บทที่ 32 : บอกอารองด้วยว่า : ฉันอยากกินปลา !

มองดูเหล่าสาวสวยจากห้อง 1 แบ่งออกเป็นสี่กลุ่มและเดินตามเฉินมู่ไปอย่างพร้อมเพรียงกัน

ทุกคนต่างชื่นชมความงามของเหล่านักศึกษาหญิงที่พึ่งมาถึง  แต่แล้วก็ต้องตะลึงในทันที

แม้แต่นักศึกษาปี 2 กับปี 3 ก็ยังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นฉากนี้

“เกิดไรขึ้น  ห้องหนึ่งเป็นระเบียบเรียบร้อยกันแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”

“นี่มันแปลก ๆ นะว่าปะ  มหาลัยเรายังมีประเพณีการฝึกทหารอยู่อีกเหรอ”

“ดูท่าห้องหนึ่งจะมีอะไรแหม่ง ๆ นะเนี่ย”

“ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม  แต่พอเห็นพวกเธอแล้วรู้สึกเหมือนถูกกดขี่อย่างแรงอะ”

“เอาตรง ๆ นะ  น้อง ๆ พวกนี้โคตรสวยเลยว่ะ  เฮ่ย  ไอ้คนที่เดินนำนั่นน่ะใช่ไอ้ขยะระดับเอฟที่ว่ากันปะ ?”

นักศึกษารุ่นพี่รู้สึกว่าเรื่องนี้มันยิ่งแปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ

ส่วนเหล่านักศึกษาปี 1 คนอื่น ๆ กลับสับสนยิ่งกว่า

ถึงแม้ฉันจะไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงแต่งตัวเหมือนกันหมดราวกับฝึกทหาร  แต่ในเมื่อเทพธิดาของตนมาแล้ว  งั้นก็ต้องออกไปเลียแข้งเลียขาเป็นธรรมดา

พวกที่ตั้งสติได้เร็วก็รีบเดินออกไปกะจะจีบ

“นางฟ้าเย่ ! หิวน้ำมั้ยครับ  เราเอาน้ำพุจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์มาให้ด้วยนะ !”

“นางฟ้าซีซี  ผมเอาผลถังหูลู่ของโปรดคุณมาให้แล้วนะ !”

“นางฟ้าลั่วครับ ! ผมขอให้ปู่รองหาสมบัติธาตุไฟหายากมาให้  ชอบมั้ยครับ”

ฝูงชนต่างพากันชื่นชมเด็กนักศึกษาหญิงห้อง 1 กันอย่างบ้าคลั่ง  แต่ว่านักศึกษาหญิงเหล่านั้นไม่เพียงแต่แสดงสีหน้าเรียบเฉยใส่เท่านั้น  แต่ถึงขั้นเมินเฉยต่อทุกคนโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองด้วยซ้ำ

ขนาดพวกจ้าวหลินซีที่ปกติเคยพูดจาร่าเริงสดใสตอนนี้ยังมีแต่สายตาดูถูกเหยียดหยามล้วน ๆ

หลังจากผ่านพ้นความยากลำบากมา 1 เดือนเต็ม  แม้แต่พวกที่ห่วยที่สุดก็ยังไต่ไปถึงขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ 2 ดาวได้เลย  แล้วจะไม่ให้พวกเธอดูถูกหมาเลียรองเท้าฝูงนี้ได้อย่างไร

ในสายตาของพวกเธอ  ไอ้พวกนี้ก็แค่เด็กเกรียนที่มีดีแค่พ่อรวย  วัน ๆ เอาแต่มาทำตัวเป็นหมาเลียแข้งเลียขาผู้หญิงเท่านั้น  ช่างเป็นพวกขุนไม่ขึ้นและน่าดูถูกยิ่งนัก

โดยเฉพาะลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  สองคนนี้ยิ่งทวีคูณความเย็นชามากขึ้นไปอีก

ในตอนนี้บรรดานักศึกษาผู้หญิงห้อง 1 ต่างมุ่งมั่นอยู่กับการฝึกฝนพลังและกำจัดฉายา ‘พวกโง่เง่า’ เพื่อตบหน้าเฉินมู่ให้แหลกกันอยู่

