บทที่ 29 : สมบูรณ์แบบคือระดับ 10 ดาว ! เหล่านักศึกษามหาลัยสาวสวยต่างตกตะลึง !

“นี่...  หมายความว่าไงอะ ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินมู่ทุกคนต่างก็งุนงงเป็นอย่างมาก

ใครบอกงั้นเหรอ

ก็มันเป็นความรู้ทั่วไปอะ  หรือไม่ใช่

คือฝึกฝนไปจนถึงระดับ 9 ดาวก็คือสมบูรณ์แบบแล้วไง  ใช่ไหม ?

กลุ่มคนเหล่านั้นมองหน้ากันด้วยความงุนงง

แต่ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวที่อยู่ในฝูงชนกลับเปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหัน  ม่านตาของพวกเธอกลับหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด

ลั่วซือหานเป็นจักรพรรดินีเกิดใหม่  แม้ว่าเธอจะไม่เคยได้ยินเรื่องความเป็นไปได้ของการฝึกฝนพลังหลังจากบรรลุระดับ 9 ดาวมาก่อนก็ตาม

ทว่าความรู้ด้านการฝึกฝนวิชาของเธอก็ยังมีอยู่

ในชาติก่อน  เธอเคยพิจารณาปัญหานี้มาก่อน  เพราะพลังของเธอไม่เคยสมบูรณ์แบบเลย  แต่ในตอนนั้นเธอคิดว่าเป็นเพราะเธอเร่งรีบฝึกฝนมากเกินไปทำให้รากฐานของตนไม่มั่นคง

แต่พอมาได้ยินคำเตือนของเฉินมู่แล้วถึงได้พลันเข้าใจขึ้นมาทันที

ด้านเย่จิ่นชิวนั้นรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ  เพราะเธอจำได้ว่าเคยได้ยินพ่อและน้าพูดถึงเรื่องนี้เมื่อตอนเด็ก ๆ

ในตอนนั้นเธอคิดว่าพวกท่านกำลังพูดคุยเล่น ๆ กันเท่านั้นเลยไม่ได้คิดอะไรมาก  แต่ตอนนี้...  ดูเหมือนว่า...

ทั้งสองมองไปที่เฉินมู่แทบจะพร้อมกัน  ดวงตาของพวกเธอมีความรู้สึกผสมผสานระหว่างความคาดหวัง  ความกระวนกระวาย  และความสับสน

“ผมขอบอกพวกคุณให้ชัด ๆ ก่อนเลยนะ”

เมื่อเห็นสีหน้าว่างเปล่าของพวกเธอเฉินมู่จึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เก้าดาวไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ  มันไม่เข้าข่ายความสมบูรณ์แบบเลยด้วยซ้ำ”

“ความสมบูรณ์แบบที่แท้จริงของแต่ละขอบเขตจริง ๆ แล้วคือสิบดาว”

“อาไรน้า ? ? ? สิบดาวเลยเหรอ ? ? ?”

[ ตกใจหมดเลย +88 ]

[ ตกใจหมดเลย +99 ]

[ ตกใจหมดเลย +100 ]

นักศึกษาสาวทั้งสองจ้องมองด้วยตาเบิกกว้าง  อ้าปากค้างราวกับว่ามีมนุษย์ต่างดาวกำลังบุกโลก  พวกเธอตกตะลึงจนพูดไม่ออก

“สิบดาวงั้นเหรอ ? จริงเหรอเนี่ย ?”

“หมายความว่าไงเหรอคะอาจารย์ ? แล้วหลังจากบรรลุกเก้าดาวแล้วเราจะสามารถฝึกฝนต่อไปได้อีกเหรอคะ ?”

“นี่...  นี่มันไม่น่าจะเป็นไปได้ ! เพราะหลังจากถึงระดับเก้าดาวแล้วเมื่อเราฝึกฝนต่อไปเราก็จะเลื่อนไปสู่ขอบเขตต่อไปโดยอัตโนมัติเลย  แล้วเราจะไปถึงระดับดาวที่สิบได้ยังไงอะ ?”

