บทที่ 30 : นักศึกษา 36 คนเหมาอาคาร 2 หลัง ? แล้วยังโหลยโท่ยอีก ?

“เฮ่ ! ได้ยินข่าวยัง ? แดนลับภูเขาไท่หมิงเริ่มมีอาการแปลก ๆ และเปิดก่อนกำหนดแล้วนา !”

“พึ่งรู้เหรอ ? มหาลัยชั้นนำทั้งแปดแห่งเริ่มระดมกำลังพลกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว !”

“ได้ยินมาว่าคราวนี้แดนลับเปิดให้เฉพาะนักศึกษาปีหนึ่งเท่านั้นที่เข้าได้  ไม่รู้ว่าทางมหาลัยคิดไรอยู่”

“พวกเขาพึ่งจะพลังตื่นได้ไม่เกินสองเดือนเอง  เอาแค่ไปให้ถึงขอบเขตศิษย์ยุทธ์หกดาวได้ก็ถือว่าเก่งจนเวอร์แล้ว  การส่งพวกเขาไปยังแดนลับที่มีสัตว์ปิศาจระดับราชาอยู่ก็เหมือนส่งพวกเขาไปตายนั่นแหละ”

“นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้เก็บรวบรวมไอเทมมีค่าหายาก  รวมถึงแก่นปีศาจด้วย  แล้วทำไมถึงไม่ยอมให้เราเข้าไปล่ะ”

“ใครจะรู้  แต่ที่แน่ ๆ คือคราวนี้เราคงอดกินของดี ๆ แล้วล่ะ”

ภายในสถาบันหลวง

นักศึกษาปี 2 และปี 3 หลายคนต่างพูดคุยกันไปขณะที่เดินไปยังสนามเด็กเล่น

ถึงแม้จะไม่ได้รับอนุญาตให้ไป  แต่การไปดูการแสดงและแสร้งทำเป็นเท่ก็ยังคงเป็นเรื่องดีอยู่ดี

ในขณะเดียวกัน  นักศึกษาปี 1 หลายคนต่างก็มารวมตัวกันที่สนามเด็กเล่นเพื่อโอ้อวดและคุยขิงใส่กันเอง

“พี่สวี  ได้ยินมาว่าพี่บรรลุถึงขอบเขตศิษย์ยุทธ์สามดาวแล้ว  ตั้งแต่เปิดเทอมมาเดือนเดียวก็บรรลุถึงขั้นนี้ได้  สมควรแล้วที่พี่ได้รับยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะระดับบีที่แท้ทรู”

“เหอะ  ฉันจะไปเทียบอะไรกับพี่คุนได้  เทียบกันแล้วฉันมันก็แค่ขยะ  บอกเลยนะ  เมื่อวานนี้พี่คุนพึ่งเลื่อนเป็นขอบเขตศิษย์ยุทธ์หกดาว  ค่าพลังโลหิตปราณก็เกือบหกพันหนึ่งแล้ว !”

“โอ้โห ! เอาจริงดิพี่  ศิษย์ยุทธ์หกดาวเลยเหรอ  สวดยวดโคตร ๆ !”

“สมแล้วที่มีศักยภาพระดับเอ  พี่คุณเจ๋งสาด !”

ในกลุ่มเล็ก ๆ ท่ามกลางฝูงชน  สวีเฟิงเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจราวกับตัวเองเป็นศิษย์ยุทธ์ 6 ดาวเสียเอง  ด้วยการรับรองจากหลี่เฉิงคุนสถานะของหมอนี่จึงสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้ว่านักศึกษาส่วนใหญ่ในสถาบันหลวงจะมาจากตระกูลร่ำรวย  แต่ก็ยังมีสามัญชนปะปนอยู่บ้าง

แน่นอนว่าพวกเขากลายเป็นหมารับใช้ของบรรดาเจ้านายหนุ่มของตระกูลต่าง ๆ

สวีเฟิงก็คือหมารับใช้โนหนึ่งของหลี่เฉิงคุน

แต่ในขณะที่สวีเฟิงกำลังจะใช้ชื่อของหลี่เฉิงคุนเพื่อโอ้อวดเพิ่มเติมอีกสักเล็กน้อยนั้นเอง  เขาก็เห็นหลี่เฉิงคุน  เฉิงอู่เทียน  และคนอื่น ๆ เดินมารวมกัน

ดวงตาของสวีเฟิงเป็นประกาย  ผลักคนที่อยู่รอบข้างออกไปทันทีแล้วรีบเดินไปทักทายพวกเขาด้วยสีหน้าประจบประแจง

“พี่คุน ! พี่เหมี่ยว ! พี่เฉิง !”