สิ่งที่พวกเธอต้องการในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวคือการสั่งสอนไอ้เหี้ยเฉินมู่ให้มันรู้สำนึก  ทุบตีมันจนกว่าจะสาหัสปางตายเพื่อเป็นการแก้แค้นที่มันปากหมาใส่เราทุกคนอย่างไม่รู้จักหยุดจักหย่อนไม่เว้นแต่ละวัน

แล้วที่เหลือล่ะ

แม้แต่หมายังไม่แลเลยแล้วจะให้พวกเราแลได้ยังไง

ถึงกระนั้นการปรากฏตัวของพวกเธอได้มอบโอกาสให้กับฉินหลาน  หลี่เฉิงคุน  และคนอื่น ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อเห็นเย่จิ่นชิวปรากฏตัว  ฉินหลานก็ทิ้งซูซิงหางที่ยืนนิ่งอยู่และเข้ามาทักทายเธอด้วยรอยยิ้มกว้างทันที

“น้องจิ่นชิวครับ  ช่วงนี้เป็นไงบ้าง”

เมื่อเห็นว่าเย่จิ่นชิวไม่แม้แต่จะเหลือบมองตนและยังคงเดินก้มหน้าตามเฉินมู่ไป  ฉินหลานก็ยิ่งแน่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเฉินมู่ต้องทำอะไรบางอย่างกับเธอเพื่อเป็นการข่มขู่ไม่ให้เธอพูดกับตนชัวร์ ๆ

โดยไม่พูดอะไรสักคำ  เจ้าตัวทำหน้าบึ้งและวิ่งตรงไปขวางทางเฉินมู่

ทว่าก่อนที่เฉินมู่จะทันได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา  การกระทำของฉินหลานก็พลันทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาถึงกับกลัวจนเกือบสิ้นสติ

ถ้าไม่ใช่เพราะรองอธิการหลี่สั่งห้ามไม่ให้ไปมีเรื่องกับเฉินมู่จนได้รู้ว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติชัวร์ ๆ ล่ะก็  ป่านนี้เขาคงกระโดดออกไปเฉ่งยับไปแล้ว !

“ฉินหลาน ! หลีกไปซะ ! อย่าไปขวางทางอาจารย์เฉิน !”

ฉินหลานหรี่ตาลงและจ้องมองเฉินมู่ด้วยสีหน้าเย็นชา

“อาจารย์ซูครับ  ผมแค่มีเรื่องอยากถามอาจารย์เฉินนิดหน่อยเอง  ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ !”

ไม่ต้องห่วง

ไม่ห่วงพ่องสิวะ  ต่อให้มึงเป็นหลานของท่านอธิการฉินก็เถอะ  แต่ถ้าท่านรู้ท่านก็ฆ่ามึงอยู่ดีนะเว่ย !

ซูฉวนสบถเบา ๆ แล้วรีบเข้าไปคว้าแขนฉินหลานไว้

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วกลับไปต่อแถวซะ ! เรากำลังจะไปแล้ว !”

ฉินหลานไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย  เอาแต่จ้องมองเฉินมู่เขม็ง

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับอาจารย์ซู  ไม่เสียเวลาหรอก”

เฉินมู่มองกลับด้วยสายตาแปลก ๆ

“ฉินหลาน ? คนตระกูลฉินเหรอ ?”

ฉินหลานพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา  แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก  ปากก็ยิ้มเยาะไปด้วย

“ทำไม  จะประจบไง ? บอกเลยนะว่าต่อให้มึงรู้จักน้ากู  แต่วันนี้กูก็จะเรียกร้องความเป็นธรรมให้จิ่นชิวให้ได้ !”

“อ้อ ?”

เฉินมู่หันกลับไปมองเย่จิ่นชิวที่ตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจปนสงสัย

“ความยุติธรรมแบบไหนล่ะที่อยากจะทวงให้น่ะ”

[ โกรธจนไฟลุก +25 ]

“พูดมา ! มึงทำเหี้ยไรกะจิ่นชิวไว้ ! ข่มขู่เธอใช่มั้ย !”

