บทที่ 27 : จับรางวัล ! อัปเกรดศักยภาพ ! พลังรบพุ่งทะยาน !

“เฮ่อสวรรค์โปรด  ในที่สุดก็ไม่ต้องเจอกะฝูงหมูแล้ว”

บ้านของเย่หานยู่

เย่หานยู่นั่งอยู่บนโซฟาฟังเฉินมู่บ่นพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกระโจนใส่และจูบเขารัว ๆ

“ขอบคุณที่เหนื่อยน้าเป่าเอ๋อของเรา  เด๋วน้ายู่จะให้รางวัลเธอเป็นจูบรัว ๆ ละกันน้า ~”

เฉินมู่ถอนหายใจอย่างพูดไม่ออกแล้วกอดเย่หานยู่ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขตอบ

“มีแต่พวกเธอเท่านั้นนี่แหละที่ทำให้ฉันสบายใจได้”

“พูดไม่ออกเลยจริง ๆ บนโลกนี้ยังมีคนโง่ขนาดนี้อยู่ได้ยังไงกัน”

“ขนาดสอนทีละขั้นละตอนอย่างกับจะจับมือทำแล้วแท้ ๆ แต่พวกมันก็ยังไม่เข้าใจอีก”

“โดยเฉพาะยัยจ้าวหลินซีกะยัยซูเสี่ยวเถานั่น ! เรียกพวกมันว่าหมูยังดูถูกหมูซะด้วยซ้ำ”

“เด๋วพรุ่งนี้ต้องเอาสมองหมูไปให้พวกมันกินซะแล้วสิ  เผื่อสมองพวกมันจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาบ้าง !”

เมื่อเห็นว่าเฉินมู่เริ่มโมโหมากขึ้นเรื่อย ๆ เย่หานยู่จึงลูบหน้าอกของเฉินมู่และปลอบโยนเขาอย่างอ่อนโยน

“โธ่เป่าเอ๋อร์ ~ พวกหล่อนไม่ใช่ทหารของเธอนะ  เป็นแค่เด็กน้อยกลุ่มนึง  อย่าโกรธไปเลย”

“ถ้าพวกมันเป็นทหารของผมล่ะก็ผมคงไล่พวกมันออกไปนานแล้ว !”

“ใช่ ๆ ๆ ตามนั้นเลยจ้า  พวกมันนั่นแหละที่โง่”

เย่หานยู่อดหัวเราะไม่ได้และรีบปลอบเขาเหมือนปลอบเด็ก ๆ

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเป๋าเอ๋อของเธอ  สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปในทันที

“เป่าเอ๋อจ๊ะ ?”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเย่หานยู่เปลี่ยนไปและกำลังจะถอดเสื้อผ้าของเขา  เฉินมู่จึงคว้ามือเล็ก ๆ ของเธอไว้ด้วยความรู้สึกหมดหนทาง

“อ้อ  ไม่มีอะไร...”

“หมายความว่าไงฮื้ม ? ตรงไหนที่ไม่มีอะไร ?”

สีหน้าของเย่หานยู่เปลี่ยนไปอีกครั้งและเธอก็ฉีกเสื้อผ้าของเฉินมู่ออกอย่างไม่ยับยั้งชั่งใจ

ทว่า  เมื่อเห็นรอยแผลที่เกิดจากอาวุธชนิดต่าง ๆ บนหน้าอกเขา  ซึ่งแต่ละรอยมีลักษณะที่แตกต่างกัน  ใบหน้าของเย่หานยู่ก็เย็นชาลงทันที  และแววตาของเธอก็ดูราวจะกลืนกินเขา

“ใคร...  ใครมันทำแบบนิ ! ใครมันกล้าทำ ! ! !”

เมื่อเห็นความโกรธของเย่หานยู่พลุ่งพล่าน  ผมสวยปลิวไสวโดยไม่มีลมพัด  และแม้แต่บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนเป็นน่าอึดอัด  เฉินมู่จึงขยับริมฝีปากเล็กน้อยแล้วรีบคว้าศีรษะของเธอเอาไว้

“คิดไรอยู่เนี่ย ? ใจเย็น ๆ ไม่ถึงตายซักหน่อย”

เย่หานยู่ตัวสั่นด้วยความโกรธ  หลังจากดึงเสื้อผ้าออกอีกครั้ง  รอยแผลเป็นน่าเกลียดที่ยาวอย่างน้อย 40 เซนติเมตรและเนื้อเยื่อแผลเป็นหลายแห่งที่เห็นได้ชัดว่าเป็นบาดแผลทะลุทะลวงนั้นปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด

“ยัยซูหร่านมีประโยชน์อะไร...  หล่อนมีประโยชน์อะไรมิทราบ ? !”

