บทที่ 26 : ดะ... โดนตี ? แล้วก็เลื่อนระดับแบบนี้ก็ได้เหรอ ?

เมื่อเห็นการเลื่อนระดับอย่างกะทันหันของลั่วซือหาน

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง

แม้แต่ลั่วซือหานเองก็ยังอดที่จะสงสัยขึ้นมาในใจไม่ได้

หา  หมายความว่ายังไงเนี่ย

เลื่อนระดับแบบนี้ก็ได้เหรอ

ลั่วซือหานรู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง  และเมื่อได้สติแล้วเธอก็รู้สึกแย่มาก

อ๋อ  งั้นหลังจากที่ฉันโดนทำร้ายร่างกายและเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องอย่างแรงแล้ว  ฉันยังต้องขอบคุณไอ้เหี้ยตัวนี้อีกงั้นเหรอ

เดี๋ยว ?

เดี๋ยวก่อน  ไม่ถูกสิ !

นี่มัน……

ดูเหมือนว่าลั่วซือหานจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง  สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปและนัยน์ตาของเธอก็หดแคบลงอย่างเร็ว

เธอหันไปมองเฉินมู่ทันที  แววตาแสดงออกว่าไม่อยากจะเชื่อ

ในที่สุดนักศึกษาที่ตกตะลึงก็เริ่มได้สติ

“เกิดไรขึ้นอะ  หัวหน้าห้องเลื่อนระดับอีกแล้วเหรอ ?”

“เลื่อนระดับสองดาวรวดในวันเดียว  กลายเป็นศิษย์ยุทธ์สี่ดาวแล้ว  เอาจริงดิ”

“เหลือจะเชื่อ ! นี่มันเหลือจะเชื่อเกินไปแล้ว ! เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นโปรโมชั่นแบบนี้มาก่อนเลยนะ”

“เป็นไปได้มั้ย...  ว่าแค่โดนตีก็จะเลื่อนระดับได้...”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างตกใจ

จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกายและมองเฉินมู่ด้วยแววตาปิ๊ง ๆ

เห็นดังนั้นเปลือกตาของเฉินมู่ก็กระตุกเล็กน้อย  แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนโดยเอามือไขว้หลัง

“เช็ดน้ำลายซะ ! ฉันไม่รับพวกสมองพิการ”

[ เศร้า +66 ]

[ เศร้า +66 ]

[ เศร้า +66 ]

ทุกคนต่างพูดไม่ออก  และสายตาของพวกเธอก็เปลี่ยนไปมองลั่วซือหาน

โชคดีที่ตอนที่เหยาจื่อซวนไปช่วยพยุงลั่วซือหานลุกขึ้น  ซึ่งเธอก็ปลุกเย่จิ่นชิวให้ได้สติกลับมาด้วย  เย่จิ่นชิวก็รีบพาจ้าวหลินซีที่ฟื้นคืนสติไปช่วยพยุงลั่วซือหานลุกขึ้นเช่นกัน

“ซือหาน  เธอโอเคมั้ย”

“ไม่เป็นไรนะ”

เมื่อเห็นเย่จิ่นชิวซึ่งตนแทบไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ด้วยมาก่อนมองมาด้วยความห่วงใย  ลั่วซือหานก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจและตระหนักว่าในโลกอันโหดร้ายใบนี้ก็ยังมีคนดีเหลืออยู่

“ฉันไม่เป็นไร...”

ฉันไม่เพียงแต่ไม่เป็นไร  แต่ตอนนี้ฉันยัง...  สบายดีอย่างสมบูรณ์แบบเลยด้วย...

ลั่วซือหานมองแผ่นหลังของเฉินมู่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน  ด้านหนึ่งเธอเกลียดเขาจนกัดฟันแทบแตก  อีกด้านหนึ่งเธอก็อยากจะขอบคุณเขา

ความรู้สึกทั้งรักทั้งชังที่ปะปนกันอย่างซับซ้อนนี่  ทำให้จักรพรรดินีของเรายากที่จะทำใจได้จริง ๆ

“ไอ้อาจารย์นั่นก็เหี้ยเกิ๊น  ไม่รู้จักวิธีอ่อนโยนกับผู้หญิงเลย  ดูซิว่ามันตื้บหัวหน้าห้องเราหนักขนาดไหน  แข้งขาอ่อนแรงไปหมดแล้วเนี่ย”

[ ไม่พอใจ +88 ]

เมื่อได้ยินคำบ่นของจ้าวหลินซี  ลั่วซือหานก็กัดฟันกรอดและฝืนยิ้มอย่างสุภาพแบบมือโปรธุรกิจ

แต่จ้าวหลินซีกลับทำเป็นไม่เข้าใจและคว้าแขนเธอไว้แน่นพลางพูดว่า...

