บทที่ 31 : ชีวิตฉันเปรียบเสมือนการเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ จริง ๆ

“เฉินตงเอ๋อ ? ! เวินเมี่ยวหย่าเป็นเมียเก็บหล่อนรึงไง  คิดว่ามองแล้วจะรู้จักเค้าได้เรอะ”

[ เศร้า +55 ]

“หลี่ซือหยู่ ! ขาหล่อนเป็นไรฮะ ? ฮ่องกงฟุตกำเริบอีกและ ?”

[ เศร้า +66 ]

“ก็บอกแล้วไงว่าพวหล่อนมันเอ๋อ  ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าหล่อนตีศอกอยู่ฉันคงนึงว่าหล่อนยื่นขาหมูมาเสนอขายให้ไปแล้ว !”

[ อยากร้องไห้ +78 ]

“หลิงเสี่ยวเสี่ยว ? ไอคิวหล่อนหายไปพร้อมกับสายสะดือแล้วรึไง ? มื้อเย็นกินสมองหมูเพิ่มไปซะ !”

[ รู้สึกถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม +67 ]

“โอ้โห ๆ ! มีผู้เชี่ยวชาญอีกคนแล้ว ! สุดยอดไปเลยทุกคน ! ดูหัวหน้าห้องเราซิ  ต่อให้เอาท่อเหล็กเสียบเข้าไปก็ยังเป็นเซนเตอร์ได้เลยนะนั่น !” (หมายถึงเซนเตอร์แบบวงเกิร์ลกรุ๊ป  น่าจะแซะว่ากระบวนท่าที่ออกเหมือนเกิร์ลกรุ๊ปเต้นกันอะไรประมาณนั้น  และนางหัวหน้าห้องก็เต้นได้เด่นสุด)

[ โกรธจัด +88 ]

“ฮ่า ๆ ๆ เฮ่อ ~ ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะ  ชาติก่อนฉันต้องเป็นคนฆ่าหมูมาก่อนแน่ ๆ เพราะชาติก่อนเคยฆ่าหมู  ชาตินี้เลยต้องมาเป็นอาจารย์  อาจารย์สอนหมูที่เคยฆ่าในชาติก่อนให้กลายเป็นคน !”

[ เศร้า +88 ]

[ พูดไม่ออก +88 ]

[ พูดไม่ออก +88 ]

“โธ่เอ๊ยสวรรค์  ชีวิตฉันเหมือนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง  ๆ เลยเว้ย ~”

“พรูด !”

เฉินมู่สบถอย่างโมโห  ขณะที่เย่หานยู่ที่นั่งอยู่มุมห้องไหล่สั่นเพราะกลั้นแทบไม่ไหว

หลี่หมิงซินที่เห็นเหตุการณ์นี้จากนอกประตู  จากที่ตอนแรกแค่อึ้งตอนนี้กลายเป็นเอ๋อไปแล้ว  ในใจเริ่มตั้งคำถามถึงชีวิตของตัวเอง

นี่หรือห้อง 1

เรามาถูกที่แล้วแน่นะ

นี่คือกลุ่มอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดที่เริ่มต้นจากศักยภาพระดับ B จริงเหรอ

เฉินมู่มองพวกเธอว่าเป็นพวกหมูโง่ไร้อารยธรรมได้ยังไงกัน

ถ้าอาจารย์คนไหนมีลูกศิษย์อย่างลั่วซือหานหรือเย่จิ่นชิวล่ะก็  พวกเขาจะไม่ทะนุถนอมลูกศิษย์ทั้งสองราวกับอัญมณีล้ำค่ารึไง

แต่ทำไมพวกเธอถึงได้กลายเป็นคนโง่ที่ถูกด่ายับมากกว่าใครเพื่อนได้ล่ะเนี่ย

หรือพวกเธอจะมีศักยภาพสูงแต่ขาดสติปัญญา ?