“หล่อน...  ทำร้ายเธอตั้งหลายครั้งแถมยังรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ ? อยากตายมากนักรึไง ? ? ?”

“เด๋ว ๆ ๆ !”

เมื่อเห็นว่าเย่หานยู่ใกล้จะควบคุมตัวเองไม่ได้  ดวงตาโต ๆ ของเธอปกคลุมไปด้วยผลึกน้ำแข็ง  เฉินมู่จึงรีบคว้าศีรษะเธอมากอดไว้แล้วพูดว่า

“เธอบ้าไปแล้วรึไง ? เลิกทำตัวเหมือนยัยบ้านั่นได้มั้ย ? นี่เป็นการตัดสินใจของฉันเอง  และฉันสบายดีอยู่ไม่ใช่เหรอ ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นเย่หานยู่ถึงกับตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“เธอตัดสินใจเองเหรอ ? เธอ  เธอ...”

“ก็ได้ ~”

เฉินมู่ซึ่งปกติอ่อนโยนเป็นพิเศษได้โอบกอดศีรษะของเธอและลูบเบา ๆ

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก  ในสงครามทุกคนย่อมได้รับบาดเจ็บกันทั้งนั้น”

“แต่……”

“เอาล่ะทำตัวดี ๆ หน่อย  หยุดใช้พลังแปลงเทพก่อน  ไม่งั้นฉันนี่แหละที่จะหนาวตายเอา”

เย่หานยู่รู้สึกไม่พอใจและหงุดหงิดเล็กน้อย  แต่เนื่องจากเฉินมู่พูดแล้วเธอจึงทำอะไรไม่ได้

แต่เมื่อเธอเห็นบาดแผลเหล่านั้นใกล้ ๆ น้ำตาของเธอก็เอ่อล้นออกมา

“เป่าเอ๋อ...  ไหนเธอบอกอยู่บ้านมันดีมาก ๆ ไง  แล้วทำไมถึงต้องทรมานตัวเองแบบนี้ด้วย...”

เย่หานยู่ค่อย ๆ ลูบแผลเบา ๆ ด้วยนิ้วอันสั่นเทา

น้ำตาไหลอาบแก้ม  สีหน้าอันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด  ราวกับว่าเธอได้เห็นแผลสดทุกแผลด้วยตาตัวเอง

เฉินมู่ได้รับบาดเจ็บ  แต่เธอกลับเจ็บปวดมากกว่าที่มันเกิดกับตัวเธอเองเสียอีก

“เจ็บมั้ย...  เป่าเอ๋อ ?”

เมื่อรู้สึกว่าอกของตนชุ่มไปด้วยน้ำตา  และสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนอันไร้ขอบเขตของเย่หานยู่  หัวใจของเฉินมู่ก็อ่อนลง  และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“จะมีอะไรเสียหายล่ะ  ผู้ชายที่โตแล้วย่อมต้องยืนหยัดอย่างภาคภูมิ  รอยแผลเป็นเล็กน้อยเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นลูกผู้ชายตะหาก”

“สัญลักษณ์ของความเป็นลูกผู้ชายคืออะไรก่อน  น้ายู่หวังว่าเธอจะไม่มีมันมากกว่า  ถึงยังไงในใจน้ายู่  เธอก็คือลูกผู้ชายตัวจริงอยู่แล้ว !”