“ฉันเบื่อไอ้ผู้ชายเหม็น ๆ นี่เต็มทนแล้ว  ก็แค่ท้าสู้เอง  ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายซักหน่อย  มันต้องโหดขนาดนี้เลยเหรอ  แบบนั้นก็สมควรอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตแล้ว”

“คอยดูสิ  มันต้องโสดไปตลอดชีวิตชัวร์เลย !”

ลั่วซือหานกระตุกริมฝีปาก  เธอจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนอย่างเดียวจนไม่ได้คิดว่าเด็กสาว ๆ ดูเหมือนจะสนใจเรื่องพวกนี้มากทีเดียว

“เออใช่ !”

ดวงตาของจ้าวหลินซีเป็นประกายและเธอก็รีบกอดแขนของลั่วซือหานไว้แน่น

“หัวหน้าห้อง  เธอเลื่อนเป็นศิษย์ยุทธ์สี่ดาวแล้ว ! สูงกว่าไอ้ปากหมาใจมารนั่นอีกหนิ ! ต้องนี้ถ้าสู้กับมันอีกครั้งล่ะก็  เธอต้องอัดมันเละเป็นขี้ได้แน่เลยเนอะ !”

หล่อนล้อเล่นเรอะ !

เป็นความจริงที่ว่าคนที่ไปร่วมงานศพมักไม่สนใจว่างานศพจะจัดอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยแค่ไหน !

ลั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาเศร้าสร้อยและรู้สึกชาไปทั้งตัว

ยังอยากจะให้ฉันไปสู้อี๊ก

หล่อนคิดว่าฉันเป็นอีโง่เหรอ

เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน  และฉันก็เป็นหัวหน้าห้องหล่อน  แต่ทำไมหล่อนถึงทำอย่างกับฉันเป็นเด็กปัญญาอ่อนไปได้ล่ะเนี่ย

ถึงแม้ลั่วซือหานจะโง่  แต่เธอก็ไม่โง่พอที่จะไม่รู้ว่าตัวเองสู้เฉินมู่ไม่ได้

ในการต่อสู้เมื่อครู่นี้  เฉินมู่ไม่ได้ใช้พลังโลหิตปราณเลย  เขาอาศัยเพียงพละกำลังของร่างกายล้วน ๆ เอาชนะเธอได้ราวกับตบกะบาลเด็กปัญญาอ่อนเล่น

ถึงแม้ตอนนี้เธอจะเลื่อนระดับแล้วก็ตาม  แต่ไม่ว่าเธอจะไปสู้กับเขาอีกกี่ครั้งผลลัพธ์มันก็ออกมาเหมือนเดิมอยู่ดีแหละ

เธอรู้จักอายและไม่อยากโดนกระทืบอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นที่เฉินมู่ดูเหมือนจะทรมานเธอเมื่อครู่นี้  แท้จริงแล้วไม่ใช่แค่การเปิดเส้นลมปราณและจุดฝังเข็มที่ขัดขวางการไหลเวียนของโลหิตปราณเท่านั้น  แต่ยังช่วยขจัดโรคภัยไข้เจ็บที่สะสมมาจากการฝึกฝนร่างกายตลอด 10 ปีที่ผ่านมา  รวมถึงสิ่งกีดขวางที่เกิดจากความกระตือรือร้นที่จะได้ผลลัพธ์อย่างรวดเร็วในวิชาฝึกฝนของเธอด้วย

ถึงแม้เธอจะไม่เชื่อ  แต่เธอก็ไม่สามารถทำตัวให้ตัวเองเป็นตัวตลกต่อได้แล้ว  ไม่งั้นจะให้เอาหน้าไปไว้ไหนอีก

เมื่อเห็นว่าจ้าวหลินซียังคงพยายามโน้มน้าวให้ลั่วซือหานรับคำท้า  เย่จิ่นชิวจึงขัดจังหวะเธอด้วยท่าทีแบบหมดคำจะพูด

“เอาล่ะซีซี  หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว”

จ้าวหลินซีทำหน้าบึ้งแบบน่ารัก ๆ ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหยิ่งผยองแล้วรีบหันหน้าหนีไป

เย่จิ่นชิวถอนหายใจและมองลั่วซือหานด้วยสีหน้าขอโทษ

“ไม่ต้องห่วงหรอก  ซีซีไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร  เธอแค่โดนอาจารย์ลงโทษเลยรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อยเท่านั้นแหละ”

“อืม”