เมื่อพวกเธอได้สติกลับคืนมาพวกเธอก็ส่งเสียงเอะอะโวยวายกันยกใหญ่พร้อมมองเฉินมู่ด้วยความไม่เชื่อและยังพยายามหาคำอธิบายอื่น

พอได้ยินดังนั้นลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวที่อยู่ในฝูงชนก็นัยน์ตาหมดวูบจนเหลือเล็กเท่ารูเข็มในทันที

ฝึกฝนต่อได้จริงเหรอ

“เก้าดาวไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบจริงเหรอ”

“ไม่แปลกใจเลยที่ฝีมือเราแย่ขนาดนั้น  นึกว่าคิดไปเองซะอีก...  เดี๋ยวก่อนนะ !”

เปลือกตาของทั้งคู่กระตุก  และทั้งคู่ก็เงยหน้ามามองหน้าของเฉินมู่ด้วยความหวาดกลัว

“ไม่แปลกใจเลยที่ไอ้หมอนี่มันแข็งแกร่งนัก...  มันไม่ใช่แค่ศิษย์ยุทธ์เจ็ดแปดดาว...  แต่เป็นศิษย์ยุทธ์สิบดาวตะหาก !”

แต่มันเป็นไปได้ไงกัน

พวกเราพลังตื่นพร้อมกัน  และนับตั้งแต่เปิดเทอมมานี่ก็พึ่งจะ 3 วันเท่านั้นเอง

หมอนี่มันพัฒนาฝีมือจากศิษย์ยุทธ์ 3 ดาวไปเป็นศิษย์ยุทธ์ 10 ดาวได้ไง

ต่อให้จะมีวัสดุหาล้ำค่ายากมากมายนับไม่ถ้วนมันก็คงทำไม่ได้หรอกจริงไหม

เพราะท้ายที่สุดแล้วการฝึกฝนเป็นกระบวนการที่แบบค่อยเป็นค่อยไป  การใจร้อนอยากได้ผลลัพธ์เร็ว  ๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้ความแข็งแกร่งลดลงเท่านั้น  แต่ยังจะทำลายรากฐาน  ทำให้ไม่สามารถก้าวหน้าในการฝึกฝนขั้นต่อ ๆ ไปได้อีก

แต่ปัญหาคือเฉินมู่แข็งแกร่งมาก  และรากฐานก็ยังมั่นคงอย่างเห็นได้ชัด

นอกจากนี้  ด้วยทักษะการสอนที่ยอดเยี่ยมของเจ้าตัวแล้วย่อมเห็นได้ชัดเลยว่าหมอนี่ไม่ใช่คนประเภทที่ใจร้อนอยากได้ผลลัพธ์เร็ว ๆ เพื่อพัฒนาฝีมือการฝึกฝนของตัวเอง

แต่ว่า  แล้วหมอนี่มันทำได้ยังไงในเวลาที่สั้นขนาดนี้

นี่มันเกินไปหน่อยมั้ย

เป็นไปได้มั้ยว่า...

ทั้งสองดูเหมือนจะรับรู้ถึงอะไรบางอย่างแล้ว  และหลังจากสบตากันความคิดเดียวกันก็ผุดขึ้นมาในใจของทั้งคู่โดยพร้อมเพรียงกัน

หมอนี่ที่จริงแล้วไม่ได้มีศักยภาพแค่ระดับ F เท่านั้น !

นี่มัน……

เมื่อทั้งคู่ได้สติกลับคืนมาพวกเธอก็สบตากันอีกครั้งก่อนจะตระหนักว่าเรื่องแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้

เพราะท้ายที่สุดแล้วศักยภาพเป็นสิ่งที่เราปลอมขึ้นมาไม่ได้...

เราไม่สามารถอัปเกรดศักยภาพของตัวเองได้  แล้วหมอนี่มันทำได้ยังไงล่ะ...

ทั้งคู่ต่างเหม่อลอย  และสายตาที่มองกันก็ยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ

ณ  ขณะนั้น  ความอยากรู้ของพวกเธอในเรื่องของเฉินมู่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“อาจารย์คะ……”

ในที่สุดลั่วซือหานก็อดไม่ได้ต้องพูดออกมา

“งั้น...  อาจารย์ช่วยสอนวิธีเข้าสู่ระดับสิบดาวให้เราได้มั้ยล่ะคะ”

แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่าระดับ 10 ดาวมันต้องโหดกว่าระดับ9 ดาวอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น  หากใครสามารถบรรลุถึงระดับ 10 ดาวในแต่ขอบเขตได้ล่ะก็  พลังของคนคนนั้นจะต้องมีมากมายมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย

ต้องเข้าด้วยใจว่าช่วงเริ่มต้นนั้นสำคัญที่สุด  มันคือการสร้างรากฐานที่มั่นคง  และหากเรามีรากฐานที่ดีแล้ว  ยังต้องกังวลเรื่องความไม่แข็งแกร่งในภายหลังไปทำไม

นี่คือวัฏจักรที่ดีงาม  ใครบ้างที่ไม่ต้องการแบบนี้

นอกจากนี้  การได้เป็นระดับ 10 ดาวเนี่ย  มันฟังดูโหดสุด ๆ ไปเลยใช่ป่าว

ใช่แล้ว !

ทันทีที่ลั่วซือหานพูดจบทุกคนก็เข้าใจสถานการณ์และมองไปที่เฉินมู่ด้วยแววตาเป็นประกาย

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างตื่นเต้นกันแล้วเฉินมู่ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ

“การสอนเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง !”

“ผมจะทำอะไรได้ล่ะ  ก็ผมเป็นคนเลี้ยงหมู”

[ พูดไม่ออก +88 ]

“ฉันจะจ่ายห้าสิบ ! ใครก็ได้มาเย็บปากมันทีซิ”

“ฉันให้ร้อยนึงเลย !”

“บวกหนึ่ง”

“หา ?”

“ไม่ ๆ ๆ ! หนูผิดไปแล้วค่ะจารย์ !”

“จ้าวหลินซี ! วิดพื้นร้อยครั้งปฏิบัติ !”

“ซูเสี่ยวเถาพูดค่ะ  ไม่ใช่หนูซักหน่อย ! แงงงงงง...”

“แล้วหล่อนไม่ได้พูดกะเธอเหรอ”

[ อิโมจิร้องไห้ +88 ]

เมื่อเห็นจ้าวหลินซีและซูเสี่ยวเทาเริ่มวิดพื้นไปพร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญแล้ว  เฉินมู่จึงมองไปที่ทุกคนแล้วพูดว่า

“เอาล่ะ  ตอนนี้เรามาเริ่มกันเลย  ผมจะสอนวิธีฝึกฝนพลังให้ถึงระดับความสมบูรณ์แบบที่สิบดาวให้”

“ขอถามหน่อยได้ไหม  อะไรเป็นตัวกำหนดว่าคนเราจะก้าวหน้าในระดับการฝึกฝนหรือไม่”

ทุกคนต่างตกใจและงุนงงกันไปหมด

แต่ลั่วซือหานก็ยังพูดด้วยความสงสัยอยู่ดี

“ขึ้นอยู่กับค่าโลหิตปราณของเราค่ะ  เมื่อค่าโลหิตปราณของเราเพิ่มจนถึงระดับหนึ่งแล้ว  เราก็จะเลื่อนขึ้นไปสู่ระดับต่อไปโดยอัตโนมัติ”

“ตัวอย่างเช่น  หากค่าโลหิตปราณของเราถึงหนึ่งพันเราก็จะเลื่อนขึ้นเป็นขอบเขตศิษย์ยุทธ์หนึ่งดาว  หากถึงหนึ่งหมื่นเราก็จะเลื่อนเป็นขอบเขตนักยุทธ์  และหากถึงสามหมื่นเราก็จะเลื่อนเป็นขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์โดยอัตโนมัติค่ะ”

เฉินมู่พยักหน้า

“เก่งมาก  รู้จักตอบแล้ว”

[ พูดไม่ออก +37 ]

“แต่นั่นก็แค่เรื่องที่คุณรู้  หรือก็คือเรื่องที่คนอื่นเล่ามาเท่านั้น”

“คุณไม่เคยคิดที่จะใช้ความรู้สึกและการรับรู้ของตัวเองในการฝึกฝนหลังจากขัดเกลาโลหิตปราณมาหนึ่งเดือนบ้างเลยรึ”

“สิ่งที่คนอื่นพูดนั้นเป็นความจริงเสมอไปรึเปล่า”

ลั่วซือหานตกใจและพูดออกมาอย่างไม่ทันคิด

“แต่โดยทั่วไปแล้ว  ทุกคนเขาก็ฝึกกันแบบนี้”

เฉินมู่หันหน้ามองเธอ

“ทุกคน ?”