พอเห็นเย่หานยู่เป็นแบบนี้เฉินมู่เองก็ปวดหัวตามไปด้วยเหมือนกัน

เพราะเมื่อวันก่อนฉินเสี่ยวเสี่ยวก็เคยอยู่ในสถานการณ์คล้าย ๆ กัน  ถ้าเธอไม่โมโหเสียก่อนเธอคงไปตามซูหร่านอย่างแน่นอน

โชคดีที่หลังจากพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่นาน  ในที่สุดเธอก็ยอมอ่อนข้อให้

จริง ๆ แล้วเขาค่อนข้างชอบความรู้สึกที่ได้รับการดูแลเอาใจเป็นอย่างดีแบบนี้

ก่อนที่จะข้ามมิติมาเกิดเขาเป็นเพียงแค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครรู้จัก  หลังจากมาเกิดที่โลกนี้แล้ว  แม้ว่าเขาจะได้รับการดูแลจากตระกูลเป็นอย่างดีแล้วก็ตาม  แต่ความรู้สึกของเขาที่มีต่อฉินเสี่ยวเสี่ยวและเย่หานยู่นั้นแตกต่างออกไป

นี่คือเสาหลักที่สนับสนุนความตั้งใจที่จะอุทิศตนเพื่อคนเหล่านี้ของเขา  และเป็นเหตุผลที่ทำให้เขายินดีที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของมนุษยชาติ

อย่างไรก็ตาม  เขาก็ไม่ใช่คนดีเลิศอะไร  และเขาก็ไม่มีเจตนาที่จะเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของใคร

“เอาล่ะ ๆ ไปเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำก่อน  เดี๋ยวฉันจะช่วยให้เธอเลื่อนระดับไปสู่ขอบเขตจักรพรรดิ”

เย่หานยู่ไม่เต็มใจและดื้อรั้นไม่ยอมไป  เธอทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเฉินมู่จึงได้แต่จ้องและเตือนเธอ  ก่อนที่เย่หานยู่จะจากไปอย่างขุ่นเคือง

หลังจากมองดูเธอเดินจากไปแล้วเฉินมู่ก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและถอนหายใจ

“ผู้หญิงพวกนี้ดีเยี่ยมทุกอย่าง  ยกเว้นตรงที่ทนเห็นเราบาดเจ็บซักนิดก็ไม่ได้  ไม่งั้นพวกเธอจะทำตัวเหมือนคนบ้า  ไม่ไหว ๆ”

โซฟา : ฉันสงสัยว่าแกโกหกหน้าตายซึ่ง ๆ หน้า  แต่ไม่มีหลักฐานอะ

หลังจากบ่นอยู่นาน  ในที่สุดเฉินมู่ก็เปิดแผงควบคุมระบบที่รอคอยมานานสักที

เมื่อเห็นจำนวนค่าอารมณ์ 4321 แต้มแล้วอารมณ์ของเฉินมู่ดีขึ้น

“วันนี้ค่าเอชพีเราไม่เสียไปเปล่า ๆ อย่างน้อยยัยพวกสารเลวนั่นก็พอจะทำอะไรที่ดี ๆ เป็นอยู่บ้าง”

“ระบบ ! จับรางวัล !”

[ ติ๊ง ! ]

[ ขอแสดงความยินดี ! คุณได้จับรางวัลแล้ว ! ]

[ คุณได้รับ : เคล็ดกระบี่ซูอู๋ (เคล็ดกระบี่ว่างเปล่า) (ปราชญ์), ศักยภาพ +10%, หินวิญญาณระดับต่ำ +20, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ คุณได้รับ : คัมภีร์หทัยไร้คิด (เทพ), ศักยภาพ +10%, หินวิญญาณระดับต่ำ +20, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ คุณได้รับ : คัมภีร์หอกทำลายล้าง (เทพ), ศักยภาพ +10%, หินวิญญาณระดับต่ำ +20, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ คุณได้รับ : เจตนาหอกทำลายล้าง (เทพ), ศักยภาพ +10%, หินวิญญาณระดับต่ำ +20, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ ติ๊ง ! ]

[ ขอแสดงความยินดีด้วย ! ]

[ ศักยภาพเต็มแล้ว ! เลื่อนระดับเรียบร้อยแล้ว ! ]

“อัปเกรดศักยภาพ !”

