บทที่ 28 : อาจารย์คนนี้ดีทุกตรงยกเว้นปาก

สถาบันหลวง

หอพักนักศึกษา

ห้อง 501

ลั่วซือหานซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ในอ่างอาบน้ำค่อย ๆ ลืมตาขึ้น  แสงสีแดงวาบขึ้นในดวงตาเธอ

ราวกับรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง  ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความยินดีและเธอก็รีบยกมือขึ้นเพื่อตรวจสอบดู

“ศิษย์ยุทธ์สี่ดาว  เสถียรดีแล้ว !”

“แถมยังพัฒนาพลังค่าโลหิตปราณถึงสี่พันห้าแล้วด้วย !”

การฝึกฝนที่ทำให้ฝีมือพัฒนาขึ้นเป็นที่ประจักษ์นี้ทำให้ลั่วซือหานตื่นเต้นอย่างยิ่ง  เพราะตอนนี้เธอเป็นนักศึกษาที่เก่งที่สุดในห้องซึ่งสมกับที่เป็นจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิด

อย่าลืมว่ามหาวิทยาลัยพึ่งเปิดเทอมได้แค่ 2 วันเอง

นักศึกษาส่วนใหญ่ในห้องอื่น ๆ ยังไม่ถึงขั้นศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวด้วยซ้ำ  และตือให้ถึงจะมีบ้างก็ตาม  แต่จำนวนก็น้อยนิดนัก  เมื่อเทียบกับเธอแล้ว  พวกเขาก็ไม่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะมาเทียบเลย

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอตื่นเต้นอย่างแท้จริง

ในระหว่างวัน  เธอถูกเฉินมู่ทำร้ายมาอย่างหนัก  เดิมทีเธอคิดว่าเฉินมู่แค่รักษาบาดแผลและสิ่งกีดขวางซ่อนเร้นซึ่งเกิดจากความผิดพลาดในการฝึกฝนพลังโลหิตปราณของเธอที่สั่งสมมาตั้งแต่ตอนก่อนพลังตื่นเท่านั้น

แต่ตอนนี้ดูแล้วประโยชน์มันจะมากกว่านั้นอีก !

โดยเฉพาะหลังจากอาบน้ำด้วยน้ำยาสมุนไพรแล้ว  เธอรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คุ้นเคยจากกายาของตนอย่างชัดเจน

นั่นไม่ใช่การเพิ่มกำลังของกายา  แต่เหมือนกับการพัฒนากายามากกว่า

อย่าลืมว่าเธอคือจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิด ! ในชาติก่อนเธอได้ใช้วัตถุดิบล้ำค่าหายากมากมายเพื่อเพิ่มกำลังของกายามาแล้ว

ดังนั้น  เธอจึงเข้าใจได้อย่างชัดเจนถึงวิธีการเพิ่มพลังของกายาตนเอง

แต่เมื่อมาดูตอนนี้  เธอตระหนักว่าไม่เพียงแต่ไม่รู้เรื่องเท่านั้น  แต่ยังไม่มีความเข้าใจอย่างแท้จริงในกายาของตัวเองด้วยซ้ำ

ถ้าหากพลังโจมตีธาตุไฟและความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของกายาก่อนหน้านี้อยู่ที่ 100 หลังจากถูกเฉินมู่อัดยับค่าดังกล่าวก็เพิ่มขึ้นเป็น 200 !

ชาติก่อนค่านี้จะมีได้ก็ต่อเมื่อได้อัปเกรดกายาแล้วเท่านั้น !

แล้วจะไม่ให้เธอตื่นเต้นได้อย่างไร

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เมื่อกายาเพิ่มพลังขึ้นอีกมันจะถึง 400 ได้รึเปล่า

“ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวนั่นมันตั้งใจหรือไม่กันแน่  ถ้าเกิดมันตั้งใจล่ะก็นี่โคตรน่ากลัวแล้วนะ”

กายานั้นหายากมากถึงหนึ่งในหมื่น  มันไม่เกี่ยวกับศักยภาพเลย

ดังนั้นกายาจึงเป็นความลับที่สำคัญที่สุดของจอมยุทธ์ทุกคน  เพราะกายาอันแข็งแกร่งกับการไม่มีนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง  และเป็นแหล่งที่มาของความมั่นใจในการต่อสู้เหนือกว่าระดับของตนเอง

เธอไม่รู้ว่าเฉินมู่มีกายาเหมือนกันหรือไม่  แต่ถ้าเขารู้ว่าตัวเองมี  และยังใช้วิธีนี้พัฒนาตัวเองด้วยเหมือนกันล่ะก็  ไม่รู้ว่านั่นจะน่ากลัวขนาดไหนอีก

ท้ายที่สุดแล้วการรู้และการเข้าใจเป็นสองสิ่งที่คนละเรื่องกัน

แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังรู้สึกดีใจมากที่กายาของตนพลังเพิ่มขึ้น

ส่วนเรื่องที่ว่าเฉินมู่รู้หรือไม่นั้น  เราจะได้รู้เมื่อได้รู้จักกันมากขึ้น

แต่……

“ไอ้เหี้ย...  ไม่มีความเกรงใจกันเลยซักนิด  มันยังกล้าทำเราขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน...”