ฉินหลานหลงรักเย่จิ่นชิวมาตั้งแต่เด็ก  เธอคือผู้หญิงที่ตนรักมานาน  และยิ่งไปกว่านั้นตราบใดที่ตนสามารถแต่งงานกับเธอและได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเย่  สถานะของตนในตระกูลฉินก็จะสูงขึ้นแบบติดจรวดอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุผลทั้งด้านเหตุผลและด้านความรู้สึก  ฉินหลานจึงไม่อาจปล่อยให้เย่จิ่นชิวตกอยู่ในมือของเฉินมู่ได้

ทว่าก่อนที่เฉินมู่จะทันได้พูดอะไร  ที่อาจารย์ปรึกษาของฉินหลานที่ตอนนี้เหงื่อแตกเต็มหน้าผากก็รีบคว้าตัวมันไว้ก่อน  และพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“ฉินหลาน ! รู้ตัวบ้างมั้ยว่าพูดอะไรออกมา  กลับไปเด๋วนิ ! เราจะไปกันแล้ว !”

“ไม่ ! วันนี้ผมต้องหาคำอธิบายให้จิ่นชิวให้ได้ !”

เมื่อเห็นฉินหลานดื้อรั้นไม่ยอมฟังเฉินมู่จึงล้วงมือเข้ากระเป๋าและเผยแววตาหัวเราะเยาะเบา ๆ

“แล้วมึงอยากทำไรล่ะ  หืม ?”

ฉินหลานเยาะเย้ยเพราะคิดว่าเฉินมู่คงยอมถอยแล้ว

“ง่าย ๆ เลย  ให้จิ่นชิวมาเรียนที่ห้องสามกู  แล้วมึงก็...”

“ฉินหลาน ! ! !”

ก่อนที่ฉินหลานจะพูดจบซูฉวนก็ตกใจสุดขีด

เขารีบขัดจังหวะฉินหลานทันทีและเอื้อมมือออกไปพยายามลากมันไปให้พ้นทางด้วยสัญชาตญาณ

ส่วนด้านเฉินมู่ดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น  และหลังจากใช้สายตาหยุดซูฉวนแล้วเขาก็ยิ้ม

“ให้ย้ายเย่จิ่นชิวไปเรียนในห้องของพวกมึงงั้นเหรอ”

เฉินมู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง  จากนั้นก็หันกลับไปมองเย่จิ่นชิวด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“อืม...”

“หล่อนเนี่ย  คนชอบเยอะเนอะ”

ในสายตาของแกฉันเป็นแค่หมูโง่ตัวหนึ่งไม่ใช่เหรอยะ

[ เศร้า +88 ]

เมื่อเห็นว่าเย่จิ่นชิวยังคงนิ่งเงียบและไม่มีสีหน้าใด ๆ เฉินมู่จึงเอียงคอเล็กน้อยแล้วถามว่า

“คุณ...  อยากย้ายห้องมั้ย  ถ้าอยากก็ไปเขียนคำร้องมา  แล้วผมจะเซ็นอนุมัติให้”

[ เศร้า +88 ]

ถึงแม้เย่จิ่นชิวจะพูดไม่ออก  แต่เธอจะไม่เข้าใจความหมายของเฉินมู่ได้อย่างไร

ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรดวงตาของฉินหลานก็เปล่งประกายขึ้น

“น้องจิ่นชิวครับ  ตอบตกลงเลยครับ  ผมรู้ว่ามันต้องบังคับน้องแน่ ๆ !”

“ผมสัญญาเลยว่าถ้าน้องย้ายมาเรียนกับเรา  ผมจะออกค่าใช้จ่ายในการฝึกฝนให้ทั้งหมด  และจะช่วยน้องแก้แค้นมันด้วย ! ผมจะสั่งสอนมันให้หลาบจำไปตลอดชาติ !”