เฉินมู่รู้สึกราวกับมีดาวตกนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าสู่ร่างกาย  ดวงตาเขาเป็นประกายและเขาก็รีบหลับตาลง

ในชั่วพริบตาเดียว

ร่างกายของเขาเปรียบเสมือนกับกาแล็กซีที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วนเคลื่อนผ่านไปราวกับทางช้างเผือกสาดส่องไปทั่วเส้นลมปราณ  เนื้อหนัง  และกระดูกของเขาอย่างรวดเร็ว  แม้กระทั่งอวัยวะภายในก็ยังถูกปกคลุมด้วยชั้นของแสงดาวระยิบระยับ

เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าไม่เพียงแต่ความเร็วในการดูดซึมโลหิตปราณของเขาจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเท่านั้น  แม้แต่พละกำลังของร่างกายเองก็ยังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวด้วยเช่นกัน

อย่าคิดว่าเท่าตัวนั้นน้อยเกินไป  นี่คือความเร็วในการดูดซับที่มากกว่า 100 เท่าเป็นเท่าตัว ! ความเร็วในการดูดซับ 200 เท่าก็เทียบได้กับความเร็วในการดูดซับของเขาหลังจากที่เลื่อนเป็นราชันยุทธ์แล้ว

ส่วนเรื่องร่างกายนั้น  ยิ่งน่าเหลือเชื่อกว่าอีก

เดิมทีด้วยพละกำลังอันมหาศาลของเขาก็ไม่มีใครที่ต่ำกว่าระดับราชันยุทธ์จะสามารถทะลวงผ่านการป้องกันของเขาได้แล้ว  แต่ตอนนี้ล่ะ  แม้แต่ปราชญ์ยุทธ์ก็ยังไม่สามารถทำร้ายเขาได้ด้วยซ้ำ !

สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นคือเขารู้สึกว่าสายตา  ความเร็ว  การรับรู้  และความเข้าใจของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  และพลังโจมตีก็ยังเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าด้วย !

ถ้าหากเขาต่อสู้กับลั่วซือหานด้วยพละกำลังในตอนนี้  แม้จะไม่ใช้เนตรแห่งกาลเวลาลั่วซือหานก็คงทำอะไรเขาไม่ได้เลยอยู่ดี !

หลังจากผ่านไปนานพอสมควรเฉินมู่ก็ค่อย ๆ เสร็จสิ้นการฝึกฝน

ความตื่นเต้นที่ได้รู้สึกนั้นช่างบรรยายเป็นคำพูดไม่ถูกเลย !

“สมกับที่คาดหวังไว้ ! ศักยภาพเพิ่มขึ้นแค่ระดับเดียว  แต่การขยายพลังโดยรวมเพิ่มขึ้นถึงสามเท่า  ไม่แปลกใจเลยที่ลั่วซือหานถึงมั่นใจขนาดนี้  การขยายศักยภาพระดับเอสของหล่อนต้องแข็งแกร่งกว่าของเราเป็นร้อยเท่าแน่ ๆ”

“พอมองมุมนี้แล้วก็ชักจะตื่นเต้นแล้วสิ่  ว่าพอศักยภาพไปถึงระดับเอสแล้วมันจะเจ๋งขนาดไหน”

“ดูเหมือนว่าเดือนนึงก็น่าจะพอให้พัฒนาศักยภาพไปจนถึงระดับเอสได้ล่ะนะ”

“จากนั้นเราก็ไปลองของที่แดนลับภูเขาไท่หมิง”

ดวงตาของเฉินมู่เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น  เขามีตารางงานเดือนหน้าแน่นเอี้ยด

และนี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเพียงเรื่องเดียว !

“ร่างกายยังพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น  เราเคยระวังเรื่องการดูดซับพลังวิญญาณ  แต่ตอนนี้มันเร็วขึ้นถึงสามร้อยเท่าแล้ว ! ตอนให้ตอนนี้เราจะนอนเฉย ๆ ก็ยังดูดซับพลังวิญญาณได้เร็วกว่าเมื่อวานตอนนั่งสมาธิอีก !”