เมื่อเห็นดังนั้นนั้นหลี่เฉิงคุนจึงตบไหล่เขาเบา ๆ พร้อมกับยิ้ม

“ได้ยินมาว่านายเลื่อนเป็นขอบเขตศิษย์ยุทธ์สามดาวแล้ว  ยินดีด้วยนะ !”

เมื่อได้ยินดังนั้นสวีเฟิงก็เข้าใจความหมายของหลี่เฉิงคุนในทันทีและรู้สึกปลื้มใจ

“ไม่ ๆ พี่คุน  พี่ชมผมเกินไป ! ทุกคนรู้แล้วว่าเมื่อวานนี้พี่พึ่งเลื่อนขั้นเป็นขอบเขตศิษย์ยุทธ์หกดาวอย่างเป็นทางการทำให้ตอนนี้พี่เป็นผู้นำของคนรุ่นใหม่เราแล้ว !”

แน่นอนว่าเมื่อหลี่เฉิงคุนได้ยินดังนั้นก็ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง  แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ใช่คนโง่  แต่ก็แค่คิดว่าการแบ่งปันความสุขนั้นดีกว่าการเก็บไว้คนเดียว

“เจ้าเด็กนี่อย่าพูดเหลวไหลสิ  คุณชายเฉิงกับพี่เหมี่ยวเองก็บรรลุขอบเขตศิษย์ยุทธ์หกดาวแล้วเหมือนกันนะ  แล้วฉันจะไปเป็นผู้นำได้ไง”

เมื่อได้ยินดังนั้น  พวกเฉิงอู่เทียนก็รีบแสร้งทำเป็นว่ามันก็แค่เรื่องเล็กน้อย

“ไอ้หยาคุณชายคุน  นายก็ชมฉันเกินไปแล้ว  ศิษย์ยุทธ์หกดาวไม่เลวก็จริง  แต่คนที่ทรงพลังของแท้คือคุณชายซูกะคุณชายฉินตะหาก”

“ฉันได้ยินมาว่าทั้งสองคนนั่นบรรลุระขอบเขตศิษย์ยุทธ์แปดดาวแล้ว  นั่นแหละคือผู้นำคนรุ่นใหม่เราที่แท้ทรู”

หลี่เฉิงเหมี่ยวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

“ที่จริงแล้วฉันได้ยินพ่อบอกว่าเย่เซียนจื่อ ‘เย่เมี่ยวเตี๋ย’ แห่งสถาบันหลงอู่  หนิงเซียนจื่อ ‘หวางหยู่หนิง’ แห่งสถาบันเทียนชู  คุณชายหลิ่ว ‘หลิ่วยวน’ แห่งสถาบันหยุนเซียว  แล้วก็องค์ชายลู่ ‘ลู่เฉิน’ แห่งสถาบันเสวียนหยางต่างก็บรรลุถึงขอบเขตศิษย์ยุทธ์แปดดาวแล้ว”

“อัจฉริยะแบบนี้ตะหากที่สมควรได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำของรุ่นใหม่เรา”

“พวกนั้นทั้งหมดบรรลุขอบเขตศิษย์ยุทธ์แปดดาวแล้วเหรอ  สุดยอดเกินไปแล้ว !”

“ดูจากตรงนี้แล้วดูท่าคราวนี้ที่แดนลับภูเขาไท่หมิงจะคึกคักเป็นพิเศษ”

คำพูดของหลี่เฉิงเหมี่ยวอาจฟังดูเหมือนเป็นการให้กำลังใจผู้อื่น  โดยที่พวกนั้นมีศักยภาพระดับ S ในขณะที่ตัวเองอยู่แค่ระดับ A เท่านั้น  แม้จะมีระดับต่างกันเพียงระดับเดียว  แต่ในความเป็นจริงแล้วเป็นศักยภาพที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