ปัญหาคือแม้ว่าหลี่หมิงซินจะไม่เข้าใจว่าพวกเธอฝึกเพลงมวยอะไรก็ตาม  แต่เมื่อพิจารณาจากท่วงท่าและความไหลลื่นในการเคลื่อนไหวแล้ว  เขาก็คิดว่าพวกเธอมีพลังมากพอที่จะเขย่าภูผาผ่าปฐพีได้

การฝึกฝนเพลงมวยจนถึงระดับนี้ได้ภายในเวลาแค่เดือนเดียวมันก็โคตรโหดแล้วไม่ใช่เหรอ

เขายังจำได้อย่างชัดเจนเลยว่าเมื่อวานนี้เอง  อาจารย์ที่ปรึกษาของฉินหลานได้โอ้อวดอย่างตื่นเต้นว่าฉินหลานเรียนรู้ท่าพื้นฐาน 4 ใน 10 ท่าของวิชาหมัดมวยมาตรฐานของสถาบันหลวงได้ภายในเวลาแค่เดือนเดียว...

ยิ่งหลี่หมิงซินคิดมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น  และเครื่องหมายคำถามก็ผุดขึ้นมาในหัวเขาโดยไม่รู้ตัว

แต่ตอนนี้ที่สำคัญคือเวลา  เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟันเคาะประตู

ไม่นานนักประตูก็เปิดออก

“อ๋อ ? รองอธิการหลี่เองเหรอครับ ?”

เฉินมู่ตกใจเล็กน้อยจากนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าผิดหวัง

“รองอธิการหลี่  คุณมาได้ถูกจังหวะพอดีเลย ! ผมกำลังจะไปตามหาคุณอยู่พอดี !”

ท่านบรรพบุรุษมีชีวิต  ได้โปรดอย่ามาตามหาผมเลยครับ !

“ผมแค่อยากถามว่าปีนี้ยังมีนักศึกษาปีหนึ่งเหลืออยู่มั้ย  ช่วยส่งนักศึกษาชุดใหม่มาให้ผมหน่อยได้มั้ย”

[ ตกใจ +88 ]

“ไอ้พวกโง่เง่าพวกนี้ ! สอนพวกมันแค่เดือนเดียวก็เล่นเอาอายุขัยผมสั้นลงไปตั้งหลายปีแหนะ !”

“...”

หลี่หมิงซินฝืนยิ้มอย่างอึดอัด

“เอ่อ...  อา...”

“อ้อ  ว่าแต่รองอธิการหลี่อยากเข้ามานั่งเล่นซักหน่อยมั้ยครับ”

ผมไม่กล้าครับ

“คืองี้ครับ  แดนลับภูเขาไท่หมิงเปิดแล้ว  ถึงเวลาออกเดินทางแล้วครับ”

เฉินมู่พึ่งรู้ตัว

“โอโห  ลืมไปเลย ๆ มันเป็นความผิดของยัยพวกนี้ทั้งหมดที่ทำให้ผมโมโห”

หลังจากพูดจบเขาก็หันกลับไปมองในห้อง

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ! เจอกันหน้าอาคารเรียนในสิบห้านาที !”

“ค่ะ !”

นักศึกษาสาวเหล่านั้นที่ตัวสั่นด้วยความโกรธและแอบเช็ดน้ำตาอยู่เงียบ ๆ

แต่ทันทีที่เฉินมู่ออกคำสั่งพวกเธอก็สงบสติอารมณ์  ยืนเรียงแถวด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อหลี่หมิงซินเห็นดังนั้นดวงตาของเขาก็แทบจะถลออกมาจากเบ้าด้วยความตกใจ

วินาทีก่อนพวกเธอยังฝึกไปพลางขมุบขมิบปากสบถด่าไปพลางอย่างขะมักเขม้น  อีกวินาทีต่อมาพวกเธอกลับกลายเป็นเด็กทารกที่เชื่อฟังและทำตามคำสั่งอย่างกะทันหัน

ต้องรู้ด้วยว่าในบรรดานักศึกษาหญิงเหล่านี้มีหลายคนที่ขึ้นชื่อเรื่องเป็นตัวชอบก่อเรื่องประจำเมืองหลวง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนักศึกษาหญิงที่เรียนเก่งอย่างลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวซึ่งปกติแล้วมักจะหยิ่งและไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของผู้ใด  แต่ตอนนี้พวกเธอกลับเข้าแถวอย่างเชื่อฟังและแม้กระทั่งช่วยนักศึกษาคนอื่น ๆ จัดเสื้อผ้าและทรงผมให้เรียบร้อย...

อึ้ง...