ปรากฏว่าเขาไม่ได้ใช้พลังกายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้างอย่างเต็มที่  หรือพูดให้ถูกก็คือเขาใช้ไปเพียงประมาณ 10% เท่านั้น  ตอนนี้อาจจะใช้ไปประมาณ 20% แล้ว

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น  กายายังพัฒนาไม่เต็มที่  ดังนั้นเขาระบุค่าที่ถูกต้องไม่ได้

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

ประสิทธิภาพการฝึกฝนเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าโดยใช้ความพยายามเพียงแค่ครึ่งเดียว  และการใช้สมรรถภาพร่างกายในการฝึกฝนก็มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นโดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียวเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น  ด้วยพลังที่เพิ่มขึ้น  เนตรแห่งกาลเวลาจึงสามารถมองเห็นอนาคตได้ 5 วินาทีแล้ว  แทนที่จะเป็น 4 วินาทีในแต่ละวัน !

เมื่อเทียบกันแล้ว  หินวิญญาณและค่าโลหิตปราณเพียงเล็กน้อยนั้นดูจะไม่มีความสำคัญอะไรเลย

แน่นอนว่าเฉินมู่ยังคงชื่นชอบวิชาฝึกฝนระดับเทพทั้ง 3 วิชาและเจตนาหอกระดับเทพอยู่ดี

“วิชาฝึกฝนระดับเต๋ามันก็ออกยากจริงอะไรจริง  น่าเสียดายที่ครั้งนี้สุ่มสี่ครั้งไม่ติดคริติคอล  แต่เดี๋ยวค่อยเก็บแต้มรอสุ่มสิบรอบเอาก็ได้  บางทีอาจจะได้วิชาฝึกฝนระดับเต๋ามาก็ได้”

พลังของคัมภีร์เต้าซวนนั้นไม่อาจปฏิเสธได้เลย  แม้ศักยภาพของบุคคลนั้นต่ำแต่พลังโจมตีกลับแข็งแกร่งมาก  ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นผลมาจากการเสริมพลังของวิชานี้

ตอนนี้ศักยภาพของเขาเพิ่มสูงขึ้นแล้ว  ทำให้เขาน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิมอีก !

“เคล็ดกระบี่  คัมภีร์หัวใจ  คัมภีร์หอก  และที่สำคัญที่สุดเลยคือมันยังมอบเจตนาหอกขั้นสูงสุดแถมมาให้ด้วย  ไอ้ของแบบนี้ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้  จะต้องเรียนรู้และเข้าใจเอาเองเท่านั้น”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจับรางวัลแล้วจะได้ของแบบนี้มา !”

หลังจากเรียนรู้ทุกอย่างแล้วเฉินมู่ก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อย ๆ

จากนั้นเขาจึงเปิดแผงควบคุมขึ้นมาตรวจสอบคุณสมบัติของตนเอง

[ ชื่อ ] : เฉินมู่

[ ระดับ ] : ปรมาจารย์ยุทธ์ (2 ดาว)

[ โลหิตปราณ] : 39823

[ วิชา ] : หมัดแยกเส้นเอ็นมังกรดำ (ปราชญ์), หมัดแปดสุดขั้วถล่มสวรรค์ (ปราชญ์), ดรรชนีทำลายข้อห้าม (เกียรติยศ), ฝ่ามือสลายตะวัน (เกียรติยศ), ลูกเตะมังกรเมฆา (เกียรติยศ), เสียงปราบวิญญาณ (เกียรติยศ), วิชาหยางแผดเผามหาสุริยะ (เกียรติยศ), หนึ่งดรรชนีเต๋าสวรรค์ (จักรพรรดิ), วิชาหยางเก้าวัฏจักร (จักรพรรดิ), เคล็ดซวนกวง (เทพ), เคล็ดกระบี่ซูอู๋ (เทพ), คัมภีร์หทัยไร้คิด (เทพ), คัมภีร์หอกทำลายล้าง (เทพ), คัมภีร์เต้าซวน (เต๋า)

[ กายา ] : กายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้าง (เต๋า)

[ พิเศษ ] : เนตรแห่งกาลเวลา

[ ศักยภาพ ] : ระดับ E (15%)

“เจ๋งเป้ง ! ปรมาจารย์ยุทธ์สองดาว !”

“ไม่รู้ว่าพ้นคืนนี้จะไปถึงระดับไหน !”

เมื่อเห็นเย่หานยู่เปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาเรียก  เฉินมู่จึงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

“ปรมาจารย์ยุทธ์สิบดาว  หรือไม่ก็...”

“มหาปรมาจารย์ยุทธ์ไปเลย...”