คำพูดดังกล่าวดูเหมือนเขาจะเน้นย้ำถึงความอัจฉริยะของศักยภาพระดับ S แต่ในความเป็นจริงแล้วกำลังบอกทุกคนว่าความอัจฉริยะของพวกตนในฐานะศักยภาพระดับ A ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันมากนักต่างหาก

ใช่แล้ว  นั่นคือความเป็นจริง

ทันทีที่หลี่เฉิงเหมี่ยวพูดจบ  หลังจากที่ฝูงชนต่างชื่นชมอัจฉริยะเหล่านั้นเสร็จแล้วก็หันกลับมาและชื่นชมคณะของหลี่เฉิงคุนต่อ  ทำให้พวกเจ้าตัวยิ้มแย้มด้วยความยินดี

“เฮ่ ! นั่นคุณชายซู ‘ซูซิงหาง’ กับคุณชายฉิน ‘ฉินหลาน’ นี่นา !”

มีคนในฝูงชนคนหนึ่งพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา  และเมื่อทุกคนหันไปมองก็เห็นว่าเป็นคน 2 คนกำลังนำกลุ่มคนเดินมาจริง ๆ

และเนื่องจากทั้ง 2 กลุ่มมีคนศักยภาพระดับ S นำมาเหมือนกันจึงเป็นคู่แข่งกันโดยธรรมชาติ  ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วทั้ง 2 กลุ่มจะไม่ร่วมมือกัน

แต่การปรากฏตัวพร้อมกันของทั้งคู่ก็ยังดึงดูดความสนใจของทุกคนอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่หมู่คณะของหลี่เฉิงคุนทั้ง 6 คนก็ไม่เว้น

“คุณชายซู ! คุณชายฉิน !”

พวกหลี่เฉิงคุนทักทายกันด้วยรอยยิ้มและจับมือกันเพื่อแสดงความเคารพ  ซึ่งในหมู่คนรุ่นเดียวกันนั้น ถือเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูง

ทั้งคู่ไม่ได้ประเมินตนเองสูงเกินไป  เพราะในฐานะสมาชิกของแปดตระกูลใหญ่  การรักษาภาพลักษณ์เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง

“คุณชายหลี่  คุณชายเฉิง  ไม่เจอกันนานเลยนะ  พวกนายก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลย”

ซูซิงหางไม่ค่อยพูด  แต่ฉินหลานกลับเป็นคนที่เข้าสังคมเก่งอย่างเห็นได้ชัด

เขายิ้มแย้มแจ่มใสและไม่นานก็พูดคุยกันกับทุกคนอย่างสนุกสนาน

“ฉันหวังว่าในการเดินทางไปภูเขาไท่หมิงครั้งนี้นายจะดูแลฉันอย่างดีนะ”

“ไม่มีปัญหา”

ฉินหลานมีท่าทางคล้ายสุภาพบุรุษผู้สง่างาม  มือข้างหนึ่งไขว้หลัง  อีกข้างประคองไว้ที่ท้อง  แสดงออกถึงความมีเกียรติและอ่อนช้อย

“เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีกัน  เพราะงั้นช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็ถูกต้องแล้ว”

“นอกจากนี้  ที่นั่นยังมีสัตว์ปิศาจระดับราชาคอยเฝ้าด้วย  ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราที่เป็นแค่ขอบเขตศิษย์ยุทธ์เนี่ย  ควรทำงานร่วมกันจะดีกว่า”

ทุกคนที่ได้ยินดังนั้นต่างก็ตกใจ

สัตว์ปิศาจรระดับราชา  ในแง่ของพลังการต่อสู้ของมนุษย์  มันเทียบเท่าขอบเขตราชันยุทธ์

ส่วนฉินหลานเป็นแค่ขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 8 ดาวเท่านั้น  แต่ดูจากคำพูดของเขาแล้วเจ้าตัวมั่นใจว่าสามารถสู้กับอีกฝ่ายได้อย่างสูสีหรือยังไง

หลี่เฉิงคุนเป็นคนแรกที่แสดงปฏิกิริยาและหัวเราะออกมาทันที

“สมกับเป็นคุณชายฉินจริง ๆ เก่งมาก  ถึงขั้นกล้าแตะต้องสัตว์ปิศาจระดับราชาเลย  พวกเราสู้ไม่ได้เลยจริง ๆ”