ถึงแม้จะพ่ายแพ้ให้กับเฉินมู่อย่างราบคาบ  แต่ลั่วซือหานก็ยังไม่ยอมแพ้  กระนั้นการจงใจทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้นั้นถือเป็นเรื่องโง่เขลา  และเธอก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น

เมื่อเห็นว่าเธอสงบลงแล้ว  เย่จิ่นชิวและจ้าวหลินซีจึงช่วยพยุงเธอไปด้านข้างและกระซิบอะไรบางอย่าง

“ยินดีด้วยนะ  หัวหน้าห้อง”

ลั่วซือหานรู้สึกประหลาดใจ  แม้จะตกใจเล็กน้อย  แต่เธอก็รู้ว่าเย่จิ่นชิวไม่ใช่คนธรรมดา  และไม่น่าแปลกใจที่เธอจะสามารถเดาถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้

“แต่ฉันไม่ต้องการคำแสดงความยินดีในสภาพแบบนี้หรอกนะ”

เย่จิ่นชิวอดหัวเราะไม่ได้  แต่จ้าวหลินซีกลับงุนงงอย่างสิ้นเชิง

“หมายความว่าไงอะเจ๊ชิว  หัวหน้าห้องโดนอัดเละเทะเลยนะ  แล้วเจ๊ยังมาแสดงความยินดีอะไรอีกอะ”

“ถ้าเธอไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเธอเป็นใบ้หรอก !” x2

เมื่อเห็นทั้งสองพูดพร้อมกัน  จ้าวหลินซีจึงกระพริบตาด้วยความงุนงงแล้วพูดว่า...

“อะไรนะ ? หมายความว่าไงอะเจ๊ชิว  นี่เจ๊ไม่รักฉันแล้วเหรอ”

“...”

เย่จิ่นชิวไม่อยากสนใจเธอแล้วหันไปกระซิบกับลั่วซือหานแทน

“รู้สึกอะไรบ้างมั้ย”

เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของลั่วซือหานก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที

“พละกำลังของหมอนั่นเหนือกว่าเรามาก  ต่อให้เราอยู่ระดับเดียวกันก็สู้มันไม่ไหวอยู่ดี”

“ไม่ใช่แค่นั้น...  หมอนั่น...  ไม่ใช่แค่ศิษย์ยุทธ์สามดาวแน่นอน”

หลังจากได้สู้กันซึ่ง ๆ หน้ามาแล้ว  เธอจึงรู้สึกมั่นใจมากขึ้น  แม้ว่าจะเปิดเทอมมาได้สองวันแล้วก็ตาม  แต่เธอก็รู้สึกว่าการฝึกฝนมันไม่น่าจะเร็วเวอร์ขนาดนี้

แต่เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าตัวเลื่อนระดับขึ้น 2 ดาวรวดในวันเดียว  เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคิดเช่นนั้น

เย่จิ่นชิวพยักหน้าและมองไปที่เฉินมู่ซึ่งตอนนี้ถูกล้อมรอบด้วยเพื่อนร่วมห้องแล้วพูดเบา ๆ ว่า

“ใช่แล้ว  ฉันเองก็คิดว่าหมอนั่นไม่ใช่ศิษย์ยุทธ์สามดาวเหมือนกัน  บางที...  อาจจะแปดไม่ก็เก้าดาวแล้ว  หรือไม่ก็สูงกว่านั้นอีก  อาจเป็นนักยุทธ์ไปแล้วก็ได้”

“นักยุทธ์เหรอ ? มันเนี่ยนะ ? เป็นไปได้ยังไง ?”

จ้าวหลินซีดูไม่เชื่อ  เธอไม่เชื่อคำพูดของเย่จิ่นชิวเลยแม้แต่น้อย

เย่จิ่นชิวกับลั่วซือหานยังคงเงียบกริบ

คนที่ไม่รู้จักเฉินมู่มาก่อนจะคิดว่าเขาเป็นแค่คนไร้ค่าที่มีศักยภาพระดับ F เท่านั้น

แต่ยิ่งเรียนเรื่องของเขามากเท่าไหร่  ก็จะยิ่งตระหนักว่าเฉินมู่เปรียบเสมือนหลุมดำ  เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน  หรือมีรากฐานที่มั่นคงเพียงใด

นี่...  เป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก

ถ้าเขามีศักยภาพระดับ S บางทีเราอาจจะหาข้ออ้างให้เขาได้

แต่บังเอิญว่าเขาเป็น...  ระดับ F...