ลั่วซือหานหน้าแดงและรีบถุยน้ำลาย

ไม่งั้นจิตใจคงแตกสลายอีกครั้ง

“ไม่ ! ต้องเริ่มฝึกฝนเดี๋ยวนี้  แล้วไปแสดงให้มันเห็นถึงพลังของศักยภาพระดับเอส !”

“พอระดับพลังฝึกฝนของเราสูงกว่ามันเมื่อไหร่ค่อยไปสั่งสอนมันให้รู้สำนึก ! จะได้ล้างแค้นให้ความอัปยศอดสูในวันนี้ !”

เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดินีของเราไม่เรียนรู้ถึงบทเรียนก่อนหน้านี้เลย

ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นเรื่องยากที่จะให้หญิงสาวผู้มีฐานะดีมายอมก้มหัวให้กับคนไร้ค่าที่เธอรู้จักกันเพียงแค่สองวันหรือไม่

...

เช้าตรู่ของวันถัดไป

หลังจากลากรถเข็นอาหารเข้าไปในห้องเรียนแล้ว  เฉินมู่ก็มองดูเหล่านักศึกษาหญิงทั้งหลายด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง  พวกเธอประพฤติตัวดีขึ้นในทันที

“มาเร้ว ๆ อู๊ด ๆ ๆ ๆ ได้เวลากินข้าวแล้วเร้วลูกหมูทั้งหลาย”

[ เศร้า +43 ]

[ พูดไม่ออก +35 ]

“จารย์เนี่ยดีทุกตรงยกเว้นปากอะ”

“หล่อ  หัวร้อน  ตรงไปตรงมา  แต่ปากหมา”

หลังจากฟังที่ทุกคนเริ่มบ่นไปเรื่อยเฉินมู่ก็ถึงกับพูดไม่ออกและหมดความอดทน

“นี่ฉันจะไม่เจอจิ้งหรีดเงียบ ๆ เลยเหรอ”

“แบร่ ๆ ๆ ฝันไปเถอะย่ะ !”

เมื่อเห็นดังนั้นแล้วพวกนักศึกษาหญิงไม่น้อยต่างแลบลิ้นล้อเลียนเขา  ทำให้ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวต้องเอามือปิดปากและหัวเราะออกมา

หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมา 2 วัน  สาว ๆ ก็เริ่มเข้าใจบุคลิกบางส่วนของเฉินมู่ได้แล้ว

ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อเฉินมู่ก็ไม่ถือสาหากจะล้อเล่นกัน

อย่างไรก็ตาม  ปากของเขานั้นก็หวานเหมือนอาบน้ำผึ้งมา (ประชด) ดังนั้นการหาโอกาสทำให้เขารำคาญจึงเป็นวิธีแก้แค้นอย่างหนึ่ง

เฉินมู่กลอกตาใส่ทุกคนแล้วเปิดฝารถเข็นอาหาร

“มาเร้ว ๆ ต่อแถวตรงรางเลย !”

นักศึกษาหญิงต่างส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย่อหยิ่ง  แต่คำพูดของพวกเธอกลับบ่งบอกถึงความรู้สึกที่แท้จริง และพวกเธอก็รีบไปตักข้าวเช้าของตัวเองอย่างเร็ว

เมื่อวานหิวมากมาทั้งวัน  และในที่สุดก็ได้กินแล้ว  แถมยังเป็นมื้อใหญ่ที่มีทั้งเนื้อทั้งปลาอีกด้วย ! ใครจะไม่ชอบล่ะ

และเมื่อพวกเธอได้มันมาอยู่ในมือ  พวกเธอก็เปลี่ยนความคิดทันที

“เอานี่  จ้าวหลินซี  เฉียนหยิงหยิง  แล้วก็ซูเสี่ยวเถา  นี่คือของขวัญของพวกคุณ”

“ว้าว ! ! ! มีเพิ่มออปชั่นให้ด้วย ! ขอบคุณค่ะจารย์ !”