ฉินหลานยิ้มและส่ายหัว

“ไม่ใช่แค่แตะต้อง  แต่จะไปฆ่า”

“นี่……”

ทุกคนต่างตกใจอีกครั้ง  แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเห็นแบบนั้นฉินหลานก็ย่อมรู้ได้ทันทีว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ฉันได้ข้อมูลที่แน่ชัดมาแล้วว่า  แดนลับภูเขาไท่หมิงเป็นสถานที่ฝึกฝนที่เผ่ามนุษย์เราเปิดให้ฝึกฝนได้ทุกสามปีครั้ง  ในรอบที่ผ่านมาสัตว์ปิศาจที่เก่งที่สุดก็อยู่แค่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์เท่านั้น”

“แต่เพราะเหตุอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน  รอบนี้เผ่าสัตว์ปิศาจเกิดคลุ้มคลั่งและเปิดทางเข้าแดนลับภูเขาไท่หมิงหน้าตาเฉย  เลยทำให้สัตว์ปิศาจระดับราชาสามารถเข้าไปได้”

เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อยฉินหลานจึงพยักหน้าเบา ๆ

“แต่ว่าการเปิดทางผ่านมิติมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย  ต่อให้สัตว์ปิศาจตัวนั้นจะเป็นสัตว์ปิศาจระดับราชาก็เถอะ  แต่มันก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส  พลังของมันในตอนนี้เลยลดลงเหลือไม่ถึงครึ่งของตอนที่แข็งแกร่งที่สุด...”

“หรือก็คือเหลือแค่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์เท่านั้น  การฆ่ามันจึงไม่ใช่เรื่องยาก”

เมื่อได้ยินแบบนั้นพวกหลี่เฉิงคุนก็พลันเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

“ถ้าเป็นงั้นก็มีความเป็นไปได้อยู่บ้าง”

ศิษย์ยุทธ์ 8 ดาวแค่คนเดียวเป็นไปไม่ได้  แต่กลุ่มศิษย์ยุทธ์ 6 ดาวถึง 8 ดาวอาจมีโอกาสเป็นไปได้

ต้องรู้ว่ามันคือสัตว์ปิศาจระดับราชา  หากสามารถฆ่ามันได้ล่ะก็  แก่นปีศาจ  เน่ยตัน  เนื้อ  และกระดูกของมันล้วนเป็นยาสำหรับบำรุงร่างกายรวมถึงเพิ่มค่าโลหิตปราณชั้นยอด

สำหรับพวกเขา  การได้ไอเทมเหล่านั้นมาแม้จะแค่ชิ้นเดียวก็ตาม  ก็ถึงเป็นโชคลาภวาสนามหาศาลแล้ว

เมื่อเห็นประกายตาของเหล่าคุณชายทั้งหลายที่ลุกเป็นไฟ  ฉินหลานจึงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

“ถ้าเราสามารถกำจัดสัตว์ปิศาจระดับราชาได้  ฉันขอแค่เน่ยตันของมันพอ  ส่วนที่เหลือพวกนายแบ่งกันเอาเอง”

“ยิ่งไปกว่านั้นคือสัตว์ปิศาจระดับราชานั่นมันไม่ใช่สัตว์ปิศาจแค่ตัวเดียวในแดนลับ  มันต้องมีจ้าวปิศาจกับแม่ทัพปิศาจอีกเพียบที่อยู่ภายใต้บัญชาการของมัน  และนั่น...  ก็คือสมบัติล้ำค่าที่สุดของเราในตอนนี้”

ดวงตาของพวกหลี่เฉิงคุนยิ่งเปล่งประกาย  และลมหายใจก็เริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย

พวกเขามีตระกูลคอยให้การสนับสนุนก็จริงอยู่  แต่ยิ่งตระกูลใหญ่มากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องดูแลคนมากขึ้นเท่านั้น  และเป็นธรรมดาที่ทรัพยากรในการฝึกฝนย่อมไม่เพียงพอ