พูดตามตรง  ถ้ามันไม่ใช่เรื่องน่าอับอายขนาดนั้นล่ะก็  ป่านนี้เย่จิ่นชิวคงขอให้เฉินมู่ต่อยตนไปแล้ว

ลั่วซือหานมองเย่จิ่นชิว  ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน  หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเธอก็พูดเบา ๆ

“ไม่สามารถสืบหาตัวตนหมอนั่นได้  แต่หมอนั่นกลับครอบครองสมุนไพรล้ำค่าหายากไว้มากมาย  ยังมียาที่มีสรรพคุณมหัศจรรย์อีก  แล้วยังทำอะไรก็ได้ตามใจชอบในสถาบันหลวง   ทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนบ่งชี้ว่าไอ้เฉินมู่นั่นมันไม่ใช่คนธรรมดา  และเป็นคนที่เราไม่ควรไปยุ่งด้วยเลย”

ลั่วซือหานหยุดชั่วครู่  แล้วพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจังมาก

“เดี๋ยวจะบอกอะไรให้อีกเรื่องนะ  แผงควบคุมนั่นคือเขตแดน  อย่าข้ามไปเด็ดขาด  แรงโน้มถ่วงตรงนั้น...  มันแตกต่างจากตรงนี้...”

จริงด้วย !

เปลือกตาของเย่จิ่นชิวกระตุกเล็กน้อย  และหัวใจของเธอรู้สึกหนักอึ้งอย่างเหลือเชื่อ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลั่วซือหานเมื่อวานนี้เธอจึงพอจะเดาอะไรบางอย่างได้  และตอนนี้เมื่อได้รับการยืนยันแล้วเธอก็ยิ่งอยากรู้เรื่องของเฉินมู่มากขึ้นไปอีก

แน่นอนว่าสิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่าพละกำลังของเฉินมู่มันเกินกว่าที่พวกเธอจะเทียบได้จริง ๆ

“ดูท่าพ่อฉันจะพูดถูกแล้ว  ฉันต้องทำตามคำแนะนำของอาจารย์และตั้งใจเรียนให้มากขึ้น”

“ฉันมีคำแนะนำอีกอย่างให้เธอ : ถ้าเธออยากแข็งแกร่งขึ้นก็จงตั้งใจเรียนรู้จากอาจารย์ซะ”

ขณะที่เย่จิ่นชิวกำลังคิดเรื่องนี้อยู่นั้น  เสียงของลั่วซือหานก็ดังขึ้น  เรียกได้ว่าทั้งสองมีความคิดเห็นตรงกันในเรื่องนี้ทำให้เย่จิ่นชิวหันไปมองลั่วซือหานอีกครั้ง

“เอาล่ะ  ทุกคนกลับไปนั่งที่ซะ !”

ในขณะนั้นเองจู่ ๆ เฉินมู่ก็พูดขึ้น

กลุ่มนักศึกษาสาวที่ล้อมเขาไว้โดยหวังว่าเขาจะทำร้ายพวกตนทำได้เพียงถอยกลับไปอย่างหมดหนทาง

หลังจากเหลือบมองแผงควบคุมระบบที่บอกว่าเขาสามารถจับรางวัลได้อีก 3 ครั้งแล้วเฉินมู่ก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

จากรูปแบบที่คาดการณ์ไว้  ศักยภาพของเขาจะเพิ่มขึ้นหลังจากจับรางวัล 3 ครั้งนี้ !

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้เลย !

อย่างไรก็ตาม  ยังไม่เลิกเรียน  และเขายังต้องไปต้อนหมูอีก  ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกลั้นยิ้มและมองทุกคนรอบ ๆ

“เดือนนึงก็ไม่ยาวไม่สั้น  เพื่อให้พวกคุณทุกคนบรรลุถึงขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์  ภารกิจของพวกคุณจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

“หา ? เพิ่มเป็นสองเท่าอีกเหรอ ? แค่นี้พวกเราก็ใกล้จะตายอยู่แล้วนะ  ถ้ายังจะเพิ่มเป็นสองเท่าอีกพวกเราไม่ตายสนิทกว่าเดิมอีกเหรอ”

ทุกคนที่ได้ยินดังนั้นต่างก็ตกใจและโอดโอยออกมาอย่างเจ็บปวด

แต่เฉินมู่ไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้นเลย  เขาฟังคำโอดโอยด้วยรอยยิ้มในขณะที่มือแตะอยู่ที่แผงควบคุม

“พร้อมยังเอ่ยพวกลูกหมูตัวเมียทั้งหลาย ? หยิบตำราทักษะยุทธ์ของพวกหล่อนออกมาแล้วเปิดหน้าแรกซะ”

ทุกคนต่างตกตะลึง  แต่เมื่อรู้ว่าเฉินมู่จะสอนทักษะยุทธ์ระดับปราชญ์ให้พวกตน  ดวงตาของแต่ละคนก็เปล่งประกายวิบวับ