ค่าใช้จ่ายในการฝึกฝนทั้งหมดเลยเหรอ

เมื่อได้ยินดังนั้น  เหล่านักศึกษาหญิงห้อง 1 ทั้งห้องต่างทำท่าทางดูถูกเหยียดหยาม

พวกตัวตลกกระโดดไปมา

ส่วนเรื่องการแก้แค้นอะไรนั่น

ก็บอกได้แค่ว่าตระกูลฉินมีลูกชายที่ดีมาก  เป็นลูกกตัญญูอย่างเหลือเชื่อ

“ไม่จำเป็น”

เย่จิ่นชิวพูดอย่างใจเย็นแบบสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ

“ฉันจะไม่เปลี่ยนห้อง  แล้วฉันก็ไม่ได้ถูกบังคับ”

“แล้วก็  ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปกรุณาเรียกฉันด้วยชื่อเต็มด้วยค่ะ  ฉันกลัวว่าอาจารย์เฉินอาจเข้าใจผิด”

“เธอ ? !”

ฉินหลานตัวสั่นด้วยความโกรธและกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องไปกลัวมันหรอกน้องจินชิว ! ต่อให้มันจะมีเส้นสายทรงอิทธิพลแค่ไหน  แต่ตระกูลฉินกับตระกูลเย่ก็ไม่ใช่ตระกูลที่ใครจะมาแหยมได้ง่าย ๆ ! แล้วก็...”

“ม้วน !”

เมื่อเห็นแววตาเย็นชาและรังเกียจของเย่จิ่นชิวเปลือกตาของฉินหลานก็กระตุก  และใบหน้ามันก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับก้นหม้อในทันที

ในความคิดของมัน  ที่เย่จิ่นชิวโหดเหี้ยมเช่นนี้ก็เพราะเฉินมู่อยู่ตรงนี้  ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดแบบนี้

ด้วยความคิดเองเออเองนี่เองที่ทำให้ฉินหลานแน่ใจว่าเฉินมู่ได้ข่มขู่เย่จิ่นชิว  ซึ่งเป็นเหตุผลที่เย่จิ่นชิวที่จำต้องทนทุกข์ทรมานและถูกดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างหนักจำใจตัดความสัมพันธ์กับตน

ความคิดที่ว่าเทพธิดาของตนต้องทนทุกข์ทรมานจากน้ำมือของไอ้เฉินมู่ทั้งวันทั้งคืนทำให้ฉินหลานรู้สึกเหมือนในอกจะระเบิด

“เฉินมู่...”

ฉินหลานจ้องมองเฉินมู่ด้วยสายตาที่ดุดันทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นเทาไปหมด

“กูอยากให้……”

“ฉินหลาน”

ก่อนที่ฉินหลานจะทันได้พูดอะไร  หลี่หมิงซินซึ่งยืนอยู่บนเวทีก็เริ่มพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“แดนลับเปิดแล้ว  หากคุณยังทำให้คนอื่นเสียเวลาต่อไปอีกล่ะก็  คุณก็ไม่ต้องไปแล้ว”

เมื่อได้ยินแบบนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปและหันไปมองฉินหลานอย่างพร้อมเพรียงกัน

เมื่อเห็นว่าหากยังยื้อต่อไปอีกจะทำให้ฝูงชนไม่พอใจ  ฉินหลานจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องระงับความโกรธและพูดด้วยตาแดงก่ำ

“ฮ่า ๆ ๆ โอเค  ดีมาก  งั้นก็ไปกันเถอะ”

ฉินหลานจากไปพร้อมกับคณะติดตาม  ทิ้งให้พวกรุ่นพี่มองดูด้วยความเสียดาย

ทว่าหลังจากกลับไปที่ห้อง  ฉินหลานมองหลี่เฉิงคุนด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ฉันอยากให้มันตาย  มันต้องตาย...”

หลี่เฉิงคุนได้ยินแบบนั้นก็เย้ยหยัน

“ไม่ต้องห่วงเลยคุณชายฉิน  อาจารย์ของเราจะเข้าไปในแดนลับเพื่อปกป้องศิษย์  เมื่อเข้าไปข้างในแล้วการจัดการกับศิษย์ยุทธ์สามดาวกระจอก ๆ สำหรับเรามันก็ง่ายดายจะตาย”

ฉินหลานกัดฟันแน่น  ในดวงตาลุกโชนไปด้วยแสงเย็นชาขณะที่กำหมัดแน่น

“บอกอารองของฉันด้วยว่า...  ฉันอยากกินปลา !” (อยากฆ่าคน)