้นถ้าลงมือแล้วก็จงทำด้วยความมั่นใจ  จงไปพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเองมาซะ”

“แต่จำไว้ว่า  พวกคุณเป็นหนึ่งเดียวกัน”

[ พูดไม่ออก +55 ]

[ พูดไม่ออก +55 ]

“ประการที่สอง  แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะห่วยแตกไม่ต่างอะไรกับผ้าขี้ริ้วห่อขี้เลยก็ตาม  แต่เราก็ยังต้องสืบทอดประเพณีอันดีงามของบ้านเราต่อไป  ซึ่งก็คือประหยัดและขยันหมั่นเพียร  เหมือนกับสไตล์การเรียนของห้องเรา”

“ดังนั้น  ข้อกำหนดของผมก็คือ  พวกคุณต้องนำสิ่งของที่เป็นของตัวเองกลับมาด้วย  หากพวกคุณไม่ต้องการใช้ก็สามารถเอามาแลกกับสิ่งที่มีประโยชน์กว่าได้”

“ประการที่สาม  การสำรวจป่าละเมาะนี่...   ไม่สิ  การผจญภัย...  เออนั่นแหละ”

[ พูดไม่ออก +66 ]

[ เศร้า +66 ]

[ ดูถูกเหยียดหยาม +66 ]

“มหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งแปดแห่งจะร่วมกันมอบรางวัลให้ห้องที่ได้ที่หนึ่ง  แต่ก็แน่นอนว่าไอ้พวกขอทานน่าสงสารนั่นมันก็คงเอาของดี ๆ ออกมาไม่ได้อยู่แล้วล่ะนะ”

[ พูดไม่ออก +88 ]

ทุกคน : ‘มีแต่มึงนั่นแหละที่กล้าเรียกพวกนั้นว่าไอ้พวกขอทานน่าสงสาร...  อืม...  ก็ดูเหมือนจะจริงนะ (ทำหน้าเหยเกเหมือนลำไส้บิดเกลียวไปเก้ารอบ)’

“สำหรับการเดินทางในครั้งนี้ผมเป็นคนออกค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด  ตราบใดที่พวกคุณสามารถคว้าที่หนึ่งให้มหาลัยเราได้  พวกคุณแต่ละคนจะได้รับใบชา  ไม่สิ  น้ำใบชาเพิ่มอีกหนึ่งชาม  พร้อมข้าวกล่องแบบเดียวกับชุดเดิมของผมอีกวันละสามมื้อ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นดวงตาของทุกคนก็มีประกายไฟลุกท่วม  และพวกเธอต่างแสดงความตื่นเต้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง

ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าไอ้น้ำใบชาที่ว่านั่นคืออะไรก็เถอะ  แต่เรื่องสรรพคุณของมันนั่นมีจริงแน่นอน  เพราะแค่ตักใส่น้ำอาบวันละช้อนจิตใจก็สดชื่นแจ่มใสขึ้นมากโข !

ทำให้พวกเธอสามารถเรียนรู้วิชาฝึกฝนและทักษะยุทธ์ได้เร็วกว่าปกติถึง 3 เท่า  โคตรจึ้งเลยเชียวล่ะ !

ดังนั้นการได้ดื่มน้ำนี่สัก 1 ชามมันต้องมีประโยชน์มากกว่าการอาบเอาแน่ ๆ !

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงข้าวกล่องแบบเดียวกับที่เฉินมู่กินเลย  มันต้องอร่อยกว่าที่ตนกินอยู่เยอะมากชัวร์

“อย่าพึ่งตื่นเต้นไป  ยังมีอะไรมากกว่านี้อีก”

เมื่อเห็นว่าฝูงหมาป่าหิวโหยเริ่มฮึกเหิมกันแล้ว  เฉินมู่จึงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“คนที่ได้อันดับหนึ่งถึงสามของมหาลัยสามารถเลือกไอเทมฟ้าดินอันล้ำค่าหายากระดับจักรพรรดิของผมได้หนึ่งชิ้น”

“อะไรนะ ! ระดับจักรพรรดิเลยเหรอ ? ? ?”

[ ตกใจ +88 ]

[ ช็อก +88 ]

[ ตื่นเต้น +88 ]

[ ตื่นเต้น +88 ]

[ ตั้งตารอ +88 ]

เมื่อสาวเทพทั้งสองได้สติกลับคืนมาก็ถึงกับหอบหายใจถี่รัวอย่างหนัก

รู้ ๆ กันอยู่ว่าพวกเธอกินของระดับปราชญ์ทุกวัน  ซึ่งมันส่งผลต่อการพัฒนาตนเองของพวกเธออย่างเหลือจะเชื่อ

แล้วถ้าเกิดได้ใช้สมบัติระดับจักรพรรดิล่ะ  จะไม่บินแบบติดจรวดเลยหรอกเหรอ

แม้แต่ใต้เท้าจักรพรรดินีของเราก็ยังเสียสติไปแล้วตอนนี้

ระดับจักรพรรดิ ! นี่มันระดับจักรพรรดิเลยนะ ! แม้แต่ในชาติก่อน  หากได้มาครองเธอก็คงต้องเก็บมันไว้เป็นมรดกตกทอดของตระกูล

ไม่คิดเลยว่าเฉินมู่จะเอามาใช้มันเป็นของรางวัล !

“ไม่ต้องห่วงค่ะอาจารย์ ! พวกเราจะตั้งใจฝึกอย่างแน่นอน !”

“แค่ตั้งใจอย่างเดียวไม่พอ  พวกคุณต้องลงมือทำด้วย  เข้าจั๊ย ?”

“ทราบแล้วค่า !”

เหล่าสาว ๆ ตอบอย่างพร้อมเพรียงกันพร้อมกับประสานมือคารวะด้วยความตื่นเต้นยินดี

“โอเค !”

เฉินมู่ยืนกอดอก  เมื่อเห็นทุกคนแถวตรงอีกครั้งเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“กฎของห้องเรามีอะไรบ้าง”

“เชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด ! ! !”

“ธรรมเนียมของห้องเราคืออะไร”

“ขยันและประหยัด ! ! ! เปิดใจรับไอเดียใหม่ ๆ ! ! !”

“คำขวัญประจำห้องเราคืออะไร ?”

“เป็นคนต้องมีกระดูกสันหลัง ! ! !”

“ดีมาก !”

เฉินมู่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ  จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมไร้ซึ่งสีหน้าใด ๆ

“แยกย้าย !”

“ฟิ้ว  ฟิ้ว  ฟิ้ว !”

ทันทีที่เฉินมู่พูดจบเหล่านักศึกษาสาวทั้งหลายก็เริ่มทำตามที่ฝึกฝนตามปกติ  โดยจัดกลุ่มสามคนแล้วหายตัวไปอย่างรวดเร็วในทุกทิศทาง

เมื่อเห็นว่าทุกคนจากไปหมดแล้วเฉินมู่ก็อดไม่ได้ที่จะหันคอไปมอง

“การต้องมาคอยสอนพวกโง่นี่ทุกวันเล่นเอารู้สึกเหมือนสิ้นอายุขัยไปหลายปีเลย  แต่ตอนนี้ก็สามารถชดเชยสูญเสียทั้งหมดได้แล้ว”

“เฮ่อ ~”

“ไม่เป็นไร ๆ เก็บสะสมมาสี่วันแล้ว  ค่าอารมณ์ตอนนี้เกินหมื่นแล้วด้วย”

“ไปหาที่สวย ๆ จับรางวัลสิบครั้งรวดให้มันสะใจดีกว่า”