ยิ่งไปกว่านั้น  ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทั้งแปดตระกูลใหญ่ตัดสินใจลดทรัพยากรในการฝึกฝนของศิษย์แต่ละคนหลังจากปลุกพลังอย่างไม่ทราบสาเหตุ  และยังสนับสนุนให้ศิษย์ของแต่ละตระกูลพึ่งพาตนเองและแสวงหาไอเทมมีค่าหายากด้วยตนเองอีกด้วย

นี่จึงเป็นเหตุผลที่แม้แต่หลี่เฉิงคุนเองบางครั้งก็ยังรู้สึกว่าทรัพยากรในการฝึกฝนของตนขาดแคลน

ถ้าไม่ได้รับการอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยล่ะก็เจ้าตัวคงต้องออกไปหางานทำเอาเองแล้วเหมือนกัน

และในเมื่อพวกเขามีโอกาสที่จะได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าแล้ว  ใครบ้างล่ะจะไม่อดใจไหว

คิดได้ดังนี้แล้วประกายไฟก็ลุกโชนขึ้นในตาของหลี่เฉิงคุน

“คุณชายฉินพูดถูกแล้ว  ต่อไปเราคงต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากคุณชายฉินแล้วล่ะ”

ฉินหลานยิ้ม

“มันแน่อยู่แล้ว”

“นอกจากนี้เรายังมีนักศึกษาปีหนึ่งจากมหาลัยอื่นเป็นคู่แข่งด้วย  เพราะงั้นนี่ก็เป็นสถานการณ์ที่วิน ๆ กันทั้งสองฝ่าย”

ถึงแม้พวกเขาจะเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลที่มีชื่อเสียงต่าง  ๆ แต่พวกเขาก็ยังคงแข่งขันกันเองอยู่ดี

และเพื่อนร่วมชั้นปีก็เป็นเพื่อนร่วมทีมที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย  การช่วยเหลือซึ่งกันและกันไม่เพียงแต่จะทำให้ได้รับทรัพยากรในการฝึกฝนมาง่ายขึ้นเท่านั้น  แต่ยังช่วยปราบพวกคู่แข่งในรุ่นเดียวกันได้อีกด้วย  แล้วทำไมจะไม่ทำล่ะ

ในไม่ช้าทุกคนก็ตกลงรายละเอียดความร่วมมือกันได้เรียบร้อย

“สมกับที่คาดหวังจากผู้นำตระกูลฉินคนปัจจุบัน  ภายใต้การนำของคุณชายฉิน  เชื่อว่าในอนาคตตระกูลฉินจะกลายเป็นมหาอำนาจอย่างแน่นอน”

“แน่นอนว่าคุณชายซูเองก็ด้วย  เราควรเอาพี่ ๆ ทั้งสองนี้เป็นแบบอย่าง”

เมื่อเห็นว่าได้ผลลัพธ์ที่ต้องการแล้วฉินหลานจึงตบไหล่หลี่เฉิงคุนเบา ๆ พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

“ทั้งหมดนี่ก็แค่เรื่องเล็กน้อย  ตระกูลหลี่มีพี่หลี่เป็นผู้นำก็ย่อมจะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ได้เหมือนกัน  ถึงตอนนั้นฉันก็ยังต้องการความช่วยเหลือจากพี่หลี่กับพี่เฉิงอยู่ดี”

“แน่นอน ๆ ฮ่า ๆ ๆ”

รอยยิ้มของฉินหลานกว้างขึ้นและเธอมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย

“หืม ? ทำไมถึงยังไม่เห็นจิ่นชิวกับซือหานเลยล่ะ  นี่ก็จะสายแล้วนะ”

“พวกห้องหนึ่งยังไม่มากันอีกเหรอ”

“ถ้าเราตกลงกับน้องจิ่นชิวแล้วก็น้องซือหานได้อีกล่ะก็  สถาบันหลวงเราจะคว้าที่หนึ่งในการไปแดนลับภูเขาไท่หมิงครั้งนี้ก็ชิล ๆ แล้วล่ะ”

“ฉันได้ยินมาว่ามหาลัยชั้นนำทั้งแปดจะมอบรางวัลให้ทีมที่ได้ที่หนึ่งด้วยนะ”

หลี่เฉิงคุนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ  แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออกถึงความไม่พอใจใด ๆ

“อ้อ  พูดถึงเรื่องนั้นแล้วฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

หลี่เฉิงคุนกระพริบตาด้วยความสงสัยแล้วพูดว่า...