เฉินมู่หัวเราะเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย

“ทำไมสิ่งที่คนอื่นพูดถึงถูกต้องเสมอ  ทำไมความคิดเห็นของคนส่วนใหญ่ถึงถูกต้องเสมอ ?”

“จริง ๆ แล้วความจริงมักอยู่ในมือของคนส่วนน้อยเสมอต่างหาก  หากเรื่องนั้นเรื่องนี้มันถูกต้องเพียงเพราะคนส่วนใหญ่คิดเช่นนั้น  โดยไม่เคยแม้แต่จะค้นคว้าหรือแสวงหาความจริงอย่างลึกซึ้งแล้ว  พวกเราจะฝึกฝนมันไปเพื่อ ?”

“ทุกคน ? มีแต่โง่กันทุกคนล่ะสิไม่ว่า”

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกเล็กน้อยและเธอก็โต้ตอบโดยไม่รู้ตัว

“แล้วอาจารย์จะแน่ใจได้ยังไงคะว่าที่อาจารย์พูดมันเป็นความจริง”

เฉินมู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วยักไหล่

“เพราะฉันแข็งแกร่งกว่าหล่อนไงเล่า  มันแปลว่าฉันเชี่ยวชาญวิธีการฝึกฝนที่ทรงพลังกว่า  และยังได้สำรวจความลับของวิชายุทธ์ที่ลึกซึ้งกว่า  และยังเข้าถึงอนาคตของการฝึกยุทธ์ที่ไกลกว่าด้วย”

“แน่นอน  ถ้าหล่อนจะบอกว่าสิบดาวยยังไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบที่สุด  มันยังมีสิบเอ็ดดาวหรือกระทั่งสิบสองดาวอีกก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน”

“เพราะขอแค่หล่อนทำได้จริง  ฉันก็ยินดีที่จะก้มหัวเรียนรู้จากหล่อนด้วยความนอบน้อม”

ลั่วซือหานหลังจากโดนสวดยับก็พูดอะไรไม่ออก  และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่จึงยิ้มและบอกว่า

“ไม่ต้องห่วง  ตราบใดที่คำโต้แย้งของหล่อนมีเหตุมีผล  ฉันจะไม่ให้หล่อนวิดพื้นร้อก”

[ เศร้า +44 ]

“ในทางตรงกันข้าม  ฉันสนับสนุนให้พวกหล่อนโต้แย้งกลับมาด้วยซ้ำ  เพราะการโต้แย้งเท่านั้นที่แสดงให้เห็นว่าพวกหล่อนได้เอาปัญหาไปขบคิดโดยแท้จริง  แทนที่จะแค่ฟังฉันหรือคนอื่นพูดไปงั้น ๆ โดยไม่มีการไตร่ตรอง”

ณ  จุดนี้  เฉินมู่หยุดพูด  สีหน้าของเขาดูจริงจังผิดปกติ

“เส้นทางนี้มันเป็นเส้นทางที่พวกคุณทั้งหมดต้องเดินด้วยตัวเอง  ไม่ว่าคนอื่นจะแข็งแกร่งแค่ไหน  หรืออาจารย์ของพวกคุณจะเก่งกาจเพียงใด  พวกนั้นทั้งหมดก็เป็นเพียงแค่แสงที่คอยส่องนำทาง  ส่องสว่างให้แค่ส่วนหนึ่งของการเดินทางของพวกคุณเท่านั้น”

“มีเพียงการพึ่งพาตนเองโดยไม่พึ่งพาผู้อื่นเท่านั้นที่จะทำให้พวกคุณสร้างเส้นทางอันแท้จริงของตัวเองได้”

“มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้พวกคุณมั่นใจได้ว่าตัวเองจะก้าวต่อไปบนเส้นทางของตัวเองได้”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็พากันครุ่นคิดอย่างหนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับลั่วซือหาน  นี่เป็นคำพูดที่ในชาติก่อนไม่เคยมีใครเคยพูดกับเธอมาก่อนเลย

พอได้ยินดังนั้นเธอก็รู้สึกราวกับว่าพึ่งได้เห็นแสงสว่างขึ้นมาทันที

โดยไม่รู้ตัว  ทุกคนดูเหมือนจะเข้าสู่สภาวะแห่งการรู้แจ้ง  ซึ่งทำให้เฉินมู่พยักหน้ายอมรับ