[ โอ้โห ๆ ! ! ! แค่กล่องใส่ยังสวยเลย ! แบบนี้ข้างในต้องมีของดีแนะ... ]

[ เศร้า +88 ]

[ เศร้า +88 ]

[ เศร้า +88 ]

จ้าวหลินซีมองดูสมองหมูในมือ  จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องเฉินมู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจและบูดบึ้ง

“จารย์คะ  กรุณามีมารยาทบ้างเถอะค่ะ”

“นับจากนี้เป็นต้นไปพวกคุณจะได้กินสมองหมูเป็นของว่างพิเศษวันละสามมื้อเพื่อบำรุงสมองตรง ๆ ไปเลย”

“...”

[ เศร้า +88 ]

[ เศร้า +88 ]

[ เศร้า +88 ]

“ได้โปรดเถอะค่ะจารย์  ได้โปรดเมตตาหนูด้วยเถอะค่า...”

“คำคัดค้านไม่อนุมัติ”

“แงงงง...  เจ๊ชิวอ่า  ดูมันซี่ดูมานนนนนน...  แงงงงง...”

[ อยากตาย +88 ]

หลังจากที่เย่จิ่นชิวเกลี้ยกล่อมคนอื่น ๆ ให้แยกย้ายกันไปอย่างเงียบ ๆ เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองไปที่เฉินมู่

“อาจารย์คะ  อาจารย์เย่...  ทำไมวันนี้ถึงไม่มาเหรอคะ”

เฉินมู่หน้าแดงเล็กน้อยแต่แสร้งทำเป็นสงบขณะตอบ

“อ๋อ  เธอเหรอ  ไม่รู้สิ  เมื่อวานอาจจะกินอะไรผิดสำแดงแล้วท้องเสียมั้ง  เห็นบอกวันนี้ลาหยุด”

ท้องเสียได้ด้วยเหรอ

[ สับสน +55 ]

แม้แต่จอมยุทธ์ขอบเขตเทพยุทธ์ก็ยังท้องเสียจากการกินอะไรผิดสำแดงได้ด้วย ?

เย่จิ่นชิวรู้สึกสับสนเล็กน้อย  แต่เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของเฉินมู่แล้ว...  เชื่อก็ได้วะ

เมื่อเห็นเย่จิ่นชิวเดินจากไปเฉินมู่ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้

แม้เขาจะสามารถรักษาความสงบได้แม้ในสถานการณ์ความเป็นความตาย  แต่ด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้เหมือนกัน  เฉินมู่กลับรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อเธอถามเขาถึงเรื่องนี้

แต่ต้องยอมรับว่าเรื่องอย่างว่านั้นผลลัพธ์ที่ได้ออกมาดีมาก

ด้วยพลังของกายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้าง  ระดับการฝึกฝนของเขาจึงก้าวไปถึมหาปรมาจารย์ยุทธ์ 6 ดาว  ซึ่งเป็นการก้าวกระโดดมากกว่าขอบเขต  และพลังโลหิตปราณของเขามีมากกว่า 60,000

ยิ่งไปกว่านั้น  พลังฝึกฝนของเขายังมีความเสถียรอย่างเหลือเชื่อ  ปราศจากข้อบกพร่องแม้แต่นิด  อันที่จริงแล้วยังแข็งแกร่งกว่าพลังฝึกฝนของฉินเสี่ยวเสี่ยวและเย่หานยู่เสียอีก

อย่างไรก็ตาม  เมื่อนึกถึงแววตาเศร้าสร้อยของเย่หานยู่ในเช้าวันนั้นเฉินมู่ก็อดรู้สึกอยากจะไอออกมาไม่ได้

“เฮ้อ  จะโทษเราทั้งหมดก็ไม่ได้หรอก  ถ้าจะโทษใครก็ต้องโทษยัยแม่มดฉินเสี่ยวเสี่ยวที่ปลดผนึก...”

นั่นคือสิ่งที่พูดกัน  แต่การอัปเกรดศักยภาพนั้นช่วยยกระดับการฝึกฝนได้เยอะมาก  เฉินมู่จึงเข้าใจแล้วว่าทำไมลั่วซือหานถึงภาคภูมิใจอยู่เสมอ

ด้วยต้นทุนที่มากมายมหาศาลขนาดนี้เธอย่อมมีสิทธิ์ที่จะภาคภูมิใจอยู่แล้วสิ

คิดจบก็เหลือบมองเหล่านักศึกษาสาวที่กำลังกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย  และมุมปากของเขาก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง

“เฮ่อ...  พวกนี้ทั้งหมดมันลูกหมูตัวน้อยน่ารักของเราเท่านั้น”

“วันนี้อารมณ์ดี  เพราะงั้นก็เปิดโหมดแรงโน้มถ่วงสองเท่า  แล้วสร้างบรรยากาศฟาร์มค่าอารมณ์ดูหน่อยดีกว่า !”