“มหาลัยเราเปิดเทอมมาเดือนนึงแล้ว  แต่ฉันยังไม่เคยเจอพวกห้องหนึ่งเลยซักครั้ง”

“ว่าก็ว่าเถอะ  บ้านของทุกคนก็อยู่ในเมืองกันทั้งนั้น  เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมาอยู่หอพักมหาลัย  อาจารย์ยังบอกเลยว่าให้เราจัดสมดุลระหว่างการเรียนกับการพักผ่อน  ต้องมีเวลาว่างให้ตัวเองบ้าง”

“แต่ดูเหมือนว่าพวกห้องหนึ่งจะไม่ออกมาเล่นกันเลยนะ”

“เรื่องนี้ฉันเคยได้ยินมาบ้าง”

เฉิงอู่เทียนรู้ทันทีว่าหลี่เฉิงคุนกำลังจะทำอะไรและรีบเข้ามาร่วมสนุกด้วยทันที

“เห็นบอกว่าอาจารย์ที่ปรึกษาห้องหนึ่งได้ขออาคารเรียนของรุ่นพี่ปีสูงไปใช้  แล้วก็ขอหอพักอาจารย์ผู้ช่วยปีหนึ่งที่พึ่งสร้างใหม่ไปด้วย”

“นอกจากการฝึกฝนในอาคารเรียนแล้วก็ยังไปฝึกต่อในหอพักทุกวัน  วันปกติก็เลยไม่เคยเห็นใครออกมาข้างนอกเลย”

“อ้อ  ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน  เห็นมีว่าโรงอาหารเล็ก ๆ ที่หนึ่งถูกจัดสรรให้กับห้องหนึ่งโดยเฉพาะ  นอกจากคนครัวของห้องหนึ่งแล้วก็ไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้อีก  เห็นบอกว่าพวกห้องหนึ่งได้กินอาหารพิเศษทุกวัน  ใช้ชีวิตกินหรูอยู่สบายกว่าพวกเราเยอะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นนักศึกษารอบข้างที่ไม่รู้เรื่องราวต่างตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนที่จะโกรธจัด

“เชี่ยไรวะ ! ห้องหนึ่งแล้วเจ๋งขนาดนั้นเลยเอ่อ  นักศึกษาแค่สามสิบหกคนเหมาอาคารไปสองหลัง  แล้วยังจะโหลยโท่ยแบบนั้นอีก”

“อาจารย์ที่ปรึกษาห้องหนึ่งนั่นมันเป็นไอ้เผด็จการน้อยรึไงวะ  อะไรทำให้มันมีสิทธิ์ผูกขาดทรัพยากรมากมายขนาดนี้ไว้คนเดียว  ขนาดอาจารย์ซูยังไม่ขออาคารสองหลังให้ห้องสามเราเลยด้วยซ้ำ  แล้วอะไรทำให้มันพิเศษกว่าคนอื่น”

“ฉันจำได้แล้ว  อาจารย์ที่ปรึกษาห้องหนึ่งไม่ใช่ไอ้ขยะระดับเอฟที่ปลุกพลังเหรอ  ไอ้คนไร้ประโยชน์นี่พยายามจะก่อกบฏต่อฟ้ารึไง”

“นายลืมไปแล้วเหรอ ? อาจารย์คนนั้นเป็นท่านอธิการฉินพามา  มันมีสิทธิพิเศษ”

“การมีสิทธิพิเศษไม่ได้แปลว่ามันมีสิทธิ์ผูกขาดทรัพยากรของมหาลัยซักหน่อย ! ทำไมพวกหล่อนถึงได้กินหรูอยู่สบาย  ในขณะที่เราต้องดิ้นรนแข่งขันแย่งชิงห้องเรียนกับห้องอื่น ๆ ด้วย !”

“เห็นได้ชัดว่ามันซ่อนฮาเร็มไว้ตะหาก  ปากก็อ้างว่าเพื่อการสอน  แต่ใครจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ใช่เลย ! ยึดอาคารสองหลังแล้วไม่ยอมปล่อยออกมา  นี่มันการกักบริเวณเห็น ๆ เลยไม่ใช่ไง ?”