หลี่หมิงซินตกตะลึงอย่างยิ่ง  และสายตาที่เขามองเฉินมู่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ชายคนนี้  เพียงแค่ที่เขาสามารถทำให้ผู้หญิงเอาแต่ใจเจ้าปัญหาเหล่านี้เชื่อฟังได้  หลี่หมิงซินก็ให้ความเคารพนับถือเขาในฐานะลูกผู้ชายตัวจริงแล้ว

มีคำกล่าวที่ว่า ‘คนชั่วต้องให้คนชั่วด้วยกันกลั่นแกล้ง’ นี่ดูท่าจะจริง

“เอ่อ……”

“มีอะไรอีกมั้ยครับรองอธิการหลี่”

“ไม่ ๆ ๆ คือว่า...  ข้างนอกนั่นมีคนที่ความคิดเห็นที่ไม่ค่อยดีอยู่  ถ้าอาจารย์เฉินไปได้ยินเข้าก็ช่วยอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะครับ”

เฉินมู่รู้สึกงุนงงเล็กน้อย  แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

“เอาเถอะครับ  คนเรามีสิทธิ์พูดก็ปล่อยให้พูดไปเถอะ  ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการไปให้ถึงแดนลับภูเขาไท่หมิง”

เมื่อเห็นว่าเขาดูเหมือนจะไม่สนใจหลี่หมิงซินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

...

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว  สถาบันหลงอู่ออกไปกันแล้วนา  แล้วไมเรายังอยู่นี่อะ”

“ดูพวกปีหนึ่งพวกนั้นสิ ! แววตาใสกิ๊กไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก  เป็นกันทุกรุ่นเลยนะ  ฮ่า ๆ ๆ”

“หืม ? ว่าแต่ปีนี้มีน้องใหม่ตั้งหมื่นคนไม่ใช่เหรอ  แล้วไมไม่มีคนสวย ๆ เลยอะ  ทายาทตระกูลเย่กะสาขาย่อยตระกูลลั่วที่เป็นอัจฉริยะระดับเอสล่ะไปไหน  ไหนว่ามาเรียนที่มหาลัยเราไง ?”

“เอาจริงดิ ? ตอนแรกคิดว่าฉันคิดไปเอง  แต่พอมาดูดี ๆ แล้วก็ไม่มีสาว ๆ สวย ๆ เลยซักคน”

“ฮ่า ๆ ๆ พวกนายไม่รู้เรื่องเลยล่ะสิ  มีอาจารย์ใหม่ปีหนึ่งเลือกเอาแต่นักศึกษาหญิงสวย ๆ ไปหมดแล้ว  รวมทั้งเย่จิ่นชิวกะลั่วซือหานด้วย  เพราะงั้นที่เราไม่เห็นก็ไม่แปลก”

“อะไรนะ ! อาจารย์ที่ปรึกษานั่นมันเก่งกาจมาจากไหน  มันเลือกนักศึกษาสวย ๆ ไปไว้กะตัวเองหมดเลย ? แล้วอาจารย์คนอื่น ๆ พอใจกะเรื่องนี้กันด้วยเหรอ ?”

“เหอะ ๆ ใครจะไปรู้ล่ะ  ฉันได้ยินมาว่าอาจารย์คนนั้นเป็นแค่ไอ้เด็กเวรที่พึ่งปลุกศักยภาพระดับเอฟเองด้วยนา”

“เหี้ย ! สถาบันหลวงเราบ้ากันไปหมดแล้วเหรอวะ”

นักศึกษาปี 2 กับปี 3 ที่กำลังดูอยู่ต่างมีสีหน้าแปลก ๆ และแน่นอนว่าบางคนก็อิจฉา  ริษยา  หรือแม้กระทั่งไม่พอใจ

แต่คนส่วนใหญ่ดูด้วยทัศนคติแบบกูเป็นแค่ผู้ชมเท่านั้น

ถึงยังไงพวกเขาทั้งหมดก็เป็นนักศึกษา  และทุกคนรู้ดีว่าหากสาวงามหมดทั้งชั้นปีถูกเลือกไป  คนอื่น ๆ จะต้องไม่พอใจอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะพวกประจบสอพลอ

นอกจากนี้อาจารย์ผู้สอนก็เป็นแค่พวกขยะระดับ F ที่พึ่งปลุกพลัง  ใครจะไปเชื่อกันล่ะ

วันนี้จะต้องเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน

ตอนแรกก็ไม่มีใครจริงจังกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่  เนื่องจากได้เรียนชั้นปีเดียวกัน  อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน  ดังนั้นแม้จะไม่ได้เรียนห้องเดียวกันแต่ก็ย่อมมีโอกาสได้ทำความรู้จักและสนิทสนมกันอยู่แล้ว

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้เฉินมู่มันจะยึดอาคารไป 2 หลัง  ให้การดูแลเป็นพิเศษ  และยังไม่ยอมปล่อยให้เหล่าเทพธิดาทั้งหลายออกมาข้างนอกอีกต่างหาก

ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไปอีกนานล่ะก็  ใครจะไปมีความสุขกันล่ะ

โดยเฉพาะสำหรับไอ้หนุ่มกลัดมันอย่างฉินหลานกันหลี่เฉิงคุนที่พบเทพธิดาในชีวิตของตัวเองแล้ว  แล้วแบบนี้จะไปตามจีบเทพธิดาได้ยังไงกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการฝึกฝนและเสริมสร้างรากฐานหลังจากปลุกพลังล่ะก็  ป่านนี้คงไปตามจีบถึงที่ห้อง 1 แล้วล่ะ

และในตอนนี้  เมื่อโอกาสมาถึงแล้วไอ้หนุ่มกลัดมันเหล่านี้ย่อมมีแผนการเป็นธรรมดา

ท่ามกลางฝูงชน

ฉินหลานซึ่งได้เปรียบอยู่แล้วพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ไอ้ขยะเฉินมู่นั่นแค่มีโอกาสอวดเบ่งได้เพราะอาศัยไอเทมล้ำค่าหายากทำให้ช่วงแรกมันฝึกฝนได้เร็ว”

“แต่ระดับเอฟมันก็ยังเป็นแค่ระดับเอฟยู่ดี  ในช่วงแรก ๆ ที่ระดับการฝึกฝนของทุกคนยังต่ำอยู่มันก็ได้เปรียบอยู่หรอก  แต่พอเวลาผ่านไปด้วยความเร็วการฝึกฝนที่กากแสนกากก็จะทำให้ระดับการฝึกฝนของมันห่วยแตก  แล้วสุดท้ายสภาพมันจะเป็นยังไง”

“ฮ่า ๆ ๆ ถ้ามันไม่อยากมีหน้างั้นฉันจะทำให้มันเสียหน้าเอง !”

เมื่อได้ยินแบบนั้นหลี่เฉิงคุนก็ยิ้มด้วยความดีใจ

“คุณชายฉินพูดถูก  ความเร็วการฝึกฝนของคนที่มีศักยภาพระดับเอฟน่ะ  ขนาดหมายังส่ายหน้าเลย  แล้วมันจะไปเทียบกับคุณชายฉินได้ไง”

“ถึงจะผ่านไปเดือนนึงแล้ว  แต่มันก็ต้องยังติดแหง็กอยู่ที่ขอบเขตศิษย์ยุทธ์สามดาวเหมือนเดิมอยู่ดี  อย่าว่าแต่คุณชายฉินเลย  แม้แต่สวีเฟิงก็ยังใช้มือเดียวตบมันปลิ้นได้สบายบรื๋อ”

ฉินหลานเยาะเย้ยและหันไปมองหลี่เฉิงคุน

“พี่หลี่พูดถูกแล้ว  พอไอ้เฉินมู่มันโผล่หัวมาเดี๋ยวให้สวีเฟิงไปสั่งสอนมันก่อน !”

“ใช่เลยคุณชายฉิน !”

หลี่เฉิงคุนหัวเราะอย่างอย่างสนุกสนาน  จากนั้นทั้งคู่ก็หันไปมองสวีเฟิง

ทว่าในขณะที่สวีเฟิงกำลังจะกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณ  จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาขัดจังกวะเสียก่อน

“นั่นมัน...  ลั่วซือหานเหรอ ? !”

“แม่จ้าว ! พวกห้องหนึ่งมาแล้ว ! โห  มีแต่สวย ๆ ทั้งนั้นเลยอะ ! แต่ละคนสวยระดับสุดยอดของแท้ !”

“เด๋วนะ  พวกเธอทำไรกันอยู่อะ...”