เฉินมู่พึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองแล้วก็เข็นรถเข็นอาหารออกไปอย่างมีความสุข

“รีบหน่อย ! รีบกินเร็ว ๆ ! เวลาอาหารก็เหมือนสนามรบ ! ศัตรูจะไม่ให้เวลาพวกคุณได้ลิ้มรสอร่อยหรอกนะ ! สามสิบวินาที ! ถ้ากินไม่หมดให้วิดพื้นร้อยครั้ง !”

[ เศร้า +55 ]

[ พูดไม่ออก +55 ]

เวลาอาหารก็เสมือนสนามรบ

อาจารย์คะ  ได้โปรดมีมารยาทบ้างเถอะค่า...

เหล่านักศึกษาสาวต่างเศร้าใจ  แต่ปากและมือกลับเชื่อฟังคำสั่งของเขาเป็นอย่างดี  รีบจ้วงข้าวจากถาดหลุมใส่ปากรัว ๆ

ภายในเวลาไม่ถึง 30 วินาที  นักศึกษาทั้งห้องก็อิ่มกันจนต้องเรอและเช็ดปากโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเอง  ลืมมารยาทสุภาพสตรีไปหมดแล้ว

“ดีมาก ๆ จากนี้ไปอย่ามัวเสียเวลาไปกับเรื่องกิน  แล้วใช้เวลาไปกับการฝึกฝนให้มากขึ้น”

“อย่าลืมล่ะว่าผมสัญญากับพวกคุณทุกคนไว้แล้วว่าพวกคุณทุกคนจะได้บรรลุขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ภายในหนึ่งเดือน  ถ้าใครทำพลาดฉันจะเอาชื่อพวกมันไปแขวนไว้ที่ซุ้มประตูมหาลัยแล้วให้คอสเพลย์ฉางเอ๋อ”

[ เศร้า +66 ]

[ ไม่พอใจ +66 ]

“ดูมันซิ  พูดมาสามประโยคนี่ไม่รู้เรื่องเลยซักประโยคเดียว”

“ทำไมอาจารย์เราถึงต้องเป็นคนแบบนี้ด้วย...”

“มันไม่รู้จักวิธีทะนุถนอมสาวสวยเลยซักนิด  ไอ้หมอนี่มันต้องโสดไปตลอดชาติแบบไม่เหลือความหวังแล้วชัวร์ !”

พวกนักศึกษาสาวต่างบ่นกัน  กลับกันจักรพรรดินีของเรานั้นพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“ไม่ต้องห่วงค่ะอาจารย์  หนูจะเลื่อนเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ภายในเวลาไม่ถึงเดือนให้ได้ค่ะ !”

“ด้วยพลังโลหิตปราณที่เพิ่มขึ้นในตอนนี้  หนูจะบรรลุถึงศิษย์ยุทธ์สมบูรณ์แบบเก้าดาวได้ภายในเวลาไม่ถึงห้าวัน  จากนั้นก็จะสามารถเลื่อนขั้นไปสู่ขอบเขตนักยุทธ์ได้แล้ว”

“เพราะงั้นหนูจะเลื่อนเป็นขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ภายในยี่สิบวันได้อย่างแน่นอน !”

เมื่อได้ยินคำโอ้อวดของลั่วซือหานทุกคนก็เริ่มประจบประแจงเธอทันที

“โอ้โหหัวหน้าห้องอย่างเจ๋งอะ ! จะเลื่อนเป็นศิษย์ยุทธ์เก้าดาวในเวลาไม่ถึงอาทิตย์เลยเหรอ”

“ฉันจำได้ว่าสถิติสูงสุดตลอดกาลของสถาบันหลวงเราคือสามเดือนป๊ะ  ขอบเขตศิษย์ยุทธ์เก้าดาวอะ”

“อย่างฉันเนี่ยถึงตอนนี้จะเป็นศิษย์ยุทธ์สองดาวแล้วก็เถอะ  แต่ถ้าจะให้ถึงเก้าดาวอย่างน้อย ๆ ก็ต้องอีกครึ่งเดือนอะ  จะให้ไปถึงขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ภายในหนึ่งเดือนเนี่ยดูจะยากเหลือเกิน...”

“ช่าย ~ ฉันไม่อยากคอสเพลย์ฉางเอ๋อหรอกนะ  มันน่าอายเกินไป”

เมื่อเห็นแบบนั้นเฉินมู่จึงมองทุกคนด้วยสีหน้าแปลก ๆ แล้วพูดว่า

“ใครบอกพวกคุณว่า...  การถึงแค่เก้าดาวในแต่ละขอบเขตเท่ากับบรรลุความสมบูรณ์แบบแล้ว ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างก็อึ้งไป