หลังจากนั้นไม่นานลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวเป็นคนแรกที่ได้สติ  ดวงตาของพวกเธอเป็นประกายและรีบโค้งคำนับ

“ขอบคุณสำหรับคำแนะค่ะอาจารย์”

เฉินมู่ยิ้มและดูเหมือนจะไม่สนใจอะไร

เมื่อผู้คนเริ่มได้สติมากขึ้นเรื่อย ๆ เฉินมู่จึงหยิบถุงมิติออกมาโยนให้ลั่วซือหาน

“หลังเลิกเรียนก็เอาไปแจก  แต่ละคนให้ตักมาช้อนนึงใส่น้ำอาบเอา”

ลั่วซือหานดีใจมากและรีบหยิบขวดขนาด 500 มิลลิลิตรออกมา

และเมื่อเธอเปิดฝาขวด  กลิ่นหอมของชาก็อบอวลไปทั่วห้องแรงโน้มถ่วงในทันที

“นี่ชาไรอะ ? หอมจังเลย !”

“อะแฮ่ม”

เมื่อเห็นแววตาของเหล่านักศึกษาเป็นประกายเฉินมู่จึงกระแอมเบา ๆ ด้วยความอึดอัดใจขณะที่เย่หานยู่ยิ้มเยาะอยู่

“รีบปิดฝาซะ  ให้คนละขวดเท่านั้น  พอใช้หมดแล้วค่อยมาบอก”

แน่นอนว่าชานั่นคือชาแห่งการตรัสรู้  แต่สิ่งที่เฉินมู่ให้ไปนั้นไม่ใช่ใบชา  แต่เป็น...

น้ำชาเหลือ ๆ หลังจากชงเข้ม ๆ ไปแล้ว 2 รอบ...

“แม่จ้าว  ทำไมกลิ่นชานี่ถึงดมแล้วหัวมันโล่งดีจังอะ”

“จ้าวหลินซีกะซูเสี่ยวเถาให้เพิ่มอีกคนละช้อน”

[ เศร้า +66 ]

ลั่วซือหานปิดฝาขวด  มือกำขวดแน่นด้วยดวงตาเป็นประกาย  หัวใจเต้นแรงเพราะความตื่นเต้น

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่ามันเป็นสมบัติชนิดใดก็เถอะ  แต่เธอก็เคยเห็นอาหารรสเลิศมาก่อนแล้ว  เพียงแค่ได้กลิ่นเธอก็รู้ว่ามันเป็นสมบัติชั้นยอดที่จะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนอย่างมากแน่นอน

หลังจากเก็บลงไปด้วยความระมัดระวังแล้วลั่วซือหานก็เงยมองเฉินมู่ด้วยความคาดหวัง

“อาจารย์คะ  ตอนนี้อาจารย์ควรจะบอกวิธีฝึกฝนให้ถึงระดับสิบดาวให้พวกเราได้แล้วมั้งคะ”

“ง่ายมาก  แค่ฝึกตามที่พวกคุณฝึกอยู่นั่นแหละ  แต่เมื่อไปถึงระดับเก้าดาวแล้วก็ให้ลดระดับการฝึกฝนลง  แล้วก็ฝึกฝนพลังโลหิตปราณต่อไป”

เมื่อได้รับคำตอบนี้ทุกคนต่างงุนงงเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่  ไม่สิคะอาจารย์...  นี่...  แบบนี้ก็ได้เหรอคะ”

เฉินมู่พูดอะไรแปลก ๆ ออกมาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

“แล้วคิดว่าทำไมผมถึงให้พวกคุณอาบน้ำร้อยบุปผาเหี่ยวเฉาพร้อมกับให้โคจรโลหิตปราณทวนกระแส  แถมยังให้สวมชุดรบฝึกฝนอยู่ในห้องแรงโน้มถ่วงนี่กันล่ะ”

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวที่ต่างมองเฉินมู่ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป

“อาจารย์คะ  หรือว่า...”

“ก็งั้นแหละ”

เฉินมู่ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องนี้  หลังจากขัดจังหวะลั่วซือหานแล้วเฉินมู่ก็ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดอย่างนุ่มนวล

“ตอนนี้  ผมจะสอนพวกคุณ...”

“ยุทธวิธีสามสาม”