“มันรวบรวมเอาแต่เทพธิดาแสนสวยทั้งหมดไปไว้คนเดียว  แล้วก็สนุกสนานอยู่คนเดียวในห้องปิดสนิท  ถามหน่อยเถอะว่าอย่างมันเหมาะสมที่จะเป็นอาจารย์รึป่าวก่อน”

“ฮ่า ๆ สาวสวยประจำมหาลัยที่ดูเลอค่าและหยิ่งผยองพวกนั้นกลับต้องมาโดนไอ้อาจารย์ที่ละเมิดจรรยาบรรณวิชาชีพแย่งไปซะได้  ฮ่า ๆ ๆ พวกหล่อนพังพินาศไปแล้ว”

สีหน้าของฝูงชนเปลี่ยนแปลงเร็วกว่าการพลิกหน้าหนังสือ  จากความโกรธไปสู่การเยาะเย้ย  และในที่สุดก็กลายเป็นความอิจฉาและความเกลียดชัง

เมื่อเห็นแบบนั้นสีหน้าของฉินหลานก็มืดหม่นลง

ความคิดที่ว่าเทพธิดาอันเป็นที่รักของตนถูกคนอื่นเอาไปใช้เป็นของเล่นทำให้ความโกรธแค้นแผดเผาจนแทบทนไม่ไหว

“ฮ่า ๆ ๆ ช่วงนี้ฉันก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับการกักตัวฝึกฝนเลยไม่รู้ว่ามันจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในสถานที่อันทรงเกียรติอย่างสถาบันหลวงได้”

“จิ่นชิวเป็นทายาทของตระกูลเย่  ถูกกระทำย่ำยีแบบนี้ต่อให้เป็นท่านอธิการฉินฉันก็ต้องเรียกร้องคำอธิบายจากท่านให้ได้ !”

“ถูกต้องเลย ! อาจารย์ที่มีจรรยาบรรณวิชาชีพต่ำช้าแบบนี้ที่ถึงกับปล่อยให้พรสวรรค์ของสองสาวดาวรุ่งระดับเอสอย่างน้องเย่กับน้องหลัวต้องเสียเปล่าสมควรถูกไล่ออกไปซะ !”

“คืนเทพธิดาของกูมา ! คืนบรรยากาศที่ดีในมหาลัยของกูมาน้า !”

เมื่อเห็นอารมณ์ของฝูงชนเริ่มปะทุขึ้น  ฉินหลานก็เยาะเย้ยในใจ  ความเกลียดชังที่มีต่อเฉินมู่ถึงขีดสุดแล้ว

ถ้าไอ้เฉินมู่มันคิดจะจีบเย่จิ่นชิวจริง ๆ ล่ะก็  ต่อให้มันจะรู้จักกับท่านอธิการฉินก็เถอะ  แต่กูฉินหลานก็จะทำให้มันต้องตายอย่างน่าสยดสยองแน่นอน

ที่จริงแล้วเมื่อพูดถึงเรื่องภูมิหลัง  กูฉินหลานไม่เคยกลัวใครเลย

และถึงแม้มันจะไม่ได้ลงมือทำร้ายเธอ...  แต่การที่มันดูหมิ่นเย่จิ่นชิวและทำลายชื่อเสียงของเธอแบบนั้น...  มันก็...  สมควรตายแล้ว !

“เมื่อพวกห้องหนึ่งมาถึงเมื่อไหร  กูจะทำให้มึงต้องชดใช้ !”

“ขยะศิษย์ยุทธ์สามดาวระดับเอฟ  แค่เพราะรู้จักกับอธิการฉินก็กล้ากระโดดโลดเต้นขนาดนี้  ถ้ากูจับมึงฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่ได้ก็ถือว่ามึงมีดี !”

ฉินหลานรู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นแบบนั้น  ติงอิงหรานซึ่งรออยู่บนเวทีก็มองไปที่หลี่หมิงซินด้วยความกังวลใจและพูดว่า

“รองอธิการหลี่  นักศึกษาเริ่มเรียกร้องให้ไล่อาจารย์เฉินออกแล้ว  เอาไงดีครับ”

เอาไงดีเหรอ ?

ดูไปขำ ๆ !

“ตอนนี้พวกคุณเฝ้าตรงนี้ไปก่อนนะ  ผมจะไปหาอาจารย์เฉิน”